Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Parijs Marathon – week 7/18 – het beu zijnde

IMG_20150125_205625

Ik ben het wat beu … ik ben moe, minder gefocust, ik was weer ziek (en ik heb het gevoel dat ik tegenwoordig constant ziek ben, en ook moe trouwens).

Ook heb ik het gevoel het lopen meer een opdracht lijkt. Waar ik soms met plezier vroeg opstond om het lopen ingepland te krijgen, valt dit nu zwaarder.

Toen ik vandaag moest vertrekken voor een duurloop van 19km was het echt niet met volle goesting.
“Ik kan niet geloven dat ik echt 19km ga gaan lopen”, schoot meermaals door mijn hoofd.
De te korte nacht, Westmalle van de avond voordien (meer dan 1), zullen er natuurlijk ook wel voor iets tussen hebben gezeten.
Maar kom … ik ging toch … en uiteindelijk viel het wel mee. Friedl Lessage, Xavier De Rijcke, Dirk De Wachter op radio en podcast hielden me gezelschap en fluisterden interessantigheden in mijn oor.

“Na deze marathon doe ik een paar weken niets”, zei ik tegen Bjeurn.
Terwijl dat waarschijnlijk niet waar is, want ik heb al half toegezegd om de ’10 miles’ en de ’20 km van Brussel’ te lopen voor het goede doel.
Ik had me trouwens ook voorgenomen om eens te starten met trailruns, na deze marathon.
Trouwens, als ik de marathon niet binnen de 4u uitloop, zal er nog wel eentje ‘moeten’ volgen.

Maar geen paniek, dit is waarschijnlijk een momentopname. Voor de volgende duurloop zoeken we ons een babysit en lopen Bjeurn en ik nog eens samen, dat maakt het ook weer wat leuker.

Over Bjeurn gesproken, deze liep deze week al 2 keer pijnvrij en is bijgevolg héél wat enthousiaster dan ik dezer dagen.

De cijfers zijn deze week niet denderend. Te weinig kilometers gelopen wegens ziekte en onverklaarbaar niet gezakt in gewicht, terwijl ik toch vrij sober geleefd heb en zelfs ziek was.
Mijn enige zware zonde (buiten de Westmalle) was een pak chips, maar dat is de schuld van de babysit!
Ik dacht ik zal eens attent zijn en zorg voor iets lekkers.
Mispoes “Wie chips koopt voor een ander, eet hem zelf op!”

 

De cijfers
Aantal kilometers gelopen: 25 km
Gewicht (gemiddelde van week): 58,1 kg
Rusthartslag: niet gemeten

Training 1: 5.76 km – 31m:51s – 5:32 min/km

Training 2: 19.01 km – 2:02m:57s – 6:28 min/km
Telkens hetzelfde toertje lopen is niet aan mij besteed. Daarmee startte ik eens een dorp verder en stippelde een toer van 19km uit via de fietsknooppunten. Voor herhaling vatbaar dit concept.

Blessuregewijs: alles ok … maar op te letten voor rechterscheen en rechterheup

Parijs Marathon – week 6/18 – moe maar voorbeeldig


Moe …. was ik deze week. Het is immers al van voor de feestdagen druk op het werk en dat laat zich voelen. Normaalgezien komt hier nu wel een einde aan, ik heb zelfs vrijdag een eerste dagje verlof kunnen nemen om te gaan soldenshoppen.

Toch was ik voorbeeldig. Ik werkte al mijn trainingen mooi af en ook op gebied van voeding ben ik gezond bezig. Het valt niet zo op, op de grafiek, maar het gewicht gaat stilaan naar beneden, 0,5 kg per week (ideaal tempo volgens mijn diëtiste). Ik beloonde me daarom vandaag met koeken, truffels, chocolade en bier. Onder het moto “Wat er snel bijkomt zal er ook wel snel weer afgaan”

Mijn rusthartslag was significant lager als normaal. Dit is gebaseerd op slechts 1 meting, dus hopelijk is dit iets eenmaligs.

Bij de man gaat het iets minder vlot, ik weet niet waaraan het ligt … de overschakeling van fietsen naar lopen, of omdat hij gewoon niet gemaakt is om te lopen?
In elk geval moet hij altijd lopen met één of ander (al dan niet wederkerend) pijntje.
Vingers kruisen dus.

De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 37 km
Gewicht (gemiddelde van week): 58,0 kg
Rusthartslag: 51

Training 1: 5.76 km – 31m:10s – 5:25 min/km
Toertje door ‘t dorp, ‘s avonds, alleen

Training 2: 11.41 km – 1h:11m:19s – 6:15 min/km
Met de heidejoggers, ‘t was niet met volle goesting, ik had al geen zin om te vertrekken, maar dat gebeurt wel meer. Meestal echter is de goesting er wel eens ik vertrokken ben, maar nu merkte ik gewoon dat ik moe was.

Training 3: 14.71 km – 1h:38m:48s  – 6:43 min/km
Een duurloop op zaterdag, dat is niet van mijn gewoontes. Deze duurloop ging ook niet zoals ik gewoon ben. Ik was wat opgejaagd omdat ik in de voormiddag nog in de bank moest zijn en daarna op tijd thuis zijn omdat er volk kwam eten. Het lukte me bijgevolg niet om in mijn hartslagzone te lopen. 

Training 4: 5.00 km – 27m:16s – 5:27 min/km
Ik heb getwijfeld of ik mijn vierde training van de week nog wel zou doen. De goesting was klein, dit was eerder een dag om binnen te blijven in trainingsbroek en hoody. Daarmee sloot ik een compromis … 5km binnen op de loopband. vermits ik mijn tempoduurtraining nog niet gedaan had combineerde ik deze nu. Ik liep aan 10km/u met 1km aan 12 km/u en 1 km aan 14km/u. Pittig.

Blessuregewijs: alles ok

Wat kost joggen nu echt?

Ik las hier een review over de aflevering van de rekenkamer (KRO) “Wat kost joggen?”
In deze aflevering werd er wat de draak gestoken met de kost van het hardlopen. Zo werd een beginnende loper voor €635 aan hardloopkledij aangesmeerd. En was de algemene conclusie dat hardlopen per jaar €425 kost (1 paar schoenen, kledij, trainen met app voor 5km, deelname aan 1 hardloopwedstrijd)

Wat overdreven leek me, dus maakte ik zelf de som en nam ik mijn vorige loopjaar als referentie. Een loopjaar waarin ik 1700km aflegde en een marathon liep.

Toen nam ik deel aan 4 wedstrijden, de jogging van mijn loopclub, de 10 miles, de 20km van Brussel en de marathon van Amsterdam.

Ik gebruikte volgende loopaccesoires. Mijn garmin loophorloge met hartslagmeter (eigenlijk al afgeschreven, want ouder dan 4 jaar, maar het ding doet nog steeds perfect wat het moet doen en kan net evenveel dan de huidige generatie loophorloges), een armband om mijn gsm in te steken (dat ik nooit gebruik wegens irriterend), een drinkbelt (super ding), endomondo premium (dat misschien niet voldoende meerwaarde biedt voor mijn gebruik) en spibelt (een super handig heupzakje om gsm ed …. in te steken). Deze dingen schrijf ik allemaal af op 4 jaar, tegen dan is er waarschijnlijk een deel aan vervanging toe.

Het lidgeld van mijn loopclub komt op €30, maar in de prijs zit wel verzekering en een loopjasje. Goede deal dus.

Om 4 keer per week te lopen heb ik ook 4 sets kleding nodig. 4 sportBH’s, 4 lange broeken, 4 korte broeken, 4 T-shirts met lange mouwen, 4 T-shirt met korte mouwen, 4 paar sokken, 3 pullekes en 1 regenjasje nodig. Hier heb ik een benaderende prijs op gezet en ook afgeschreven op 4 jaar (ik koop elk jaar immers wel eens iets nieuws).

Deftige loopschoenen is het enige dat je nu eens ‘echt’ nodig hebt om te lopen. Ik betaal deze gemiddeld €140 per paar en vervang ze elke 1000 km.

Voor de marathon liet ik me medisch ook controleren.
Voor de cardiologische test betaalde ik ongeveer €20 (een deel werd immers terugbetaald door de ziekenkas), deze is een jaar geldig.
Voor de lactaattest betaalde ik €180. Achteraf gezien was dit teveel, ondertussen heb ik een goedkoper adresje. Maar de inspanningstest moet ook niet elk jaar herhaald worden. Hartslagzone’s hebben niet de neiging om veel te veranderen.

Aan sportvoeding, gellekes en energiedrank, betaalde ik ook een behoorlijk bedrag. Dit is iets dat ik de jaren voordien nooit gebruikte, enkel in de voorbereiding naar de marathon. Maar dit is wel geen overbodige luxe bij langere duurlopen.

Wat ik niet telde was vervoer. Bij het lopen start ik immers meestal vanaf thuis, of ik neem de fiets tot het startpunt.
Ook het marathonweekend telde ik niet mee … dat was immers ook een plezierreisje.

wat kost joggen

En zo komen we tot een totaal bedrag van €758 per jaar, €0,45 per kilometer of €4,2 per uur.

Frappant ook.
Als ik de rekensom loslaat op het jaar 2012, waarin ik ‘slechts’ 1050km liep, nog veel minder loopaccessoires had, geen medische testen liet doen, geen sportvoeding kocht.
Dan kom ik uit op een bedrag van €492, wat een pak minder is.
Maar de kilometerkost komt op €0,47 en de uurkost op €4,5, wat dan weer vrij gelijkaardig is.

Ik moet toegeven, het was even slikken. Ik had niet gedacht dat ik op zo’n groot bedrag zou uitkomen.
Toch blijf ik ervan overtuigd dat lopen één van de goedkoopste sporten blijft.
Alhoewel dat ik de aflevering van de rekenkamer moet gelijk geven dat de wedstrijden te duur zijn. Dit is ook één van de redenen dat ik pas voor vele urban trails en grootschalige loopwedstrijden. Geef mij maar een gezellige, kleinschaligere en veel goedkopere stratenloop.

Parijs Marathon – week 5/18 – gestart

running

Deze week ging het goed, ik heb het gevoel dat ik eindelijk gestart ben. De motivatie is er volop en ik geloof dat ik eindelijk klaar ben om me terug een gezondere levensstijl aan te meten. Dat komt eigenlijk vooral door Bjeurn. Ook hij streeft naar een beter marathongewicht en hij eet nog voorbeeldiger dan anders. Ondertussen heeft hij ook heel de weekmenu herbekeken en de dingen die neigen naar gehakt en dergelijke geschrapt.

Goede week dus … alhoewel ik nu nogal uitgeteld in de zetel lig met flanellen benen. Maar dat mag op een zondagavond met een halve marathon in de benen.

De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 53 km
Gewicht (gemiddelde van week): 58,5 kg
Rusthartslag: 57

Training 1: 5.79 km –  31m:45s – 5:29 min/km
Een kort loopje, direct na ‘t werk, nog voordat ik de kinderen ging halen. Een voordeel van vroeg beginnen. Lukt jammer genoeg enkel als ik met de auto ipv met de fiets ga werken (wat ik tegenwoordig regelmatig doe)

Training 2: 17.02 km – 1h:48m:49s – 6:24 min/km
Op woensdag is het training met de heidejoggers. Ik loop naar daar, doe al een toertje met de vroege shift, sluit daarna aan met de officiële shift en begin dan aan toer n° 3, die zo goed als aan mijn huis passeert. 

Training 3:
2.40 km – 23m:15s –  9:42 min/km
Lopen met Liv
6.07 km – 
36m:37s – 6:02 min/km
Tempoduurloop, of iets wat erop moest lijken. Vooral een gevecht tegen de wind

Training 4: 21.26 km – 2h:26m:01s – 6:52 min/km
Een halve marathon, gestart op het officiële loopmoment van de heidejoggers in het Bloso domein van Hofstade met nadien in beperkte kring nog wat knooppunten. (leve de knooppunten)

Blessuregewijs: alles ok

Parijs Marathon – week 4/18 – Tussendoor

your pace of mine

Het was een vreemde week. Terwijl ik normaal 4 dagen per week werk, werkte ik deze week 5 extra lange dagen, en dat in de week van nieuwjaar.  Gelukkig dat ik niet moest instaan voor het huishouden.

Mijn kilometers heb ik gelopen, maar allemaal strak gepland, tussendoor de feesten en hobby’s van de huisgenoten.

Het marathondieet begint morgen. Dat roep ik al de hele week … maar vanaf vandaag meen ik het ook (althans zou ik het moeten menen).

Ook ben ik begonnen met het regelmatig controleren van mijn rusthartslag. Eén keer per week probeer ik deze te nemen, op zondagmorgen net voordat ik opsta. Een abnormale hartslag (verhoogd of verlaagd) kan immers wijzen op overtraining.
Eigenlijk zou je deze elke dag moeten nemen en conclusies trekken uit het weekgemiddelde, maar dat gaat me net iets te ver.

 

De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 38 km
Gewicht (gemiddelde van week): 59,4 kg
Rusthartslag: 57

Training 1:
10.05 km – 58m:22s – 5:48 min/km
Terwijl Liv op de skatetraining was, de voetpaden waren wel nog behoorlijk ijzig, dus het werd vooral een stratenloop.

Training 2:
6.60 km – 36m:58s – 5:36 min/km
Tempoduurtraining, net na de werkdag en net voordat we oudjaar gingen vieren. 

Training 3:
5.77 km – 32m:06s – 5:34 min/km
Net na de werkdag en net voordat we werden verwacht bij de schoonmama om Bjeurn zijne verjaardag te vieren

Training 4:
16.22 km – 1h:45m:31s – 6:30 min/km
Terwijl mijn mama op de kindjes paste, konden Bjeurn en ik eens samen onze duurtraining lopen. Gezellig, dat zeker. Enkel jammer dat ons tempo niet helemaal overeen komt. Mijn hartslag was net iets te hoog als hij zou mogen zijn en die van Bjeurn was aan de lage kant.
Maar ach ja, rampen zijn dat niet, want … zoveel zullen we nu ook niet de luxe hebben om samen te kunnen lopen.

Blessuregewijs: alles lijkt ok … jeuj

Parijs Marathon - week 3/18 - Gezapig

De trage dagen van de afgelopen week hebben me blijkbaar deugd gedaan. Helemaal genezen ben ik nog niet, maar ik voel me toch al een pak beter. Hopelijk blijft dat zo, nu ik terug aan het werk moet.

Ik liep gezapig en zonder me veel van mijn schema aan te trekken. Maar vermits het aantal kilometers de volgende weken drastisch beginnen te stijgen zal ik toch eens moeten inpikken.

Laten we hopen op niet teveel winters weer zoals nu. De koude zal me niet tegen houden, maar op spiegelgladde banen ben ik toch niet al te scheutig.
Maar gelukkig is mijn mama in het bezit van een loopband.

De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 35 km
Gewicht (gemiddelde van week): 59,1 kg
Rusthartslag: 62

Training 1:
2.65 km – 25m:52s – 9:45 min/km
6.08 km – 46m:23s – 7:37 min/km
Eerst liep ik een dikke 2 kilometer met Liv (telt als een opwarming), om daarna de resterende kerstkaartjes te gaan bezorgen. Zo goed ging het me die dag niet af, en dat merk je ook aan het tempo

Training 2:
17.95 km – 1h:54m:53s – 6:24 min/km
Van deze training heb ik genoten. 18 gezellige kilometers met mezelf, toffe muziek en leuke gedachten. De moraal zat bijzonder goed en op zo’n momenten is lopen echt genieten. Duurlopen, ik hou daar echt van, dat is iets dat ik de vorige marathontraining heb ontdekt.

Training 3:
2.63 km –  23m:17s  – 8:51 min/km
Opnieuw een toertje met Liv en onze fantasiehond. Ik zou het eigenlijk graag meer doen, gaan lopen met de dochter. Maar eens ik weer aan het werk ben en de hobby’s terug aanvatten is daar nog maar weinig ruimte voor.
Dit telde voor mij amper als training, maar tof was het wel (en al 2 minuten sneller als enkele dagen geleden)

Training 4:
5.68 km  – 30m:02s – 5:17 min/km
De goesting was er, maar het weer wou niet meewerken. Lopen op ‘t straat bleek onverantwoord, dat had ik na 300m proberen al door. Dus ik ging de loopband van mijn mama maar gebruiken, maar dat was buiten de auto’s gerekend die me tot daar moesten brengen. De auto van Bjeurn geraakte niet meer open, en aan de mijne had ik ook het nodige werk om binnen te geraken en om hem sneeuw- en ijsvrij te krijgen. Bijna kroop ik gezellig terug in de zetel.
Op de loopband lopen is feitelijk best wel tof, alleen jammer dat ik het er snel zo warm op krijg.
Ik deed een kleine tempotraining. 6 minuten aan 10km/u, gevolgd door 6min aan 12 km/u, 6min aan 13 km/u, 6min aan 12 km/u en terug 6min aan 10 km/u.

Blessuregewijs: alles lijkt ok

Parijs Marathon – week 2/18 – Belabberd

IMG_20141222_221413

Vrijdag hadden we eindejaarsfeest van het werk. Ik droeg een schoon kleedje, met -voor de gelegenheid- nog eens hakskes die me na een uur al behoorlijk veel zeer deden.

Was het omdat ik de hele week al zo moe was, lag het aan de hakken, … het lag in elk geval niet aan de drank want ik was bob … maar toen ik thuis kwam voelde ik me ziek en katerig.

Na een héél weekend uitzieken, leek ik vandaag terug in orde. En de werkdag ging me wonderwel af, maar toen ik thuis kwam vloeide al de energie weer weg. Nen dafalgan, met donsdeken in de zetel, en herhaling van het weekendscenario.

Hopelijk morgen terug fit en energiek, want dat ‘niet lopen’ werkt op mijn systeem, en van dat gebrek aan energie word ik lichtelijk depri.
Gelukkig dat de dagen terug aan het lengen zijn.

Het gewicht is ook de verkeerde kant op gegaan en vermits ik zonet een pakje M&M’s heb leeggegeten voorspel ik voor de komende week ook niet veel goeds.

Ik ben niet blij met mezelf. Maar ik zal proberen niet te streng voor mezelf te zijn en nog eens op tijd in bed te kruipen.

Wat we wel al gedaan hebben, is ons hotel in Parijs vastgelegd. De goesting is er alvast, nu de rest nog

 


De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 21,5 km
Gewicht (gemiddelde van week): 59 kg

Training 1: 5.62 km –  31m:36s – 5:37 min/km – alleen

Training 2: 15.94 km – 1h:45m:06s – 6:36 min/km - met de heidejoggers

Training 3 en 4: te ziek om te trainen

Blessuregewijs: alles ok, en misschien heeft mijn ziekte wel een gunstig effect voor de schenen.

Hoe werkt de tempoduurtraining?

Ik besef heel goed dat deze blogpost voor de meesten niet interessant zal zijn.
Ik kreeg echter wat vragen omtrent de opbouw van mijn tempoduurtrainingen. Hier is hoe ik deze opbouw.
Dus, indien geen interesse, klik dit gerust weg en kom later nog eens terug. Ik ben niet van plan om een gewoonte te maken van dergelijke posts.

HET MARATHONSCHEMA – HARTSLAGZONE’s – TRAININGSSOORTEN

Voor mijn eerste marathon deed ik een inspanningstest, waarin mijn hartslagzones bepaald werden. Ondertussen loop ik zo goed als altijd op hartslag.

Het bepalen van de hartslagzone’s kan ook theoretisch of door middel van een veldtest, maar een individuele test in een gespecialiseerde instantie is natuurlijk altijd accurater.

Als je op hartslag loopt, zijn er enkele  standaard trainingssoorten.
In mijn trainingschema voor de marathon zitten er 3 soorten trainingen.

  • EXT1-zone voor de wekelijkse lange duurloop
  • EXT2-zone voor de kortere lopen 2 keer per week
  • 1 keer per week waag ik me aan een tempoduurloop.

trainingssoorten

De 2 extensieve trainingen zijn duidelijk, je loop de afstand gewoon in de daarbij horende hartslagzone.

Aan intervaltraining waag ik me nog niet. Met mijn blessuregevoeligheid lijkt me dat al niet zo’n goed idee. Intervaltrainingen zijn nogal belastend en vragen veel recuperatie. En eigenlijk heb ik ook geen zin in intervaltrainingen.

Maar tempoduurtraining doe ik wel wekelijks. Dit is tevens de zwaarste training van de hele week. Maar het is wel goed om de snelheid wat te verhogen en het brengt wat variatie in het lopen (ook niet onbelangrijk).

De ene week loop ik de TD1 (minder intensieve tempotraining), de andere week ga ik voor TD2 (al wat pittiger).

Maar hoe maak je deze schema’s?

OPSTELLEN TEMPODUUR 1
Dit is een training met lichte versnellingen van 10 à 20 minuten met lange rustpauses.
De lichte versnellingen worden gelopen in TD1-zone en de opwarming, rustpauses en cooling downin EXT1-zone.

TD1

 

Dit is een voorbeeld van een lange en korte TD1 training. Ik maak deze op in een rekensheet. Via de inspanningstest ken ik de snelheden die overeenkomen met mijn hartslagen, zo kan ik de afstanden inschatten.

Het opstellen van het schema is wat spelen met combinaties en volgende regeltjes.

  • Voor opwarming en cooling down neem ik altijd 15 minuten.
  • De rustpauses tijdens de tempoduurtraining zijn 5 minuten.
  • De versnellingen zijn 10 tot 20 minuten.

OPSTELLEN TEMPODUUR 2

Dit zijn kortere snellere versnellingen afgewisseld met rust. De rustperiode is de helft (of nog iets meer) van de inspanningsperiode.
De versnellingen worden gelopen in TD2-zone en de opwarming, rustpauses en cooling down in EXT1-zone.

TD2

 

Dit is een voorbeeld van een lange en korte TD2 training.

Voor het opstellen van deze schema’s gelden de volgende regels.

  • Voor opwarming en cooling down zijn altijd 15 minuten.
  • De recuperatie tussen 2 reeksen is 5 minuten.
  • Een reeks mag in totaal 6 tot 20 minuten zijn.
    Ik vind het leuk om de reeksen telkens even lang te laten duren, maar met een andere verdeling. Zo kan ik de opbouw gemakkelijker memoriseren (dat is eigenlijk niet nodig omdat ik deze trainingen in mijn hartslagmeter programmeer, maar ik vind het altijd geruststellend om te weten wat er nog moet komen)
    Zo zie je hier reeksen van 12 minuten. De ene keer 2*6min, de volgende keer 3*4min, en de laatste keer 4*3min.
  • De rustpauses in de reeksen bedraagt de helft of van de inspanning voordien.

Plezant dus … het opstellen van de tempoduurtrainingen. Wat spelen met een rekensheet en puzzelen met verschillende combinaties, om zo tot een zo mooi mogelijk resultaat te komen.

Parijs Marathon - week 1/18 - Definiërend

De marathon schema's hangen klaar ... Parijs met de man #romantisch #ParisMarathon

Het is zover, de training voor de marathon van Parijs is gestart. De trainingschema’s hangen alvast op de koelkast.

Het leuke aan deze marathon is, dat ik hem samen met Bjeurn ga lopen … althans dat is het plan.
Veel samen trainen zal misschien niet mogelijk zijn, integendeel, het zal er niet gemakkelijker op worden om de trainingen in te plannen. Maar we kunnen elkaar alvast motiveren en oppeppen.
Ik kijk trouwens ook al uit naar onze citytrip. (tips voor leuke hotellekes in Parijs zijn welkom)

Dit was een week waarin ik doelen en strategie definieerde.

Het doel is de marathon binnen de 4u lopen (dan kan ik dat eindelijk schrappen van mijn bucket list). 

De strategie is de volgende

  • Het schema blijft onveranderd, vorige keer werkte het goed … ik begin dus terug met het trainen op hartslag en ik train minimum 3 keer per week, de 4de training is optioneel.
  • Deze keer ben ik wel van plan om echt wat gewicht te verliezen en zo tijd te winnen (want ik berekende hier, dat ik 8min sneller loop, als ik 2kg minder weeg als vorige keer … waarmee ik onder de 4u zou aankomen). Er zitten nieuwe batterijen in de weegschaal en deze keer is gewicht geen geheim (en hoop ik zo wat gemotiveerder te blijven)
  • Ik ga proberen om minimum 7u per nacht te slapen
  • En ik probeer mijn dagelijkse cola zero te bannen (welk effect ik hiervan verwacht is me niet zo héél duidelijk … minder drang naar zoets denk ik)

Bloggewijs zal ik elke zondag een samenvatting van de week proberen te geven (om jullie niet teveel te vervelen met loopverslagen).
Hierin vertel ik dan hoe ik de week ervaren heb (deze week dus definiërend)
Een mooie grafiek met in het blauw de aantal kilometers van het schema, in het rood het werkelijk aantal gelopen kilometers en in het oranje het gewicht.
Ik ben dus goed bezig als de rode lijn niet onder de blauwe komt en als de oranje lijn naar beneden gaat ;-)
Verder volgt nog een kleine samenvatting van de trainingen en andere dingen die ik wil delen.

De cijfertjes
Aantal kilometers gelopen: 37 km
Gewicht (gemiddelde van week): 58,7 kg

Training 1: 5.56 km – 31m:55s – 5:45 min/km – alleen

Training 2: 14,29 km – 1h:32min – 6:26 min/km – met de heidejoggers

Training 3: 6.20 km – 36m:27s – 5:53 min/km – met Bjeurn

Training 4: 10.00 km – 46m:27s – 4:39 min/km – eindejaarsjogging in Kampenhout.
Een wedstrijd die ik al jaren probeer mee te lopen. Geef mij maar zo’n gezellige stratenloopjes zoals deze.
Hier heb ik vandaag een dik persoonlijk record gelopen, mijn vorige 10K record direct met 3 minuten verbroken. Misschien doordat ik mezelf de eerste keer ooit voordien warm liep (niet mijn idee). Ik loop in elk geval nog altijd op wolkjes.

Blessuregewijs: op de hoede voor de rechterscheen

Loopblog? Of naaiblog?

Ge dacht waarschijnlijk … “Dat begint hier verdacht veel op een loopblog te lijken, terwijl ik dit enkele jaren klasseerde in mijn feedreader als naaiblog”

Wel goed nieuws … soms wordt hier ook nog wat genaaid. Kijk eens wat we hieronder hebben.

Jaja ... er wordt nog gestikt ... maar wat zou dat toch zijn?

 

Waarschijnlijk zeggen bovenstaande lapjes stof je niets, maar het is echter wel iets handig … een running belt.
Hierin kan je gsm, sleutels, zakdoekjes, gellekes en andere nuttige zaken kwijt tijdens het lopen. Zonder dat het op- en neer zit te schodderen. Ik maakte het volgende deze tutorial.
Gemakkelijk en snel te maken, handig om mee te lopen en goedkoop. Het enige nadeel is, dat het tijdens de zomer wel warm is. Voor de marathon heb ik me toch nog iets anders gekocht, maar dit doet het ook prima.

En kijk eens hieronder … nog iets

IMG_20141207_215709

Vermits we (de man en ik) deze week starten aan het trainingsschema voor de marathon van Parijs maakte ik nog volgende ‘icepack-zakjes’, naar bestaand voorbeeld.  Handig, zeker voor ons, want blessures loeren weer om de hoek (shin splints bij mezelf, achillespezen en kuitspier bij de man).

Ge denkt nu waarschijnlijk … ze heeft ons hier weer goed liggen, dat is en blijft hier een loopblog.
Tja, ik plan weer wekelijks een trainingsverslag van marathontraining.

Maar tussendoor hoop ik het ook nog te hebben over kinderen, kinderentertainment, snelle eenvoudige recepten, flitsen uit het dagelijkse leven, nutteloze weetjes, en andere interessante en minder interessante zaken.

En hierbij kregen jullie ook alvast eens een blik op mijn naaikamer, want het is hier toch ook een beetje een verbouwblog.
Een naaikamer met -voorlopig- dubbele functie, atelier voor mij en speelkamer voor de kinders (daarmee de Dino).

De speelkamer zal waarschijnlijk nog wel verhuizen … als ik nog eens de moed vind om deze eerst te schilderen (juist ja … met momenten is het hier ook een schilderblog)

Waarom ook jij ... een marathon kan lopen (als je echt wilt)

Superheroes Annelies en Liv

Een marathon lijkt een heroïsche daad, enkel voor helden.
Boekjes zoals runners world, waarin enkel de superhelden met een pace van 4 minuten aan bod komen, lijken dat enkel te bevestigen.

Maar een marathon, dat is ook weggelegd voor de gewone mens … als je echt wil!!!

Want ik hoor de excuses al komen.
Ik droom van een marathon te lopen maar … ik heb geen tijd, dat gaat niet met mijn knieën, ik vind het saai om zo lang te lopen, ik kan dat niet …
Excuses zijn gemakkelijk gevonden … en het probleem is dat ze meestal zo geloofwaardig zijn dat zelfs jij ze gelooft.

“Geen tijd” wil eigenlijk zeggen ‘”geen prioriteit” … deze is het gemakkelijkst te weerleggen. Inderdaad, je moet niet beginnen aan een marathonvoorbereiding als de focus er niet is. Je verbouwing is waarschijnlijk niet het meest geschikte moment.
Maar voorts gaat het vooral over prioriteiten stellen en uiteindelijk valt de tijdsinvestering best wel mee. Elke hobby neemt immers tijd in beslag.

Blessures …. de schrik der zeven lopers. Blessures kunnen je voorbereiding fiks in de war brengen en in het slechtste geval zetten ze een kruis over je geplande marathon.
Maar of dat zo zal zijn, weet je enkel als je de voorbereiding ook effectief aanvangt.
En blessures zijn nooit leuk, maar ze betekenen niet altijd het einde.

Zo ben ik nog altijd zwaar onder de indruk van Sylvie (uit het canvas programma “Marathon“). Zij liep de marathon van New York uit, ondanks blessures. Haar langste duurloop was 17km, de conditie bouwde ze op met alternatieve trainingen.
Een loopvriendin van mij geraakte ook geblesseerd aan haar knie, en dat net in de zwaarste weken van de marathonvoorbereiding. Ze was enkele weken ‘out’, en haar deelname stond in twijfel. Maar ze liep toch, en finishte met een mooie tijd, als was ze nooit geblesseerd geweest.
Mijn huisdokter twijfelde ook of hij de start van zijn marathon zou halen wegens hardnekkige blessure, en hij verbrak zijn vorige record met 20 minuten.

Ikzelf ben al jaren regelmatig geblesseerd. Ik ben in een continu gevecht met shin splints en ben onlangs meer dan 7 maand ‘out’ geweest met iets ongedefinieerds. Het was mijn grote angst dat ik niet aan de start van de marathon zou geraken … 50% gaf ik mezelf. Tot mijn grote verrassing geraakte ik niet één keer geblesseerd (mits soms eens een pijntje … maar dat is nooit te vermijden)

Lopen is saai, dat argument kan ik begrijpen, dat was ook één van mijn grote angsten.
Ik kon me wel inbeelden dat ik het niet zou kunnen opbrengen om alleen te gaan lopen, uren aan een stuk, in de voorbereiding. Soms vind ik 10 kilometer immers al saai.

Vreemd genoeg ben ik meestal met veel goesting gaan lopen … dankzij deze 5 dingen.
Afwisseling, focus, een concreet doel, een trainingsschema (waar ik me goed bij voelde) en zelfvertrouwen (dankzij de inspanningstesten wist dat ik het goed aanpakte).

30 km lopen lijkt saai … als in ‘3 keer zo saai als 10 km lopen’. Ik kan het nog altijd niet helemaal verklaren, maar dat bleek niet zo te zijn, integendeel.
Het waren niet de duurlopen waar ik het meest tegenop zag, de tempolopen bleken erger (meer belastend ook). Maar gelukkig zeggen ze dat je bij een eerste marathon niet op snelheid moet trainen … die tempolopen zijn dus optioneel.

Laat je niet wijsmaken dat jij geen marathon kan lopen.
Loopboeken en tijdschriften richten zich vooral op de top en subtop, degenen die een marathon binnen de 3u lopen en belachelijk veel kilometers per week afmalen. Irritant vind ik dat.
Aan de start van een marathon staan er immers mensen in alle soorten en gewichten. Laat je niet afschrikken door loopboeken of tijdschriften die zich niet focussen op de gewone mens.

Gelukkig kende ik zo’n gewone mens, mijn grote voorbeeld, mijn mama, die op haar 41 startte met lopen en enkele jaren later een marathon liep (met een doenbaar trainingsschema, en slechts 3 trainingen per week).
Ook las ik ooit over Oprah Winfrey, die meer dan 100kg woog toen ze startte met lopen en uiteindelijk een marathon liep in de mooie tijd van 4u29min.

Een marathon is zo zwaar als je deze zelf maakt. It ‘s not the distance that ‘s killing you, its the speed.
Een marathon lopen in 4u, 5u of zelfs 6u is nog steeds een geweldige prestatie.
Er zijn zoveel mensen die iets niet doen, omdat ze het direct goed willen doen.
Met als resultaat dat ze het uiteindelijk nooit doen … en dat is zonde.

Soms moet je gewoon je twijfels/angsten opzij zetten, het risico nemen en er gewoon voor gaan !!!

Amsterdam Marathon: Het verslag #15

En nu … het verslag van mijn eerste marathon. Het was een lang stuk op te typen en ik had ook een dag nodig om het allemaal nog eens opnieuw te beleven en te laten bezinken. Dat deed ik tijdens een dagje me-time in de sauna.
Hoe ik de dagen en momenten voordien beleefde vind je hier. Wat er nadien gebeurde in het stadium, lees je hieronder.

Eens aangekomen aan het stadium, was ik echt wel super nerveus. Ik wist dat ik goed voorbereid was (alhoewel het vreemd is dat de 3 laatste weken relatief weinig kilometers gedaan werden), maar ik was ook al de hele week goed verkouden en nog steeds stemloos. Ik had bovendien ook wat schrik van het weer (hoge luchtvochtigheid en met zijn 19°C warm voor een 19 oktober, ook was er veel wind).

Start marathonDe momenten voor de start waren typisch voor een groots loopevenement, drummen tussen het vele volk om in je startvak te geraken.
Onderweg brak een charmante Amerikaan nog even mijn nervositeit. Hij liep immers enkel in een speedo met de Amerikaanse vlag (met zijn nummer daar wat ingepropt).
Op de vraag van iemand of hij het  niet koud had antwoorde hij “straks als we aan het lopen zijn, zal je jaloers op me zijn” .

Maar aan de start voelde ik iets wat ik nog niet veel gevoeld had, en het ging verder dan nervositeit … het was angst.
Angst dat het onder deze omstandigheden niet zou lukken, dat dit te hoog gegrepen was en mijn ultieme doel van onder de 4u al helemaal belachelijk was.

En dan ging het startschot … een kwartier vloog voorbij en dan konden ook wij beginnen lopen. Ik had me voorgenomen me te richten op een gemiddelde snelheid van 5:35 min/km en een hartslag van 150 tot 160.
Het lukte me op die snelheid te bereiken maar mijn hartslag was 170 slagen per minuut. Dit is iets wat ik normaal alleen bij tempolopen bereik (en dan maar voor korte tijd).
Toen wist ik al dat het nooit zou lukken om binnen de 4u binnen te komen. Toch besloot ik voorlopig het tempo aan te houden. Dat ging, maar genieten en ontspannen lopen was er niet echt bij.
Het zonneke kwam er trouwens goed door, dus ik had ook al direct te warm (ik kan dus echt niet tegen de zon … daarmee dat ik voor een marathon in oktober koos)

Op kilometer 4 passeerden we door de passage van het rijksmuseum, maar ik was op dat moment al zo in mezelf gekeerd dat ik het amper gemerkt heb.

Op kilometer 12 stonden mijn supporters … met een spandoek. Liv had zich de afgelopen dagen al enkele keren versproken, dus de spandoek was geen verrassing meer, maar het was wel een verrassing hoe mooi de spandoek geworden was.
De supporters hadden me direct gespot (daar is een roze klak dus echt wel goed voor). Het was wel grappig dat ik blijkbaar naast een andere Annelies liep, die ook al enthousiast naar mijn supporters zwaaide toen ze haar naam hoorde.

Bij de bevoorradingsposten was het altijd nogal hectisch. Ik had dan ook wel veel nodig. Anderhalve beker drank en dan nog een beker om over mij uit te kappen (de enige manier voor mij om in die warmte te kunnen blijven presteren).
De eerste kilometers dronk ik telkens energiedrank. Vanaf kilometer 14 ging ik over op mijn gellekes in combinatie met water (ik nam dan telkens een gelleke een kilometer voor de bevoorrading, zodat ik dat daarna kon wegspoelen met water). En dat werkte goed, volgende keer doe ik het net op dezelfde manier.
Wat wel opviel is dat de gellekes precies anders smaakten dan in mijn voorbereiding. Waar ik tijdens de duurlopen in de voorbereiding altijd dacht “jeuj, tijd voor een gelleke”, was het nu het tegenovergestelde.
Pure walging … blijkbaar normaal omdat je maag blokkeert bij een zware inspanning (ik heb trouwens 2 dagen na de marathon nog steeds mijn eetlust niet volledig terug)

Wat ook een succes was, was mijn voornemen om te stoppen met drinken 2u voor de start. Wat tijdens de duurlopen niet lukte, lukte nu wel. Ik heb kunnen lopen zonder dat ik het gevoel had dat ik een volle blaas had.

Vanaf kilometer 13 kwamen we aan de Amstel, het begin van een saai stuk dat precies maar bleef duren. Het grappige (achteraf) was dat de Amstel nogal kronkelt en ik verschillende keren dacht dat we de Amstel eindelijk mochten oversteken en aan de terugweg aan de overkant konden beginnen, maar dat bleek steeds gezichtsbedrog. Uiteindelijk was het stuk aan de Amstel ongeveer 13 kilometer. Wat wel leuk was op de Amstel, was het spektakel.
Zo waren er 2 boten met schlagerzangers … “My Girl” van The temptations is vanaf nu onlosmakelijk verbonden met de marathon … want op de één of andere manier had ik zoveel deugd van dat lied dat ik de zanger zelfs een handkus toeblies.
Er waren trouwens over héél het parcours wel meer muzikale intermezzo’s, maar de test ‘You like to run, You love to run’ kon me op dat moment minder bekoren.
Ik was aan kilometer 17 toen ik de verzuring voelde optreden. Vreemd vind ik het, dat ik tijdens de voorbereiding nooit verzuring had en dat het nu al zo vroeg kwam. De volgende kilometers waren dus op zere en verzuurde benen.

Op kilometer 26 zag ik terug mijn eigen supporters. Bjeurn en Liv liepen zelf een eindje mee. Dankbaar dat ik was voor mijn supporters …  ze waren echt wel mijn lichtpuntjes tijdens deze zware tocht.
Ik spotte trouwens ook nog de supporters van een vriend, ik moest wel moeite doen om hun aandacht te trekken, maar hun aanmoedigingen toen ze me eindelijk zagen maakten veel goed.
Wie ik ook (ik zou niet meer weten waar), aan de kant heb zien staan, was Sanne (ik volg haar blog al een tijdje). Ik was echter niet zeker, dus heb haar maar niets toegeroepen, maar nadat ik deze post op haar blog zag had ik hier wel spijt van.
Op kilometer 30 miste ik mijn supporters (en zij mij, ondanks de roze pet), maar op kilometer 37 stonden ze er al weer.
“Goed dat je niet hebt opgegeven !!!!” riep Liv me toe.
Wie ik dan weer niet spotte was Francien van Girls Love 2 Run … via de blog wist ik dat ze aan kilometer 38 zou staan … en het is altijd leuk om je te kunnen concentreren op iets anders dan op je zere benen.

Vanaf kilometer 30 begon ik te vrezen voor “de man met de hamer”, mijn grote angst. Maar die man, die kwam er niet, ik was hem blijkbaar toch te slim af geweest (mijn dank aan mijn diëtiste daarvoor)
Niet iedereen blijkbaar, want op het einde waren er ongelooflijk veel mensen ofwel aan het stappen, of aan de kant (aan het overgeven, of hun krampen proberen weg stretchen).
Bij mij was er geen man met de hamer, en ook geen 8 fasen (zoals in het geweldige filmpje in dat ik hier al postte). Het begon zwaar en het werd elke kilometer een beetje zwaarder. Mijn tempo zakte wel maar traag en gelijkmatig (als ik één talent heb, is het wel het doseren, ik heb mezelf altijd goed kunnen inschatten), en raar maar waar, mijn hartslag zakte ook. Ik startte aan 170 en hoger en eindigde aan 155. Het was een pure stresshartslag dus.
De laatste kilometers gingen eigenlijk nog behoorlijk vlot en in ‘t stadium kreeg ik even vleugels en kon ik nog een sprintje trekken, om binnen te komen op 04:07:00

En dan de vraag “Ga ik moeten wenen aan de finish?”.
Neen, ik was gewoon blij … echt blij dat ik er was, en trots dat ik het gedaan had.
Ik was echter precies de enige blije persoon, de andere lopers waren ofwel aan het wenen, ofwel helemaal in zichzelf gekeerd ;-)

Wat is nu mijn algemeen gevoel? Aan opgeven heb ik geen moment gedacht, maar het was wel zwaar, genieten heb ik geen moment gedaan.

Mijn collega zei dat een marathon niet dubbel zo zwaar was dan een halve marathon, maar drie keer zo zwaar. Dat vond ik niet … ik vond het gewoon dubbel zo zwaar (maar de voorbereiding is misschien wel drie keer zo zwaar)
Is het het zwaarste dat ik ooit gedaan heb? Awel neen, op sportief vlak misschien wel, maar ik vond een kind op de wereld zetten toch een pak zwaarder.

Met mijn eindtijd ben ik zeer blij. Het is niet mijn ultieme doel, maar 4u07 daar durfde ik voor ik de trainingen aanvatte niet eens van dromen. Dat is gewoon meer dan 10km/u gemiddeld voor 42,195km aan een stuk.
En ik heb het gevoel dat er onder optimale omstandigheden (niet ziek, koud weer) zelfs meer zou ingezeten hebben.
Maar wanneer zijn de omstandigheden optimaal? Niet veel.
En trouwens … je moet natuurlijk altijd ruimte voor verbetering laten.

En wat zegt het lichaam? Wel buiten de verzuring heb ik tijdens de marathon geen enkel pijntje gevoeld. Geen schenen, geen heup, geen voeten … goed nieuws dus. Ik ben nog wel steeds ziek en ondertussen nog steeds stemloos. Maar bovenal ben ik GIGANTISCH stijf. Het soort stijfheid dat ik nog nooit heb meegemaakt.
Ik kan amper trappen op, laat staan af. Op een stoel gaan zitten is hel en eruit rechtkomen ook. Wandelen gaat, maar aan slakkegang.
Toch kan ik niet wachten tot deze over is en ik op mijn gemak eens een toertje van 5 km kan gaan doen … de goesting is er nog steeds.

En nu?
Focussen op de volgende marathon. Namelijk de marathon van Parijs op 12 april 2015.
Ik denk dat het met marathons is zoals met verliefdheid.
Het zal nooit meer zo intens zijn, en je zal nooit meer zo gefocust zijn als bij je eerste verliefdheid, maar waarschijnlijk is het wel beter.
Ik ga in elk geval niet meer zo aan mezelf twijfelen want dat bleek nergens voor nodig.
En ondertussen ben ik gewoon trots en geniet ik nog even na van mijn status “marathonloopster”.
Dit pakken ze me nooit meer af.

 

Officieel marathonloopster. Content met mijn eindtijd van 4u07. Het was zwaar maar ik ben gelukkig de man met de hamer niet tegengekomen.

 

endomondo-extract

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: Voor de start #14

Hij zit erop, mijn eerste marathon. Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloopster noemen !!!
Ik dacht eens even vlug een verslag te typen, maar ‘eens vlug’ bestaat feitelijk niet, en ik besef ook dat ik meer te vertellen heb dan ik dacht.
Ik begin dus met dit … de dagen en momenten voor de marathon, en beloof vandaag nog het verslag van de marathon (die ik uitliep, dat kan ik al zeggen)

De dagen voordien

De marathon was zondag, maar wij waren al vanaf vrijdag in Amsterdam. Samen met man, kinderen en een bevriend gezin waarvan de man ook ging lopen.
We hadden het alvast getroffen met het hotel. Het Meininger hotel is goedkoop (een veredelde jeugdherberg), maar mooi en proper en ook was er een gezellige bar, waar je zelf kon koken, waar de kinderen lawaai mochten maken, waar je afhaalmaaltijden mocht eten ….. .
Bovendien lag het hotel  net aan het treinstation en op dezelfde metrolijn als het Olympisch stadium (waar de marathon startte en eindigde). Nen aanrader dus.

Vrijdag was ook de dag dat mijn verkoudheid ineens terug een opstoot kreeg en mijn stem verdween (ondertussen zijn we dag 4 en de stem is nog steeds niet terug). Waar het voordien mentaal zo goed zat, kreeg het zelfvertrouwen hierdoor toch wel een stevige knauw. Ik was immers al 3 weken afwisselend ziek, het begon met een oorontsteking, daarna een goei verkoudheid die bijna genezen was en nu ineens terug opkwam.

De dag voordien trokken we al eens tot het olympisch stadium waar we onze nummer afhaalden en de expo eens bezochten. Voor de kinderen was er een schminkstand, je kon ook nog een leuke foto laten trekken en dan was er ook nog een walhalla aan sportkledij.

De namiddag was voor de kinderen en we trokken naar de Artis Zoo (waar je met je Planckendaelabonnement gratis binnen mag). Artis was de moeite, zeer de moeite. Een aangename stadzoo, en ik had de indruk dat je zeer dicht bij de dieren stond.

Poseren met de superheld

Poseren met de superheldSuperheroes Annelies en Liv

 Maar ook wij zijn superhelden

is dit tapering?

 Tot enkele weken geleden dacht ik dat ‘dit’ taperen was

geschminkt

Ook aan de kinderen werd gedacht, zijn zijn nu geschminkt in superturtles.

 

Artis

 Zeeleeuwen, of zeehonden, het verschil tussen die 2 vergeet ik steeds weer.

Artis

Deze kameleon (denk ik) zagen we in een lokaal waar we mochten doorwandelen en die echt vol zat met allerhande aapjes, reptielen, vleerhonden, ….

Giraf voederen

De giraf was ook een hit, zeker toen hij met zijn lange zwarte tong de blaadjes uit de handen van de kinderen trok.Ontsnapt aan een plassende chimpansee

De chimpansee’s hadden een koker boven het wandelpad om van hun buitenverblijf naar hun kot te gaan.
Dit was echter niet zonder gevaar, want één van die apen vond het leuk om vanuit de koker naar beneden te plassen
(en ik verdenk hem ervan dat hij dat express deed).
Nu stond er al een geluk niemand onder, maar ik vermoed dat hij toch wel dikwijls prijs heeft

Ik had een beetje schrik dat alle pastarestaurants vol zouden zitten met lopers, maar eten vinden bleek toch nog gemakkelijk. ‘s middags aten we versgemaakte pasta in de pasta factory en ‘s avonds haalden we bij Julia’s een meeneempasta die we dan in het hotel opaten. Het hele weekend draaide trouwens ook een beetje op koolhydraten tellen en constant eten. Ik was alvast goed voorbereid met voorafgewogen zakjes. Maar het koolhydraten stapelen was toch iets minder leuk dan ik initieel gedacht had … proppen is immers nooit leuk.

Verse pasta bij pasta factory

Zelfgemaakte pasta

Punten TellenGoed voorbereid

Punten tellen en amsterdam verkennen

En ook goed genoteerd … 600 gram koolhydraten zullen het zijn !!!

Wat wel grappig was, was dat je de lopers trouwens gemakkelijk kon herkennen aan de sportschoenen. Ook ik zette eens mijn trots opzij en trok met sportschoenen door Amsterdam, alles voor het comfort, maar ook als gevoel van geheime verbondenheid met de collega lopers.

De nacht voordien

Nu ben ik altijd zo’n goede slaper, dit keer koste het me toch wel een dik uur om in slaap te vallen, waarop ik om 2u terug wakker werd en pas na 3u de slaap terug kon vatten. Typisch aan een slapeloze nacht is ook dat je natuurlijk zeer goed aan het slapen bent als de wekker gaat.

De ochtend

Om half zeven, 3 uur voor de wedstrijd begon ik aan een stevig ontbijt. Muesli, beetje platte kaas, banaan, piccolo met confituur en koffie (ook zeer belangrijk). Uit schrik om tijdens de wedstrijd te moeten plassen stopte ik 2 uur voor de wedstrijd met drinken.
Dan had ik ook nog wat werk met het noteren van de bevoorradingsposten op mijn hand. En ook de kilometers waar de supporters gingen staan schreef ik erbij.
En dan nog mijn quote natuurlijk, een tip die ik van Kim kreeg. Ik koos voor onderstaande, om me eraan te herinneren dat het zwaarste werk al gedaan was en dit enkel de kroon op mijn maandenlange voorbereiding was.

marathon quote

Ik las nog even alle aanmoedigingen van vrienden en familie (bedankt daarvoor, betekende veel voor me). En die van mijn mama (die ook al een marathon op haar palmares heeft staan) was toch wel mijn favoriet: “Succes voor morgen en denk eraan dat het zwaarste werk al gedaan is. Morgen is het alleen nog een beetje lopen”

Op weg naar het stadium

Een dik anderhalf uur op voorhand vertrokken we dan naar het stadium. De sfeer in de metro was speciaal, allemaal lopers, de ene in zichzelf en gefocust, de ander naar iedereen zenuwachtig lachend in de hoop toch maar zijn verhaal kwijt te kunnen en gerustgesteld te worden.
Helaas, ik was niet in staat om ook maar iemand gerust te stellen (en ik was trouwens nog stemloos).

Amsterdam marathon: De man met de hamer #14

koolhydraten tellen

Ondertussen is het mijn eerste verlofdag, rust tot aan de marathon (spijtig genoeg is dat in een huis waar schrijnwerkers in en uit lopen, rustig is het dus niet)

Maar ik ben er toch al in geslaagd om het boek “Het geheim van harDlopen” door te nemen en de voor mij interessante dingen eruit te pikken.
Hoewel de schrijvers van het boek zich vooral focussen op kilometertijden die ik in sprint zelfs nog niet haal heb ik er toch wat geruststellende zaken uitgehaald.

Wees rustig en heb vertrouwen, als de training goed gegaan is kun je het !!!
De schrijvers van het boek geloven niet in, de vorm van de dag. De beste lopers finishen eerst. Als je goed getraind hebt en voorbereid bent is er geen reden dat je niet goed zou presteren.

Geruststellend vind ik wel, want aan een slechte voorbereiding zal het bij mij niet liggen.

 

Wat ik nog héél tof vond, is dat ik hier las dat je de man met de hamer niet persé hoeft tegen te komen.  De man met de hamer kom je tegen als je koolhydraatvoorraad op is en je overschakelt naar energieverbranding van vetten (dat verbruikt meer zuurstof en levert minder energie … dus je tempo moet wel zakken en je voelt je moe, hongerig, duizelig …….)

Als je volgende dingen in acht neemt, kom je de man met de hamer niet (of later) tegen.

  • zorg dat je scherp staat
    als je minder weegt verbruik je ook minder energie -> daarmee dat alle goede marathonlopers een BMI tussen 16 en 18,5 hebben
  • de lange duurlopen in de voorbereiding moeten traag genoeg gebeuren
    zo leer je je lichaam al een efficiëntere vetverbranding doen.
  • je (aanvangs)tempo mag niet te snel zijn
    hoe trager je loopt, hoe meer je al aan vetverbranding doet (en je koolhydraatvoorraad dus wat langer kan opsparen)
  • 2 à 3 dagen op voorhand beginnen met koolhydraatstapeling
    zodat je voorraad koolhydraten bij de start zo hoog mogelijk is
  • Genoeg bijtanken onderweg
    onder de vorm van sportdrank en gellekes

 

Nu ben ik volop bezig met koolhydraten te tellen en het eten voor de volgende dagen voor te bereiden. Ik mik voor de laatste 2 dagen naar 600 gram koolhydraten per dag, zo weinig mogelijk vet en eerder restenvrij (wit brood ipv bruin brood).

Volgens mij zal ik veel mogen eten. Morgenvroeg starten we alvast met een ontbijt met pannenkoeken met honing en een glas versgeperst fruitsap.
Ik voel me precies een dummy in weight watchers, maar in plaats van punten tel ik koolhydraten.
Moeilijk, want je wil zeker niet te weinig eten, maar ook niet teveel (want teveel bijkomen op die laatste dagen is dan  ook weer niet goed)

 

Spannend dus allemaal !!!

je hebt blijkbaar gewone mensen en hardlopers ... ik behoor duidelijk nog tot de categorie "gewone mensen" #marathontraining #TCSAM14 #TCSSuperheroes #hetgeheimvanhardlopen

Nog een extract uit het geheim van hardlopen. Blijkbaar heb je hardlopers en gewone mensen. Ik hoor nog tot de groep van de gewone mensen en niet tot de selecte club der hardlopers ;-)

 

 

Amsterdam marathon: Let the tapering begin #13

tapering = ontspannend lopen = tijd voor een selfie #runfie #TCSSuperheroes #twc14 #marathontraining

“Let the tapering begin”, zei iemand tegen me. Ik kende dat begrip niet, maar ik veronderstelde dat het iets met blessures en intapen te maken had.
Niet dus. Tapering is het afbouwen van de trainingsintensiteit alvorens de grote wedstrijd. Bij marathonlopen is dit een drietal weken (afstandzwemmers hebben pech, bij hen is dat maar enkele dagen).
Hierin moet je vooral rusten, goed slapen, gezond eten en herstellen van de intensieve trainingsintensiteit.

Mede-lopers vertelden me dat ze die laatste week met zichzelf geen blijf wisten omdat ze persé wilden gaan lopen.
Ik moet zeggen dat ik geniet van de vermindering in trainingsintensiteit.
Ik zal het nodig hebben ook, want ik ben weer goed verkouden, wat zich vertaald in een suffe kop, rauwe keel en moeheid. Beter nu als binnen enkele dagen, troost mijn nabije omgeving me, en ik zal ze maar geloven dat dit ook weer overgaat (en dat de verse muntthee die Bjeurn me net bracht zijn werk doet).

Verder ben ik al enkele weken mijn alcoholconsumptie aan het minderen (de voorbije week was alcoholvrij, en de volgende week wordt dat vanzelfsprekend ook) en gezond aan het eten.

En voor de rest, begin ik me zorgen te maken om de praktische zaken en begin ik me wat dingen af te vragen

  • Ga ik niet vergeten mijn teennagels te knippen (ik deed dit zaterdag, al een geluk, want ik slaagde erin om dit net te kort te doen, geen aangenaam gevoel, maar volgende week zeker bijgegroeid)
  • Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn benen de dag voordien genoeg rust krijgen? (we zijn al vanaf vrijdag in Amsterdam met kinders en bevriend koppel, citytrippen is echter ook dikwijls veel stappen)
  • Tot hoelang op voorhand mag ik drinken? (zonder risico te lopen dat ik onderweg een tussenstop in een dixie moet doen, ik ben immers al elke duurloop in de kanten moeten duiken)
  • Drink ik onderweg water of AA-drank? (dit is al opgelost door mijn diëtiste –> vermits ik een sterke maag heb en al goed geexperimenteerd heb met de AA-drank en gellekes, ga ik voor de AA drank kiezen. Deze bevat immers ook zouten, waardoor je water langer ophoudt en minder moet gaan plassen)
  • Hoe zal mijn ontbijt eruit zien?
  • Met welke schoenen ga ik de dag voordien rondlopen (zou ik een extra paar loopschoenen meenemen om op rond te hossen -> wel niet echt elegant)
  • Track ik met endomondo, zodat mijn vriendjes thuis kunnen volgen (ik vind het leuk om bij mijn vrienden online te kunnen meekijken, maar ik ga zelf endomondo niet opzetten, ik loop sowieso met mijn garmin forerunner 305 en ik heb geen zin om mijn gsm ook nog te moeten instellen in het heetst van de strijd.
  • Neem ik mijn gsm mee onderweg? Het nadeel is dat ik daar dan weer moet mee sleuren, het voordeel dat ik dan wel eventueel een muziekje kan opzetten en achteraf gemakkelijker mijn achterban terugvind)
  • Wat ga ik aandoen?
  • Gaat het niet te warm zijn? (waarop ik constant kijk of de prognose voor zondag al veranderd is)
  • Is de ontmoeting met de man met de hamer verplicht? (de dochter dacht al dat er echt een man met een hamer stond te wachten)
  • Ga ik wenen als ik over de finish ga (mijn collega zweert van wel)

Deze week nog goed rusten, vanaf woensdag heb ik vrijaf, dan kan ik eindelijk eens in dat hardloopboek beginnen en koolhydraten beginnen stapelen natuurlijk.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
6
Trainingsweek:
18e/18
Aantal getrainde kilometers:
36 (afgelopen week)
          682km (werkelijk gelopen)
          688km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          -2 kg 

Amsterdam marathon: op krachten komen #12

De zwaarste weken zijn gepasseerd, maar de moeheid zit nog steeds in mijn lijf en ik probeer nu vooral veel te slapen en op krachten te komen. Ik ben ook begonnen met preventief ontstekingsremmers te nemen, op aanraden van mijn mama, nadat ik haar vertelde over mijn heup … mijn mama heeft zo ooit net voor haar 2e marathon de trainingen moeten staken en 2e marathondroom moeten opgeven, met een venijnige ontsteking.

Ik heb me voorgenomen om wat “trager” te leven, deze 3 weken voor de marathon, en wat meer ‘neen’ te zeggen, wat bewuster omgaan met  mijn factoren.

  • Zo ging ik slechts 3 keer ipv 4 keer lopen
  • ging ik niet naar de foto-avond van Bjeurn zijn fietstocht,
  • ging ik niet eten op het spagettirestaurant (in openlucht) van de scouts
  • weigerde ik een gratis startnummer voor de loop in Brussel dit weekend (terwijl dit perfect in mijn trainingschema paste)
  • nam ik gisteren een ‘lazy sunday’ terwijl Bjeurn klusjes opknapte in huis.

Mijn woensdagse loopje werd echter wel wat spannender als verwacht. Na 3 kilometer merkte ik dat ik mijn huissleutel onderweg verloren was.
Ik liep naar mijn mama (die een reserve exemplaar heeft), maar zij was niet thuis (en haar sleutel van mijn huis jammer genoeg ook niet).
Dan maar naar mijn schoonmama, die ook niet thuis was, gelukkig vond ik haar op het tennisveld. Ze gaf me de sleutel van haar huis, zodat ik naar daar kon lopen en daar mijn huissleutel op te pikken. Maar ondanks grondig zoeken vond ik hem niet. Uiteindelijk terug naar de tennis gelopen, met de schoonmama in de auto naar haar thuis gereden om daar tot de conclusie te komen dat de sleutelbos echt wel verloren was. Dubbele pech dus.
Waarop ik nog 2 keer de hele weg afliep zonder de sleutel terug te vinden.
Mijn ambitieuze voormiddagplanning was alvast helemaal om zeep.
Uiteindelijk was ik 13 kilometer met tussenpozen aan 12 km/u verder en ging ik maar bij mijn mama douchen in afwachting van de thuiskomst van haar set huissleutels.
Ik zocht en vond in haar kleerkast iets passend. Leve mama’s met leuke kleedjes en dezelfde maat ;-)

Helemaal in de outfit van de mama nadat ik tijdens het lopen mijn huissleutel verloor. Gelulkig heb ik een mama met dezelfde maat en goede smaak #skunkfunk #TCSSuperheroes #TCSAM14 #marathontraining

Voor de komende week staan er vooral de praktische zaken op het programma, mijn voeding voor de laatste week eens uidokteren (ik heb nog veel leesvoer te doorworstelen), mijn kleding selecteren, leuke gezinsactiviteiten zoeken voor in Amsterdam (en dan liefst activiteiten waarbij ik niet teveel moet rondstappen) en misschien al eens een restaurant reserveren in Amsterdam (als ik al niet te laat ben daarvoor)

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
13
Trainingsweek:
17e/18
Aantal getrainde kilometers:
32 (afgelopen week)
          646km (werkelijk gelopen)
          653km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          0 kg (ligt volledig aan snoeperijen en zwak karakter, afvallen zal voor de marathon van Parijs zijn, ik moet toch nog ergens ruimte voor verbetering laten)

 

 

Drinkriem

Een hele tijd geleden was ik op zoek naar een goede oplossing op drank mee te nemen op de duurloop. Ik sprak een paar lopende bloggers, of eerder bloggende lopers aan, die dan ook hun advies onder mijn postje plaatsten.
En zo begon ik uit te testen.

Van een vriendin kreeg ik al volgende drinkriemen op uit te testen. Allereerst moest ik me over het gevoel zetten, dat ik er toch wel een beetje belachelijk bij liep. As ik nu snel zou lopen zou ik dat misschien minder gevonden hebben, maar aan een slakkegang lopen met een bijna professionele uitrusting is nu toch wel grappig. Tja … ik heb me erover gezet … uiteindelijk was ik ook gewoon héél blij dat ik drank had.

Run and Move drinkriem

IMG_20140611_215127

  • 4 keer 125ml is voor mij iets te weinig drank
  • onder zo’n band zweet je (althans bij goed weer)
  • mijn gsm is te groot voor het zakje
  • de riem is niet hinderlijk bij het lopen, ik voelde hem amper

Nathan sportbelt

IMG_20140629_213014

  • 2 keer 300ml is eveneens te weinig water voor een duurloop op een warme dag
  • eveneens zweten onder de band
  • mijn gsm (samsung S4) past (mits wat wringen wel in het zakje, maar eigenlijk is het zakje nog net te klein om comfortabel de gsm in en uit te halen)
  • de riem past goed aan, maar voor mij was het net op ‘t randje, voor al wie smaller is dan mezelf, zal de riem te groot zijn

 

Camelbak

5 km loopje ... waar ik de camelbak uittestte ... ging beter als verwacht feitelijk

Een camelbak met bijhorende kleine rugzak had ik zelf nog liggen thuis

  • moeilijk om uit te kuisen
  • niet geschikt voor sportdrank (want hij is al zo moeilijk uit te kuisen)
  • loopt comfortabel, de rugzak past goed aan
  • Bij warm weer zweet je wel op je rug (maar dat geldt voor alle systemen)
  • gsm kan erin (maar je kan er dan weer moeilijk aan eens je vertrokken bent … en ik had mijn gsm soms toch wel nodig om knooppunten te zoeken, een nieuwe podcast op te zetten, te navigeren, …..)

 

Uiteindelijk bestelde ik me deze Nathan trail mix 4 drinkriem. 4 flesjes van 300ml zijn ideaal voor mij, mits wat proppen krijg ik de gsm en enkele gellekes er ook nog wel bij, en in de kleinste stand paste de riem net.
Alle duurlopen deed ik sucecsvol met deze drinkriem. Zeer content dus van de aankoop.

Maar … ineens bedacht ik … tijdens de marathon ga ik wel niet aan mijn eigen drinken sleuren, daar drink ik wel aan de bevoorrading. Maar waar blijf ik dan met mijn gsm, zakdoeken en gellekes?
Het probleem van de gsm is gemakkelijk opgelost. Ofwel neem ik hem niet mee, ofwel in een armband (maar die draag ik feitelijk niet graag), ofwel steek ik hem in mijn bh (dat doe ik meestal, tenzij het regent, dan ga ik voor de armband, want die is waterdicht)

Gelukkig zijn ook hier oplossingen voor. Ondertussen rolde er al iets vanonder mijn stikmachien dat ik mijn volgende loopke ga uittesten, maar voor alle zekerheid (Bjeurn had me een beetje schrik aangejaagd en ik wil geen risico’s nemen op mijn marathon) bestelde ik iets tofs online. Hopelijk heb ik ze volgende beide getest en krijgen jullie weer een verslag.

Amsterdam marathon: Rusten en aftellen #11

Ik dacht stiekem het verslag van vorige week aan me voorbij te laten gaan, maar dan liet Zibdoes in de commentaren weten “ik ben zo benieuwd hoe het met je gaat!!!!”
Awel, het is leuk om te merken dat er interesse is in mijn grote marathonrelaas, en daarom met plezier dit verslagje. Doe maar gewoon of het maandag is, en je het verslag van de week voordien leest.

Die ene keer dat ik met koplamp ging lopen terwijl het feitelijk nog te licht was #marathontraining #TCSSuperheroes #TCSAM14 #runfie

Vorige week was de zwaarste van alle trainingsweken, en ik ging die week feitelijk al vermoeid in, ondanks mijn inhaalrust.
Ik had de impact van de marathontraining toch wat onderschat. Alles bleef maar super gaan, en vlot, en leuk, … en ineens kreeg ik dan de weerslag.

Deze week werd ik ook geconfronteerd met het korten van de dagen. Daar heb ik het toch ook emotioneel wat moeilijk mee. Ik ben gewend om door de velden en de bossen te lopen, en nu wordt het terug asfalt. Ik kan er ook niet goed tegen om telkens toertjes te lopen om aan het gewenste aantal kilometers te komen. Daarmee ben ik op zoek naar een nieuwe looptoer. Zo deed ik ook eens Bjeurn zijn vaste toer. Gedeeltelijk onverlicht, dus koplamp noodzakelijk. Ik weet echter niet of ik zo dapper ben (en vooral of het als vrouw verantwoord is) om op afgelegen, onverlichte wegen te lopen.

De tempotraining deze week was 16km met 3 keer 5 minuten en 3 keer 6 minuten snel.
Waarschijnlijk de pittigste training in de hele marathonvoorbereiding (want zoals je zou denken zijn niet de duurlopen de moeilijkste, maar wel de tempolopen)

De duurloop was ook wel leuk. Mijn broer zocht nog lopers voor op het loopevenement “Run to walk again”. En zo kon ik mijn 32 kilometer lopen, begeleid door 2 fietsers (waaronder mijn broer) en op een nieuwe locatie … dit bracht weer wat variatie in het trainingsschema. Alleen jammer dat ik Marc Heremans niet kon spotten.
Dit was tevens de langste en laatste duurloop voor de marathon. Op ‘t eind speelde de heup weer op, dus misschien is het ook voor mijn lichaam goed dat ik vanaf nu kan afbouwen.
De dag van deze duurloop stond ik op met een oor waardoor ik nog amper kon horen en het gevoel dat ik in een zwembad zat. Gelukkig voelde ik me nog fit, maar tegen de avond toe werd ik zieker en voelde ik me slechter.
Dit is dan ook de reden dat het verslag later (en bijna niet) online kwam.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat werd me deze week wel duidelijk.
Ik ben er in elk geval niet rouwig om dat het vanaf nu rustiger wordt.
Ik hoop gewoon echt dat ik gerecupereerd geraak tegen de marathon, moet wel lukken want ik heb hier nog wel wat tijd voor. Maar mentaal lijkt het alsof ik nooit meer fris en monter zal zijn.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: (we doen nog steeds alsof we maandag zijn)
20
Trainingsweek:
16e/18
Aantal getrainde kilometers:
67 (afgelopen week)
          614km (werkelijk gelopen)
          614km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

Amsterdam Marathon: (Mentale) moeheid #10

Al 5 zware trainingsweken achter de rug en nog 1 te gaan.

Ik word moe en de goesting is er niet altijd meer. Tijdens de korte lopen (8K) deze week, had ik de indruk dat ik enorme inspanningen moest doen om amper vooruit te komen.
In de tempoloop van 14km had ik al helemaal geen zin. Ik begon eraan, zette na 5 minuten het alarmke van mijn hartslagmeter af en zei mezelf dat ik mocht kiezen wat ik deed. Mijn eerste idee was 5 kilometer, maar de strever in mij besloot toch maar de 14 te doen … niet van ganser harte echter.
Dit is de eerste week dat het lopen zo tegen viel en ik me log en traag voelde. De moeheid vertaalde zich ook in een mentale moeheid met bijhorend doemdenken.

Gelukkig had ik een rustig weekend, ik skipte de sociale avondverplichtingen om vroeg in bed te kruipen en had 2 nachten een goede nachtrust. Dat merkte ik enorm tijdens mijn duurloop.
Zondag moest ik immers 22km lopen aan marathontempo (en daarna moest ik me afvragen of ik dit nog 20km langer kon volhouden). Het resultaat was mooi …. 22,41km op 2u04min (oftewel een tempo van 5,34 min/km).
En op de vraag “kan ik aan dit tempo nog 20km verder?” was mijn antwoord: “Ik denk het wel” (maar je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt als de beruchte man met de hamer komt).
Deze training aan marathontempo (met de bewuste vraag ‘kan ik dit nog 20km?’) was een tip die Kristof me gaf. Een nuttige tip, want voor ‘t eerst weet ik ‘ongeveer’ naar welk tempo/hartslag ik me tijdens de marathon zal richten.

Ondertussen zijn we weer enkele dagen verder en doe ik mijn best om elke nacht voor meer dan 7u nachtrust te zorgen (de laatste tijd slaap ik meestal nog geen 6u … wat natuurlijk veel te weinig is).
Ik hoop zo toch uitgerust genoeg te zijn om deze zwaarste trainingsweek, waarin 64km op de planning staan, wat vlotter doorkom als de voorbije week.

Dit weekend sprak ik trouwens met iemand die ook in Amsterdam zal lopen.
“Ik heb nog een maand om te trainen” zei hij me.
Grappig vond ik dat, want mijn gedacht was “Ik moet nog een week trainen en dan kan ik beginnen rusten tot aan de marathon”.
Toch ben ik er zeker van dat hij het goed zal doen, de marathon is immers ook een mentaal spel.
Bij mij zit het mentaal goed, omdat ik de voorbereiding zo goed als stipt gevolgd heb, bij hem zit het mentaal goed, omdat hij gewoon weet dat hij het kan, mits wat minder of wat meer afzien, afhankelijk van de voorbereiding (wat ik héél bewonderenswaardig vind, zo’n zelfkennis en zelfvertrouwen)

Hieronder nog de cijfertjes, maar voor de liefhebbers nog een geweldig filmke

En als het insluiten in de blog niet gelukt is, dan kan je het altijd hier zien (enfin, zelfs een link leggen lukt niet meer, dus verwijs ik je naar hier http://youtu.be/3ItnxJLAOeY voor het filmke)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
27
Trainingsweek:
15e/18
Aantal getrainde kilometers:
54 (afgelopen week)
          547km (werkelijk gelopen)
          550km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Amsterdam Marathon: ik ben geen echte, of tochwel? #9

Een weekje congé achter de rug, waarin ik de badkamer schilderde, maar ook tijd had om te lopen. De schildersstijfheid hinderde me daarbij gelukkig niet.

Waar ik niet op voorbereid was, was het feestweekend dat in ons dorp plaatsvond. En zoals veel, zijn de onverwachtse feestjes de leukste.
De tijd tikte voorbij en de pintjes smaakten goed. Heerlijke avond, maar wat bekloeg ik me dat later. Niet alleen de volgende dag (waarop ik gelukkig niet moest lopen), maar ook nog de dag daarna … de dag waarop 29km gepland stond. Ik was om 9u nog steeds ontzettend moe en mijn benen voelden zelfs in bed nog ontzettend zwaar.

Dit was de eerste keer dat ik eraan dacht om die duurloop te skippen. De enige reden dat ik toch vertrok -al zag ik het helemaal niet zitten- is dat ik weet, dat je soms vlot kan lopen, zelfs al ben je moe.
Dit weet ik enkel uit ervaring, al probeert mijn lichaam me altijd als ik moe ben, iets anders wijs te maken.Ik hoopte ook dat mijn opgebouwde conditie, wel zou compenseren voor mijn uitschuiver.
En ik troostte me met de gedachte dat de duurloop niet de zwaarste training is (dat is de tempoloop)

En inderdaad … het lukte … niet van ganser harte … en op een bepaald moment dacht ik dat ik lopend in slaap zou vallen … maar die 29 kilometer liep ik rustig uit.
Weer een boost voor het zelfvertrouwen (want een marathon lopen, is grotendeels ook mentale kracht)

Wat me de afgelopen weken al meerdere malen is opgevallen, is dat mensen soms al verschieten als ik een koffie drink.
“Jij bent toch zo’n gezonde, sportieve vrouw!? Ik dacht dat je enkel water dronk!” zei een collega overlaatst.

Ze moesten eens weten dat ik naast toekomstig marathonloopster ook de vrouw van een brouwer ben.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
34
Trainingsweek:
14e/18
Aantal getrainde kilometers:
60 (afgelopen week)
          493km (werkelijk gelopen)
          498km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg