Blog

Blog

Naar zomeruur in Lecce

Nooit eerder telde ik zo hard af naar het zomeruur … Frank De Boosere mag er misschien wel tegen zijn, maar dit jaar leven we voornamelijk in een tent en het zomeruur past toch net iets beter bij ons bioritme.

De omschakeling doen we altijd overdag ipv ’s nachts en de kinderen en ik draaiden ons horloge al een uur verder (handig, want dan is er niet zoveel gezaag omdat ze eigenlijk vroeger in bed moeten).

    

We spendeerden onze dag in het mooie Lecce en we genoten ook van het balkon van ons appartement knal in het stadscentrum.

    

Lecce zit in ons hart, niet enkel is de oude stad ongelooflijk mooi, maar ze is ook nog eens voornamelijk verkeersvrij, en veel fietsers dat hier rondrijden.

    

   

De kinderen (en wij misschien ook) zijn wat citytripmoe (niet moeilijk als je ziet wat we de afgelopen maand al bezicht hebben). We pakken het dus anders aan. In plaats van zoveel mogelijk te willen gezien hebben, proberen we nu voornamelijk impressies op te doen, door te genieten en relax door de straten te wandelen.

Gelukkig dat we die instelling hadden want het toeristisch hoogtepunt … het Rose Window van de Santa Croce stond in de stijgers (er staat trouwens veel in de stijgers, we vermoeden dat ze ook klaar willen zijn voor 2019, als het dichtbijgelegen Matera culturele hoofdstad is)

   

   

Om het zomeruur te vieren deden we nog eens een avondwandeling door het donker … dikke aanrader … Lecce by night is misschien wel mooier dan overdag.

   

   

Vic, speelt al 2 dagen handpop met een kapotte sok (de andere sok gebruiken we als donut en zit in Liv haar haar … onze creativiteit wordt aangewakkerd, maar dit ter zijde). Vandaag ontmoette hij op straat een lieve poppenmaakster die zijn sok 2 oogjes, tandjes en een tong gaf. Dolgelukkig was het kind.
Liv is dan weer in haar nopjes met een stukje karton waar haar naam in werd geborduurd. Wij gaan proberen dat ongeschonden mee terug in België te krijgen.
We moesten ermee lachen dan de Italianen onze kinderen babies noemen (enkel toeristentaks voor de volwassenen, niet voor de babies). 

Waarop Liv “Wij zijn geen babies, wat ben je tussen babie en volwassene?” 

Vic “Hangjongere?”

maart 25th, 2017|Tags: , , |3 Comments

Ieder zijn dromen

Afstand 59,2km – Hoogtemeters  140 – Bestemming Lecce (Italië) – Overnachting AirBNB in het hart van Lecce

Gelukkig dat het vandaag vrijdag was, en de kinderen van ons gastgezin naar school moesten … anders had het afscheid wel eens heel moeilijk kunnen zijn. Het klikte immers tussen de kinderen. Zo goed dat onze kinderen de nacht hadden doorgebracht bij hun nieuwe vriendjes, zodat wij de tent voor ons alleen hadden. Het klikte trouwens ook zeer goed tussen Vic en de Wii, de rest van de dag droomde Vic over de Wii, waarvoor hij vanaf nu spaart.

Net zoals gisteren reden we langs deze pittoreske cyclovia / serviceroad die zeker 50km aan een stuk altijd rechtdoor liep. Het zou nog charmanter geweest als er niet zoveel afval langs de kanten had gelegen, dat was soms moeilijk te negeren. 

Verkeer was er amper, enkel de landbouwers van de olijfgaarden en overstekende hagedissen die we moesten zien te ontwijken.

Uiteindelijk verlieten we met spijt in ons hart de cyclovia, maar de olijfgaarden bleven gelukkig eindeloos doorgaan. 

Het was een hele queeste, maar Liv en Vic slaagden erin om een hagedis te vangen. En nu droomt Liv van een hagedis of leguaan als huisdier … hopelijk is ze dat vergeten als we terug thuis zijn (net zoals we hopen dat Vic de Wii tegen dan vergeten is).

En ziehier … de bestemming. Ons AirBNB appartement ligt midden in het centrum van Lecce. We hebben het deze keer getroffen … ongelooflijk lieve uitbaters, knap appartement waar onze fietsen in kunnen (en mogen) en een super locatie.


Wij zijn klaar om morgen deze barokke stad te verkennen. Maar eerst vroeg in bed, want de gezellige avond van gisteren vraagt zijn prijs.

maart 25th, 2017|Tags: , , |0 Comments

Verrassende avond

Afstand 63km – Hoogtemeters 227 – Bestemming Manduria (Italië) – Overnachting kamperen in de tuin van Vincenzo en Angela 

“Typisch, we komen heel de rit ideale wildkampeerplekken tegen en nu het zo ver is, niks meer” … aldus Bjeurn

“Dan zoeken we een minder ideale wildkampeerplek” … aldus ik.

Zo staan we te discussieren op een kruispunt als ineens Vincenzo stopt. We starten met de gewone conversatie  … “Vandaar komen jullie? Hoelang al onderweg? Hoeveel kilometer?” Tot hij vraagt waar we gaan slapen en wij vragen hij een plekje weet voor onze tent.

Het vervolg laat zich al raden. Vincezo belt Angela (zijn vrouw) met de mededeling “Ik kom thuis met een grote verrassing”

Waarop Angela :”Neen, er komt echt geen huisdier meer binnen”

Gelukkig bleken het maar 4 fietsers.

Wij zijn vandaag ongelooflijk tof onthaald door Vincenzo en Angela in hun mooie huis. En onze kinderen waren zot content om met Matteo, Beatrice en Gianmarco nog eens met andere kinderen te kunnen spelen (gigantische sprinkhanen en duizendpoten te vangen bijvoorbeeld). En het werd nog beter toen er nog andere vrienden met nog 3 kinderen langskwamen. 

Wij beleefden een heerlijk ongedwongen avond vol Italiaanse gastvrijheid. En zeggen dat we om 17u nog bovenstaande discussie hadden … het kan verkeren.

maart 24th, 2017|Tags: , |5 Comments

Platzak 

Afstand 64km – Hoogtemeters 271 – Bestemming Massafra (Italië) – Overnachting camping Mare Verde

Platzak zijn betekent bij ons niet dat het geld op is. Wij bedoelen dit letterlijk “de (etens)zak is plat, met andere woorden er is bijna niets meer om te eten. 

Deze avond schafte de pot noodmaaltijden (tot groot plezier van de kinderen … het is immers heel plezant om uit een zakje te eten), en morgenvroeg wordt het cornflakes met water, enkele sneetjes van het brood dat 2 dagen geleden al hard was en wat gedroogd fruit. We zullen het wel overleven tot de volgende winkel, en alle restjes geraken weer op … zo moet dat.
    

Vandaag was het een rustige rit, voornamelijk bergaf en bijgevolg niet zo vermoeiend. De rit was tof maar niet meer zo pittoresk als voor Matera … bergen zijn toch altijd net iets fermer.
    

We belandden in een camping die toch wat triest aandeed. Uitbaters die precies al niet blij waren om klanten te zien, sanitair dat stonk en wc’s die moesten doorgetrokken worden met behulp van de tuinslang die buiten al klaar lag, zwerfhonden die onze vuilzak met bananenschillen kwamen stelen om er daarna luidruchtig om te vechten, en een triest strand vol afval met zicht op havenindustrie.

Niet echt om gelukkig van te worden, maar campings zijn eigenlijk zelden een plek waar ik héél blij van word. 

Maar er is wel veel waar ik dan wel blij van word: nog even en we schakelen over op zomeruur (eindelijk terug langere dagen), we gaan binnen enkele dagen terug noordwaarts (eindelijk terug langere dagen), de lente is begonnen en morgen voorspellen ze 21°C (eindelijk terug warmere dagen), de nachten worden warmer (misschien terug kunnen overschakelen naar een enkele slaapzak), alles begint in bloei te staan (eindelijk terug wat kleur), ….

maart 22nd, 2017|Tags: , |2 Comments

Rondstruinen in Matera

De laatste weken en maanden hebben we al heel veel citytrips gedaan, sommige op een stevig tempo. Matera deden we anders, we struinden wat rond in de stad en lieten ons maar al te graag verdwalen.

   

  

  

   

We genoten van de zon, aten onze lunch op een muurtje, onze aarbeien op een rots en ons ijsje aan een mooi uitzichtpunt. En we zochten en vonden enkele geocaches, een ideale manier om te komen op plekken die je anders niet zou vinden.

Maar misschien even iets over Matera. Matera is magisch, het is gelegen aan een diepe kloof en gekend voor zijn grotwoningen (i Sassi). Sedert 1993 is dit Unesco werelderfgoed en wij snappen heel goed waarom … dit is echt uniek. 

De stad is een wirwar van kleine straatjes, één grote snickelway. Overal leuke terrassen, mooie uitkijkpunten, gezellige pleinen, trappen en meer dan 100 rotskerken. Heel gezellig en ongelooflijk pittoresk, en dat allemaal geïntegreerd in een rots.

We waren wel teleurgesteld dat de loopbrug over de kloof, waarlangs je naar de overkant kan wandelen tijdelijk gesloten was … want dat lijkt ons echt een aanrader om te doen. Reden om nog een keer terug te komen naar Matera en zijn prachtige omgeving.

  

Wat ook opviel is dat hier niet extreem veel toeristen zijn, wij verwachten dat dat zal veranderen na 2019, want dan is Matera culturele hoofdstad van Europa en zal het héél wat gekender worden bij de buitenlandse toeristen.
Maar Matera en zijn rotswoningen waren niet altijd zo populair. In de jaren 50 werd dit beschouwd als een kankervlek in Italië en werd het gebied door de overheid ontruimd, 15000 mensen moesten verhuizen (wel te verstaan als je bedenkt dat er in de donkere grotten geen nutsvoorzieningen zoals water en riolering waren, en dat iedereen dicht op elkaar woonde, het vee inclusief).

Ondertussen is er veel veranderd, er zijn enkele grotere wegen aangelegd voor transport en nutsvoorzieningen. Italianen kunnen een huisje voor 100 jaar leasen van de overheid en opknappen met steun van de overheid. En je ziet inderdaad dat er volop bewoond en gerestaureerd wordt. Ook restaurants, hotels en B&B’s zijn volop aanwezig in de Sassi.

Wij belandden echter in een restaurant buiten de Sassi … een toevalstreffer, en volgens mij een van de enige restaurants dat al om 17u open is. Het smaakvolle pasta-restaurant (of pastalab) Kapunto. Wat ons betreft ook een aanrader.

maart 21st, 2017|Tags: , , |6 Comments

Matera

Afstand 24km – Hoogtemeters 509 – Bestemming Matera (Italië) – Overnachting appartementje

Pffff … de rit vandaag was pittig, gelukkig ook heel schoon (de rit vandaag en gisteren staan zeer hoog in mijn top). Gelukkig dat we al na 2 km water kregen van lieve mensen … want we zaten echt zonder, geen aangenaam gevoel. Ook op vlak van ’t eten was het magere hans … creatief zijn was de boodschap (en er zijn altijd nog koeken).

Tegen de middag kwamen we uitgeteld aan in Matera … een stadje dat ons al veel aangeraden werd (maar daarover morgen meer).
Vermits we in de natuurpracht van de afgelopen dagen geen internetbereik hadden, moesten we nu nog onze overnachtingen regelen, nooit gemakkelijk vermits we nogal op ons geld kijken en ook een veilige plek voor onze fietsen nodig hebben. Soit … het is gelukt.

We waren content om na 5 dagen wildkamperen, ons nog eens uitgebreid te kunnen douchen.

We verkenden Matera nog even vluchtig maar onze pijp was snel uit en bij gebrek aan eetgelegenheden die al vroeg open zijn belandden we maar weer in een kebabzaak, geen probleem want dat smaakt altijd.
   

maart 20th, 2017|Tags: , , |2 Comments

Hartje voor Italië 

Afstand 54km – Hoogtemeters 244 – Bestemming nabij Matera – Overnachting wildkamperen op een olijfgaard 

Om eerlijk te zijn was ik nog niet ondersteboven van de natuur in Italië  … tot vandaag. 

Eens aan de andere kant van de Apennijnen werd het magnifiek. Zo groen, zo glooiend, amper bewoond  …. prachtig. In mijn romantische gedachten zou ik me hier al zien wonen in een huisje, zelfvoorzienend en ver van alles, maar al gauw realiseerde ik me dat ik niet romantisch ben en dat dan ook niets voor mij zou zijn. Maar anders … daar!!!!

Op de koop toe was het 54km zo goed als bergaf. 

   

Het eerste deel was niet zo aangenaam fietsen (maar gelukkig wel mooi), op een onverharde steile weg, die op een bepaald moment zelfs gedeeltelijk weggespoeld was. We moesten de fietsen afladen om alles over te brengen naar waar de weg opnieuw verder ging.

   

   

Maar daarna was het zo idyllisch … warm en zonnig maar net niet te warm, altijd bergaf, maar geleidelijk zodat je je remmen niet moet gebruiken. Groene grote hagedissen die oversteken en zelfs een vos, en in de lucht roofvogels, naar vermoeden rode wouws.

   
Gelukkig waren we erop voorzien dat het zondag was, want we kwamen amper huizen tegen, laat staan een winkel.

Het water dat hier uit de kranen komt is trouwens niet drinkbaar … wat ervoor zorgt dat we wat op rantsoen zitten, we kregen aan een huis 3,5l maar daar ben je snel door. Hopelijk komen we morgen snel een huis of winkel tegen voor water.

    

Slapen doen we in een olijfgaard … die lenen zich wel goed voor wildkamperen. 

   

Een boer die we tegenkwamen waarschuwde ons al voor wilde zwijnen en op onze kampeerplek zagen we al sporen … we hebben echter nog niets kunnen spotten … al zou ik niet weten wat ik zou doen als ik ze wel tegenkwam want zo stoer ben ik nu ook weer niet (waarschijnlijk zou ik Bjeurn ter hulp roepen). 

   

We hebben in elk geval ons vuilnis al veilig boven in een boom gehangen. 3 zakken vuilnis hebben we al (vermits we geen bewoning tegenkomen en het niet kunnen achterlaten), mensen creëren toch nogal afval, dat bedenken we ons dagelijks.

    

Deze dag voelde echt zalig … als het begin van de lente, maar zelfs de avond voelde zo. We zaten buiten tot 20u zonder het koud te hebben   … dat was al heel lang geleden. 

maart 20th, 2017|Tags: , |4 Comments

Het venijn van de Apennijn

Afstand 43km – Hoogtemeters 941 – Bestemming nabij Potenza  (Italië) – Overnachting wildkamperen op een winderig veld

“It’s not the distance, it’s the speed that’ s killing you”… dat wordt (in mijn perceptie terecht) gezegd bij een marathon.

Maar wij hebben iets anders ondervonden bij het fietsen. 

It’s not the height, it’s the steepness that’s killing you!!!

Vandaag was immers vreselijk, er stonden wat hoogtemeters op het programma, maar niet onoverkomelijk. Bleek dat al die hoogtemeters aan een stijgingspercentage van 8% en meer waren. 

   

Misschien zegt dit je niets … stel je dan voor dat je zo steil moet fietsen dat je je constant afvraagt of je niet beter zou afstappen voor je omvalt.

   

Misschien denk je “8%, dat valt toch nog mee”  … denk dan je koersfiets weg en beeld je in dat je zit op een fiets van 60kg (als je een vrouw bent) of 90kg (als je een man bent) met daarop 2 personen, waarvan de kleinste bij het trappen niet eens zijn eigen gewicht compenseert.

   

We hoopten vandaag het hoogste punt van 1000m voorbij te zijn om te kunnen dalen tot warmere oorden. 

We geraakten tot de top … en we weten meteen waarom die windmolens daar staan … zooooo winderig.
We geraakten echter niet tot beneden in warmere oorden. Het was immers al laat en ook mijn remmen konden de bergaf niet meer trekken, die moesten sowieso eerst vervangen worden.

Uiteindelijk belandden we op één van de mooiste plekken waar we ooit wildkampeerden. Jammer genoeg ook het winderigste, zodat we er minder van konden genieten. 

Alhoewel het ondanks de wind wel tof was … we zetten direct de tent op om er niet meer uit te komen. We installeerden ons samen op het picknickdeken in de tent en  onze wraps aten we koud, zodat er niet moest gekookt worden.

We danken Giuseppe nog voor de wijn die hij ons meegaf … hij smaakte deze avond enorm (en koeken hebben we kog steeds in overvloed). 

maart 20th, 2017|Tags: , |4 Comments

Dubbel betrapt

Afstand 39km – Hoogtemeters 981 – Bestemming nabij Satriano di Lucania (Italië) – Overnachting kamperen in de tuin van mensen die we tegenkwamen.

Wat een dag weer … vanmorgen kwam er een andere boer langs het veld en die was super boos dat we er geslapen hadden … zelfs de kinderen hielpen niet als joker. Hij maande ons aan om direct ons gerief bij elkaar te pakken en te vertrekken. Gelukkig hadden we net gegeten … enkel de koffie was nog niet gezet. 

    
Het grappige was, dat 5 minuten later de oma van gisteren langskwam om ons koekjes te brengen. We hebben niet meer proberen te achterhalen van wie het veld was … we zijn gewoon blij dat we de boze boer gisterenavond niet tegen zijn gekomen. 

   

Enerzijds snap ik wel dat boeren het niet plezant vinden dat er wildkampeerders op hun veld staan … anderzijds laten we het altijd even proper achter als we het gevonden hebben, daar maken we een erezaak van.

Voorts stond er vandaag een bergrit op het programma en eindelijk was de route ook eens echt mooi. 

   

En lunchen deden we op een charmant plekje aan een bergriviertje … ik wou dat we er konden blijven.

   


De hellingen waren net te steil om gemakkelijk te zijn, daarmee dat we vandaag niet eens aan 40km geraakten. 
Op het eind merkte Bjeurn dat de kinderen toch wel echt onze joker zijn. Hij zei tegen Vic om bij de fiets te wachten toen hij aanbelde om achter water te gaan vragen. Maar toen die man Bjeurn alleen zag werd hij weggestuurd. Pas toen ik kwam aangefietst en de man ineens onze fietsen en onze kinderen zag was zijn argwaan weg. We kregen water … en natuurlijk koeken (we krijgen tegenwoordig meer koeken dan we opkrijgen).

We hadden chance met het plekje voor de nacht. Terwijl Bjeurn op mij aan het wachten was (ik fiets trager) werd hij aangesproken door een man en we vroegen of we onze tent ergens konden zetten bij hem … en nu staan we in zijn schapenwei. En we hebben zonet nog water en een fles wijn gekregen (jammer genoeg is het te koud om ze nog buiten op te drinken), en een uitnodiging om morgen koffie te komen drinken. Zalig.
Momenteel zitten we op 800m hoogte, een pak hoger als gisteren en toen was er al nachtvorst … we verwachten dus weer een koude nacht.

  

Vic: “Waar bleven jullie zolang? Wij staan hier al meer dan een half uur te wachten” (ook leuk te horen als je al puffend boven op de berg aankomt)

    

Vic: “Ik ga de kabel er eens insteken, misschien zit daar nog elektriciteit in” (Vic kan niet aanvaarde  dat de iPod plat is) 

   

Liv: “Ik zie mezelf later al als dierenarts, en dan heb ik ook zeker een hond”. (Ik zie dat eigenlijk ook nog gebeuren, ik heb echt bijna compassie met het kind dat ze van ons geen hond krijgt)


maart 17th, 2017|Tags: , |9 Comments

Betrapt op wildkamperen

Afstand 45 km – Hoogtemeters 910 – Bestemming omgeving Oliveto Citra (Italië) – Overnachting poging tot wildkamperen maar betrapt 

Wat een vermoeiende dag … 910 hoogtemeters op 45km, waarvan de eerste 25 zo goed als vlak waren.

Ik ben eigenlijk te uitgeput om veel te schrijven, maar we kwamen weer zo’n mooie mensen tegen dat het zonde zou zijn om daar niets over te vertellen. Laten we gewoon de dag overslaan en doorgaan naar de avond  (ik wil ook nog wel zeggen dat we vanmorgen ook weer verwend zijn door onze gastfamilie met lekkere Italiaanse koffie en een kilo koeken … die al goed van pas gekomen zijn).

In elk geval … we hadden een toffe wildkampeerplek gevonden … precies een kampterrein van de scouts … groot, open en schoon zicht.

En toen de tent opgezet, de matjes opgeblazen en de slaapzakken uitgepakt, kwam daar ineens de eigenaar aan … direct al teken te doen dat we onze tent daar niet mochten zetten. Ik vertelde in mijn beste Italiaans dat we met de fiets waren, en dat we moe waren en dat we maar 1 nacht wilden overnachten. En gelukkig ontdooide hij direct (het hielp misschien ook dat de kinderen benieuwd kwamen kijken).

In elk geval . . we kregen toestemming om een nachtje te blijven … en de man waarschuwde ons dat zijn hondje wel hard kon blaffen maar niets zou doen.

Een uur later stond de man er opnieuw met de hele familie, zijn dochter Carmella die heel goed Engels sprak, en zijn moeder. En ze hadden water en beschuiten voor ons mee.

Waar we eerst schrik hdden dat we zouden weggestuurd worden, voelden we ons nu weer zo welkom en zo hadden we weer een leuke kennismaking met een Italiaans gezin.

Het is moeilijk om niet van Italianen te houden. 
    

maart 17th, 2017|Tags: , |8 Comments