Annelyse is …

Een afgeleide van mijn echte naam

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Verbouwster (tegen wil en dank)

Sportvrouw (zeer gemotiveerd, doch zeer gezapig)

Vriendin van het stikmachien

Constant op zoek naar een manier om meer, sneller, beter en efficiënter te doen. Studeert hiervoor graag lifehacking, timemanagement en andere boeken.

DIY

Gehaakte zakdoekendooshoes Zakdoekendooshoesjes
Kerstversiering - Engeltjes Engeltjes
Zakdoekendooshoes Zakdoekenhoes Vriendjes Vriendjes voor

Breizak Breizak

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Amsterdam Marathon: ik ben geen echte, of tochwel? #9

Een weekje congé achter de rug, waarin ik de badkamer schilderde, maar ook tijd had om te lopen. De schildersstijfheid hinderde me daarbij gelukkig niet.

Waar ik niet op voorbereid was, was het feestweekend dat in ons dorp plaatsvond. En zoals veel, zijn de onverwachtse feestjes de leukste.
De tijd tikte voorbij en de pintjes smaakten goed. Heerlijke avond, maar wat bekloeg ik me dat later. Niet alleen de volgende dag (waarop ik gelukkig niet moest lopen), maar ook nog de dag daarna … de dag waarop 29km gepland stond. Ik was om 9u nog steeds ontzettend moe en mijn benen voelden zelfs in bed nog ontzettend zwaar.

Dit was de eerste keer dat ik eraan dacht om die duurloop te skippen. De enige reden dat ik toch vertrok -al zag ik het helemaal niet zitten- is dat ik weet, dat je soms vlot kan lopen, zelfs al ben je moe.
Dit weet ik enkel uit ervaring, al probeert mijn lichaam me altijd als ik moe ben, iets anders wijs te maken.Ik hoopte ook dat mijn opgebouwde conditie, wel zou compenseren voor mijn uitschuiver.
En ik troostte me met de gedachte dat de duurloop niet de zwaarste training is (dat is de tempoloop)

En inderdaad … het lukte … niet van ganser harte … en op een bepaald moment dacht ik dat ik lopend in slaap zou vallen … maar die 29 kilometer liep ik rustig uit.
Weer een boost voor het zelfvertrouwen (want een marathon lopen, is grotendeels ook mentale kracht)

Wat me de afgelopen weken al meerdere malen is opgevallen, is dat mensen soms al verschieten als ik een koffie drink.
“Jij bent toch zo’n gezonde, sportieve vrouw!? Ik dacht dat je enkel water dronk!” zei een collega overlaatst.

Ze moesten eens weten dat ik naast toekomstig marathonloopster ook de vrouw van een brouwer ben.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
34
Trainingsweek:
14e/18
Aantal getrainde kilometers:
60 (afgelopen week)
          493km (werkelijk gelopen)
          498km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Amsterdam marathon: spoken verjagen #7

Vorige week werd er op het werk wat gelachen met de trage tijd van mijn duurloop “of ik wel binnen de tijdslimiet zou binnenkomen”.

Moest het nu van een onsportief iemand geweest zijn, dan had ik hem snel ik op stuk gegeven. Maar deze opmerking kwam van een getrainde marathonloper die onlangs de Marathon de Sable succesvol uitliep.

Alhoewel ik wel weet dat ik de marathon sneller zal lopen als mijn duurlopen (elk trainingsprogramma benadrukt dat je je duurloop traag moet doen), bleef deze opmerking door mijn kop spoken.
Samen met de vraag “Word ik traag door mijn marathontraining?”

Zo besloot ik donderdag om eens te kijken hoe snel ik 5km kon lopen. Tot mijn grote opluchting klokte ik af op net geen 24min (een persoonlijk record). Ik was wel moe nadien, maar dat spook was alvast verjaagd.

Nu de duurloop nog, deze week stond er weer 26km op het programma, maar dan alleen. Dit is echt de eerste keer dat ik zo’n afstand alleen zou lopen en ik had er echt schrik voor. Gaat dat niet saai zijn, vroeg ik me vooral af (soms vind ik 10km al saai)
De voorbereiding deed ik alvast grondig. Op aanraden van een medeheidejogger zette ik de avond op voorhand mijn ontbijt klaar, stond ik vroeg op om te ontbijten en kroop ik nadien nog even in mijn bed.

Voorbereiding voor morgen #ontbijt #duurloop26k #marathontraining #TCSAM14

Voor de loop had ik weer een route uitgestippeld via de knooppunten en het lopen ging vlot. Totdat ik aan een afgesloten brug aankwam.

DuurloopNa wat omweg zat de moraal weer helemaal goed, totdat ik een afslag miste en afweek van de route. Toen ik eindelijk terug op mijn parcours zat besefte ik dat dit zeker 5 kilometer omweg zou opleveren …. in de regen !!!
Het resulteerde uiteindelijk in een onverwachtte maar super vlotte 32km, geen energiedip gehad, zeer comfortabel gelopen en sneller dan vorige keer in dezelfde hartslagzone (waarschijnlijk omdat ik nu alleen was en geen energie verspilde aan praten). En 32 km lopen was zelfs ook niet saai.
‘t was genieten, en ineens lijkt die marathon haalbaar.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
48
Trainingsweek:
12e/18
Aantal getrainde kilometers:
          386km (werkelijk gelopen)
          389km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg (terug wat bijgekomen, het marathongewicht bereiken verloopt iets moeizamer dan ik hoopte, ik snoep gewoon nog steeds teveel)

 

 

Amsterdam marathon: ..... #6

De eerste van de zes zware trainingsweken is succesvol achter de rug.

Nieuwe loopoutfit ... met deze schoenen loop ik alvast mijn eerste marathon (of dat is toch het plan)

Deze week was eveneens een dure week (en zeggen dat hardlopen één van de goedkoopste sporten is). Ik kocht een nieuw paar loopschoenen (brooks Dyad7 maat 40) (de vorige hadden nog maar een dike 700km op de teller, dus ik kan nog afwisselen, maar de marathon loop ik toch liever op de nieuwe schoenen). Deze loopschoenen kocht ik online, weer een verplaatsing naar de loopwinkel uitgespaard.

Ik ontdekte ook dat H&M tegenwoordig ook een looplijn heeft, en trakteerde mezelf op een tight.

Maar kijk hoe lief, zo'n persoonlijke boodschap #sportvoedingwebshop #TCSAM14

Daarnaast bestelde ik bij de sportvoedingswebshop AA-drank en AA gellekes (deze worden tijdens de marathon ook uitgedeeld, dus het is verstandig om daarmee eens te experimenteren tijdens de duurlopen, en was aangenaam verrast door de persoonlijke boodschap van Bas.

Verder reserveerden we het hotel. Het marathonweekend wordt een kleine citytrip van 2 nachten met een bevriend gezin en wij viertjes. Dat wordt sowieso leuk.
De les die we wel geleerd hebben is dat we volgende keer sneller moeten boeken. Amsterdam zat al voor 95% vol!!!

In deze week stond een duurloop van 26km op het programma, een afstand die ik nooit eerder liep.
In het gezelschap van een vriendin die haar hier ook eens wou aan wagen, leuk voor mij.
Ik experimenteerde met AA-drank in mijn loopbelt (die ook op de marathon wordt uitgedeeld), en met gellekes op kilometer 16 en 21 (eveneens van AA, vermits we die op de marathon ook krijgen). Die drank en gellekes, dat komt wel in orde, maar ik ben dan ook gezegend met een goede maag en spijsvertering.
Voor het maken van de route gebruikte ik de knooppunten (gemakkelijk).
Het tempo was met gemiddeld 8,4km/u traag (want ik moest in de EXT1 hartslagzone blijven), maar mijn schema legt me dat ook zo op.
De dag nadien was ik amper stijf maar werd ik wel uitgelachen door iemand op ‘t werk (met marathonervaring), die denkt dat ik de marathon niet binnen de tijdslimiet ga lopen.
Gelukkig heb ik nog Kristof, mede-heidejogger, aan wie ik zielige mailtjes kan sturen en die me dan weer oppept (bedankt daarvoor)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
55
Trainingsweek:
11e/18
Aantal getrainde kilometers:
          328km (werkelijk gelopen)
          338km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 2 kg 

Amsterdam Marathon: Het voedingsadvies #5

Voordat  het echt zware gedeelte van de looptrainingen aanvatte, wou ik toch wat voedingsadvies inwinnen. Dus contacteerde ik Iris, de immer sympathieke diëtiste maar daarnaast ook gespecialiseerd in sportvoeding. Kleine tip … als je haar facebookpagina liked en een mail stuurt krijg je gratis een receptenbundel toegestuurd.

Iris gaf me veel goede tips. Sommige direct bruikbaar, voor andere zaken moet ik nog wat studeren en nadenken over een menu die bij me past. Ik kreeg in elk geval al een hoop naslagwerk mee, dus dat komt wel goed.
.. een beetje zoals het verhaal van de inspanningstest, je krijgt veel uitleg, in ‘t begin is het vooral verwarrend en veel, maar daarna vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

Ik ga niet in detail treden, maar hieronder alvast enkele kleine dingen waarmee ik direct aan de slag ga

GEZONDE VOEDING

  • bestaat uit 300g groenten per dag, bij de warme maaltijd moet de helft van je bord met groenten gevuld zijn -> in ‘t vervolg moet ik mijn porties toch anders indelen
  • 2à3 stukken fruit per dag –> check
  • 500 ml melkproducten -> haal ik … soms
  • 2 keer vis per week (vette vis mag, want dat zijn goede vetten) –> oeps, ik eet bijna nooit vis (maar dit indachtig zette ik het op de menu voor morgen)
  • 20g noten per dag (noten zijn evenals de vis goed tegen ontstekingen) –> daar zit ik hoogst waarschijnlijk dik over

SPORTVOEDING

  • vanaf 1,5 a 2u sport is een energiedrank nodig (zoniet is water voldoende)
  • bij sportvoeding is de timing vooral belangrijk (bv. melkproducten na de inspanning want goed voor recuperatie)
  • na de inspanning moet je 1,5 keer bijdrinken wat je aan vocht verloren hebt –> ik ga me toch eens wegen voor en na de inspanning
  • melkproducten zijn goed voor de spieren, en gewone melk is beter als soya
  • op sportdagen moet je veel eten … maar dit geldt niet voor de rustdagen
  • met de sportdrank en de gellekes die op de wedstrijd worden aangeboden kan je best op voorhand oefenen (niet altijd zo ideaal voor maag-darmstelsel)
  • de sportgellekes van SIS met lemonsmaak zouden zeer goed zijn (maar vermits er AA drank en gellekes op de marathon van Amsterdam uitgedeeld worden heb ik deze op het internet besteld … en ook omdat ze een pak goedkoper zijn)
  • nuchter trainen is zeer slecht voor blessures. Je hoort veel dat mensen dat doen om vet te verbranden, maar de waarheid is dat je lichaam, liever dan vet, zijn eigen spieren verbrand.
  • Sporters tellen geen calorieën, maar koolhydraten !!! (de berekeningen hierachter ga ik jullie voorlopig besparen)

Enfin, we zijn weer een pak wijzer en beter voorbereid.
De voorbije week was de laatste ‘easy’ week. Gelukkig, want het was een zware week, met 6 werkdagen (waar anderen een verlengd weekend hadden)
Dat de grenzen verlegd worden besefte ik zondag, toen ik bij mezelf dacht “Oh, ik moet vandaag MAAR 16km lopen”.
De week die nu begonnen is, is echter de eerste van 6 zware weken. Met een duurloop van 26km.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
62
Trainingsweek:
10e/18
Aantal getrainde kilometers:
          274km (werkelijk gelopen)
          290km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 2 kg 

 

 

Amsterdam Marathon: Het trainingsschema #4

Als je een marathon ambieert is een trainingsschema zeer cruciaal. En hoewel er op het internet diverse schema’s circuleren was het niet gemakkelijk om een schema te vinden waar ik me goed bij voelde.

ik wou een simpel schema, met maar 3 loopmomenten per week en zeker niet teveel kilometers. Want dat was het probleem met de meeste schema’s, te zwaar, te veel, te lang, te ingewikkeld, te professioneel.

Uiteindelijk werd het een schema dat ik op runnersweb vond, een marathonschema voor beginners. Hierin verwerkte ik dan ook de informatie die ik tijdens mijn inspanningstesten heb gekregen.
Resultaat … een gestructureerd schema, dat voldoet aan enkele belangrijke regels die ik her en der op het web vond.

  • het aantal kilometers per week is ongeveer het dubbel van de lange duurloop
  • elke week ongeveer 2 km bij de lange duurloop, maar elke derde week worden de kilometers iets teruggeschroefd (rustweek)
  • Lopers die zich voor het eerst voorbereiden op de marathon hoeven niet op snelheid te trainen
  • 2 weken voor de marathon het aantal kilometers halveren. In de laatste twee, drie dagen loop je nauwelijks. Goed moment om het juiste tempo voor de marathon te oefenen, maar dan op veel kortere afstanden.
  • Lange duurinspanningen niet te snel af te leggen (langzamer zijn dan je marathontempo), zodat je lichaam kan wennen aan vetverbranding (wat nodig is tijdens een marathon vermits de suikers snel op zijn)
  • Varieer
  • Max. 30min per training in marathontempo (en niet in de duurloop)

In het leven moet je echter water bij de wijn doen

  • zo zijn er zoals je hieronder ziet 4 loopmomenten per week.
    Enerzijds wel leuk, want er zijn 2 korte loopjes en ik kan er feitelijk wel van genieten om nog eens een 5km toertje te doen, het was al lang geleden dat ik mezelf dat toestond (“Voor minder als 10km kom ik mijn deur niet uit” was mijn moto)
    Anderzijds  heb ik me voorgenomen dat ik één van de korte loopjes mag laten vallen als ik geen zin heb … de vierde loop is optioneel.
  • zo doe ik wel snelheidstraining, maar beperkt, onder de vorm van een tempoduurloop eens per week. Tempoduurloop is iets minder intensief als intervaltraining, met blokken van een tiental minuten in hogere hartslag (waar je bij intervaltraining korte stukjes tegen maximale hartslag loopt).
    Toch is de tempoduurtraining de lastigste training van de week (lastiger als de duurloop dus)
  • ik wou een eenvoudig trainingsschema, maar uiteindelijk loop ik alles op hartslag, wat niet meer onder eenvoudig valt (maar ik versta het wel). Het is ook wel leuk, op hartslag lopen, ik ben niet meer zo gefocust op de snelheid, wat het voor mij aangenamer lopen maakt.

marathonschema

 

trainingen

 

Toen ik dit schema maakte was ik verrukt, het aantal kilometers viel goed mee. Er waren maar 6 weken echt veel zwaarder dan mijn huidige trainingshoeveelheid … tot ik (pas enkele weken later) doorhad dat ik de kolom van vrijdag niet mee had opgeteld.
Deze week is week 9, de laatste week dat het ‘te doen’ is. De volgende 6 weken komen er duurlopen van meer dan 20 tot zelfs 32 kilometer. Laten we hopen dat ik deze gemotiveerd en ongeblesseerd door kom.

Deze week heb ik afspraak met iris, devoedingsdeskundige (met trouwens een leuke facebookaccount vol weetjes).
Zij zal me tips geven wat ik de laatste weken voor de marathon best eet, en wat ik op de marathon het best tot mij neem.
Want verder doen zoals ik nu bezig ben, duurlopen op een licht ontbijt en onderweg enkel water lijkt me niet zo verstandig.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
68
Trainingsweek:
9e/18
Aantal getrainde kilometers:
          234km (werkelijk gelopen)
          252km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

Amsterdam Marathon: Na de vakantie #3

Maandag: dit wordt de vaste dag voor mijn wekelijks marathontrainingrelaas.

Vandaag is het thema “Weg uit vakantiemodus, terug naar de regelmaat”

Tempoduurloop ... 10,4km 58:32 ... gestart in t licht, maar gestopt in t donker ... zal meer en meer gebeuren jammer genoeg #TCSAM14 #marathontraining

Overmoedig nam ik mijn loopschoenen mee op fietsvakantie. Om er nadien op te vloeken dat ze zoveel plek innamen terwijl geen haar op mijn hoofd eraan dacht om te gaan lopen.

Ik liep echter wel de vrijdagmorgen, de dag van ons vertrek nog 15 km, en zondagmorgen na onze thuiskomt ging ik voor 20km. Zo was er maar 1 week waarin ik officiëel 0 km liep.

Misschien kwam de korte loopstop ook wel goed uit, want de laatste loopsessie voor het verlof had ik terug wat zeer aan mijn heup, deze heb ik nadien gelukkig niet meer gevoeld.
Trouwens, op 2 weken is de conditie heus niet verdwenen.

Maar nu ben ik terug goed van start gegaan, het moet wel, want het aantal kilometers loopt elke week op … het zal nog wel zwaar worden … zeker met de dagen die zienderogen korten.

Ik heb ook veel vragen gekregen over “waarom ik nu in godsnaam moet afvallen, terwijl ik helemaal niet te dik ben”.
Wel het antwoord vind je hier. Als ik 10% van mijn lichaamsgewicht zou afvallen, is mijn voorspelde eindtijd voor de marathon 24min sneller.
Nu ben ik niet van plan om 10% af te vallen, maar ik ben wel van plan om minder te snoepen en wat te matigen met alcohol.
Vermits ik gezegend ben met een goed metabolisme en ik ook een grote snoeper ben, denk ik wel dat ik zonder veel moeite te moeten doen wat kilo’s kwijt kan geraken.
En dit helpt me dan om de marathon vlotter en sneller te lopen … daarvoor wil ik het snoepen wel laten.
(die gigantische tijdswinst door gewichtsafname, verklaart natuurlijk ook waarom alle professionele hardlopers ondergewicht hebben, het ideale marathonBMI is immers tussen 16,5 en 18)

Maar geen paniek dat ik mezelf uithonger, mijn gewicht is nog steeds status quo met een maand geleden … (maar daar zit onze vakantie voor iets tussen)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
77
Trainingsweek:
8e/18
Aantal getrainde kilometers:
          191km (werkelijk gelopen)
          211km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

 

 

 

Amsterdam Marathon: De inspanningstest #2

Ik kreeg mijn looprapport, vanavond trainingsschema optimaliseren #marathon #TCSAM14

Vooraleer vollembak aan de marathontraining te beginnen stond er een inspanningstest en cardiologisch onderzoek op het programma. Dit om velerlei redenen.
Allereerst wou ik natuurlijk weten of ik wel gezond genoeg ben om mijn ambitie waar te maken. Daarnaast wil ik ook efficiënter trainen en op hartslag trainen.
Ik heb wel een hartslagmeter, maar ik werd altijd half depressief bij het zien van mijn hoge hartslagwaarden. Trainen op hartslag heeft trouwens ook niet veel zin als je niet weet wat je maximale hartslag en je rusthartslag is.

Eerst liet ik een cardiologisch onderzoek uitvoeren, het electrocardiogram in rust was gelukkig meteen in orde. Mijn rusthartslag bleek 51 te zijn, een pak lager dan dat ik me herinner van vroeger.
De test in beweging werd gecombineerd met de inspanningstest (lactaattest).

Vooraleer de inspanningstest aan te vatten moest ik eerst een gesprek voeren met Rudi, de testafnemer, en op de weegschaal gaan staan en onder de meetlat kruipen. De opmerking dat ik toch wat moest afvallen en dat het vetgehalte te hoog was werd voor het eerst vermeld (maar niet voor het laatst). Ik ben nochtans eerder slank, maar voelde me wel het dikkertje onder de marathonlopers.

Daarna volgde de opmerking (weer niet voor het laatst) dat ik toch wel wat meer moet beginnen trainen. Ik was natuurlijk wel van plan om mijn trainingsintensiteit op te drijven, maar ik vond toch dat ik al goed bezig was met mijn 30 km/week. Na deze opmerking voelde ik me niet enkel het dikkertje, maar ook het kneusje onder de marathonlopers (zeker nadat Rudi zei dat veel mensen niet beseffen dat ze een marathon serieus moeten nemen, en ik hem ervan verdacht om mij bij die sommige mensen te rekenen)

De inspanningstest deed ik op de loopband. Je kan dat ook op de fiets maar daar liggen de hartslagzones anders, dus als je traint voor een marathon moet je de inspanningstest zeker niet op de fiets doen.
Ik werd aan allerlei sensors gehangen voor het electrocardiogram, kreeg een masker om mijn zuurstofopname te meten en dan begon de test.

Voor de test startte prikten ze eens bloed voor de lactaatbepaling en meteen daarna moest ik 3 minuten lopen aan 7km per uur. Elke 3 minuten werd de loopband 1,5 km/u sneller gezet en werd het lactaatgehalte bepaald. Ik hoopte dat ik de 13km/u ging uitdoen, maar verbaasde mezelf (maar niet de Rudi) dat ik het tot 14,5 km/u kon uithouden. Daarna werd de band nog even trager gezet om het herstel te meten.

Direct na de test werden de resultaten besproken.
IMG_20140702_220337

De conclusie

  • mijn vetpercentage (en dus gewicht) moet naar beneden
  • de resulaten bij lage inspanning zijn zeer goed (lage lactaat, wat goed is)
  • bij de hogere inspanningen zou mijn lactaat hoger moeten geraken (lactaat is dus niet persé iets slecht), dit kan ik bereiken door sneller en gevarieerder te lopen bij trainingen.
  • het herstel van de hartslag zou sneller mogen
  • ik zal meer, langer en gevarieerde moeten trainen
  • en nu ken ik ondertussen ook eindelijk mijn hartslagzones.

Op het einde kreeg ik nog een prognose van mijn mogelijke eindtijd voor de marathon, 3:50 tot 4:00 zou volgens hem mogelijk zijn (volgens mij echter niet).
Direct daarna zei de afnemer dat ik me daar niet mocht op baseren, er kan immers zoveel fout gaan (slechte voorbereiding, vermoeid beginnen, slechte voeding op voorhand, niet genoeg eten tijdens de wedstrijd)
Bij je eerste marathon mag je niet gaan voor een eindtijd zei hij me, de eerste marathon is om ervaring op te doen. (dus, laat ik het doel ‘onder de 4u’ maar voor de marathon van Parijs reserveren)

Wat kost dat grapje?

Wel, bij Medical Sportlab betaalde ik

  • €53 voor de cardiologische test + marathonattest (kan je terugtrekken van de mutualiteit)
  • €120 voor de inspanningstest
  • €60 voor de uitleg + trainingsschema

En wat ga je ermee doen?

Mijn hartslagzones in endomondo en mijn garmin zijn alvast opnieuw ingegeven. En ondertussen is ook het trainingsadvies ingepast in mijn schema.
Ik ben echt content dat ik deze test laten doen heb (gelukkig maar, want het is tenslotte niet goedkoop). Er is “licht in de duisternis” gekomen. Ik weet eindelijk hoe ik moet trainen, en waarnaar ik moet mikken, en ik begrijp ineens die saaie hoofdstukken in de loopboeken beter.
De hartslagmeter is ondertussen terug boven gehaald en ik heb er ondertussen zelfs al mee getraind.
Ik moet zeggen dat ik tijdens mijn lange duurloop (15km nog maar) op een bepaald moment dacht dat ik ging moeten stappen als ik in mijn hartslagzone wou blijven, maar kom, het is de bedoeling dat het tempo naar omhoog gaat, dus erger zal het hopelijk niet worden.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 103
Trainingsweek: 4e/18
Aantal getrainde kilometers: 96km/639km
Gewicht: – 1 kg

 

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: I’m in #1

Kwestie van de dag goed af te sluiten #selfie #behindmyrunningshoe #runfie

 

Het is zover … ik ga ervoor … mijn ultieme uitdaging … mijn eerste marathon.

Ik schreef me al een tijdje geleden (samen met Bjeurn) in, voor de marathon van Parijs 2015.  Maar nu besloot ik toch Amsterdam op 19 oktober er nog voor te nemen.

Alle parameters zitten immers goed, mijn conditie is op zijn hoogtepunt, ik loop 20km zonder probleem en aan een mooi tempo, de goesting is er helemaal en ook zeer belangrijk … ik heb geen pijntjes (goed nieuws voor een blessuregevoelig persoon als mezelf). Het is dus de ideale moment om verder te trainen.

Natuurlijk heb ik wel mijn angsten

  • geraak ik wel aan de start (ik ben zo blessuregevoelig)
  • zal ik me wel kunnen blijven motiveren om zoveel te trainen (gaat het niet te saai zijn)
  • ga ik het wel kunnen
  • kan ik de man met de hamer wel de baas (ik heb immers echt angst dat ik bij na een kilometer of 35 gewoon uit de wedstrijd stap)
  • stel dat ik de marathon uitloop, ga ik me dan nog kunnen opladen voor Parijs

Maar langs de andere kant troost ik mezelf met het feit dat als anderen het kunnen, dat dat voor mij ook wel mogelijk zal zijn.
Trouwens … wie niet waagt …

In elk geval ben ik van plan om elke week een kleine update te geven en wat meer te vertellen in verband met mijn loopschema, mijn motivaties (dat zal nodig zijn), mijn streeftijd, wat ik nu eindelijk heb gekocht als drinkriem (nog niets voorlopig), waarom ik net deze marathons koos, de uitslag van mijn conditietest en cardiologisch onderzoek (dat ik morgen ga laten uitvoeren), ….)

Indien jullie nog goede tips voor me hebben, laat maar komen !!!

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 110
Trainingsweek: 3e/18
Aantal getrainde kilometers: 64km/639km

Lopen met een drinkriem, en gsm-riem, …. of een combinatie?

Maandagmorgend liep ik dus 21,5km … en ik heb ervan genoten.
Bjeurn was echter (en terecht) een beetje boos omdat ik de frankfles die ik mee had al na 2 kilometer, aan het huis van mijn peter, achtergelaten had omdat ik daar niet comfortabel mee liep.

En inderdaad, vanaf de moment dat je meer dan 10 kilometer loopt, zou je onderweg toch moeten drinken.
Een optie is

  • lussen lopen (maar dat zie ik niet zo goed zitten)
  • op voorhand ergens drank klaarzetten (ook geen optie)
  • met een rugzak met camelbag lopen (lijkt me ook niet zo leuk, maar is wel het overwegen waard)
  • een drinkriem aanschaffen

Momenteel lijkt de drinkriem me de beste optie, alhoewel ik wel schrik heb dat dat niet comfortabel gaat lopen, dat dat naar boven gaat kruipen, dat het gaat schudden ….

Volgende issue, ik loop graag met mijn gsm (S4 … een groot exemplaar dus).
Niet alleen voor endomondo, maar ook om wat muziek of een podcast te beluisteren. In de winter krijg ik mijn gsm gemakkelijk in mijn zakken gestoken, maar hoe doe je dat in de zomer?
Opties zijn

  • zo’n band aan de bovenarm (maar dat lijkt me niet zo comfortabel)
  • een gsmzakje voor rond mijn middel (waar mijn gsm inpast en gemakkelijk in en uit geraakt)
  • een combizakje, drank en gsm

Hoe doen andere lopers dat dan, vraag ik me af?
Wat zijn jullie ervaringen?

 

De 20km van Brussel in 10 impressies !!!

IMG_20140518_215657
20km van Brussel
IMG_20140518_215749

  1. Ik ben een super slaper, maar de nacht voordien was ik vanaf 5u wakker, en ik wijd dat aan de stress
  2. De stress uitte zich ook in andere dingen (schrik dat mijn zieke zoon mij zou aansteken met zijn keelontsteking bv.)
  3. De stressfactor lag waarschijnlijk aan het feit dat dit de eerste keer was in mijn 20K carrière dat ik een echte, luidop uitgesproken en ambitieuze streeftijd had (1u50)
  4. Onderweg was er genoeg afleiding bijvoorbeeld … grappige mensen onderweg
    zoals de “Total”-man, die rondliep enkel gekleed in loopschoenen en een tutu. Neen ook geen onderbroek …. ik vermoed echter wel een belletje aan zijne flosch (dat verklaart het constante getinkel)
    zoals de mensen in ongepaste kleren … jeansbroek, lange mouwen
    zoals de man met de loopbuggy (dat vind ik altijd wel leuk, vermits ons verleden) alleen jammer dat de kinderen echt aan het vechten waren (ik was getuige van een boks in het oog en ze zaten nog maar aan kilometer 6) … ocharm de papa
  5. Het was inderdaad warm, en ik had er op voorhand bijzonder veel schrik voor, maar ik heb er zo goed als geen last van gehad.
    Bij elke bevoorrading (en dat waren er veel), nam ik 2 drankjes, het ene dronk ik op en het andere kapte ik over mij uit.
    Buiten het feit dat ik het wel decadent vond om mezelf met ‘Spa’ af te koelen, heeft het wel héél goed gewerkt.
  6. De heup speelde weer op na kilometer 12, maar ik maak me nog geen zorgen, als ik het komende weken wat kalm aan doe, komt dat ook weer goed (hoop ik)
  7. Mensen aanspreken (met natuurlijk enkel een leuke, motiverende opmerking) met een kwinkslag naar de slogan op hun T-shirt ( “Zweet met klasse”, “Vanessa Ringis”, “Running Home”,….) wordt na kilometer 15 niet meer geapprecieerd / begrepen / gehoord.
  8. Het starten in wave 5, was misschien iets te ver naar achter voor mij. Toch denk ik niet dat ik echt veel sneller had kunnen eindigen. Enkel de laatste 2 kilometer, waar ik echt nog wel reserve had, was het onmogelijk om nog voluit te gaan, een paar seconden had ik dus misschien nog wel kunnen winnen. Maar in de laatste kilometer kwam ik ook bijna ten val, en dat was ook zonde geweest, zo dicht tegen de meet van een goede race.
  9. Mijn geluksbrengers, vleugeloorbellen en ondergoed met vlinders, gaven me inderdaad vleugels. Ik eindigde op 1u48min59sec, ik mag het niet afronden naar 1u48 van mijn zus, maar ik kan wel zeggen dat ik op minder dan 1u49 binnen was ;-). Zeer content en met een persoonlijk record rijker.
  10. Dit jaar stierf er een 28-jarige deelnemer. Enkele honderden meters voor de eindmeet. Wij zagen hoe de ambulance zich een weg baande door de massa, om te komen tot het punt waar ze de deelnemer al aan het reanimeren waren. En je mag daar eigenlijk niet naar kijken en niet bij stilstaan, maar dat deed ik toch. En dit werpt toch een schaduw op het gebeuren. Vreselijk dat een jong leven te snel voorbij is en verschrikkelijk voor de familie en vrienden.
    Onvermijdelijk stelde ik me de vraag “Zou dit mij ook kunnen overkomen?” . En ondanks het feit dat ik goed getraind ben, is het antwoord “Ja, misschien wel, ik kan dat in elk geval niet uitsluiten”
    Ik word misselijk van de commentaren op facebook (en nee, ik zou die eigenlijk niet mogen lezen) onder het krantenartikel.
    Ik ben ervan overtuigd dat sporten wel gezond is en dat je je niet kan en mag uitspreken over de oorzaken van een situatie die je niet kent !!!

De 20km van Brussel #voorbereiding

 

Antilope

Na de 10 miles liep ik niet zo héél véél meer. Eerst was er de fietstrip, en dan was er een combinatie van drukke agenda met minder goesting.
En aan geen goesting, mag ik soms eens toegeven van mezelf.

In elk geval, toen ik eindelijk terug opgestart was, was het weer tijd om af te bouwen … zodat ik kan pieken op de 20km van Brussel.

Of ik ga pieken? Het is in elk geval de bedoeling om mijn record te breken (1u57 denk ik, dus dat breken moet te doen zijn).
Maar speelt in mijn nadeel … het warme weer. Mijn prestaties gaan immers omgekeerd kwadratisch naar beneden als de temperatuur stijgt.
Mijn angst … dat ik na 2 nachten in hetzelfde bed als mijn zieke zoon met 39,7°C ook een keelontsteking ga opdoen.
Mijn goed voorteken … mijn schitterende tijd op de 10 miles.

Ik ga niet lopen met mijn nieuwe favoriete loopT-shirt naar ontwerp van juffrouw Sanseveria, deze keer draag ik de T-shirt van de dertiende ster, het goede doel waarvoor ik loop.
De dertiende ster wil kinderen in Ethiopië helpen in hun ontwikkeling naar zelfstandigheid, voor meer info, of om te steunen, check zeker eens hun site.

Zo voila, nu is het nog een kwestie van genoeg water drinken, rusten, en pasta eten. Aanmoedigingen zijn steeds welkom (en vergeet ook Lien niet) !

 

10 miles

10 miles 1h24 #blij #trots #moe

Vorig jaar moest ik de 10 miles, geblesseerd, aan me laten voorbijgaan. Dit jaar was ik wel van de partij, voor een zeer geslaagde editie.

Op voorhand had ik me geen doel gesteld, de 10 miles zag ik eerder als een training naar de 20km van Brussel.
Ik vind doelen stellen voor wedstrijden ook altijd moeilijk, het is altijd zo moeilijk om in te schatten hoe gemakkelijk of moeilijk het lopen je zal afgaan.

Vanaf het opstaan startte ik al met een hydratatiekuur (sinds ik probeer meer water te drinken heb ik altijd het gevoel dat ik ga dehydrateren). Het nadeel van veel drinken, is dan ook wel jammer genoeg dat je veel moet gaan plassen. Altijd een moeilijk evenwicht bij een loopwedstrijd.
Hydrateren voor de loop #10miles

Logistiek ging het dit jaar allemaal zeer vlot dankzij een collega heidejogger met een werk met parking in Antwerpen Stad.

En de wedstrijd zelf ging ook héél vlot. Ik had me voorgenomen niemand te volgen en mijn eigen tempo te lopen en wel te zien hoe het vlotte …. zeer goed blijkbaar.
Ik zat al snel op een gemiddeld tempo van 5min10sec en eerst dacht ik nog “dan zwak ik maar af naar ‘t einde toe”, maar ik kon het tot mijn verbazing goed volhouden tot het einde.
Op 1:24:46 kwam ik aan, dat is 5:12min/km, meer dan 11,5 km/h en volgens endomondo tevens mijn snelste uur en snelste 10miles ooit.
Ik ben dus content, zeer content ook dat mijn hoogtepunt nog niet gepasseerd is.
Ik keek immers mijn vorige 10miles resultaten eens na en zag daar tijden van 1u42, zelfs 1u50.
Toen dacht ik dat ik nooit snel zou kunnen lopen, maar nu heb ik het geheim ontdekt …. meer kilometers lopen (want nooit liep ik zoveel als nu).
En ik heb tevens de motivatie gevonden om meer kilometers te lopen … namelijk mijn loopclub, de heidejoggers. Sinds ik bij hen aangesloten ben, loop ik liever, meer en sneller.

De blessure was vandaag helemaal afwezig, enkele weken geleden dacht ik nog dat de 10 miles nooit pijnvrij zou lukken. Nu weet ik beter.

De 10 mijlen waren vandaag dus behoorlijk perfect, enkel de supporters mogen volgend jaar wat beter hun best doen.
De belangrijkste heb ik niet gezien en voor de twee andere heb ik serieus hard moeten roepen en zwaaien tot ze me opmerkten (allemaal ten koste van mijn krachten natuurlijk, wie weet wat er nog allemaal had ingezeten)

Om af te sluiten nog een fotoke, serieus flou, maar ik word er héél blij van. Met mijn mama in de voetgangerstunnel na een geslaagde 10 miles voor ons beide.
Dinsdag starten we trouwens aan een nieuw sportief avontuur, dan fietsen we samen naar Munster (Duitsland) in 4 dagen.

Annelyse liep vandaag relatief veel

Van mijn scoutservaring heb ik een hele week moeten bekomen. Niet alleen was ik ongelooflijk stijf de 2 dagen nadien.
Ook bleek de hoofdpijn, een lichte hersenschudding te zijn. En elke dag dat ik langer hoofdpijn had, begon ik meer te sakkeren op de persoon die me deze bezorgd had. Gisteren zag ik hem echter, en toen hij me zijn gebroken vinger toonde die hij aan de scoutsvergadering had overgehouden, voelde ik me van slag een pak beter.

Vandaag de eerste hoofdpijnvrije dag, meer nog … ik voelde me super. Zo super dat ik vlotjes een training van 20km uitliep (misschien wou ik ook gewoon eens iets strafs doen, de dag nadat Bjeurn de volledige ronde van Vlaanderen uit fietste)

Mijn loopblessure is nog steeds niet volledig genezen, maar ik merk wel dat ik steeds langere afstanden kan afleggen alvorens ik ze terug voel, en ik recupereer er steeds sneller van.
Eén keer per week probeer ik ook echt te lopen op een zachte ondergrond. Meestal, zoals ook vandaag, in het bloso-domein van Hofstade.
En zo ben ik stilaan klaar voor de 10 miles in Antwerpen en de 20km van Brussel.
Tot nu toe de eerste doelen van 2014. Maar vermits het plan is om dit jaar blessurevrij door te komen, constant te lopen en veel (is natuurlijk relatief) kilometers te doen, mogen andere uitdagingen ook steeds geopperd worden.

Ik zoek trouwens nog een leuke mini-triatlon, want dat wekelijks zwemmen terwijl de kinderen zwemles volgen, moet toch tot iets nuttigs leiden (want de verleiding om me gewoon met een boekje in de cafetaria te zetten wordt elke week groter)

 

 

De ene dag is de andere niet

Lopen is mijn lang leven … en het vlot goed, ik had enkele maanden nooit durven denken dat ik midden maart al 306 kilometer zou gelopen hebben.

Maar hoe graag ik ook loop, er is niet altijd evenveel goesting, zeker deze week niet (alhoewel ik al 2 weken trouw mijn melkje drink na de training)

  • soms kost het gewoon meer moeite om vooruit te geraken
  • het lopen zelf is niet altijd even leuk
  • en de goesting komt niet altijd eens je vertrokken bent
  • een looppartner is niet altijd beschikbaar
  • mijn prestaties dalen omgekeerd evenredig met het weer
  • recupereren gaat precies niet meer zo vlot als vroeger

Maar in het boek waar ik me tegenwoordig doorworstel, staat dat alle efficiënte mensen 1 ding gemeen hebben … ze doen soms dingen tegen hun goesting !!!
En mijn stelling is, dat als je doet of je het leuk vindt, het ook wel leuk kan worden.

We blijven ervoor gaan dus, vergezeld van Arno, Simple Minds, Triggerfinger, Admiral Freebee, Seasick Steve en The Rolling stones (repertoire voor TW classic instuderen)

 

Waar of niet waar ? .... een chocomelk als recuperatiedrank ?!?

Mijn Gouden truc is chocomelk van Cécémel: na inspanning de ideale recuperatiedrank

Stefaan Engels in Running.be van januari 2014

Dat kan wel zijn, Stefaan, maar tenzij je ook vertelt waarom, blijven zo’n tips bij mij niet hangen.
Gelukkig heb ik nog een schoonzusje, diëtiste gespecialiseerd in sportvoeding.
Zij vertelde me dit weekend ongeveer hetzelfde, met wat bijkomende uitleg, hieronder eenvoudig samengevat, voor de uitgebreidere uitleg ga je maar naar hier of hier.

Chocomelk, (magere) melk, of zelfs gewoon ne yoghurt is inderdaad de ideale recuperatiedrank. Weliswaar te drinken in het eerste half uur na de inspanning (hoe sneller hoe liever).
Vlak na de inspanning staan de spieren immers nog open en kan de spierglycogeenvoorraad gemakkelijker worden aangevuld.

Niet enkel zorgt deze (choco)melk dus voor een beter en sneller herstel, maar dit beter herstel zorgt ook voor meer goesting om de volgende keer de training aan te vatten.

Als een melkproduct vergelijken met een sportdrank, zien we dat er buiten koolhydraten en vocht (die de sportdranken ook bevatten), ook eiwitten, mineralen en vitaminen inzitten.
De combinatie van de koolhydraten (lactose, sucrose, glucose en fructose) en eiwitten is nog beter voor het herstel van de spierglycogeenvoorraden.
En de vochtbalans wordt met een melkproduct zeker even goed hersteld als met een sportdrank (dankzij de mineralen, vele eiwitten en weinig vet wordt het vocht blijkbaar beter opgenomen door het lichaam)

Conclusie: (Magere) melk, chocomelk of ne yoghurt -binnen het half uur na de inspanning- is ideaal als recuperatie … voor de spieren en de moraal

Aan recuperatiedrank doe ik (buiten in een wedstrijd) feitelijk nooit, maar ik ga de komende weken toch eens experimenteren met melk.

 

 

De eerste wedstrijd na de blessure

De eerste wedstrijd na de blessure … was vorig jaar ook de laatste wedstrijd voor de blessure … geen wonder dat er dit weekend (en de week ervoor) een spook aanwezig was in mijn gedachten.
Ik voel iets … neen, dat is inbeelding … voel ik nu een pijntje aan mijn vorige blessure, of is het toch iets hoger. Ik heb precies ook pijn aan mijn linkerheup. Mijn benen voelen zo zwaar, zou ik het rusteloze benen sydroom hebben? Eens googelen … neen, zeker niet het rusteloze benen sydroom. Misschien overtraining? Eens googelen … oei, overtraining is precies toch ook niet zo goed. Zou ik wel meelopen?

Veel twijfels dus, maar uiteindelijk besliste ik om toch mee te doen … op ‘t gemakske.
Na mijn geweldige tijd van vorig jaar (minder dan 50min op 10km, nog even stoefen) geloofde natuurlijk niemand van de loopclub me dat ik het echt op ‘t gemak ging doen … maar zij kennen natuurlijk mijn spook niet.

In elk geval, we deden mee. Vic aan de kinderloop en ik aan de 10km (wat geen probleem is want ondertussen loop ik weer 30km per week).
Liv deed niet mee, want zij heeft volgend weekend optreden met de scouts. Deze zondag moesten ze volop oefenen, tot haar grote frustratie, want ze wou veel liever meedoen aan de loopwedstrijd en een medaille verdienen (daar ging héél het drama om) dan naar de scouts gaan.

Winterjogging heidejoggers #vic #medaille

 

Vic deed wel mee … zijn kilometer verliep in telkens wederkerende fases.
1. enthousiasme (=lopen afgewisseld met huppelen) 2. vermoeidheid (ineens beginnen stappen) 3. ik stop ermee (bokken aan de kant).
Maar eind goed al goed … hij kreeg zijn medaille.

Ik verbaasde vriend en vijand (dat laatste gewoon omdat het goed klinkt) door effectief op mijn gemak te lopen … zelfs zonder garmin of endomondo.
Waar mijn vriendin er na 3 km vandoor vloog, bleef ik rustig verder joggen, als was het een training. Ik verbaasde zelfs mezelf.
Op kilometer 8 besloot mijn innerlijke strever, toch nog een sprintje te trekken (ik voelde geen pijn, dus het mocht)
Ik heb enerzijds spijt dat ik geen snelheidsmeter aanhad, want op ‘t einde ging ik toch wel snel, ook een leuk gevoel om op ‘t eind nog ne goeie sprint te kunnen trekken.
Eindtijd was (bij benadering) 58minuten, en ik gok dat ik op die laatste 2 kilometer zeker 2 minuten heb ingehaald.

Dit vraagt zo om meer …. maar als ik kon bidden tot God zou ik vragen. God, geef me de kracht om niet te overdrijven en blessurevrij dit jaar door te komen.

Love running

(Oh ja … en ik heb een kei mooi nieuw loopbloesje, maar het pakt binnen in den donker niet echt op foto)

De nieuwe loopschoenen

Aan elk paar nieuwe loopschoenen wijd ik wel een blogpostje.
Niet enkel omdat dat wil zeggen dat ik er weer 1000km de revue gepasseerd zijn (949 om precies te zijn) maar ook omdat dat het een goede manier is om achteraf terug te vinden wanneer ik ook weer het vorige paar gekocht had.
En welk merk en type dat ook weer waren (met het gedacht om het volgende paar eventueel op internet te kopen).

 

Op internet loopschoenen kopen, daar heb ik me echter nog nooit aan gewaagd. Ik ben iets te blessuregevoelig en ik vertrouw dan toch liever op een verkoper die me op de loopband evalueert met de nieuwe schoenen.

Waar ik vroeger altijd mijn schoen een dorp verder kocht, ging ik nu eens naar Runners Service Lab in Zwijndrecht. Niet echt bij de deur, maar ik had er al zoveel goeds over gehoord, dat ik het toch eens wou testen.

Het eerste wat de verkoper me daar vroeg, was (en denk er een héél misprijzende blik bij) “Waar heb je je huidige schoenen gehaald?”
Mijn oude vertrouwde Brooksmodel is dus blijkbaar het zwaarste en stugste model van Brooks en helemaal niet geschikt voor mijn voetenstand en mijn gewicht.

Uiteindelijk liep ik enkele keren over en weer over de loopvloer, en kreeg ik enkele schoenen voorgesteld.

De keuze was niet gemakkelijk, echt schone schoenen worden me nooit voorgeschoteld, maar op aanvraag toverde de verkoper toch iets met een beetje roos tevoorschijn.
Nog niet echt mijn droomschoen, maar de kwaliteit is belangrijker denk ik dan maar, en het werden dus deze Asics T3B5N / TRS Gel Nimbus 15 L in maat 40 (een maat groter dan ik normaal heb). Het zooltje werd daar ter plaatse nog iets aangepast.
New running shoes

De keuze had evengoed kunnen vallen op de Brooks Women Dyad 7 in maat 40, wat ook geen slechte keuze was geweest, maar ik droomde al zo lang over die roze loopschoen.
Untitled

 

 

Wat de betrouwbaarheid van zo’n voetanalyse nu echt  is, daar heb ik geen idee van.
Het feit dat 2 winkels die goed aangeschreven staan (alhoewel ik over mijn oude winkel meer en meer negatiefs hoorde), elkaar helemaal tegenspreken geeft me niet veel vertrouwen.
Weten die verkopers echt over wat ze praten, of is het gewoon wat verkoperspraat met wat bluf?
Geen idee … we zullen zien … en hopen dat dit een blessurevrij jaar wordt … ik ben alvast content met de roze schoenen.

 

 

Over lopen en een dronken man in zijn blote poep

En ondertussen sta ik verder dan ik ooit had durven dromen.
Het blessureleed lijkt achter de rug, ik zit aan les 23 van start2run en de pijn blijft ofwel beperkt en gisteren was het er zelfs helemaal niet. Tof dus, misschien kan ik dit jaar wel beginnen dromen van de 20km van Brussel.

Dat ik gemotiveerd ben, bewees ik gisteren wel, om iets voor 10u ‘s avonds vertrok ik in de gietende regen.

Toen ik een kilomter van huis was zag ik ineens iemand op de grond liggen op het fietspad. Vermits ik de persoon niet had zien vallen moest deze er al wel even liggen.
In eerste instantie dacht ik de ambulance te bellen, maar toen ik nader keek zag ik dat zijn broek en onderbroek tot op zijn knieën hingen en na een korte kennismaking bleek de man vooral last te hebben van alcoholintoxicatie.

Maar toch, door den alcohol of niet, die mens moest toch met zijn blote poep van de straat en uit de regen. Maar een volwassen man die daar geen goesting in heeft, krijg je ook niet zomaar rechtgetrokken.

Gaan aanbellen bij de buren dus. De reactie van de man die opendeed was eigenlijk nog het grappigste.
Buurman: *Dikke zucht* Ge weet toch dat diene gewoon zat is !!!
Ik: “ja, dat zag ik, maar ik ga hem hier ook niet gewoon laten liggen”
Buurman: *Nog hardere zucht* Goed, ik ga mijn vest pakken en ik kom

Samen met mijn chinese vrijwilliger lukte het me gelukkig om de man recht te krijgen, om zijn broek op te trekken en hem en zijn fiets tot zijn thuis (gelukkig maar een straat verder) te escorteren. Gelukkig zonder al te veel problemen, want eens aan de voordeur aangekomen was er een kleine discussie of de fiets al dan niet moest worden binnengezet, en met een dronken man discussiëren is niet altijd zonder risico. De buurman had op een bepaald moment schrik dat ik een pakske slaag als bedanking ging krijgen.

Buurman: “Dat is dus niet de eerste keer, volgende keer laat je hem maar liggen en belt ge nen ambulance”
Haha, ik had een beetje compassie met de buurman, lag daar waarschijnlijk lekker onder een dekentje in de zetel tv te krijgen en wordt dan de regen in gestuurd om (voor de zoveelste keer) die dronken man naar huis te escorteren.

Soit, dat hebben we dan ook weer meegemaakt. Content dat ik terug aan het lopen ben.

 

 

Start2run les14

image

En ondertussen zit ik aan les 14 van start2run. Vandaag liep ik in totaal 23 minuten … dat begint er alvast op te trekken.

Ik begin ook te geloven dat de blessure eindelijk onder controle is na 9 frustrerende maanden.

Het lijkt me zelfs realistisch om in 2014 de 20km van brussel ‘wel’ te lopen en stiekem droom ik zelfs van een marathon (aan motivatie en enthousiasme geen gebrek … wat ook de grootste uitdaging is …. mezelf in toom houden … maar soit voor de marathon geef ik mezelf nog 2 jaar)

In elk geval … vandaag 23 minuten loopgenot … blessure niet gevoeld … spotten van de verse kerstverlichting … het huis op de foto is de winnaar van de dorp sinds jaren (ziet er impressionanter uit in t echt).

Soit … Ik ben terug !!!

Het lopen

En ondertussen zit ik al aan les10 van Start2Run met ons Evy. En het lijkt te lukken, volledig pijnvrij ben ik niet, maar ik heb er goede hoop op dat ik toch zal kunnen opbouwen naar 5km. En zo niet, dan heb ik nog altijd een voorschrift voor een infiltratie in mijn sjakosj zitten (dat ik weliswaar liever niet gebruik).

Gek, terug starten met een start2run programma.
Langs één kant héél tof dat ik terug kan beginnen lopen, langs de andere kant heb ik zoveel schrik dat de pijn toch terug gaat komen.
En ik vind Evy trouwens wel een leuke coach, maar het gaat me soms zo traag, vandaag liep ik in totaal 12 minuten … en pas de tweede helft van januari zal ik mijn 5km mogen lopen.
Maar kom, al bij al ben ik zeer content en gemotiveerd en ik geniet… maar toch hoop ik altijd dat niemand me spot tijdens het wandelen.

De historiek

  • 8 maart … ik merkte voor ‘t eerste dat het lopen me pijn bezorgde in mijn rechterheup/bil
  • 2 april … doktersbezoek met conclusie peesontsteking. 2 maand ontstekingsremmers nemen en loopstop
  • 24 mei … afspraak met een sportdokter, want de klachten werden steeds erger in plaats van beter
  • 27 mei … CT scan laten nemen van de lage rug
  • 31 mei … diagnose ‘herniaKE’ en al ‘beginnende’ vorm van artrose (slik)
  • Juni-oktober 2013: 1 keer per week kine en 2 keer per week de oefeningen thuis uitvoeren
  • Oktober 2013: geen verbetering, constant zeurend gevoel (zeker geen ondraaglijke pijn) ofwel in mijn bil, ofwel in lage rug, zeker bij lang rechtstaan. Lopen heb ik nog enkele keren geprobeerd, zonder te forceren, maar lijkt nog niet aangewezen
  • 21 oktober: afspraak neurochirurg. Deze weerlegt op basis van onderzoek en CT scan de diagnose.  De hernia is eigenlijk maar een kleine bulging die zeker niet voor last zorgt (70% van de mensen van mijn leeftijd hebben dit) en vroegtijdige  artrose is gewoon niet waar, mijn beendergestel is in héél goede staat. Hij denkt eerder aan een ontsteking in de spieren ofzo. SPECT-CT dient te worden gemaakt (skeletscintigrafie) om een eventuele ontsteking op te sporen en dat zou dan kunnen worden verholpen met een inspuiting.
  • 5 november: bespreking SPECT-CT, hierop zijn ontstekingen te zien aan schouders, linkerknie en linkervoet. Niets te zien aan mijn bil, want neen … spieren zie je niet op een scan en hun ontstekingen ook niet tenzij er veel vochtophoping is.
    Spuit is dus niet mogelijk want ontsteking valt niet te lokaliseren. Lopen mag zolang de pijn niet erger wordt. Eventueel kan ik een cortisonenkuur van 2 weken volgen.
  • 13 november: ik neem het lopen terug op, maar op ‘t gemak. Ik start start2run met Evy
  • 20 november: neurochirurg n°2. Hij vermoedt een ontsteking is van het sacro iliacaal gewricht. Ik krijg een voorschrift voor een infiltratie, omdat ik al zo lang op de sukkel ben. Maar vermits het slechts een lichte ontsteking lijkt, is de dokter toch wel eerder voorstander van het uit zichzelf te laten genezen
Blog Widget by LinkWithin