Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Halloween #kinderentertainment #15

Tijd om het kinderentertainment nog eens van onder het stof te halen.

Op vraag van de kinderen werd er geknutseld rond het thema halloween. De belangrijkste feestdag voor mijn kinderen (buiten Sinterklaas) is immers niet meer Pasen (zoals in mijnen tijd), maar Halloween (althans bij de mijne, benieuwd of dat bij jullie ook zo is).

De dag voordien begonnen de kinders al ijverig te pinnen (ja, ook zij kennen Pinterest), en op woensdagnamiddag maakte we dezen.

een van de redenen dat ik deze lamp wou is dat ze zich leent tot dingen eraan hangen. Spookjes ofzo

 

Spookjes (gebaseerd op deze, maar de nog luiere en snellere methode) voor aan de luster te hangen.
Stiekem was dat één van de redenen dat ik zo’n lusters in huis wou … het feit dat je daar dingen kon aanhangen.
En voila … zo gedacht, zo gedaan.

IMG_20141023_111549

 

IMG_20141023_111341

 

Naar jaarlijkse gewoonte maakten we ook een pompoen om buiten te zetten. Het ontwerp van mond, ogen en haar  is van Liv.
We maakten ook een pompoenslinger (je kent dat wel, papier vouwen, pompoen eruit knippen en zo bekom je een slingerpompoen).
De kinderen mochten elk wat gezichtjes erop kleuren.
Het verschil tussen beide kinderen was snel duidelijk. Waar Liv er vlug een gezicht op kletste, zocht Vic op internet voorbeeldjes en tekende ze dan secuur na.

IMG_20141023_111102

IMG_20141023_110953

 

En deze spinnekes waren een ideale manier om wat lollies, die zich precies vermenigvuldigen in de snoepkast, weg te werken.

 

Snel, eenvoudig en met een leuk resultaat … I like

7 dagen zonder stem

Ondertussen zit ik aan dag 7 zonder stem, en ik vind wel 7 redenen waarom ik ze morgen graag terug wil.

IMG_20141023_205340

  1. een gesprek voeren is zo vermoeiend, dat je al liever gewoon zwijgt en luistert (maar dat is ook zo eenzaam)
  2. als je dan toch praat, komt er de helft van de tijd een soort gepiep uit
  3. iedereen heeft wel een mening waarom je dit aan de hand hebt, en op het eind is het altijd je eigen schuld (no mercy)
  4. je kan je kinderen niet meer roepen om te komen eten, je moet ze gaan halen
  5. laat staan dat je eens goed kan roepen als ze het uithangen
  6. een verhaaltje voorlezen is een kwelling
  7. meezingen met de radio lukt niet meer

De ene waterfles is de andere niet

Ik schreef al een tijdje geleden over mijn trukje om meer water te drinken, namelijk de herbruikbare waterfles. Dat trukje bleek een blijver … 10 maand later wordt de waterfles nog steeds dagelijks gebruikt en op mijn werk is het ondertussen al mijn handelsmerk geworden dat ik steeds met mijn waterfles de vergadering binnenkom.

Ondertussen is wel het arsenaal aan waterflessen uitgebreid, voor de kinderen, als reservefles, …. elk excuus is goed.
Ik kies bewust voor 500ml flessen. Ze passen nog gemakkelijk in mijn tas en het is voldoende om dorst te lessen.
Bijvullen kan trouwens zo goed als overal.

verslaafd aan waterflessenZo hebben we van links naar rechts de Bobble, de Kor, de Dopper en de Tupperware fles.

Bobble

Prijs: €9,99 en €6,99 voor een nieuwe filter
Vaatwasbestendig: neen, deze moet met de hand worden afgewassen
Design: Ik vind de bobble er echt wel tof uitzien, maar dan eigenlijk vooral door de filter (die je in verschillende kleuren kan verkrijgen). Een filter is echter niet nodig voor het gebruik in België waar het kraanwater van goede kwaliteit is, dus deze heeft geen meerwaarde. Integendeel, je moet hem elke 2 maand vervangen (en het lijkt me onhygiënisch om dat na te laten).
Afsluitbaarheid en drinkgemak: De bobble lekt (dus best niet in de sjakosj steken) en bij het drinken lekt hij ook. Verder maakt hij ook geluid als je drinkt en kan je ook niet eens goed doordrinken (omdat hij dan vacuum zuigt). Op vlak van stevigheid merk ik dat de bobble fles al wel wat vervormd is. Ik vermoed dat dit de fles is die het snelste zou stukgaan (terwijl hij het minst gebruikt is)

 

Kor Aura

Prijs: €16,95
Vaatwasbestendig: ja
Design: initieel vond ik andere modellen van Kor mooier, maar meer hoekjes en kantjes betekent ook onhygiënischer, dus koos ik voor dit eenvoudige model. Dit is mijn eerste drinkfles en ik ben hem nog steeds niet beu gezien (en hij ziet er na 10 maand nog steeds goed uit). Wat ik handig vind ik de uitsparing in het deksel. Ik loop immers veel rond met mijn fles en zo heb ik hem altijd goed vast. Ook is dit van de 4 flessen de enige die ik nog niet bij anderen heb gezien. Op vlak van originaliteit springt hij er dus uit.
Afsluitbaarheid en drinkgemak: door de brede opening drinkt hij misschien niet zo gemakkelijk als de flessen met een kleine opening, maar eigenlijk is dit muggenziften. De fles is na 10 maand ook nog steeds lekvrij, goed afsluitbaar dus. Ik kan me wel inbeelden dat de fles misschien niet geschikt is voor hele jonge kinderen omdat ze de dop misschien niet goed erop krijgen. Maar voor mij is deze fles zo goed als perfect.

Dopper

Prijs: €12,50
Vaatwasbestendig: ja
Design: Over mijn dopperfles word ik regelmatig aangesproken, het design (de zuignap bovenaan) intrigeert blijkbaar … want je kan in plaats van de drinken aan de teut, ook er een glaasje van maken … tadaaa, zie maar hieronder.
Het grappige van deze fles is, dat ik ze toen ik ze pas had, was vergeten in een vergaderzaal. Na lang en tevergeefs zoeken naar mijn fles besloot ik dan toch maar om er een nieuwe te bestellen. De dag dat ik met mijn nieuwe fles op het werk aankwam werd ik door verschillende personen aangesproken. Oh, wat een toffe fles … in de vergaderzaal staat er ook al weken zo één !!!
De Dopper heb ik al meer gespot als de Kor, maar dan vooral in Nederland. Dopper is immers een Nederlands bedrijf.
Afsluitbaarheid en drinkgemak: Mijn kinderen slagen er wel eens in om de dop slecht vast te schroeven. Als je het glaasje wil gebruiken kan je best de fles vullen langs de brede opening, zodat je hem zeker niet te vol doet. En als je de fles vult langs de kleine opening is het niet heel duidelijk te zien wanneer deze vol is. Maar dit zijn allemaal dingen waar je je slechts 1 keer aan laat vangen en die je niet mogen tegenhouden deze fles te kopen. Wij houden hier van onze doppers, en de kinderen drinken beduidend meer water sinds ze elk hun eigen Dopper mee naar ‘t school nemen (maar ik vermoed wel dat dit effect tijdelijk is)

Tupperware

Prijs: €14,95 voor 2
Vaatwasbestendig: ja
Design: Mooi vind ik deze fles niet echt en origineel is hij ook niet.
Afsluitbaarheid en drinkgemak: Tupperware staat bekend als goed gerief en dat is met deze fles niet anders. Hij ligt perfect in de hand, de teut is net groot genoeg, De schroefdop gaat er gemakkelijk op en af en is zelfs voor kleine kinderen zeer gemakkelijk. Hier scoort de Tupperware het maximum van de punten.

 

Conclusie
Geef uw geld vooral niet aan een Bobble, maar aan een Kor als je niet inzit met de hogere prijs maar vooral gaat voor originaliteit en design.
Val je voor de eveneens mooie en iets goedkopere Dopper met zijn glaasje dat is dit een perfect alternatief.
Als vooral de prijs en gebruiksgemak tellen raad ik de Tupperware ten zeerste aan.

 

drinkflessen

 

Met dank aan Dopper voor het toesturen van de (eerste) fles.

Amsterdam Marathon: Het verslag #15

En nu … het verslag van mijn eerste marathon. Het was een lang stuk op te typen en ik had ook een dag nodig om het allemaal nog eens opnieuw te beleven en te laten bezinken. Dat deed ik tijdens een dagje me-time in de sauna.
Hoe ik de dagen en momenten voordien beleefde vind je hier. Wat er nadien gebeurde in het stadium, lees je hieronder.

Eens aangekomen aan het stadium, was ik echt wel super nerveus. Ik wist dat ik goed voorbereid was (alhoewel het vreemd is dat de 3 laatste weken relatief weinig kilometers gedaan werden), maar ik was ook al de hele week goed verkouden en nog steeds stemloos. Ik had bovendien ook wat schrik van het weer (hoge luchtvochtigheid en met zijn 19°C warm voor een 19 oktober, ook was er veel wind).

Start marathonDe momenten voor de start waren typisch voor een groots loopevenement, drummen tussen het vele volk om in je startvak te geraken.
Onderweg brak een charmante Amerikaan nog even mijn nervositeit. Hij liep immers enkel in een speedo met de Amerikaanse vlag (met zijn nummer daar wat ingepropt).
Op de vraag van iemand of hij het  niet koud had antwoorde hij “straks als we aan het lopen zijn, zal je jaloers op me zijn” .

Maar aan de start voelde ik iets wat ik nog niet veel gevoeld had, en het ging verder dan nervositeit … het was angst.
Angst dat het onder deze omstandigheden niet zou lukken, dat dit te hoog gegrepen was en mijn ultieme doel van onder de 4u al helemaal belachelijk was.

En dan ging het startschot … een kwartier vloog voorbij en dan konden ook wij beginnen lopen. Ik had me voorgenomen me te richten op een gemiddelde snelheid van 5:35 min/km en een hartslag van 150 tot 160.
Het lukte me op die snelheid te bereiken maar mijn hartslag was 170 slagen per minuut. Dit is iets wat ik normaal alleen bij tempolopen bereik (en dan maar voor korte tijd).
Toen wist ik al dat het nooit zou lukken om binnen de 4u binnen te komen. Toch besloot ik voorlopig het tempo aan te houden. Dat ging, maar genieten en ontspannen lopen was er niet echt bij.
Het zonneke kwam er trouwens goed door, dus ik had ook al direct te warm (ik kan dus echt niet tegen de zon … daarmee dat ik voor een marathon in oktober koos)

Op kilometer 4 passeerden we door de passage van het rijksmuseum, maar ik was op dat moment al zo in mezelf gekeerd dat ik het amper gemerkt heb.

Op kilometer 12 stonden mijn supporters … met een spandoek. Liv had zich de afgelopen dagen al enkele keren versproken, dus de spandoek was geen verrassing meer, maar het was wel een verrassing hoe mooi de spandoek geworden was.
De supporters hadden me direct gespot (daar is een roze klak dus echt wel goed voor). Het was wel grappig dat ik blijkbaar naast een andere Annelies liep, die ook al enthousiast naar mijn supporters zwaaide toen ze haar naam hoorde.

Bij de bevoorradingsposten was het altijd nogal hectisch. Ik had dan ook wel veel nodig. Anderhalve beker drank en dan nog een beker om over mij uit te kappen (de enige manier voor mij om in die warmte te kunnen blijven presteren).
De eerste kilometers dronk ik telkens energiedrank. Vanaf kilometer 14 ging ik over op mijn gellekes in combinatie met water (ik nam dan telkens een gelleke een kilometer voor de bevoorrading, zodat ik dat daarna kon wegspoelen met water). En dat werkte goed, volgende keer doe ik het net op dezelfde manier.
Wat wel opviel is dat de gellekes precies anders smaakten dan in mijn voorbereiding. Waar ik tijdens de duurlopen in de voorbereiding altijd dacht “jeuj, tijd voor een gelleke”, was het nu het tegenovergestelde.
Pure walging … blijkbaar normaal omdat je maag blokkeert bij een zware inspanning (ik heb trouwens 2 dagen na de marathon nog steeds mijn eetlust niet volledig terug)

Wat ook een succes was, was mijn voornemen om te stoppen met drinken 2u voor de start. Wat tijdens de duurlopen niet lukte, lukte nu wel. Ik heb kunnen lopen zonder dat ik het gevoel had dat ik een volle blaas had.

Vanaf kilometer 13 kwamen we aan de Amstel, het begin van een saai stuk dat precies maar bleef duren. Het grappige (achteraf) was dat de Amstel nogal kronkelt en ik verschillende keren dacht dat we de Amstel eindelijk mochten oversteken en aan de terugweg aan de overkant konden beginnen, maar dat bleek steeds gezichtsbedrog. Uiteindelijk was het stuk aan de Amstel ongeveer 13 kilometer. Wat wel leuk was op de Amstel, was het spektakel.
Zo waren er 2 boten met schlagerzangers … “My Girl” van The temptations is vanaf nu onlosmakelijk verbonden met de marathon … want op de één of andere manier had ik zoveel deugd van dat lied dat ik de zanger zelfs een handkus toeblies.
Er waren trouwens over héél het parcours wel meer muzikale intermezzo’s, maar de test ‘You like to run, You love to run’ kon me op dat moment minder bekoren.
Ik was aan kilometer 17 toen ik de verzuring voelde optreden. Vreemd vind ik het, dat ik tijdens de voorbereiding nooit verzuring had en dat het nu al zo vroeg kwam. De volgende kilometers waren dus op zere en verzuurde benen.

Op kilometer 26 zag ik terug mijn eigen supporters. Bjeurn en Liv liepen zelf een eindje mee. Dankbaar dat ik was voor mijn supporters …  ze waren echt wel mijn lichtpuntjes tijdens deze zware tocht.
Ik spotte trouwens ook nog de supporters van een vriend, ik moest wel moeite doen om hun aandacht te trekken, maar hun aanmoedigingen toen ze me eindelijk zagen maakten veel goed.
Wie ik ook (ik zou niet meer weten waar), aan de kant heb zien staan, was Sanne (ik volg haar blog al een tijdje). Ik was echter niet zeker, dus heb haar maar niets toegeroepen, maar nadat ik deze post op haar blog zag had ik hier wel spijt van.
Op kilometer 30 miste ik mijn supporters (en zij mij, ondanks de roze pet), maar op kilometer 37 stonden ze er al weer.
“Goed dat je niet hebt opgegeven !!!!” riep Liv me toe.
Wie ik dan weer niet spotte was Francien van Girls Love 2 Run … via de blog wist ik dat ze aan kilometer 38 zou staan … en het is altijd leuk om je te kunnen concentreren op iets anders dan op je zere benen.

Vanaf kilometer 30 begon ik te vrezen voor “de man met de hamer”, mijn grote angst. Maar die man, die kwam er niet, ik was hem blijkbaar toch te slim af geweest (mijn dank aan mijn diëtiste daarvoor)
Niet iedereen blijkbaar, want op het einde waren er ongelooflijk veel mensen ofwel aan het stappen, of aan de kant (aan het overgeven, of hun krampen proberen weg stretchen).
Bij mij was er geen man met de hamer, en ook geen 8 fasen (zoals in het geweldige filmpje in dat ik hier al postte). Het begon zwaar en het werd elke kilometer een beetje zwaarder. Mijn tempo zakte wel maar traag en gelijkmatig (als ik één talent heb, is het wel het doseren, ik heb mezelf altijd goed kunnen inschatten), en raar maar waar, mijn hartslag zakte ook. Ik startte aan 170 en hoger en eindigde aan 155. Het was een pure stresshartslag dus.
De laatste kilometers gingen eigenlijk nog behoorlijk vlot en in ‘t stadium kreeg ik even vleugels en kon ik nog een sprintje trekken, om binnen te komen op 04:07:00

En dan de vraag “Ga ik moeten wenen aan de finish?”.
Neen, ik was gewoon blij … echt blij dat ik er was, en trots dat ik het gedaan had.
Ik was echter precies de enige blije persoon, de andere lopers waren ofwel aan het wenen, ofwel helemaal in zichzelf gekeerd ;-)

Wat is nu mijn algemeen gevoel? Aan opgeven heb ik geen moment gedacht, maar het was wel zwaar, genieten heb ik geen moment gedaan.

Mijn collega zei dat een marathon niet dubbel zo zwaar was dan een halve marathon, maar drie keer zo zwaar. Dat vond ik niet … ik vond het gewoon dubbel zo zwaar (maar de voorbereiding is misschien wel drie keer zo zwaar)
Is het het zwaarste dat ik ooit gedaan heb? Awel neen, op sportief vlak misschien wel, maar ik vond een kind op de wereld zetten toch een pak zwaarder.

Met mijn eindtijd ben ik zeer blij. Het is niet mijn ultieme doel, maar 4u07 daar durfde ik voor ik de trainingen aanvatte niet eens van dromen. Dat is gewoon meer dan 10km/u gemiddeld voor 42,195km aan een stuk.
En ik heb het gevoel dat er onder optimale omstandigheden (niet ziek, koud weer) zelfs meer zou ingezeten hebben.
Maar wanneer zijn de omstandigheden optimaal? Niet veel.
En trouwens … je moet natuurlijk altijd ruimte voor verbetering laten.

En wat zegt het lichaam? Wel buiten de verzuring heb ik tijdens de marathon geen enkel pijntje gevoeld. Geen schenen, geen heup, geen voeten … goed nieuws dus. Ik ben nog wel steeds ziek en ondertussen nog steeds stemloos. Maar bovenal ben ik GIGANTISCH stijf. Het soort stijfheid dat ik nog nooit heb meegemaakt.
Ik kan amper trappen op, laat staan af. Op een stoel gaan zitten is hel en eruit rechtkomen ook. Wandelen gaat, maar aan slakkegang.
Toch kan ik niet wachten tot deze over is en ik op mijn gemak eens een toertje van 5 km kan gaan doen … de goesting is er nog steeds.

En nu?
Focussen op de volgende marathon. Namelijk de marathon van Parijs op 12 april 2015.
Ik denk dat het met marathons is zoals met verliefdheid.
Het zal nooit meer zo intens zijn, en je zal nooit meer zo gefocust zijn als bij je eerste verliefdheid, maar waarschijnlijk is het wel beter.
Ik ga in elk geval niet meer zo aan mezelf twijfelen want dat bleek nergens voor nodig.
En ondertussen ben ik gewoon trots en geniet ik nog even na van mijn status “marathonloopster”.
Dit pakken ze me nooit meer af.

 

Officieel marathonloopster. Content met mijn eindtijd van 4u07. Het was zwaar maar ik ben gelukkig de man met de hamer niet tegengekomen.

 

endomondo-extract

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: Voor de start #14

Hij zit erop, mijn eerste marathon. Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloopster noemen !!!
Ik dacht eens even vlug een verslag te typen, maar ‘eens vlug’ bestaat feitelijk niet, en ik besef ook dat ik meer te vertellen heb dan ik dacht.
Ik begin dus met dit … de dagen en momenten voor de marathon, en beloof vandaag nog het verslag van de marathon (die ik uitliep, dat kan ik al zeggen)

De dagen voordien

De marathon was zondag, maar wij waren al vanaf vrijdag in Amsterdam. Samen met man, kinderen en een bevriend gezin waarvan de man ook ging lopen.
We hadden het alvast getroffen met het hotel. Het Meininger hotel is goedkoop (een veredelde jeugdherberg), maar mooi en proper en ook was er een gezellige bar, waar je zelf kon koken, waar de kinderen lawaai mochten maken, waar je afhaalmaaltijden mocht eten ….. .
Bovendien lag het hotel  net aan het treinstation en op dezelfde metrolijn als het Olympisch stadium (waar de marathon startte en eindigde). Nen aanrader dus.

Vrijdag was ook de dag dat mijn verkoudheid ineens terug een opstoot kreeg en mijn stem verdween (ondertussen zijn we dag 4 en de stem is nog steeds niet terug). Waar het voordien mentaal zo goed zat, kreeg het zelfvertrouwen hierdoor toch wel een stevige knauw. Ik was immers al 3 weken afwisselend ziek, het begon met een oorontsteking, daarna een goei verkoudheid die bijna genezen was en nu ineens terug opkwam.

De dag voordien trokken we al eens tot het olympisch stadium waar we onze nummer afhaalden en de expo eens bezochten. Voor de kinderen was er een schminkstand, je kon ook nog een leuke foto laten trekken en dan was er ook nog een walhalla aan sportkledij.

De namiddag was voor de kinderen en we trokken naar de Artis Zoo (waar je met je Planckendaelabonnement gratis binnen mag). Artis was de moeite, zeer de moeite. Een aangename stadzoo, en ik had de indruk dat je zeer dicht bij de dieren stond.

Poseren met de superheld

Poseren met de superheldSuperheroes Annelies en Liv

 Maar ook wij zijn superhelden

is dit tapering?

 Tot enkele weken geleden dacht ik dat ‘dit’ taperen was

geschminkt

Ook aan de kinderen werd gedacht, zijn zijn nu geschminkt in superturtles.

 

Artis

 Zeeleeuwen, of zeehonden, het verschil tussen die 2 vergeet ik steeds weer.

Artis

Deze kameleon (denk ik) zagen we in een lokaal waar we mochten doorwandelen en die echt vol zat met allerhande aapjes, reptielen, vleerhonden, ….

Giraf voederen

De giraf was ook een hit, zeker toen hij met zijn lange zwarte tong de blaadjes uit de handen van de kinderen trok.Ontsnapt aan een plassende chimpansee

De chimpansee’s hadden een koker boven het wandelpad om van hun buitenverblijf naar hun kot te gaan.
Dit was echter niet zonder gevaar, want één van die apen vond het leuk om vanuit de koker naar beneden te plassen
(en ik verdenk hem ervan dat hij dat express deed).
Nu stond er al een geluk niemand onder, maar ik vermoed dat hij toch wel dikwijls prijs heeft

Ik had een beetje schrik dat alle pastarestaurants vol zouden zitten met lopers, maar eten vinden bleek toch nog gemakkelijk. ‘s middags aten we versgemaakte pasta in de pasta factory en ‘s avonds haalden we bij Julia’s een meeneempasta die we dan in het hotel opaten. Het hele weekend draaide trouwens ook een beetje op koolhydraten tellen en constant eten. Ik was alvast goed voorbereid met voorafgewogen zakjes. Maar het koolhydraten stapelen was toch iets minder leuk dan ik initieel gedacht had … proppen is immers nooit leuk.

Verse pasta bij pasta factory

Zelfgemaakte pasta

Punten TellenGoed voorbereid

Punten tellen en amsterdam verkennen

En ook goed genoteerd … 600 gram koolhydraten zullen het zijn !!!

Wat wel grappig was, was dat je de lopers trouwens gemakkelijk kon herkennen aan de sportschoenen. Ook ik zette eens mijn trots opzij en trok met sportschoenen door Amsterdam, alles voor het comfort, maar ook als gevoel van geheime verbondenheid met de collega lopers.

De nacht voordien

Nu ben ik altijd zo’n goede slaper, dit keer koste het me toch wel een dik uur om in slaap te vallen, waarop ik om 2u terug wakker werd en pas na 3u de slaap terug kon vatten. Typisch aan een slapeloze nacht is ook dat je natuurlijk zeer goed aan het slapen bent als de wekker gaat.

De ochtend

Om half zeven, 3 uur voor de wedstrijd begon ik aan een stevig ontbijt. Muesli, beetje platte kaas, banaan, piccolo met confituur en koffie (ook zeer belangrijk). Uit schrik om tijdens de wedstrijd te moeten plassen stopte ik 2 uur voor de wedstrijd met drinken.
Dan had ik ook nog wat werk met het noteren van de bevoorradingsposten op mijn hand. En ook de kilometers waar de supporters gingen staan schreef ik erbij.
En dan nog mijn quote natuurlijk, een tip die ik van Kim kreeg. Ik koos voor onderstaande, om me eraan te herinneren dat het zwaarste werk al gedaan was en dit enkel de kroon op mijn maandenlange voorbereiding was.

marathon quote

Ik las nog even alle aanmoedigingen van vrienden en familie (bedankt daarvoor, betekende veel voor me). En die van mijn mama (die ook al een marathon op haar palmares heeft staan) was toch wel mijn favoriet: “Succes voor morgen en denk eraan dat het zwaarste werk al gedaan is. Morgen is het alleen nog een beetje lopen”

Op weg naar het stadium

Een dik anderhalf uur op voorhand vertrokken we dan naar het stadium. De sfeer in de metro was speciaal, allemaal lopers, de ene in zichzelf en gefocust, de ander naar iedereen zenuwachtig lachend in de hoop toch maar zijn verhaal kwijt te kunnen en gerustgesteld te worden.
Helaas, ik was niet in staat om ook maar iemand gerust te stellen (en ik was trouwens nog stemloos).

Amsterdam marathon: De man met de hamer #14

koolhydraten tellen

Ondertussen is het mijn eerste verlofdag, rust tot aan de marathon (spijtig genoeg is dat in een huis waar schrijnwerkers in en uit lopen, rustig is het dus niet)

Maar ik ben er toch al in geslaagd om het boek “Het geheim van harDlopen” door te nemen en de voor mij interessante dingen eruit te pikken.
Hoewel de schrijvers van het boek zich vooral focussen op kilometertijden die ik in sprint zelfs nog niet haal heb ik er toch wat geruststellende zaken uitgehaald.

Wees rustig en heb vertrouwen, als de training goed gegaan is kun je het !!!
De schrijvers van het boek geloven niet in, de vorm van de dag. De beste lopers finishen eerst. Als je goed getraind hebt en voorbereid bent is er geen reden dat je niet goed zou presteren.

Geruststellend vind ik wel, want aan een slechte voorbereiding zal het bij mij niet liggen.

 

Wat ik nog héél tof vond, is dat ik hier las dat je de man met de hamer niet persé hoeft tegen te komen.  De man met de hamer kom je tegen als je koolhydraatvoorraad op is en je overschakelt naar energieverbranding van vetten (dat verbruikt meer zuurstof en levert minder energie … dus je tempo moet wel zakken en je voelt je moe, hongerig, duizelig …….)

Als je volgende dingen in acht neemt, kom je de man met de hamer niet (of later) tegen.

  • zorg dat je scherp staat
    als je minder weegt verbruik je ook minder energie -> daarmee dat alle goede marathonlopers een BMI tussen 16 en 18,5 hebben
  • de lange duurlopen in de voorbereiding moeten traag genoeg gebeuren
    zo leer je je lichaam al een efficiëntere vetverbranding doen.
  • je (aanvangs)tempo mag niet te snel zijn
    hoe trager je loopt, hoe meer je al aan vetverbranding doet (en je koolhydraatvoorraad dus wat langer kan opsparen)
  • 2 à 3 dagen op voorhand beginnen met koolhydraatstapeling
    zodat je voorraad koolhydraten bij de start zo hoog mogelijk is
  • Genoeg bijtanken onderweg
    onder de vorm van sportdrank en gellekes

 

Nu ben ik volop bezig met koolhydraten te tellen en het eten voor de volgende dagen voor te bereiden. Ik mik voor de laatste 2 dagen naar 600 gram koolhydraten per dag, zo weinig mogelijk vet en eerder restenvrij (wit brood ipv bruin brood).

Volgens mij zal ik veel mogen eten. Morgenvroeg starten we alvast met een ontbijt met pannenkoeken met honing en een glas versgeperst fruitsap.
Ik voel me precies een dummy in weight watchers, maar in plaats van punten tel ik koolhydraten.
Moeilijk, want je wil zeker niet te weinig eten, maar ook niet teveel (want teveel bijkomen op die laatste dagen is dan  ook weer niet goed)

 

Spannend dus allemaal !!!

je hebt blijkbaar gewone mensen en hardlopers ... ik behoor duidelijk nog tot de categorie "gewone mensen" #marathontraining #TCSAM14 #TCSSuperheroes #hetgeheimvanhardlopen

Nog een extract uit het geheim van hardlopen. Blijkbaar heb je hardlopers en gewone mensen. Ik hoor nog tot de groep van de gewone mensen en niet tot de selecte club der hardlopers ;-)

 

 

Amsterdam marathon: Let the tapering begin #13

tapering = ontspannend lopen = tijd voor een selfie #runfie #TCSSuperheroes #twc14 #marathontraining

“Let the tapering begin”, zei iemand tegen me. Ik kende dat begrip niet, maar ik veronderstelde dat het iets met blessures en intapen te maken had.
Niet dus. Tapering is het afbouwen van de trainingsintensiteit alvorens de grote wedstrijd. Bij marathonlopen is dit een drietal weken (afstandzwemmers hebben pech, bij hen is dat maar enkele dagen).
Hierin moet je vooral rusten, goed slapen, gezond eten en herstellen van de intensieve trainingsintensiteit.

Mede-lopers vertelden me dat ze die laatste week met zichzelf geen blijf wisten omdat ze persé wilden gaan lopen.
Ik moet zeggen dat ik geniet van de vermindering in trainingsintensiteit.
Ik zal het nodig hebben ook, want ik ben weer goed verkouden, wat zich vertaald in een suffe kop, rauwe keel en moeheid. Beter nu als binnen enkele dagen, troost mijn nabije omgeving me, en ik zal ze maar geloven dat dit ook weer overgaat (en dat de verse muntthee die Bjeurn me net bracht zijn werk doet).

Verder ben ik al enkele weken mijn alcoholconsumptie aan het minderen (de voorbije week was alcoholvrij, en de volgende week wordt dat vanzelfsprekend ook) en gezond aan het eten.

En voor de rest, begin ik me zorgen te maken om de praktische zaken en begin ik me wat dingen af te vragen

  • Ga ik niet vergeten mijn teennagels te knippen (ik deed dit zaterdag, al een geluk, want ik slaagde erin om dit net te kort te doen, geen aangenaam gevoel, maar volgende week zeker bijgegroeid)
  • Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn benen de dag voordien genoeg rust krijgen? (we zijn al vanaf vrijdag in Amsterdam met kinders en bevriend koppel, citytrippen is echter ook dikwijls veel stappen)
  • Tot hoelang op voorhand mag ik drinken? (zonder risico te lopen dat ik onderweg een tussenstop in een dixie moet doen, ik ben immers al elke duurloop in de kanten moeten duiken)
  • Drink ik onderweg water of AA-drank? (dit is al opgelost door mijn diëtiste –> vermits ik een sterke maag heb en al goed geexperimenteerd heb met de AA-drank en gellekes, ga ik voor de AA drank kiezen. Deze bevat immers ook zouten, waardoor je water langer ophoudt en minder moet gaan plassen)
  • Hoe zal mijn ontbijt eruit zien?
  • Met welke schoenen ga ik de dag voordien rondlopen (zou ik een extra paar loopschoenen meenemen om op rond te hossen -> wel niet echt elegant)
  • Track ik met endomondo, zodat mijn vriendjes thuis kunnen volgen (ik vind het leuk om bij mijn vrienden online te kunnen meekijken, maar ik ga zelf endomondo niet opzetten, ik loop sowieso met mijn garmin forerunner 305 en ik heb geen zin om mijn gsm ook nog te moeten instellen in het heetst van de strijd.
  • Neem ik mijn gsm mee onderweg? Het nadeel is dat ik daar dan weer moet mee sleuren, het voordeel dat ik dan wel eventueel een muziekje kan opzetten en achteraf gemakkelijker mijn achterban terugvind)
  • Wat ga ik aandoen?
  • Gaat het niet te warm zijn? (waarop ik constant kijk of de prognose voor zondag al veranderd is)
  • Is de ontmoeting met de man met de hamer verplicht? (de dochter dacht al dat er echt een man met een hamer stond te wachten)
  • Ga ik wenen als ik over de finish ga (mijn collega zweert van wel)

Deze week nog goed rusten, vanaf woensdag heb ik vrijaf, dan kan ik eindelijk eens in dat hardloopboek beginnen en koolhydraten beginnen stapelen natuurlijk.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
6
Trainingsweek:
18e/18
Aantal getrainde kilometers:
36 (afgelopen week)
          682km (werkelijk gelopen)
          688km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          -2 kg 

Imiteer je tekening

De kinderen worden groter, en ze krijgen stilaan (soms) een beter gevoel voor humor.

Dit merken we vooral aan de tafelmomenten die geëvalueerd zijn van frustratiemomenten met kinders die niet willen eten, gevoederd moeten worden en alles omstoten  naar leuke, ontspannende, en met momenten grappige familiemomenten.

Hier het resultaat van tafelhumor die overging naar livinghumor.

Imiteer je tekening !!!!

Photo

Photo

Amsterdam marathon: op krachten komen #12

De zwaarste weken zijn gepasseerd, maar de moeheid zit nog steeds in mijn lijf en ik probeer nu vooral veel te slapen en op krachten te komen. Ik ben ook begonnen met preventief ontstekingsremmers te nemen, op aanraden van mijn mama, nadat ik haar vertelde over mijn heup … mijn mama heeft zo ooit net voor haar 2e marathon de trainingen moeten staken en 2e marathondroom moeten opgeven, met een venijnige ontsteking.

Ik heb me voorgenomen om wat “trager” te leven, deze 3 weken voor de marathon, en wat meer ‘neen’ te zeggen, wat bewuster omgaan met  mijn factoren.

  • Zo ging ik slechts 3 keer ipv 4 keer lopen
  • ging ik niet naar de foto-avond van Bjeurn zijn fietstocht,
  • ging ik niet eten op het spagettirestaurant (in openlucht) van de scouts
  • weigerde ik een gratis startnummer voor de loop in Brussel dit weekend (terwijl dit perfect in mijn trainingschema paste)
  • nam ik gisteren een ‘lazy sunday’ terwijl Bjeurn klusjes opknapte in huis.

Mijn woensdagse loopje werd echter wel wat spannender als verwacht. Na 3 kilometer merkte ik dat ik mijn huissleutel onderweg verloren was.
Ik liep naar mijn mama (die een reserve exemplaar heeft), maar zij was niet thuis (en haar sleutel van mijn huis jammer genoeg ook niet).
Dan maar naar mijn schoonmama, die ook niet thuis was, gelukkig vond ik haar op het tennisveld. Ze gaf me de sleutel van haar huis, zodat ik naar daar kon lopen en daar mijn huissleutel op te pikken. Maar ondanks grondig zoeken vond ik hem niet. Uiteindelijk terug naar de tennis gelopen, met de schoonmama in de auto naar haar thuis gereden om daar tot de conclusie te komen dat de sleutelbos echt wel verloren was. Dubbele pech dus.
Waarop ik nog 2 keer de hele weg afliep zonder de sleutel terug te vinden.
Mijn ambitieuze voormiddagplanning was alvast helemaal om zeep.
Uiteindelijk was ik 13 kilometer met tussenpozen aan 12 km/u verder en ging ik maar bij mijn mama douchen in afwachting van de thuiskomst van haar set huissleutels.
Ik zocht en vond in haar kleerkast iets passend. Leve mama’s met leuke kleedjes en dezelfde maat ;-)

Helemaal in de outfit van de mama nadat ik tijdens het lopen mijn huissleutel verloor. Gelulkig heb ik een mama met dezelfde maat en goede smaak #skunkfunk #TCSSuperheroes #TCSAM14 #marathontraining

Voor de komende week staan er vooral de praktische zaken op het programma, mijn voeding voor de laatste week eens uidokteren (ik heb nog veel leesvoer te doorworstelen), mijn kleding selecteren, leuke gezinsactiviteiten zoeken voor in Amsterdam (en dan liefst activiteiten waarbij ik niet teveel moet rondstappen) en misschien al eens een restaurant reserveren in Amsterdam (als ik al niet te laat ben daarvoor)

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
13
Trainingsweek:
17e/18
Aantal getrainde kilometers:
32 (afgelopen week)
          646km (werkelijk gelopen)
          653km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          0 kg (ligt volledig aan snoeperijen en zwak karakter, afvallen zal voor de marathon van Parijs zijn, ik moet toch nog ergens ruimte voor verbetering laten)

 

 

Drinkriem

Een hele tijd geleden was ik op zoek naar een goede oplossing op drank mee te nemen op de duurloop. Ik sprak een paar lopende bloggers, of eerder bloggende lopers aan, die dan ook hun advies onder mijn postje plaatsten.
En zo begon ik uit te testen.

Van een vriendin kreeg ik al volgende drinkriemen op uit te testen. Allereerst moest ik me over het gevoel zetten, dat ik er toch wel een beetje belachelijk bij liep. As ik nu snel zou lopen zou ik dat misschien minder gevonden hebben, maar aan een slakkegang lopen met een bijna professionele uitrusting is nu toch wel grappig. Tja … ik heb me erover gezet … uiteindelijk was ik ook gewoon héél blij dat ik drank had.

Run and Move drinkriem

IMG_20140611_215127

  • 4 keer 125ml is voor mij iets te weinig drank
  • onder zo’n band zweet je (althans bij goed weer)
  • mijn gsm is te groot voor het zakje
  • de riem is niet hinderlijk bij het lopen, ik voelde hem amper

Nathan sportbelt

IMG_20140629_213014

  • 2 keer 300ml is eveneens te weinig water voor een duurloop op een warme dag
  • eveneens zweten onder de band
  • mijn gsm (samsung S4) past (mits wat wringen wel in het zakje, maar eigenlijk is het zakje nog net te klein om comfortabel de gsm in en uit te halen)
  • de riem past goed aan, maar voor mij was het net op ‘t randje, voor al wie smaller is dan mezelf, zal de riem te groot zijn

 

Camelbak

5 km loopje ... waar ik de camelbak uittestte ... ging beter als verwacht feitelijk

Een camelbak met bijhorende kleine rugzak had ik zelf nog liggen thuis

  • moeilijk om uit te kuisen
  • niet geschikt voor sportdrank (want hij is al zo moeilijk uit te kuisen)
  • loopt comfortabel, de rugzak past goed aan
  • Bij warm weer zweet je wel op je rug (maar dat geldt voor alle systemen)
  • gsm kan erin (maar je kan er dan weer moeilijk aan eens je vertrokken bent … en ik had mijn gsm soms toch wel nodig om knooppunten te zoeken, een nieuwe podcast op te zetten, te navigeren, …..)

 

Uiteindelijk bestelde ik me deze Nathan trail mix 4 drinkriem. 4 flesjes van 300ml zijn ideaal voor mij, mits wat proppen krijg ik de gsm en enkele gellekes er ook nog wel bij, en in de kleinste stand paste de riem net.
Alle duurlopen deed ik sucecsvol met deze drinkriem. Zeer content dus van de aankoop.

Maar … ineens bedacht ik … tijdens de marathon ga ik wel niet aan mijn eigen drinken sleuren, daar drink ik wel aan de bevoorrading. Maar waar blijf ik dan met mijn gsm, zakdoeken en gellekes?
Het probleem van de gsm is gemakkelijk opgelost. Ofwel neem ik hem niet mee, ofwel in een armband (maar die draag ik feitelijk niet graag), ofwel steek ik hem in mijn bh (dat doe ik meestal, tenzij het regent, dan ga ik voor de armband, want die is waterdicht)

Gelukkig zijn ook hier oplossingen voor. Ondertussen rolde er al iets vanonder mijn stikmachien dat ik mijn volgende loopke ga uittesten, maar voor alle zekerheid (Bjeurn had me een beetje schrik aangejaagd en ik wil geen risico’s nemen op mijn marathon) bestelde ik iets tofs online. Hopelijk heb ik ze volgende beide getest en krijgen jullie weer een verslag.

Amsterdam marathon: Rusten en aftellen #11

Ik dacht stiekem het verslag van vorige week aan me voorbij te laten gaan, maar dan liet Zibdoes in de commentaren weten “ik ben zo benieuwd hoe het met je gaat!!!!”
Awel, het is leuk om te merken dat er interesse is in mijn grote marathonrelaas, en daarom met plezier dit verslagje. Doe maar gewoon of het maandag is, en je het verslag van de week voordien leest.

Die ene keer dat ik met koplamp ging lopen terwijl het feitelijk nog te licht was #marathontraining #TCSSuperheroes #TCSAM14 #runfie

Vorige week was de zwaarste van alle trainingsweken, en ik ging die week feitelijk al vermoeid in, ondanks mijn inhaalrust.
Ik had de impact van de marathontraining toch wat onderschat. Alles bleef maar super gaan, en vlot, en leuk, … en ineens kreeg ik dan de weerslag.

Deze week werd ik ook geconfronteerd met het korten van de dagen. Daar heb ik het toch ook emotioneel wat moeilijk mee. Ik ben gewend om door de velden en de bossen te lopen, en nu wordt het terug asfalt. Ik kan er ook niet goed tegen om telkens toertjes te lopen om aan het gewenste aantal kilometers te komen. Daarmee ben ik op zoek naar een nieuwe looptoer. Zo deed ik ook eens Bjeurn zijn vaste toer. Gedeeltelijk onverlicht, dus koplamp noodzakelijk. Ik weet echter niet of ik zo dapper ben (en vooral of het als vrouw verantwoord is) om op afgelegen, onverlichte wegen te lopen.

De tempotraining deze week was 16km met 3 keer 5 minuten en 3 keer 6 minuten snel.
Waarschijnlijk de pittigste training in de hele marathonvoorbereiding (want zoals je zou denken zijn niet de duurlopen de moeilijkste, maar wel de tempolopen)

De duurloop was ook wel leuk. Mijn broer zocht nog lopers voor op het loopevenement “Run to walk again”. En zo kon ik mijn 32 kilometer lopen, begeleid door 2 fietsers (waaronder mijn broer) en op een nieuwe locatie … dit bracht weer wat variatie in het trainingsschema. Alleen jammer dat ik Marc Heremans niet kon spotten.
Dit was tevens de langste en laatste duurloop voor de marathon. Op ‘t eind speelde de heup weer op, dus misschien is het ook voor mijn lichaam goed dat ik vanaf nu kan afbouwen.
De dag van deze duurloop stond ik op met een oor waardoor ik nog amper kon horen en het gevoel dat ik in een zwembad zat. Gelukkig voelde ik me nog fit, maar tegen de avond toe werd ik zieker en voelde ik me slechter.
Dit is dan ook de reden dat het verslag later (en bijna niet) online kwam.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat werd me deze week wel duidelijk.
Ik ben er in elk geval niet rouwig om dat het vanaf nu rustiger wordt.
Ik hoop gewoon echt dat ik gerecupereerd geraak tegen de marathon, moet wel lukken want ik heb hier nog wel wat tijd voor. Maar mentaal lijkt het alsof ik nooit meer fris en monter zal zijn.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: (we doen nog steeds alsof we maandag zijn)
20
Trainingsweek:
16e/18
Aantal getrainde kilometers:
67 (afgelopen week)
          614km (werkelijk gelopen)
          614km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

Amsterdam Marathon: (Mentale) moeheid #10

Al 5 zware trainingsweken achter de rug en nog 1 te gaan.

Ik word moe en de goesting is er niet altijd meer. Tijdens de korte lopen (8K) deze week, had ik de indruk dat ik enorme inspanningen moest doen om amper vooruit te komen.
In de tempoloop van 14km had ik al helemaal geen zin. Ik begon eraan, zette na 5 minuten het alarmke van mijn hartslagmeter af en zei mezelf dat ik mocht kiezen wat ik deed. Mijn eerste idee was 5 kilometer, maar de strever in mij besloot toch maar de 14 te doen … niet van ganser harte echter.
Dit is de eerste week dat het lopen zo tegen viel en ik me log en traag voelde. De moeheid vertaalde zich ook in een mentale moeheid met bijhorend doemdenken.

Gelukkig had ik een rustig weekend, ik skipte de sociale avondverplichtingen om vroeg in bed te kruipen en had 2 nachten een goede nachtrust. Dat merkte ik enorm tijdens mijn duurloop.
Zondag moest ik immers 22km lopen aan marathontempo (en daarna moest ik me afvragen of ik dit nog 20km langer kon volhouden). Het resultaat was mooi …. 22,41km op 2u04min (oftewel een tempo van 5,34 min/km).
En op de vraag “kan ik aan dit tempo nog 20km verder?” was mijn antwoord: “Ik denk het wel” (maar je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt als de beruchte man met de hamer komt).
Deze training aan marathontempo (met de bewuste vraag ‘kan ik dit nog 20km?’) was een tip die Kristof me gaf. Een nuttige tip, want voor ‘t eerst weet ik ‘ongeveer’ naar welk tempo/hartslag ik me tijdens de marathon zal richten.

Ondertussen zijn we weer enkele dagen verder en doe ik mijn best om elke nacht voor meer dan 7u nachtrust te zorgen (de laatste tijd slaap ik meestal nog geen 6u … wat natuurlijk veel te weinig is).
Ik hoop zo toch uitgerust genoeg te zijn om deze zwaarste trainingsweek, waarin 64km op de planning staan, wat vlotter doorkom als de voorbije week.

Dit weekend sprak ik trouwens met iemand die ook in Amsterdam zal lopen.
“Ik heb nog een maand om te trainen” zei hij me.
Grappig vond ik dat, want mijn gedacht was “Ik moet nog een week trainen en dan kan ik beginnen rusten tot aan de marathon”.
Toch ben ik er zeker van dat hij het goed zal doen, de marathon is immers ook een mentaal spel.
Bij mij zit het mentaal goed, omdat ik de voorbereiding zo goed als stipt gevolgd heb, bij hem zit het mentaal goed, omdat hij gewoon weet dat hij het kan, mits wat minder of wat meer afzien, afhankelijk van de voorbereiding (wat ik héél bewonderenswaardig vind, zo’n zelfkennis en zelfvertrouwen)

Hieronder nog de cijfertjes, maar voor de liefhebbers nog een geweldig filmke

En als het insluiten in de blog niet gelukt is, dan kan je het altijd hier zien (enfin, zelfs een link leggen lukt niet meer, dus verwijs ik je naar hier http://youtu.be/3ItnxJLAOeY voor het filmke)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
27
Trainingsweek:
15e/18
Aantal getrainde kilometers:
54 (afgelopen week)
          547km (werkelijk gelopen)
          550km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Carfree day

Beste Yunes,

je vroeg me om je een mailtje te sturen met mijn impressies over het fietsenatelier dat bij ons op het werk kwam.

Wel, ik vond het alvast een geweldig initiatief. Het stond al meer dan een maand in mijn agenda en ik pompte speciaal mijn banden niet op.

IMG_20140918_213631

Toen ze aan mijn fiets werkten, bedacht ik bij mezelf hoeveel ik aan mijn fiets gehecht was.
Sinds de middelbare school gaat hij al mee, Ik fietste ermee dagelijks naar ‘t school, maar ik fietste er later ook mee naar Parijs, naar Duitsland, naar Nederland, de Loire af.
Op deze fiets nam ik Bjeurn achterop, net voor we een koppel werden (om na 5 meter prompt de bosjes in te rijden).
Deze fiets is al meer dan de helft van mijn leven mijn companion, alleen al de laatste 4 jaar spendeerden we al 12000km samen.
Ik werd er echt weemoedig van.

De testrit op het bedrijfsterein verliep goed, alsook de eerste kilometer huiswaarts … Tot ineens iets begon te slepen.
Een vrouw kan (gelukkig) niet aan een fiets sleutelen, zonder hulp te krijgen van een (in dit geval zeer knappe) man.
Deze centreerde mijn wiel dat volledig uit de haak gekomen was, en stelde ook nog mijn remmen opnieuw af.

Carfree day 1 #carfreeday #dagvandemobiliteit #fiets

5 kilometer verder, op de fietsersbrug, blokkeerde mijn ketting tijdens het schakelen en zat deze onwrikbaar vast tussen mijn spaken en tandwielen.
Na mijn vaststelling dat het een hopeloze zaak was, bood toch nog een jongeman zijn hulp aan.
Ik gaf hem het voordeel van de twijfel, maar bleek toch gelijk te hebben … het was een hopeloze zaak en ook deze jongen vol goede wil, kon me niet helpen.
Na zijn interventie stond ook mijn band plat, stond mijn net gecentreerde wiel weer scheef, en waren we weer 20 minuten verder.

2 dingen speelden in mijn nadeel.
Ten eerste kon ik mijn fiets niet zomaar achterlaten want ik was op een lang autovrij stuk. Ten tweede kan je een fiets met een geblokkeerde ketting niet zomaar voortrollen, neen, je moet het achterwiel nog opheffen ook.
Echt tof, een halve kilometer sleuren met zware fietstassen en een zware fiets.

 

De volgende opgave, was thuisgeraken. Ik maakte mijn fiets vast aan een boom en begon te liften. Dat was ook al weer lang geleden, maar ik ben het nog niet verleerd.
De derde auto was al prijs, en een vriendelijke garagehouder reed me tot thuis (ik was vergeten hoe leuk liften was)

Carfree day 2 #carfreeday #dagvandemobiliteit #fiets

Kinderen ophalen, fietsenrek bij mijn mama gaan halen, fiets oppikken, fietsenrek terugbrengen … de avond was meteen gevuld, geen tijd om te koken, dus werden het frietjes (waarop tenminste de kinderen de avond leuk vonden)

Zeg dat mailtje over carfree day … kan je dat aan iemand anders vragen?

Amsterdam Marathon: ik ben geen echte, of tochwel? #9

Een weekje congé achter de rug, waarin ik de badkamer schilderde, maar ook tijd had om te lopen. De schildersstijfheid hinderde me daarbij gelukkig niet.

Waar ik niet op voorbereid was, was het feestweekend dat in ons dorp plaatsvond. En zoals veel, zijn de onverwachtse feestjes de leukste.
De tijd tikte voorbij en de pintjes smaakten goed. Heerlijke avond, maar wat bekloeg ik me dat later. Niet alleen de volgende dag (waarop ik gelukkig niet moest lopen), maar ook nog de dag daarna … de dag waarop 29km gepland stond. Ik was om 9u nog steeds ontzettend moe en mijn benen voelden zelfs in bed nog ontzettend zwaar.

Dit was de eerste keer dat ik eraan dacht om die duurloop te skippen. De enige reden dat ik toch vertrok -al zag ik het helemaal niet zitten- is dat ik weet, dat je soms vlot kan lopen, zelfs al ben je moe.
Dit weet ik enkel uit ervaring, al probeert mijn lichaam me altijd als ik moe ben, iets anders wijs te maken.Ik hoopte ook dat mijn opgebouwde conditie, wel zou compenseren voor mijn uitschuiver.
En ik troostte me met de gedachte dat de duurloop niet de zwaarste training is (dat is de tempoloop)

En inderdaad … het lukte … niet van ganser harte … en op een bepaald moment dacht ik dat ik lopend in slaap zou vallen … maar die 29 kilometer liep ik rustig uit.
Weer een boost voor het zelfvertrouwen (want een marathon lopen, is grotendeels ook mentale kracht)

Wat me de afgelopen weken al meerdere malen is opgevallen, is dat mensen soms al verschieten als ik een koffie drink.
“Jij bent toch zo’n gezonde, sportieve vrouw!? Ik dacht dat je enkel water dronk!” zei een collega overlaatst.

Ze moesten eens weten dat ik naast toekomstig marathonloopster ook de vrouw van een brouwer ben.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
34
Trainingsweek:
14e/18
Aantal getrainde kilometers:
60 (afgelopen week)
          493km (werkelijk gelopen)
          498km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Amsterdam Marathon: Mijn motivaties #.

Het wekelijkse loopverslag, een beetje later dan gepland (donderdag ipv maandag). Daar zaten een heerlijk weekend gevolgd door een schilderweek (nu nog bezig) voor een groot deel tussen.

De afgelopen week moest ik creatief zijn, de week was namelijk nogal druk.
Onze slaapkamer verhuisde een verdiep naar boven (jeuj)
Ik moest héél mijn kleerkast verhuizen en uitmesten (auch, ik heb echt veel kleren en natuurlijk niks mooi, misschien moet ik over kleerkasten nog eens een blogpost wijden)
Er was het familieweekend in Zutendaal (altijd leuk)
En er waren de gewone besognes (kinderen en man met hobby’s en agenda’s)

Daarmee liep ik deze week maar 3 keer in plaats van 4. Wat ok is, want mijn regel is 3 keer is een must en de 4e keer is optioneel.
Woensdag 8km direct nadat ik de kinders op ‘t school had afgezet en voor een afspraak om 10u (haasten dus), vrijdag 12km naar het werk (ik zag geen andere optie) en dan de duurloop (die moest op het weekend).

De duurloop was de moeite, samen met mijn 2 stiefzusjes (of zoiets) verkende ik Zutendaal via de knooppunten. Ik vertrok om 7u voor de eerste 9km en daarna pikten zij aan voor wat 16km moest worden (en uitdraaide op 17km).
Wel stoer van hen feitelijk, want eigenlijk waren ze van plan om maar max. 12 km mee te lopen (wat eveneens de verste afstand is die ze ooit liepen). Toch waren ze verbazend gemakkelijk overtuigd om voor 16km te gaan.
Ik op mijn beurt introduceerde hun in de wereld van de gellekes (die ik stiekem wel kan appreciëren, waar door het grotendeel van de bevolking als ‘degoutant zoet’ wordt beschouwd)
Zo was mijn derde lange duurloop ook in gezelschap (wat altijd leuk is).
Wel had ik na de duurloop last van mijn linkervoet (net zoals vorige week trouwens). Ik dacht altijd dat mijn heup het zou begeven, maar blijkbaar heb ik een nieuwe zwakke plek. Opletten dus. Toch acht ik de kans dat ik effectief aan de start kom groter in, dan enkele weken geleden.
En, als ik dan ook effectief aan de start kom, kom ik sowieso ook aan de finish. Dat heb ik mezelf beloofd!

Een klein verhaaltje over de duurloop.

IMG_20140911_125612

Onderweg kwamen we dit huis tegen. Afval / stro /WC papier, …  in de tuin / op het dak / op de zonnepanelen / in de bomen. Kortom overal.
In de tuin stond ook een bord met ‘Profiteur! ‘ op geschreven (althans, dat meende ik te lezen)
Ik bedacht in mezelf, dat zo’n actie meer zegt over degene die dat doet, dan over de zogezegde ‘profiteur’ in kwestie.

IMG_20140911_125632

Maar ik werd gecorrigeerd door mijn schoonzusje, zij liep hier ook voorbij en op het bord stond niet ‘profiteur’, maar ‘proficiat’ (en inderdaad, als ik de foto nu bekijk zie ik het ook)
Waardoor het verhaal meteen minder spannend werd (ik was al een héél verhaal aan ‘t verzinnen over wat er moest gebeurd zijn) … maar toch, mij lijken dit eerder pesterijen.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: *in de waan dat we maandag zijn)
41
Trainingsweek:
13e/18
Aantal getrainde kilometers:
47 (afgelopen week)
          433km (werkelijk gelopen)
          441km (schema)
          744km (totaal schema)

Gewicht:
          – 1 kg (daar zit het leuke weekend voor iets tussen)

Amsterdam marathon: spoken verjagen #7

Vorige week werd er op het werk wat gelachen met de trage tijd van mijn duurloop “of ik wel binnen de tijdslimiet zou binnenkomen”.

Moest het nu van een onsportief iemand geweest zijn, dan had ik hem snel ik op stuk gegeven. Maar deze opmerking kwam van een getrainde marathonloper die onlangs de Marathon de Sable succesvol uitliep.

Alhoewel ik wel weet dat ik de marathon sneller zal lopen als mijn duurlopen (elk trainingsprogramma benadrukt dat je je duurloop traag moet doen), bleef deze opmerking door mijn kop spoken.
Samen met de vraag “Word ik traag door mijn marathontraining?”

Zo besloot ik donderdag om eens te kijken hoe snel ik 5km kon lopen. Tot mijn grote opluchting klokte ik af op net geen 24min (een persoonlijk record). Ik was wel moe nadien, maar dat spook was alvast verjaagd.

Nu de duurloop nog, deze week stond er weer 26km op het programma, maar dan alleen. Dit is echt de eerste keer dat ik zo’n afstand alleen zou lopen en ik had er echt schrik voor. Gaat dat niet saai zijn, vroeg ik me vooral af (soms vind ik 10km al saai)
De voorbereiding deed ik alvast grondig. Op aanraden van een medeheidejogger zette ik de avond op voorhand mijn ontbijt klaar, stond ik vroeg op om te ontbijten en kroop ik nadien nog even in mijn bed.

Voorbereiding voor morgen #ontbijt #duurloop26k #marathontraining #TCSAM14

Voor de loop had ik weer een route uitgestippeld via de knooppunten en het lopen ging vlot. Totdat ik aan een afgesloten brug aankwam.

DuurloopNa wat omweg zat de moraal weer helemaal goed, totdat ik een afslag miste en afweek van de route. Toen ik eindelijk terug op mijn parcours zat besefte ik dat dit zeker 5 kilometer omweg zou opleveren …. in de regen !!!
Het resulteerde uiteindelijk in een onverwachtte maar super vlotte 32km, geen energiedip gehad, zeer comfortabel gelopen en sneller dan vorige keer in dezelfde hartslagzone (waarschijnlijk omdat ik nu alleen was en geen energie verspilde aan praten). En 32 km lopen was zelfs ook niet saai.
‘t was genieten, en ineens lijkt die marathon haalbaar.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
48
Trainingsweek:
12e/18
Aantal getrainde kilometers:
          386km (werkelijk gelopen)
          389km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg (terug wat bijgekomen, het marathongewicht bereiken verloopt iets moeizamer dan ik hoopte, ik snoep gewoon nog steeds teveel)

 

 

Operatie Luster

Een vriendin van mij zei een hele tijd geleden.
“Ik zou dat niet willen, dat de peertjes overal nog hangen, dan heb ik liever iets niet helemaal naar mijn goesting, dan peertjes”.
Ik was het met die stelling helemaal niet eens, ik ging direct voor mijn volledige goesting en totdan zouden er peertjes hangen” (toen was ik nog in de overtuiging dat mooie verlichting gemakkelijk te vinden was en peertjes me niet zo zouden storen).

Ondertussen wonen we hier al 2,5 jaar en het vooruitschrijdend inzicht moet mijn mijn vriendin bijtreden. In de slaapkamers kwam er iets eenvoudigs, in de keuken fabriceerden we iets zelf, voor de gang kregen we een luster en kochten we tweedehands een bijpassend model, maar voor de living zocht ik toch nog steeds de perfecte lamp.

We hebben een tijd intensief gezocht, maar de perfecte sputnik-lamp vinden we voorlopig niet.
En de rest van de verlichting op de markt
A. past niet in ons huis (we hebben hoge plafonds en behoefte aan een hanglamp met meer dan 1 lamp)
B. is te duur
C. vinden we lelijk

Tijd voor plan B, de ‘voorlopig definitieve’ oplossing.

Deze vond ik ik de kringwinkel
Operatie luster

en bracht ik in tweevoud mee naar huis, met nog een derde folieke voor in ‘t toilet
Operatie luster

Daarna volgde het werk. Ontvetten met een goei scheut ammoniak, schuren met een fijne korrel
Operatie lusters

Spuiten in het kot. Hiervoor gebruikte ik een rode metallic-spuitverf. Uit ervaring weet ik dat deze goed dekt.
Operatie luster

De luster aan de wasdraad voor finale check en bijspuiten
Operatie luster

Ophangen en online dimbare ledlampen bestellen.
Operatie luster n°2

Voila, we nemen onze tijd, maar stap per stap komen we er wel

Het dubbel verrassingsfeest

Ons mademoiselle wordt binnenkort 7 en ze vond al een hele tijd dat ze een verrassingsfeest verdiende.

Wij vonden dat ook, dus maanden terug mocht ze de genodigdenlijst opstellen en daarna werd er met geen woord meer over gerept. Soms meldde Liv nog iets wat ze wou eten / doen / … op haar verrassingsfeest, maar dat negeerden we. Over je verrassingsfeest heb je namelijk niets zelf te beslissen.

Stiekem een verrassingsfeest in eigen huis organiseren is niet gemakkelijk (ooit probeerde ik dat ook voor Bjeurn maar het verrassingseffect was toch minimaal), daarom stuurden we de kinderen uit logeren.
Zo konden we het feest op ons gemak voorbereiden.
Op het gemak was het echter niet, want ik kwam weer op het lumineuze idee om last minute nog knikkerzakjes te willen maken (buiten het schrale lintje, lukte het uiteindelijk net)

Dubbel verrassingsfeest

Om geruzie te vermijden en samenwerking te promoten staken we een 1 tegen allen spel in elkaar (met als beloning doorgeefpak waar dan natuurlijk de knikkerzakjes inzaten)

Dubbel verrassingsfeest

Liv haar entree was geld waard … terwijl wij ons verstopten in de living hoorden we Liv al zeggen “hè, hier is precies niemand thuis”.
Waarop ze de living binnenkwam en met toeters, serpentines en geroep onthaald werd.
De eerste seconden las ik pure angst op het kind haar gezicht om geleidelijk te veranderen tot blijheid toen het besef groeide dat dit haar verrassingsfeest was.
(Liv was niet de enige die verschoot, de broer die van niets wist was enorm van zijn melk).

Straf eigenlijk dat Liv haar klasgenootjes hun mond hebben kunnen houden, want de weken ervoor zagen ze elkaar dagelijks.

Dubbel verrassingsfeest

Kus de kikker, bleek niet geliefd bij de jongens ;-)

Dubbel verrassingsfeest

Maak van Liv een mummy, de favoriete opdracht van Liv.

Dubbel verrassingsfeest

Net als de jaren voordien deden we weer van fruitbrochette, die wederom populair was. Nadien volgden nog pannenkoeken.

Dubbel verrassingsfeest

Wat Liv niet wist, is dat ze een dubbel verrassingsfeest kreeg. Onder het mom van ‘we moeten een klasgenootje thuis afzetten’ lokten we Liv het huis uit, en loodsten we de familie binnen.

En weeral lukte de verrassing grandioos (deze keer zonder Vic de schrik van zijn leven te bezorgen) … Liv sprong 10cm omhoog van ‘t verschieten .

Met de familie aten we één van Liv haar lievelingsdingen ‘pita’ (wat ook gemakkelijk was voor ons), en het dessert werd naar jaarlijkse traditie door de mammi verzorgd.

Dubbel verrassingsfeest

‘t was geslaagd en gezellig (vooral het tweede gedeelte dan, want zo’n bende jong geweld in huis, dat doe ik toch niet voor ‘mijn’ plezier). En héhé, daar zijn we ook weer van af voor een tijdje.

Amsterdam marathon: ..... #6

De eerste van de zes zware trainingsweken is succesvol achter de rug.

Nieuwe loopoutfit ... met deze schoenen loop ik alvast mijn eerste marathon (of dat is toch het plan)

Deze week was eveneens een dure week (en zeggen dat hardlopen één van de goedkoopste sporten is). Ik kocht een nieuw paar loopschoenen (brooks Dyad7 maat 40) (de vorige hadden nog maar een dike 700km op de teller, dus ik kan nog afwisselen, maar de marathon loop ik toch liever op de nieuwe schoenen). Deze loopschoenen kocht ik online, weer een verplaatsing naar de loopwinkel uitgespaard.

Ik ontdekte ook dat H&M tegenwoordig ook een looplijn heeft, en trakteerde mezelf op een tight.

Maar kijk hoe lief, zo'n persoonlijke boodschap #sportvoedingwebshop #TCSAM14

Daarnaast bestelde ik bij de sportvoedingswebshop AA-drank en AA gellekes (deze worden tijdens de marathon ook uitgedeeld, dus het is verstandig om daarmee eens te experimenteren tijdens de duurlopen, en was aangenaam verrast door de persoonlijke boodschap van Bas.

Verder reserveerden we het hotel. Het marathonweekend wordt een kleine citytrip van 2 nachten met een bevriend gezin en wij viertjes. Dat wordt sowieso leuk.
De les die we wel geleerd hebben is dat we volgende keer sneller moeten boeken. Amsterdam zat al voor 95% vol!!!

In deze week stond een duurloop van 26km op het programma, een afstand die ik nooit eerder liep.
In het gezelschap van een vriendin die haar hier ook eens wou aan wagen, leuk voor mij.
Ik experimenteerde met AA-drank in mijn loopbelt (die ook op de marathon wordt uitgedeeld), en met gellekes op kilometer 16 en 21 (eveneens van AA, vermits we die op de marathon ook krijgen). Die drank en gellekes, dat komt wel in orde, maar ik ben dan ook gezegend met een goede maag en spijsvertering.
Voor het maken van de route gebruikte ik de knooppunten (gemakkelijk).
Het tempo was met gemiddeld 8,4km/u traag (want ik moest in de EXT1 hartslagzone blijven), maar mijn schema legt me dat ook zo op.
De dag nadien was ik amper stijf maar werd ik wel uitgelachen door iemand op ‘t werk (met marathonervaring), die denkt dat ik de marathon niet binnen de tijdslimiet ga lopen.
Gelukkig heb ik nog Kristof, mede-heidejogger, aan wie ik zielige mailtjes kan sturen en die me dan weer oppept (bedankt daarvoor)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
55
Trainingsweek:
11e/18
Aantal getrainde kilometers:
          328km (werkelijk gelopen)
          338km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 2 kg 

De flow

Toen ik vanmorgen ging lopen, luisterde ik naar Ted Talks over ‘geluk’. Eén van de dingen die me bijbleef was het volgende.

“Afleiding maakt ongelukkig”, als je met een activiteit bezig bent, zelfs al is het een activiteit die je niet graag doet, dan nog ben je gelukkiger als je je concentreert op hetgene dat je doet, en niet je gedachten laat afdwalen.
Met andere woorden … concentreer je op hetgene waar je mee bezig bent.

Toen ik deze middag een artikel las in runners world over ‘de flow’ oftewel ‘in de zone zijn’ , trok deze paragraaf mijn aandacht

Hoe je het ook noemt, het draait dus allemaal om ‘focus’. En de laatste tijd heb ik een beetje het gevoel dat ik deze aan het verliezen ben.
Terwijl ik kook, haal ik nog snel een wasmachien uit, overloop ik de agenda voor morgen, bel ik nog even naar mijn mama, tokkel ik nog even op mijn gsm, ruim ik de rommel van de kinderen achter hun rug op, kom ik tussenbeide bij de ruzies van de kinderen …. en maak me zenuwachtig in wat ik die avond nog allemaal moet doen (en in ‘t slechtste geval zien de croque monsieurs zwart)
Ook op het werk, waar met steeds met meer in een landscapeburo gezet worden is het steeds moeilijker om geconcentreerd aan iets te werken.

Maar ik geloof er wel in, in die flow. Op vlak van efficiëntie en ook op vlak van geluk.
Weg met dat “multitasken”, vanaf nu streef ik ‘de flow” na !!!