Annelyse

Maandag om 9u gingen de inschrijvingen van de 20km van Brussel van start.

Hadden we geweten het eigenlijk al van middernacht mogelijk was, dan hadden we geen 3 kostbare uren op ‘t werk moeten spenderen aan de moeizame online inschrijving.

In elk geval … we zijn dus ingeschreven … na 2 maand loopstop begin ik er weer aan.

Maar wanneer? Tussen ‘t werken, de bouwperikelen, de was en de plas, de kinderpret, … door?

Deze week heb ik mezelf verrast door 3 keer te gaan lopen, ongeveer een 23km.
Dinsdag op die 45 min nadat de kinderen in ‘t bed liggen en voordat Bjeurn vertrekt naar zijn avondactiviteit.
Vrijdag van Mechelen naar de schoonmama, terwijl Bjeurn en de kindjes met de auto gaan. ‘t blijkt maar 8km te zijn ipv de 10 die ik verwachtte.
Zondag van Mechelen naar de mama, samen met mijn zusje, langs de vaart. 10km op de kop. Terwijl onze mannen met de auto gaan.

‘t zal zo moeten gebeuren … tussen de soep en de patatten … nu nog een schema opstellen (tenzij iemand anders dat voor mij wil doen … iets spannend, 3/week lopen met wat foliekes)

Oudjaar is de moment om de balans van je leven op te maken.

Mijn emotionele balans, die hou ik liever voor mezelf
Mijn financiële balans is ook opgemaakt maar behoort tevens tot de privé
Op de balans is alles terug zoals in préVic en Liv tijdperk … jeuj
Maar de loopbalans wil ik wel met u delen … getallekes en alles derop en deraan.

Waar ik tot 6,5 maand ben blijven lopen bij de dracht van Liv, lukte het me maar tot 4,5 maand in deze van Vic.
In het begin van ‘t jaar lag ik dus al stil. 6 weken na de geboorte van Vic begon ik er echter terug vol goeie moed aan. Eerst gezapig, maar in juli slaagde ik erin op 107km bijeen te lopen (wat tevens mijn record was)
En toen sloeg het noodlot toe … door het afbreken van een laddersport die ik juist afdaalde geraakte ik ferm geblesseerd (ik heb nog steeds ne put in mijn been en deze zal er nog enkele jaren zitten ook)

Pas eind september kon ik terug beginnen lopen en oktober, november en december heb ik niet zo bijzonder veel kilometers gelopen.

Dat resulteert in

• 5 loopwedstrijden in 2009. Lollepotters triathlon, Parel der kempen, stratenloop in Weerde, Elewijtse halve (die ik dan ook maar voor den helft heb gelopen) en Ekiden.
• 39keer gelopen, 287 km en 28u56min da’s gemiddeld ongeveer 7,4 km per training aan 9,9 km/u (en daar ben ik niet content mee)

Mijn voornemen voor het nieuwe jaar is bijgevolg … terug meer lopen. De 20 van Brussel, Antwerp 10 miles, …. ik ben er weer bij!!!
En als ik de moed niet vind om de kou of de sneeuw te trotseren, of ik thuis niet wegkan … te fietsen op onze gloednieuwe hometrainer.

2010 wordt het jaar van de sport
*of misschien toch van iets anders*

Weer één van die dagen … dat niets lukt en dat alles dubbel zo lang duurt als gepland.

• ’s morgens kwam ik met mijn hakken op de werf aan (ik ben het beu om dagelijks mijn lompen aan te doen) om daar te merken dat ik mijn weg tussen bergen los zand en graafmachines moest banen. Hilariteit alom.
• Na een uurtje merk ik dat ik mijn pulleke binnenstebuiten aanheb. (Maar da’s wel het voordeel van met mannen werken … die hebben daar allemaal geen oog voor.)
• Na mijn dagelijkse portie fileleed vlug mijn loopgerief bijeengeschaard en nog een kwartier zitten zoeken naar mijne polar. Aaarch!
• In de photoshoples lukte het van geen kanten, we hebben nochtans iets leuks geleerd/gedaan maar ik heb geen bevredigend resultaat (gelukkig dat het nu twee weken geen les is, dan kan ik misschien nog wat oefenen)
• Na de les gingen de zus en ik direct lopen, maar kom ik toch wel tot de conclusie dat ik mijn schoenen vergeten ben… grrrr … terug dus
• Bij de zus aangekomen vindt zij haar schoenen niet, en eenmaal op weg zien we dat het licht in haar auto nog brandt… weer terug, sleutel gaan halen
• Als we dan eindelijk aan ‘t lopen zijn … beginnen we onszelf wat te bestoefen …. 30 minuutjes lopen vinden we belachelijk, wij gaan vanaf nu minimaal voor 45 minuten en het nieuwe doel is minimum 60km per maand lopen. (Na 30 minuten was ik bekaf en voelde ik me helemaal niet zo’n held meer).

Soit, toch weer gaan werken, gaan photoshoppen en bijna 8km gelopen …. nu even ontstressen.

Ik heb er al veel over geschreven, en nu weer … een update over ‘het been’ omdat het nogal actueel is

Vrijdag … twee dagen voor de volksraadpleging (neen, geen referendum, want een referendum is bindend en een volksraadpleging is adviserend, maar dit terzijde) ging ik met Vic naar de dokter (de arme stumperd is ziek, maar dit eveneens terzijde).
Van de gelegenheid maakte ik gebruik om mijn been, dat nog steeds gezwollen en soms pijnlijk is te laten zien (want wanneer geraak je als full-time werkende mama van 2 anders bij de dokter, maar dit helemaal terzijde).

“Dat zal nog JAREN duren eer de zwelling weg is” zei de dokter. Vergelijk het met het verkeer. Jouw lymfenvocht gaat normaal langs de autosnelweg, deze is door de val beschadigd en onbruikbaar, daarom neemt het lymfenvocht nu de kleine baantjes en is het file (dat is de zwelling). Maar de autosnelweg zal zich toch ooit herstellen, vroeg ik. Neen … zei de dokter, maar er zal zich wel een nieuwe vormen. Als de lange wapper er staat, zal hij ook wel klaar zijn.

Tja, nu zijn we drie dagen verder en denk ik … nooit dus!!!

Is ‘t voor de deelnemerstombola 2*500l huisbrandolie en 2 fietsen, is ‘t voor de sfeer of is ‘t voor de leuke jogging?

Ik weet het niet, maar ook hier zijn wij bijna jaarlijks van de partij.

Vorig jaar de dikke supporter, maar dit jaar terug als lopen van de partij. De eindejaarscorrida is ook één van de leukere wedstrijden en staat standaard op onze kalender.

Woensdag vroegen de medeconsultants uit mijn preVICtijd of ik wou inspringen bij hun groepje in de Acerta Brussels Ekiden (voor de leken … een aflossingsmarathon met 6 personen waarbij respectievelijk 5, 10, 5, 10, 5, 7en een klets km gelopen wordt).

Hoewel ik duidelijk tweede keuze was (achteraf bleek zelfs derde keuze) liet ik het niet aan mijn hart komen. Met ‘De Leuke Bende’ (ooit moet ik toch eens een stukje schrijven over het ontstaan van de leuke bende … maar niet nu) hebben we immers 4 jaar op rij deelgenomen en dit jaar was ‘t eerste dat ik met pijn in het hart zou moeten missen (dus eigenlijk waren mijn medeconsultant ook tweede keuze … AHAA)

‘Ik loop wel traag en misschien neem ik een kind mee, maar ik wil wel graag meedoen’, deelde ik mee. En zo geschiedde.

Toen ik in het koning Boudewijnstadium aankwam -zonder kind-  klonk het wel wat anders ‘We moeten voor de interne ploeg van het bedrijf eindigen!’.
‘Ik lig wel al bijna 2 maand uit’  bracht ik op en ik had nog wat smoezen bedacht maar gelukkig waren ze zo overtuigd van hun eigen kunnen dat ik alles zelfs mocht stappen.

En inderdaad, ‘t ging snel. De eerste 15km werd afgelegd op 1u10… en als derde loper startte ik dus bij de snelle hoop. Ik liet het niet aan mijn hart komen en begon er rustig op ‘t gemakske aan en liep gezapig verder. Misschien iets te gezapig want op ‘t einde kon er zelfs nog een sprintje af … en uiteindelijk kwam ik op een dikke 29min binnen. Helemaal niet slecht, zeker niet als je het heuvelachtige parcours in rekening brengt. Ik zie wel juist in mijn archief dat ik het ooit op 25min gelopen heb, maar dat was in mijn topperiode.

We eindigden uiteindelijk met een tijd van 3:24:47 en haalden zo de 157e plek van de 595 (ik vermeld het er maar bij zodat ik deze keer niet meer onder mijn voeten krijg dat ik een slechte sportverslaggeefster ben). En ja … we zijn geëindigd voor de interne bedrijfsploeg.

Nog enkele randbemerkingen

• ik was niet de enige die met een rokje liep (zie foto’s)
• ‘t was leuk om de collega’s nog eens te zien (leuk dat jullie aan mij dachten)
• ‘t is ongelooflijk hoe mager en afgetraind die lopers zoals Rik Ceulemans zijn … ik vraag me af wat hun BMI is
• Ik ben een beetje fan van Rik Ceulemans
• het parkeren aan het stadium wordt steeds moeilijker, toen ik vroeg aan een politieman waar ik me het best kon zetten zei hij ‘alles staat vol, je vindt niets meer’ … niet erg schoon van hem, zo’n antwoord … maar, wie zoekt die vindt
• de Ekiden blijft één van de leukste wedstrijden, volgend jaar weer paraat

En het schooljaar is weer begonnen … ik zit nu in het tweede jaar photoshop … vanaf nu zou het een héél pak boeiender moeten worden.

F. de lerares is gelukkig ook nog steeds van de partij (wat slijmen, want ze leest misschien mee). Omdat F. nogal onpersoonlijk klinkt noem ik haar vanaf nu Jasmijn (hopelijk kan ze haar daar een beetje in vinden)

Verleden week moesten we mislukte foto’s meebrengen naar de les en ze corrigeren. Mijn ervaring is echter dat je van een slechte foto bijna nooit ne goeie kan maken, maar verbeteren is wel dikwijls mogelijk.

Deze les experimenteerden we met collage’s à la David Hockney.

En dit was het resultaat .
De eerste foto is eigenlijk niet volledig af, ik had er nog een leuk randje aan willen maken. De tweede foto, daar ben ik contenter van … ‘t is ook een foto dat ooit door een fotograaf getrokken is naar aanleiding van een artikel in Vacature.

Lang geleden dat ik het over sport heb gehad. Ik was immers –door de fameuze val- een maand en half geblesseerd. Hoewel er nog steeds een zwelling met gevoelloze plek is heb ik het gevoel dat ik terug klaar ben op het lopen terug op te pikken. Laat ik nu echter geen energie hebben (opnieuw gaan werken is een serieuze aanpassing)

Maar de moment is gekomen … Bjeurn zijn triatlonploegje voor de Business Trio Triatlon heeft geen zwemmer meer, en ik ga invallen.
1,1 km ongetraind zwemmen in de vaart … ’t zal een uitdaging zijn. Maar we gaan niet voor de overwinning, als ik heelhuids en niet als laatste (al is dat misschien al hoog gegrepen) aan de finish kom zal ik al content zijn.

En aangezien ‘De Leuke Bende’ voor ’t eerst in 4 jaar past voor de Ekiden, heb ik me ineens maar voorgenomen om ‘Dwars door Mechelen’ eens mee te lopen. Iemand zin om mee te doen?

Zozo … dat is al het belangrijkste … de goede voornemens zijn al gemaakt … nu nog de uitvoering.

Het ging uitstekend … in juli heb ik maar liefst 107 km bijeengelopen en dat had ik voordien nog nooit gedaan.
Maar ik heb mijn standaardtoer opgetrokken naar 10km (als ik met de kindjes loop houd ik het wel maar op 5 … en neem van mij aan … ‘t zijn er dan 5 zware) ipv de gebruikelijke 5km van vroeger.

Maar nu gaat het dus slecht. Ik ben immers nog steeds niet volledig gerecupereerd van mijn val (weet je nog, toen de ladder het begaf onder mijn gewicht).
Wandelen gaat (met lichte pijn), maar lopen is nog volledig uitgesloten… en ik heb ook niet het gevoel dat het snel geneest.
Ik verwacht dus nog zeker 2 weken ‘OUT’ te zijn.

BALEN

Zou ik gaan lopen? Roep ik naar Bjeurn vanuit de badkamer.
Dat moet gij weten, zegt hij vanuit de keuken.
Dat was nu niet echt wat ik wou horen. Wat aanmoediging, dat had ik nodig.
Ik ga sebiet wel een toereke doen, voegt hij na een tijdje toe.
Ik ook dan, roep ik terug.
Ik wist het wel, zegt hij al grijnzend.

Mijn man, mijn lief, hij weet hoe hij me moet aanpakken

Modieus lopen gaat toch net iets beter!!!
Ik ben twee leuke loopT-shirts waarvan één met zeer speciaal model, een loopbroek met karteltjes en zelfs een looprokje (als dat niet het toppunt van vrouwelijkheid is) rijker.

Aangezien mijn oude kleding nog niet echt versleten is hen ik Bjeurn gezegd dat ik hierdoor zeker sneller zal gaan lopen. Ik vrees echter dat ik nooit ‘een snelle’ zal worden, maar ik was toch enthousiast om vandaag mijn eerste outfit al uit te proberen.
Geen slechte tijd maar zeker geen toptijd, maar toch … mijn nieuwe plunje was toch een goei motivatie om te vertrekken (en daar begint natuurlijk alles mee … 3 keer per week)

PS. Den decathlon, da’s waar ge moet zijn.

50 km in de benen, 40 al fietsend en 10 al lopend. Dat is de balans van gisteren.

De grote kampioen echter was ons Sas (Miss Subtiel ) !!! Zij is onlangs begonnen met lopen en nu was ‘t haar vuurdoop, 3,5 km met glans beëindigd. Sas begint ook met dezelfde afstand in dezelfde wedstrijd  waar ik ook in begonnen ben (de stratenloop van KWB Weerde)
En spijt zal ze er niet van hebben, niet alleen had ze een hele resem supporters mee … de hele familie en schoonfamilie (wij dus), maar ook won ze bij de tombola de tweede prijs ‘een stoomstrijkijzer’.

Marjan en ik hebben ons gewaagd aan de 10,5km (3 rondjes). Op voorhand beklaagden we ons dat we ons weer zo gingen afjakkeren, om dan achteraf super content te zijn.
Net binnen het uur binnen, dat vinden wij schoon gelopen. Dat er maar 3 deelnemers achter ons waren, daar trekken we ons niets van aan. Alhoewel dat ik het echt bizar vind dat je met een gemiddelde snelheid van 10,2 km/u praktisch laatst eindigt (maar dit terzijde).
En Bjeurn en Tom lieten ons natuurlijk direct achter zich, om 10 minuten voor ons te finishen (zolang ze ons maar niet dubbelden waren we content )

Tegenwoordig moeten we al de agenda’s bij elkaar leggen om een plekje vrij te vinden om te gaan lopen.
Verleden week  ben ik zelfs moeten gaan lopen met Liv en Vic in de loopkar (vermoeiend, niet in de benen maar in de armen omdat de kar toch altijd afwijkt).

In elk geval … ‘t is dus druk … zo druk dat ik e afvraag hoe we ‘t gaan klaarspelen als ik terug werk.
en toch … begin ik goesting te krijgen om terug aan ‘t werk te gaan. (ik heb daar trouwens een geweldig leuke looppartner)

Lollepotters Triathlon

300m zwemmen – 18km fietsen – 4km lopen

Doel
Eindigen

In mijn nadeel

• Net bevallen (gemakkelijk excuus, werkt altijd … hoe lang mag je dat feitelijk gebruiken)
• Oude vrouwenfiets met maar 6 versnellingen
• Geen goede voorbereiding
• Als laatste gestart
• Slechte nachten (dinsdagnacht héél de nacht van vakantie naar huis gereden, nacht erna hysterische Liv, avond erop uitgegaan )

In mijn voordeel

• Net  bevallen (blijkbaar ben je fysiek zeer sterk na een bevalling?)
• Vrouwenfiets (weinig kans om lek te rijden met mijn dikke banden)
  
• Goei soignatie (Lekkere spagetti van Cel en mijne fiets in orde gezet door Bjeurn)
• Verkwikkende middagdut

Resultaat

• 285e van de 292 aangekomenen met een tijd van 1u21
• Stijve spieren en vermoeide benen

‘t begint traditie te worden, meedoen aan de mini-triathlon van de lollepotters. Dit jaar deden we mee met Bjeurn , Marjan en Silvain, maar volgend jaar wil ik mijn geblesseerde mama en feestende broer er ook weer bij.

Het zwemmen viel net als elk jaar wel mee (we zijn wel als laatste in ‘t water gesprongen, je moet je plaats daarin kennen hé), toch was ik een beetje ontgoocheld dat ik dit jaar Bjeurn niet achter mij kon laten (andere jaren kon ik hem daarin tenminste verslagen).

‘t fietsen leek eindeloos te duren. Toch was ik onder den indruk dat twee groepjes die me voorbij fietsten me toeriepen dat ik moest aanpikken (ik dacht altijd dat wielrenners dat niet graag hadden, maar triatlheten zijn blijkbaar wat jovialer). Toen ik dan nog werd voorbijgestoken door een man die zei “Amai, ge doet dat goed met zone fiets” werd ik helemaal goedgezind.

Zoals elk jaar viel ‘t lopen in ‘t begin tegen. Na dat fietsen verzet precies elke vezel in mijn lijf zich tegen het lopen. Frustrerend is ook dat het twee toertjes lopen is en mijn eerste ronde was voor de meeste lopers in mijn buurt hun laatste. ‘t laatste rondje liep ik alleen en de verleiding om een stuk af te snijden was groot. Maar ja, da’s enkel jezelf bedriegen dus ging ik maar voor de volharding.

De aardbeien en de trappist aan de finish maakten veel goed, zelfs het feit dat dit met glans mijn slechtste prestatie van mijn 3 deelnames was. Och ja … volgend jaar weer.

Je hebt dagen dat je je supervrouw voelt …. en dagen dat het je totaal niet afgaat… zoals vandaag dus.

Na lang twijfelen had ik toch maar besloten om voor 10,5 km gaan op de dorpsloop in Elewijt. Conditioneel was ik er klaar voor maar het  mocht niet zijn.
Na de eerste 5 km zag ik het absoluut niet meer zitten om nog 5 km te lopen op de asfalt in de blakke zon.
Ipv 10km is het 5km geworden op 28 min.

Ik ben toch nog wel een beetje content want ik vind het nog wel een mooie tijd en ook Bjeurn is trots op mij omdat ik mezelf niet geforceerd heb.
Als dat geen staaltje is van ‘positief denken’

Ik had wel al gelopen met de fietskar, maar nog nooit helemaal alleen. Ik had er ook wel wat schrik voor, dat het te vermoeiend ging zijn, dat ik halverwege niet meer ging verder kunnen ….

Maar ja, ik had geen andere keus als ik mijn trainingsschema niet in de war wou brengen.
Ik begon volgens mijn gekende instelling, we gaan voor een half uurtje en als ‘t goed gaat kan ik nog altijd verder lopen.
En zo hebben we een uurtje gelopen op 9,5km. Juist lang genoeg want op ‘t eind was Vic het beu. Packitis bleek, want toen ik hem eens goed vastpakte veranderde hij van een droevig manneke in een lachebekje.

Jammer dat ik geen fototoestel meehad, want ik kwam tegen … een paard in een grappig jasje en een hond zo groot als een kalf. Maar binnenkort heb ik geen excuus meer, ons mama spaart voor mij de punten van het nieuwsblad voor een sony compacttoestelleke. En dat neem ik dan ‘overal’ mee.

De lollepotters triatlon heb ik al 2 keer meegedaan. Meestal is mijn voorbereiding wel beter dan dat hij nu zou zijn indien ik besluit hem mee te doen. Op het zwemmen en het fietsen train ik normaalgezien ook, en dat zie ik nu niet gebeuren.

Deze mini-triatlon omvat 350 m Zwemmen, 18 Km Fietsen en 4,0 Km Lopen. Het zwemmen is zwaar door het feit dat iedereen tegelijk in het water springt, wat wel voor wat deining zorgt. Als je aan de kant aankomt ben je gegarandeerd draaierig (allé, ik toch) en het omkleden om te gaan fietsen gaat me nooit zo vlot aan. Zo ben ik er al twee keer in geslaagd om mijn bloesje binnenstebuiten aan te doen.

Het eerste fietsgedeelte is op een bosweggetje. Gevaarlijk want lek rijden betekent tevens het einde van de wedstrijd (hé Bjeurn). Het fietsen doe ik meestal op mijn gemakje.

Het lopen is den dikste tegenvaller, elke spier in het lichaam protesteert tegen de loopbewegingen.

In elk geval is de lollepotters triatlon altijd zeer plezant. En de goesting om dit jaar mee te doen is er zeker.

Toen we vanmorgen wakker werden hadden Bjeurn en ik allebei hele zware benen en een héél vermoeid gevoel. Een feestje de dag voor de wedstrijd is immers niet zo’n goed idee. Het lange rechtstaan en de korte nacht had zijn tol geeist, dat was duidelijk.

Na mijn verbazend vlotte loopstart was ik aan het twijfelen of ik me bij de Parel der Kempen toch niet zou wagen aan de 8,4km ipv de 4,2km. En het wauw-gevoel overheerste op de hitte, het vermoeid gevoel en de zware benen.

8,4 km (volgens mij zelfs iets meer) is het geworden. 55min had ik ervoor nodig, de 80e plaats op 84 deelnemers had ik bereikt. En ik ben trots op mezelf (gelukkig ben ik niet al te competitief). Niet al te hard afgezien, kunnen genieten … een toffe loop met als kers op de taart een leuke deelnemersprijs (trappist of aardbeien en ovomaltinekoeken die iets minder lekker waren)

De rest van ‘de leuke bende’ (het verhaal rond de leuke bende volgt later nog wel eens) heeft de 10miles (al dan niet succesvol) gelopen.

En dan waren er nog ‘de leuke supporters’

En is er ook onze eerste gezinsfoto met vier getrokken

Ik was van plan om een half uurtje aan de Dijle te lopen, maar met de hulp van Carla Bruni, Adele, Duffy, Hannelore Bedert, Eva De Roovere, Damien Rice en Admiral Freebee ben ik helemaal tot Muizen gelopen en terug.
Ik weet het … geen loopmuziek, integendeel zelfs

Iets minder dan 10 km in iets minder dan een uur tijd in een zalig zonneke. Het was perfect en mijn conditie zit precies nog goed. De loopmicrobe heeft me terug te pakken.

*euforie alom*