Annelyse

Een passende broek kopen voor ons Livke is niet evident. Ze heeft niet ‘de doorsnee’ maten zal ik maar zeggen.

Ofwel zijn de pijpen te lang, ofwel te smal. Kiezen of delen.

Liv heeft eigenlijk maar één perfecte lange broek … die ze dan ook nog eens graag ziet, want ‘t kind krijgt een eigen mening op de vlak … zeeeeer irritant, maar dit terzijde.

In elk geval, toen de broek gescheurd was MOEST ik wel terug achter mijn naaimachien.
‘t was alweer een hele tijd geleden trouwens -met alle huisperikelen- maar ‘t voelde nog goed.
Alhoewel, ik was vergeten dat naaien nooit zo simpel is als je eerst wel denkt.
Een applicatie naaien op een broekspijp … tja … een broekspijp is nogal smal hé.
En mijn naald mag ik ook nog eens vervangen, want ‘t machien sloeg steken over.

Och ja … ‘t kind heeft terug een comfortabele broek en ik heb terug zin in mijn machien.

Voila, en dit is mijn tweede zelfgemaakt rok.

Ene met voering, beleg en met een rits … die toch geen blinde rits bleek te zijn … gelukkig heb ik hem toch nog proper ingewerkt gekregen.

‘t is zowat een kokermodel, met een split vanachter.

Ik ben er héél content van, maar volgende keer zorg ik er toch voor dat ik ne rok maak, waarin ik wat meer bewegingsvrijheid heb. Ik ben er namelijk weer in geslaagd om ne rok te maken, waarmee ik geen grote passen kan maken, laat staan ermee fietsen.

Ik doe mee …omdat

• Plastieken zakjes meesleuren NOT DONE is (fashiongewijs dan … en ik durf me er soms aan te bezondigen … oh jee, daar gaat mijn reputatie)
• Bjeurn en mijn mama trots zullen zijn omdat ik recycleer
• ik een gordijn en twee kussenslopen heb liggen waar ik anders toch niets mee doe
• omdat ik de tutorial geniaal vind (vooral het efficiënte stofgebruik en het zakje om de tas in op te bergen)
• ik eloleo haar kringloop-project zo geschift vind dat ik erdoor geïntegreerd ben geraakt

Mijn conclusies

• ik stik duidelijk een pak trager dan eloleo, want ik zat juist boven het uur per zak
• er kruipt meer draad in dat ik dacht (daarmee dat ik nog maar 1 zak klaarheb van de 3 die ik ging maken, rolleke wit garen is op)
• Ik ga ze gebruiken, die zakskes. Die mottige stofkes lijken me ineens veel schoner (of is dat een eigen kind, schoon kind syndroom).

Update: ik heb ‘t  zakje al liefst twee keer kunnen gebruiken vandaag

Ik heb een zwak voor toffe vitrines … tja iedereen zijn dada’s. En zeker deze vitrine (Kammenstraat Antwerpen) trok mijn aandacht.
Voor de verduidelijking … een vitrine vol met oude naaimachines en rechts van de deur staat ook nog een vitrine vol (waarom zijn vitrines zo moeilijk te trekken … jammer)

En als ik wist dat er ook VICkers naaimachines bestaan (of bestonden) had ik me zo één gekocht ipv nen brother.

Jeuj, ze vond het leuk

Ik maakte de buttercup bag, wat achteraf héél grappig was omdat ik dezelfde terugkreeg. Ideaal want ik heb het gehad met tassen maken, en deze ontbrak nog in ‘mijn’ collectie.

Een zakdoekenzakje, met olifantenlint op en een zakje afgewerkt met biais. Over het laatste heb ik héél hard getwijfeld of ik het wel zou opsturen, omdat het toch wat moeilijker was dan ik eerst gedacht had en dat het niet héél proper is afgewerkt. Je ziet het niet op de foto, maar aan er zitten ook zijstukken aan het zakje, en ‘t is blijkbaar niet zo simpel om deze er proper in te zetten.
Maar ik besloot het dan toch maar mee te sturen als ‘extra’.

Ah ja … en de stofkes zijn weeral ‘IKEA’ (het blauwe stofke is trouwens héél populair tegenwoordig heb ik gemerkt)

Het eerste jaar dat we samenwoonden hebben we nog de moeite gedaan om een kerstboom te zetten, toen versierden we hem met gedroogde appelsienenschijfjes (ook zeer leuk trouwens). Daarna hebben we jaren geen boom gezet, maar dit jaar stond ik erop.

Omdat kerstversiering per definitie lelijk is vond ik buiten de sterretjes in de boom niets naar mijn goesting. Zelf maken dus.

Op de foto zie je het testmodel… nu begint de massaproductie. En als er geinteresseerden zijn giet ik het zelfs in een tutorial.
Maar gelieve me nu te excuseren, ik heb nog véél werk.

Het eerste jaar dat we samenwoonden hebben we nog de moeite gedaan om een kerstboom te zetten, toen versierden we hem met gedroogde appelsienenschijfjes (ook zeer leuk trouwens). Daarna hebben we jaren geen boom gezet, maar dit jaar stond ik erop.

Omdat kerstversiering per definitie lelijk is vond ik buiten de sterretjes in de boom niets naar mijn goesting. Zelf maken dus.

Op de foto zie je het testmodel… nu begint de massaproductie. En als er geinteresseerden zijn giet ik het zelfs in een tutorial.
Maar gelieve me nu te excuseren, ik heb nog véél werk.

Op zoek naar een nieuw projectje werd ik instant verliefd op dit Tulprokje (Burda 09/2008, 2 bollen maar feitelijk vele gemakkelijker dan mijn kleedje dat ook 2 bollen was)

Voor ‘t eerst zette ik een blinde rits in … poepsimpel en wel dankzij deze duidelijke filmpjes deel1 deel2 deel3 deel4 deel5
Ik zeg nu wel poepsimpel, maar ik was even vergeten dat ik in mijn eerste poging in de tandjes had gestikt en dat de rits dus niet meer toeging (mijn gesukkel komt allemaal terug)

Ik wou het eerst ook zo proper afwerken als prutsen doet, maar dan dacht ik … Och, alles met ne keer, ‘t moet niet allemaal van den eerste keer perfect zijn … en dus pikte ik enkel het idee van de biais aan de tailleband (en zo heb ik ook voor de eerste keer met biaisband gewerkt, volgens dit filmpje dat ik ooit bij meisjesmama gezien heb.)

Ge moet ervoor zijn, voor een tulpenrokje, maar ik vind het geweldig, ik weet nu al dat ik hem super veel ga dragen. Voor de creatievelingen onder ons die los uit de hand werken zonder patronen over te tekenen, het rokdeel ziet er ongeveer zo uit (achterkant links en voorkant rechts, de stippellijn is de stofvouw)

Volgens Burda: De tulpvorm is een tijd lang van de catwalk verdwenen geweest. Thans treedt hij weer ik verschillende variaties ten tonele.

En uit dezelfde Burda, maak ik binnenkort weer een nieuwe rok. De stofjes zijn al geknipt, maar ik snap nog geen snars van de beschrijving en trouwens … ik moet nog eerst ‘zeer dringend’ werken aan mijne secret santa.

Gisteren kreeg ik een reeds opengescheurde enveloppe met een post-it opgeplakt
… “sorry, ik dacht dat het voor mij was” (de onderbuurvrouw heeft een vrij gelijkaardige naam aan de mijne).
‘t zal gepikt hebben toen ze merkte dat deze 2 mooie bloemenbroches niet voor haar bestemd waren

Ik vind ze geweldig mooi, en ook héél schoon afgewerkt, zowel vanvoor als vanachter (zelfs het kaartje van schoon vanachter, helemaal af dus)

Ik moet er geen tekeningentje bij maken dat ik ze vandaag al direct aan mijn bloes spelde om te gaan werken. (gecombineerd met een blauw bloesje dat er achteraf bekeken mee bleek te vloeken, maar om 6u ’s morgens had ik dat niet zo opgemerkt)

Tot mijn grote verbazing kwam er van de (alle van het mannelijke geslacht) collega’s geen reactie op de bloem … zelfs geen flauw grapje (waar ik me natuurlijk eerder aan verwacht had dan aan een compliment)

Tijdens de lunch besloot ik ze wat uit hun tent te lokken.
Wat vinden jullie van mijn bloem? vroeg ik (in het frans)
“Original”, zei mijn Waalse collega beleefd. (“Original” is volgens mij het franse equivalent voor “speciaal”, waarmee de mannen eigenlijk bedoelen dat ze ‘t maar niks vinden)
De Vlaamse collega’s waren minder subtiel …een blauwe bloem, mompelde de ene misprijzend … zolang ze maar niet overspringt naar mij, grapte mijn buurman

Maar gelukkig trek ik me het allemaal niet aan, ‘t is niet dat zij uitblinken in goede smaak *terug met een dikke vette knipoog*
Ik vind ze geweldig, merci Eloleo

Voila, dit was weer een nutteloos verhaal om uw weekend mee in te gaan

Een broek … voor onze Vic … nog veeeeel te groot … uit de knippie

Ik ben héél content van ‘t resultaat (ik merk wel juist dat ik nog een jeansnagel moet insteken) en Vic … tja, dat is nu onze Vic … immer lachend … tof manneke (met een toffe broek).

Voorlopig nog een nepgulp (maar voor zijne leeftijd is dat nog gepermitteerd) en nepzakken (maar zakken kan ik al, dat heb ik al bewezen)

*Oh ja … ‘t is dezelfde broek als die dat Eloleo overlaatst maakte, maar voor éne keer is dit louter toeval*

Ik had dit kleedje al een hele tijd geleden uitgezocht een een knipmode. Ik wou een kleedje en durfde me niet aan iets moeilijkers als 2 bollen wagen. Het werd dus dit.

(En Liv wou persé mee op de foto’s)

Het stofke zou ik niet meer kiezen, vlekken zie je er direct op, elke fout in de stiksels van super hard op en ik denk dat het ook snel zal beschadigd zijn. Omdat het zo’n blingblingstofke is, denk ik ook dat ik dit kleed enkel met de feestdagen eens zal dragen.
Het model is feitelijk ook niet echt mijn ding, ik hou toch meer van iets gecentreerd. Maar volgende keer dat ik iets maak, kan ik me misschien aan iets met 3 bollen wagen, iets getailleerd met een rits …

Maar ondertussen heb ik het toch maar gemaakt (onder aanmoediging van Bjeurn die uiteindelijk zei … begint er nu gewoon aan, ge hebt niets te verliezen). En heb ik de eerste keer met beleg gewerkt (mouwen en halslijn), mouwen ingezet en zakken gemaakt.

Ik ben dus best ‘trots’!!!

Op aanvraag … de buit van het stoffenspektakel

Wat effen kleurtjes (komt altijd van pas), wat lintjes, velours (broekjes voor Vic?), fleece (voor een roodkapjeponcho voor Liv) en 3 motiefkes.

En nu naaien, naaien, naaien en opgebruiken, want ik heb altijd de neiging om te willen hamsteren voor onbestemde doelen… en dat is nu ook niet de bedoeling, met mooie stofkes moeten mooie dingen gemaakt worden.

Ze stond al een tijdje hoog op mijn verlanglijst … de Buttercup Bag (alweer gevonden in Eloleo haar lijstje … moet ik het nog zeggen)

De stofkes zullen jullie wel kennen (ik heb ze op andere plaatsen ook al gespot) … inderdaad IKEA. Omdat ze zo stevig zijn gebruik ik ze graag voor tassen. De nijlpaardenstof heb ik wel met met vlieseline verstevigd.
En kijk, zelfs 2 zakjes binnenin

Nu moet ik nog een badmintonzak voor Bjeurn maken, ik dacht terug de omkeerbare schoudertas hiervoor te gebruiken, tenzij iemand nog een leuke tutorial voor een grote zak heeft. (want 2 keer hetzelfde maken vind ik eigenlijk saai).
En ik denk ook dat ik aan de Sint (of naaipiet, wie doet dat eigenlijk), ga vragen om voor Liv dit tasje te maken.

En nu heb ik het wel een beetje gehad met de tassen. Tijd voor iets nieuws … kleren.
Ondertussen heb ik voor mezelf het gewaad ineengestikt (remember, dat kleedje dat ik maar bleef uitstellen?), maar de foto’s komen pas als Bjeurn terug thuis is van vakantie en ze kan trekken.
Ook een broek voor Vic staat op het programma en ik wil voor mezelf ook graag eens een rokje maken, maar ik ben nog op zoek naar een patroon naar mijn goesting …. want zo zonder patroon -chapeau voor degenen die dat wel doen- daar ben ik nog niet klaar voor.

Update: ik snap er niets van, ik heb blijkbaar helemaal de buttercup bag niet gemaakt, ik heb een ander patroon gebruikt dan wat in mijn link staat, en ik weet begot niet meer waar ik dit gehaald heb. Daarmee dat alle buttercup bags die ik zie er merkelijk anders uitzien dan de mijne.

Aha: het blijkt de Pleated Purse te zijn

Vandaag

… sta ik niet (zo) vroeg op
… heeft Liv geen ochtendhumeur
… slaapt Vic door (moehaha … in your dreams, mom)
… trotseer ik geen files
… doe ik een leuk rokje aan
… doe ik niets nuttigs
… heb ik een rode trolley
… let ik niet op mijn centen
… is voor MIJ!!!!

Vandaag

… ga ik naar het stoffenspektakel

Samen met Wally (den brother … hij heeft ne naam … een verbastering op de naam van mijn eigenste broer) maakte ik een sjakosh … de Phoebe-bag volgens deze tutorial. Een héél tof modelleke (en zelfs met een zakje vanbinnen) en zeker voor herhaling vatbaar.
Volgende keer zou ik echter wat voering erin steken of wat vliesline instrijken om wat meer stevigheid te krijgen. Ik had het niet gedaan omdat mijn stof al vrij stijf was, maar ‘t is toch niet stijf genoeg naar mijn goesting.
Het stofje, zou Congolees zijn (zegt mijn collega en hij zal het wel weten want hij komt ook van daar). ‘t is echter gewoon bij IKEA (ik ben toch een vat vol verrassingen) gekocht.

De volgende sjakosh die hoog op mijn verlanglijst staat is deze.

Verder hebben mijn brother en ik -met veel liefde overigens- de broek en hartslagband van onze sister ingekort.
Toch wil ik iedereen meegeven … u doet mij geen plezier met het overhandigen van in te korten broeken en kleine verstelwerken, ik heb hier evenzeer een hekel aan als u.

Een kribbetas voor Liv, dat stond nog op mijne lijst. Zo ne zak waar pampers en reservekleedjes insteken. Ne zak die dag in, dag uit in de kribbe blijft hange … daar offer je je beste zak niet voor op, maar we hebben het natuurlijk ook wel graag mooi.

En voila, hierzie, gemaakt volgens deze tutorial, gevonden in de beruchte lijst van eloleo… een omkeerbare schoudertas (ik hou van omkeerbaar)

Eigenlijk had ik deze tas al een tijd geleden gemaakt, maar dom oh dom had ik de onderkant er verkeerd ingezet (de uiteinden aan de naad, terwijl de naad in ‘t midden moet), en ik had geen moet om het terug opnieuw te doen.

Nu met mijn nieuw machien heb ik héél de zak terug uit elkaar gehaald en alle zichtbare stiksels eruit gehaald (wat gemakkelijk ging omdat mijn spanning toch helemaal fout zat) en opnieuw gedaan. Content dat ik er nu van ben, zo’n schone regelmatige (al dan niet rechte … maar dat ligt aan mezelf) stiksels … en let ook op het siersteekje bovenaan het lint (ik hou ook van zo’n fantasiekes). Het nijlpaardje is ook een fantasieke, ‘t is immers een kindertas.Het stofke komt uit Ikea, maar velen zullen dat wel direct herkend hebben.

En wat nu met den Toyota … die staat terug waar hij thuishoort, ontspannen bij mijn mama op het schap. (de verkoopster van de winkel waar ik den brother -nog steeds naamloos-gekocht heb vertelde me dat Toyota er inderdaad voor bekend staat dat de spanning snel ontregeld geraakt, je kan ze wel binnendoen voor onderhoud, maar binnen de kortste keren is ‘t terug om zeep.) Ondanks de leuke initiatie zal ik hem niet missen.

Ik kan het amper geloven … hij is van mij …. de Brother NV30.

Zo trots dat ik was, dat ik het zelfs niet erg vond om twee straten met de gigantische kartonnen doos te sleuren (omdat ik geen parkeerplek vond, what’s new).

Ik moet u niet vertellen dat ik mijn avond achter het naaimachien heb doorgebracht. (ik moet hem/haar nog ne naam geven, zullen we stemmen )

Mijn brother en ik, wij zullen nog vele mooie tijden beleven (tenminste 5 jaar want zolang loopt de garantie)

By the way: dank aan mijn mannelijke collega’s die me hebben uitgelegd hoe je ‘t beste een knoop kan aannaaien met of zonder naaimachien. Ik heb weer bijgeleerd en de rest van de collega’s heeft goed gelachen.

Ik kon toch moeilijk die schoentjes zomaar in den enveloppe steken en opsturen.

Daarmee heb ik me vrijdag nog vlug achter ‘t machien gezet en heb ik deze leuke zakjes eens gemaakt.

En Silmarven was er ook content mee … ik dus ook.

Mijnen baas zal content zijn, ik heb eindelijk een gsm-zakje. En wat voor één … een zelfgemaakt in een afgrijselijk stofke (dat vindt Bjeurn alvast en dat zal mijn baas dan ook wel vinden, aangezien hij ook van het mannelijk geslacht is).

Ik heb deze tutorial bij Eleleo gevonden en goedgekeurd. Ikzelf echter moet wat meer moeite te doen om mijn stofjes deftig (recht) te knippen (vooral dat van het brillenzakje is nogal scheef).
Het leuke aan deze zakjes is dat ze vrij stijf zijn. bij ‘t brillezakje heb ik met stijve stoffen van IKEA gewerkt en het GSMzakje heb ik een tussenlaag met stijve stof tussengezet (zoals in de tutorial ook aangegeven).

Wat wel opmerkelijk is, is dat de stiksels op niets trekken. Hoe ik ook probeerde, ik kreeg de spanning niet goed (ik heb het machien zelfs van een likje olie voorzien een tijdje geleden) … ofwel waren de stikstels bovenaan niet goed, ofwel trok ‘t vanonder op niks. Als je ze bestudeert, zie je ook dat ze niet proper zijn, steken overgeslagen, niet allemaal even groot …. in elk geval ‘t trekt er niet op.
Ligt het aan het machien (ne plastieken Toyota)? Kan het liggen aan het garen? Ik weet het niet … de ervaren rotten mogen me alvast hun goede tips geven … of hun vermoedens uiten op wat er misloopt.

Zichtbare stiksels zijn dus voorlopig niet meer aan mij besteed (en daarmee schuif ik het project “kleedje” weer wat verder de kast in)

Maar den tutorial … nen aanrader dus.

Een tijd geleden had ik zsazsa-gewijs papierenzakdoeskeszakskes gemaakt. Veel te goed als ik ben (ahum), heb ik ze natuurlijk allemaal direct weggegeven zonder er één voor mij over te houden. En geef nu toe … een papierenzakdoekskeszakske heb je toch nodig!!! (ik ben goed in behoeftes creëren, al gemerkt?)

Maar aangezien terug gaan werken al mijn energie vreet heb ik het me gemakkelijk gemaakt en een simpelere versie op het www opgezocht. En ik kwam bij deze tutorial terecht… eveneens een papierenzakdoekskeszakske, minder gepruts maar dan ook niet omkeerbaar.

Nog enkele tips voor wie er zich ook aan wil wagen.

1. Rond de afmetingen niet naar beneden af
2. Zorg dat bij het plooien in de laatste stap, de randen een beetje overlappen
3. Doe zoals inde tutorial, steek je papierenzakdoekjes met plastiekenhoesje erin en snij het plastiek van het hoesje volledig open in de lengte.