Blog

Blog

Water overload

Afstand 33km – Hoogtemeters 159 – Bestemming  Zambujeira do Mar – Camping Zambujeira

Regen, overstroomde wegen, natte voeten, prachtige kliffen, platte band, 4 gebroken spaken, stiekem koken in de toiletten, …. dat lijkt een mooie samenvatting van deze dag

Een biertje en sokken in sandalen … dat hebben we wel verdiend !!!

december 4th, 2016|Tags: , |9 Comments

Wij spijbelen

Elke vroeg me overlaatst of ik soms geen zin had om gewoon een dag in de tent te blijven liggen. Awel, vandaag was die dag er.

Na een hele nacht met onophoudelijke regen, die nog steeds voort duurde toen de wekker ging … had ik geen zin om op te staan en me klaar te maken  .. gelukkig was ik niet de enige die in was voor een dagje spijbelen.

We sliepen nog wat verder, lazen nog een boek en kwamen onze tent pas uit toen we echt wel naar het toilet moesten.

Het spijbelen bleek een goede beslissing. Het regende namelijk de hele dag door ontzettend hard.

Een goede test voor onze nieuwe tent!!! Carl Denig (de fabrikant van onze tent) stuurde ons immers een nieuw buitenzeil op vermits het vorige niet meer waterdicht was. We zijn alvast zeer blij met deze geste en zijn zeer opgelucht dat we ons nieuwe zeil net op tijd hadden om droog te blijven bij dit weer.

De hele dag zaten we in de verwarmde restauranttent van de camping.

We probeerden we een wandeling te doen … maar dat was een fiasco, na 2 minuten waren we doorweekt. 

Een goei reden om een caféke binnen te gaan.

Soms is spijbelen zo slecht nog niet … we waren in elk geval content dat we vandaag niet moesten fietsen.

december 3rd, 2016|Tags: , |4 Comments

Het mysterie van de platte banden

Afstand 26km – Hoogtemeters 154 – Bestemming Vila Nova de Milfontes- Overnachting Campismo Campiferias

Pas ’s morgens toen het licht was … viel het ons op hoeveel katten hier op deze camping waren … in één oogopslag telde ik er al 14 … en dit waren vermoedelijk niet de gecastreerde, ontvlooide,  ontwormde en oortje geknipte poezen (van het eerste en laatste ben ik al zeker van niet)

Liv liet het allemaal niet aan haar hart komen en zij had al een favoriet onder de beestjes (deze foto vond ik op de kinderen hun fototoestel, eveneens één van de enige foto’s zonder vinger mee op de foto)

Het viel ons echter ook dat we een platte band hadden (die gelukkig met oppompen verholpen was en de verdere dag hield)

Na 1 km fietsen echter stond ook de volgende band plat. Vreemd … 2 platte banden op 1 dag (reken dat we met onze Schwalbe marathonbanden de voorbije maanden slechts 1 keer lek reden). Ik vraag me af of katten hun nagels zo scherp zijn dat ze een band kunnen lek prikken. Feit is dat we gisterennacht katten dicht bij onze tent hoorden en dat we geen glas, doornen of duimspijkers in de buitenband terugvonden.

De rit was minder charmant dan gisteren, een groot deel N-weg. Niet zo aangenaam in Portugal waar ze echt wel onaangepaster rijden dan in de andere landen die waar we al gefietst hebben. 

We hoorden al van fietsers dat ze Portugal hebben verlaten wegens het gevaarlijke verkeer … wel, wij hebben tijd en we vermijden de drukkere wegen, daar is het best wel te doen maar we merken de laatste dagen dat we er dan ook de onverharde wegen moeten bij nemen. 
Op de camping kwamen we sinds lange tijd terug kampeerders tegen. We zitten hier immers op de “Rota Vincentina” een wandelroute.

De camping heeft geen picknicktafels maar de stad wel … overdekte exemplaren aan de straatverlichting dan nog wel  .. op een regenachtige dag waren we daar zeer dankbaar om. 

De camping biedt echter wel een bar in een tent met sfeer en voetbal op tv. Als je met kinderen gaat kamperen kan je dat wel appreciëren … gestolen momentje !!!!

december 2nd, 2016|Tags: , |0 Comments

Ploeteren door het mulle zand

Afstand 51km – Hoogtemeters 345 – Bestemming Sines – Overnachting Camping São Torpes

Lang geleden dat we nog eens zo’n zware dag hadden. Toen we deze reis planden beelde ik me in dat we op ons gemak rustig zouden fietsen en dat dat altijd vlot zou gaan (15 à 20 km/u). In mijn verbeelding waren er geen bergen, zeker geen tegenwind en wogen de fietsen niet meer dan mijn damesfiets. Ik had niet gedacht dat je zo hard moest trappen op een zwaar geladen fiets, en ik hoopte ook dat de kinderen ten minste hun meergewicht zouden compenseren met trappen. 

In de praktijk is er altijd wel iets … regen, bergen, tegenwind, remmen die slepen of zoals vandaag … mul zand.

De 51 km van vandaag waren niet zo eenvoudig als een doorsnee wielertoerist zou peinzen. We reden door een prachtig niet-toeristisch rustig landschap … duinen, kurkbomen, naaldbomen … helemaal mijn ding. Maar het bestond ook uit niet geasfalteerde wegen waaronder enkele met mul zand … en plassen, die ook. We kwamen zelfs nog een ford tegen (een rivier die over de baan loopt) waar Liv zo graag door wou wandelen maar het water bleek net iets te diep.

Voorts hadden we dan nog eens de pech van een gewijzigde verkeerssituatie die google niet kende, de garmin dus al zeker niet en ook de eurovelo1 (die ons de autostrade effectief opstuurde) niet. De weg die we moesten volgen was immers een autostrade geworden … dat leidde tot wreed ambetante situaties. 

We kwamen nog wel andere tandem fietsers tegen … ze wisten ons te vertellen dat tandems zeer speciaal zijn in Portugal, zo speciaal dat er zelfs geen Portugees woord voor bestaat. Het is dus “een fiets waar je met 2 op zit”.
Bjeurn en Vic sloten de dag nog eens goed af door de laatste 200 meter te vallen in een plas. Een zeer grappige situatie als je er achter rijdt … geen gewonden, geen brokken maar wel een natte Vic.

En uiteindelijk kwamen we pas op de camping aan als de zon al onder was.

Sines, onze eindbestemming is niet meteen de meest idyllische plek. Een elektriciteitscentrale ontsiert hem wat … we konden trouwens de hele avond genieten van een speciaal lichtspel doordat de fakkel van een bedrijf enkele uren bleef branden.
Aan de stranden kwamen we wel opnieuw surfers in hun busjes en mobilhomes tegen … dat was ook weer even geleden. 

Vandaag was een zware dag … maar ook een prachtige dag. Er werd veel regen voorspeld, dus we genoten van de zon die er meer was dan we hadden verwacht.
In onze tent horen we trouwens weer het geluid van de wilde oceaan … daar gaat niets boven.

december 1st, 2016|Tags: , |10 Comments

18 km verlaten strand

Afstand 52km – Hoogtemeters 273 – Bestemming Melide Portugal – Overnachting Parque de campismo da Praja da Galé

Vandaag namen we afscheid en trokken we verder. 

We brachten eerst een bezoekje aan de vismarkt van Setúbal, blijkbaar de tweede beste van de wereld …  sinds ik dat gelezen heb vraag ik me al heel de tijd af waar de beste vismarkt zich bevind.
De vismarkt was in elk geval wel tof om te zien, om eens te kijken hoe ze ter plaatse fileren en snijden. En al die vissen uitgestald zien liggen, dat is wel impressionant.

En daarna namen we een ferry naar het schiereiland Tróia… we hoopten de alom aanwezige dolfijnen te spotten, maar helaas … dat zal voor een volgende keer zijn (maar naar ’t schijnt zal de sint in plaats van kadotjes een boottocht op zoek naar dolfijnen kado doen).

Troia is een schiereiland en hoe wij het begrepen hebben was het vroeger een eiland maar kwam het door de aardbeving en tsunami van 1755 mee aan het vasteland. 

Het Troia dat wij zagen was mooi en zo goed als verlaten, we fietsten langs de Romeinse ruïnes en gingen dan weer verder zuidwaarts. 18 km lang is het schiereiland en op de linkerkant heb je de rivier de Sado (met zijn brede monding) en langs de andere kant dennenbos en de oceaan met 18km zandstrand. 

Dit zandstrand is niet gemakkelijk bereikbaar en daardoor zeer ongerept en zeer mooi .. fantastisch. Jammer maar helaas was het vandaag ook nogal een regendag. We waren amper op het strand aangekomen of het begon weer te regenen.

In het Noorden van Tróia is er meer toerisme en volgens ons ook eerder exclusief … af te leiden uit de rust en uit alle reclames over knappe luxevilla’s met zwembad.

De weg leidde verder langs rijstvelden (wij vermoeden dat ooievaars van rijst houden want waar we rijstvelden tegenkomen, daar zijn ook de ooievaars).

We passeerden ook langs een afgesloten gebied, precies een dorp maar volledig met prikkeldraad omheind en aan de ingang van het domein stond een bewaker. Bjeurn ging nieuwsgierig vragen wat dit juist was en bleek dat dit het gevangenisdomein was.

We dachten te wildkamperen maar na een natte dag hadden we vooral zin in een warme douche … mijn hete douche eindigde wel voortijdig toen ik een ongedefinieerde soort kever / kakkerlak / … aan mijn voeten zag. BBrrr zo’n beesten wennen niet.

november 30th, 2016|Tags: , |2 Comments

Het laatste avondmaal

We waren hier nog niet klaar … de molen en het domein waar we verblijven is zo mooi, elke dag ontdekken we hier nog nieuwe details (wij raden u Olival de Sao Félipe zeker aan), Jaap en Jeanine zijn zo lief en ook de kinderen hebben het hier zo naar hun zin. 



Daarmee vroegen we of we nog een nachtje extra mochten blijven en gingen we vandaag voor de verandering eens “te voet” de buurt verkennen. Geocaches genoeg in de omgeving dus het werd een schattentocht, die wel 2 gewonden opleverde toen we in een bamboeveld moesten zoeken. Bjeurn en Liv hadden beiden een snijwond, niets ergs maar wel lastig omdat we niets van zakdoeken (laat staan pleisters) mee hadden.

We vermoeden dat we nog wel meer wandeldagen zullen doen, want tijdens de winter blijven we in het zuiden van Portugal en Spanje en de winter duurt nog wel even (want hij is nog niet begonnen) … dus we hebben wel de tijd.

We belandden op de vissershaven, een geweldig zicht met alle meeuwen.
En net toen we de berg naar boven begonnen op te wandelen passeerde Jeanine en kregen we een lift … dat was weer goed geregeld !!!

Toen we wilden koken bleek de gasfles leeg … en zoals dikwijls heeft iets negatiefs een positieve wending. We kookten bij Jeanine en Jaap thuis en aten daar allemaal samen ons laatste avondmaal, héél gezellig. Zoals Liv en Vic zeiden “gelukkig dat de gas op was!”.

We zullen het hier missen.

november 29th, 2016|Tags: , , |1 Comment

De taak van Jaap

Jaap gaf onze kinderen een opdracht … eentje dat ze heel serieus opnamen.

Bedenk de 5 leukste momenten tot nu toen van je reis en vertel er iets over.

Eerst deden we met zijn allen een brainstormsessie, daarna schreven de kinderen hun top 5 op papier en vandaag presenteerden de kinderen hun top 5 voor onze gastheer en gastvrouw.

Liv

  1. Muxía en Fisterra
  2. Manus
  3. Wolvercoat
  4. Broodjes op een stokje
  5. Na een zware dag en een volle albergue hebben we in een chique albergue geslapen

Vic

  1. Muxía
  2. Voetbal in Porto
  3. Sintra
  4. New Forest
  5. Storm in Frankrijk

Op vlak van een spreekbeurt kon dit tellen !!!

We willen dit wel niet de beste momenten noemen, want als we iets geleerd hebben is dat je de dingen geen ranking kan geven. Onze ervaringen zijn allemaal verschillend en uniek en niet te vergelijken … laten we het de kinderen hun “uitgelichte” momenten noemen. 


Voorts werd er vandaag ook nog van geprofiteerd om wat extra schoolwerk te doen … een tafel en stoelen, mandarijntjes vers van de boom, zicht op prachtige tuin, rivier en oceaan, schoon weer, … de omstandigheden voor het thuisonderwijs zijn niet altijd zo idyllisch.

Maar geen paniek dat onze kinderen te hard aan het werk gezet worden, er is ook nog tijd voor wat ontspanning en liefde.

Deze poes Tijger is trouwens een zwerfkatten die ontwormd en gecastreerd is en daarna opgenomen in het gezin van Jaap en Jeanine. Dat kan je zien aan het oor van Tijger, bij zwerfkatten die van de straat worden gehaald knippen ze immers een stukje van hun oor. Er zijn hier immers veel zwerfkatten en honden, tof dat deze toch aan een goede thuis is geraakt.

november 29th, 2016|Tags: , , |4 Comments

Het leven in de molen

Het leven in de molen is heerlijk … net vakantie. Ons ritme gaat ineens wat trager. Wij slapen uit en de kinderen kijken naar de tv (in het Vlaams en Nederlands) …. zalig.

We kunnen er ook maar niet van over hoe mooi het hier is. Het domein is prachtig en heeft een mooi zicht op de oceaan en de rivier. En de molen is zo mooi gerestaureerd … wij zitten hier goed.
Het was ook de moment voor wat inkopen bij decathlon, nu er eentje in de buurt is. Fietsgerief, kleding voor de kinderen die blijkbaar als een pak gegroeid zijn, sokken en handschoenen (want het wordt kouder) en nieuwe sandalen voor Liv. De kinderen zweren nog steeds bij sandalen, ikzelf ben al lang op sportschoenen overgestapt, alhoewel sandalen op een regendag wel slimmer zijn.

Ongelooflijk trouwens hoe veel en hoe lang de winkels in Portugal open zijn. Decthlon is zelfs op zondag van 10 tot 22u open, de lidl zelfs van 8 tot 22u.

Jammer genoeg knalde ik op terugweg tegen de grond, de schade bij mezelf was miniem, Vic (die de valkampioen is, is al een expert in snel van de fiets te springen  .. hij had helemaal niets) maar ik maakte wel brokken aan de fiets. De bevestiging van onze fietstas is stuk  .. niet zo erg, maar toch benieuwd hoe we dat weer moeten oplossen.

Het domein ligt op een berg, de eerste dag haalde Jaap de kinderen en een deel van de bagage op met de auto aan de voet van de berg. Vandaag reden we de berg zonder bagage maar met kind op  … en is voor mij het bewijs geleverd dat de kinderen hun eigen gewicht niet getrapt krijgen. Dat mag ik niet vergeten als ik het moeilijk heb onderweg en als ik aan mezelf begin te twijfelen. Want soms snap ik niet dat we van zo’n beperkt aantal kilometers zo moe kunnen zijn.

november 28th, 2016|Tags: , , |5 Comments

Zo mooi dat ik het niet beter had kunnen dromen

Afstand 44km – Hoogtemeters 447 – Bestemming  Setúbal – Overnachting via vrienden in het prachtige Olival de Sao Félipe 

Ondanks de regen was het vandaag een magnifieke dag, en dat lag volledig aan de mensen met wie we in contact kwamen. 

Het eerste deel van ons verblijf in Portugal kampeerden we vooral …daar is zeker niets mis mee, maar na een tijdje mis je toch wel wat interactie met andere mensen en zo deden we aan Warm Showers … eerst bij Mafalda en Morten en daarna bij Filipa en João. 

Bij Filipa en João bleven we uiteindelijk zelfs 4 nachten, terwijl we initieel gevraagd hadden om 2 keer te kunnen overnachten. Het was deze morgen niet gemakkelijk om te vertrekken. 

Maar na een uitgebreid ontbijt met pannenkoeken (die hier niet zo traditioneel zijn) en daarna nog een koffie op een terras was het toch zover … het afscheid. Voor iedereen moeilijk … de kinderen hadden elkaar eindelijk gevonden, en wij voelden ons wel echt heel goed bij Filipa en Jaõa.

Het was wel grappig dat 5 minuten nadat we vertrokken de regen losbarstte en we al een bericht kregen “Oh no … rain … Come back!!! ”
Wij zaten echter al op de ferry toen we dit zagen … en we hadden een nieuwe afspraak.

Via dorpsgenoten kwamen we in contact met Jeanine en Jaap, in het prachtige Olival de Sao Félipe.

En zo kwamen we na een dag vol regen hier terecht, en we werden zeer hartelijk ontvangen (de kinderen  zijn trouwens zo blij om nog eens Nederlands te kunnen  praten) en meegenomen naar een goed restaurant (en we houden van de restaurants die ons worden aangeraden)
Groot was onze verbazing toen we in één van de prachtig gerenoveerde molens mochten overnachten.

Wij zijn echt met ons gat in de boter gevallen en we geloven door deze trip steeds meer in de schoonheid van de mens.

Ik quote Liv hieronder

Dit is zo mooi dat ik het zelf niet beter had kunnen dromen 

november 27th, 2016|Tags: , |9 Comments

Portugese vrienden

We genieten nog steeds van de gastvrijheid van Filipa en João. Het is een leuk gevoel om Portugese vrienden te hebben. Die je kan bellen als je niet weet welke trein je moet nemen,  om samen naar de winkel te gaan en een koffie te gaan drinken zoals dat hier gebeurt.


Ook de issues “balans werk-gezin” leven hier. Ik heb de indruk dat mensen hier meer dan in België voltijds werken (40u met geen recht op  ADV dagen) en kinderen die tot 19u of 20u op school in de naschoolse opvang blijven zijn geen uitzondering.

En ook voorts zijn we zo gelijk, Fililpa heeft ook het “Marie Kondo” boek …. mijn heldin. We houden levendige discussies over de plaats van de fiets in het verkeer en hoe jammer we het vinden dat auto nog steeds koning is, …. João organiseert op hun school de fietstrein “Oriente Express”. Elke vrijdag gaan ze met enkele gezinnen met de fiets naar school en onderweg pikken ze andere kinderen op. Het bewijs dat ze erg geëngageerde fietsers zijn is dat ze eens per maand een pop-up fietsreparatieshop op straat organiseren.

Het is hier ook steeds full house. Vrienden springen binnen, komen mee eten, … altijd gezellig dus hier.

Maar we kunnen niet blijven naar “fado” luisteren (Fado Toninho van Deolinda is trouwens mijn favoriet, alhoewel het maar half fado is), gegrilde kip met chips (Frango no churrasco) eten en hier blijven. We merken aan de kinderen dat het tijd is om verder te trekken. Op één of andere manier hebben zij ook de structuur van het fietsen nodig.

Op onze laatste dag bezochten we “Pavilhão do conhecimento”, eigenlijk een soort van Technolopolis (maar met zijn familieticktet voor €20 wel goedkoper). Vele activiteiten kenden we al, maar er waren ook nieuwe zaken … bv. de Russische roulette waar een willekeurig iemand aan tafel een elektrische schokjes kreeg.

Toen we trouwens door het Parque da Nasções (gebouwd voor de expo in 1998 en nu een geslaagde nieuwe wijk met concertzalen, shopping center, zakencentrum, ontspannings- en woongebied)  wandelden zagen we duizenden jonge meisjes aanschuiven voor het optreden van Justin Bieber. Impressionant om te zien.

november 26th, 2016|Tags: , , |10 Comments