Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Amsterdam Marathon: Het verslag #15

En nu … het verslag van mijn eerste marathon. Het was een lang stuk op te typen en ik had ook een dag nodig om het allemaal nog eens opnieuw te beleven en te laten bezinken. Dat deed ik tijdens een dagje me-time in de sauna.
Hoe ik de dagen en momenten voordien beleefde vind je hier. Wat er nadien gebeurde in het stadium, lees je hieronder.

Eens aangekomen aan het stadium, was ik echt wel super nerveus. Ik wist dat ik goed voorbereid was (alhoewel het vreemd is dat de 3 laatste weken relatief weinig kilometers gedaan werden), maar ik was ook al de hele week goed verkouden en nog steeds stemloos. Ik had bovendien ook wat schrik van het weer (hoge luchtvochtigheid en met zijn 19°C warm voor een 19 oktober, ook was er veel wind).

Start marathonDe momenten voor de start waren typisch voor een groots loopevenement, drummen tussen het vele volk om in je startvak te geraken.
Onderweg brak een charmante Amerikaan nog even mijn nervositeit. Hij liep immers enkel in een speedo met de Amerikaanse vlag (met zijn nummer daar wat ingepropt).
Op de vraag van iemand of hij het  niet koud had antwoorde hij “straks als we aan het lopen zijn, zal je jaloers op me zijn” .

Maar aan de start voelde ik iets wat ik nog niet veel gevoeld had, en het ging verder dan nervositeit … het was angst.
Angst dat het onder deze omstandigheden niet zou lukken, dat dit te hoog gegrepen was en mijn ultieme doel van onder de 4u al helemaal belachelijk was.

En dan ging het startschot … een kwartier vloog voorbij en dan konden ook wij beginnen lopen. Ik had me voorgenomen me te richten op een gemiddelde snelheid van 5:35 min/km en een hartslag van 150 tot 160.
Het lukte me op die snelheid te bereiken maar mijn hartslag was 170 slagen per minuut. Dit is iets wat ik normaal alleen bij tempolopen bereik (en dan maar voor korte tijd).
Toen wist ik al dat het nooit zou lukken om binnen de 4u binnen te komen. Toch besloot ik voorlopig het tempo aan te houden. Dat ging, maar genieten en ontspannen lopen was er niet echt bij.
Het zonneke kwam er trouwens goed door, dus ik had ook al direct te warm (ik kan dus echt niet tegen de zon … daarmee dat ik voor een marathon in oktober koos)

Op kilometer 4 passeerden we door de passage van het rijksmuseum, maar ik was op dat moment al zo in mezelf gekeerd dat ik het amper gemerkt heb.

Op kilometer 12 stonden mijn supporters … met een spandoek. Liv had zich de afgelopen dagen al enkele keren versproken, dus de spandoek was geen verrassing meer, maar het was wel een verrassing hoe mooi de spandoek geworden was.
De supporters hadden me direct gespot (daar is een roze klak dus echt wel goed voor). Het was wel grappig dat ik blijkbaar naast een andere Annelies liep, die ook al enthousiast naar mijn supporters zwaaide toen ze haar naam hoorde.

Bij de bevoorradingsposten was het altijd nogal hectisch. Ik had dan ook wel veel nodig. Anderhalve beker drank en dan nog een beker om over mij uit te kappen (de enige manier voor mij om in die warmte te kunnen blijven presteren).
De eerste kilometers dronk ik telkens energiedrank. Vanaf kilometer 14 ging ik over op mijn gellekes in combinatie met water (ik nam dan telkens een gelleke een kilometer voor de bevoorrading, zodat ik dat daarna kon wegspoelen met water). En dat werkte goed, volgende keer doe ik het net op dezelfde manier.
Wat wel opviel is dat de gellekes precies anders smaakten dan in mijn voorbereiding. Waar ik tijdens de duurlopen in de voorbereiding altijd dacht “jeuj, tijd voor een gelleke”, was het nu het tegenovergestelde.
Pure walging … blijkbaar normaal omdat je maag blokkeert bij een zware inspanning (ik heb trouwens 2 dagen na de marathon nog steeds mijn eetlust niet volledig terug)

Wat ook een succes was, was mijn voornemen om te stoppen met drinken 2u voor de start. Wat tijdens de duurlopen niet lukte, lukte nu wel. Ik heb kunnen lopen zonder dat ik het gevoel had dat ik een volle blaas had.

Vanaf kilometer 13 kwamen we aan de Amstel, het begin van een saai stuk dat precies maar bleef duren. Het grappige (achteraf) was dat de Amstel nogal kronkelt en ik verschillende keren dacht dat we de Amstel eindelijk mochten oversteken en aan de terugweg aan de overkant konden beginnen, maar dat bleek steeds gezichtsbedrog. Uiteindelijk was het stuk aan de Amstel ongeveer 13 kilometer. Wat wel leuk was op de Amstel, was het spektakel.
Zo waren er 2 boten met schlagerzangers … “My Girl” van The temptations is vanaf nu onlosmakelijk verbonden met de marathon … want op de één of andere manier had ik zoveel deugd van dat lied dat ik de zanger zelfs een handkus toeblies.
Er waren trouwens over héél het parcours wel meer muzikale intermezzo’s, maar de test ‘You like to run, You love to run’ kon me op dat moment minder bekoren.
Ik was aan kilometer 17 toen ik de verzuring voelde optreden. Vreemd vind ik het, dat ik tijdens de voorbereiding nooit verzuring had en dat het nu al zo vroeg kwam. De volgende kilometers waren dus op zere en verzuurde benen.

Op kilometer 26 zag ik terug mijn eigen supporters. Bjeurn en Liv liepen zelf een eindje mee. Dankbaar dat ik was voor mijn supporters …  ze waren echt wel mijn lichtpuntjes tijdens deze zware tocht.
Ik spotte trouwens ook nog de supporters van een vriend, ik moest wel moeite doen om hun aandacht te trekken, maar hun aanmoedigingen toen ze me eindelijk zagen maakten veel goed.
Wie ik ook (ik zou niet meer weten waar), aan de kant heb zien staan, was Sanne (ik volg haar blog al een tijdje). Ik was echter niet zeker, dus heb haar maar niets toegeroepen, maar nadat ik deze post op haar blog zag had ik hier wel spijt van.
Op kilometer 30 miste ik mijn supporters (en zij mij, ondanks de roze pet), maar op kilometer 37 stonden ze er al weer.
“Goed dat je niet hebt opgegeven !!!!” riep Liv me toe.
Wie ik dan weer niet spotte was Francien van Girls Love 2 Run … via de blog wist ik dat ze aan kilometer 38 zou staan … en het is altijd leuk om je te kunnen concentreren op iets anders dan op je zere benen.

Vanaf kilometer 30 begon ik te vrezen voor “de man met de hamer”, mijn grote angst. Maar die man, die kwam er niet, ik was hem blijkbaar toch te slim af geweest (mijn dank aan mijn diëtiste daarvoor)
Niet iedereen blijkbaar, want op het einde waren er ongelooflijk veel mensen ofwel aan het stappen, of aan de kant (aan het overgeven, of hun krampen proberen weg stretchen).
Bij mij was er geen man met de hamer, en ook geen 8 fasen (zoals in het geweldige filmpje in dat ik hier al postte). Het begon zwaar en het werd elke kilometer een beetje zwaarder. Mijn tempo zakte wel maar traag en gelijkmatig (als ik één talent heb, is het wel het doseren, ik heb mezelf altijd goed kunnen inschatten), en raar maar waar, mijn hartslag zakte ook. Ik startte aan 170 en hoger en eindigde aan 155. Het was een pure stresshartslag dus.
De laatste kilometers gingen eigenlijk nog behoorlijk vlot en in ‘t stadium kreeg ik even vleugels en kon ik nog een sprintje trekken, om binnen te komen op 04:07:00

En dan de vraag “Ga ik moeten wenen aan de finish?”.
Neen, ik was gewoon blij … echt blij dat ik er was, en trots dat ik het gedaan had.
Ik was echter precies de enige blije persoon, de andere lopers waren ofwel aan het wenen, ofwel helemaal in zichzelf gekeerd ;-)

Wat is nu mijn algemeen gevoel? Aan opgeven heb ik geen moment gedacht, maar het was wel zwaar, genieten heb ik geen moment gedaan.

Mijn collega zei dat een marathon niet dubbel zo zwaar was dan een halve marathon, maar drie keer zo zwaar. Dat vond ik niet … ik vond het gewoon dubbel zo zwaar (maar de voorbereiding is misschien wel drie keer zo zwaar)
Is het het zwaarste dat ik ooit gedaan heb? Awel neen, op sportief vlak misschien wel, maar ik vond een kind op de wereld zetten toch een pak zwaarder.

Met mijn eindtijd ben ik zeer blij. Het is niet mijn ultieme doel, maar 4u07 daar durfde ik voor ik de trainingen aanvatte niet eens van dromen. Dat is gewoon meer dan 10km/u gemiddeld voor 42,195km aan een stuk.
En ik heb het gevoel dat er onder optimale omstandigheden (niet ziek, koud weer) zelfs meer zou ingezeten hebben.
Maar wanneer zijn de omstandigheden optimaal? Niet veel.
En trouwens … je moet natuurlijk altijd ruimte voor verbetering laten.

En wat zegt het lichaam? Wel buiten de verzuring heb ik tijdens de marathon geen enkel pijntje gevoeld. Geen schenen, geen heup, geen voeten … goed nieuws dus. Ik ben nog wel steeds ziek en ondertussen nog steeds stemloos. Maar bovenal ben ik GIGANTISCH stijf. Het soort stijfheid dat ik nog nooit heb meegemaakt.
Ik kan amper trappen op, laat staan af. Op een stoel gaan zitten is hel en eruit rechtkomen ook. Wandelen gaat, maar aan slakkegang.
Toch kan ik niet wachten tot deze over is en ik op mijn gemak eens een toertje van 5 km kan gaan doen … de goesting is er nog steeds.

En nu?
Focussen op de volgende marathon. Namelijk de marathon van Parijs op 12 april 2015.
Ik denk dat het met marathons is zoals met verliefdheid.
Het zal nooit meer zo intens zijn, en je zal nooit meer zo gefocust zijn als bij je eerste verliefdheid, maar waarschijnlijk is het wel beter.
Ik ga in elk geval niet meer zo aan mezelf twijfelen want dat bleek nergens voor nodig.
En ondertussen ben ik gewoon trots en geniet ik nog even na van mijn status “marathonloopster”.
Dit pakken ze me nooit meer af.

 

Officieel marathonloopster. Content met mijn eindtijd van 4u07. Het was zwaar maar ik ben gelukkig de man met de hamer niet tegengekomen.

 

endomondo-extract

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: Voor de start #14

Hij zit erop, mijn eerste marathon. Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloopster noemen !!!
Ik dacht eens even vlug een verslag te typen, maar ‘eens vlug’ bestaat feitelijk niet, en ik besef ook dat ik meer te vertellen heb dan ik dacht.
Ik begin dus met dit … de dagen en momenten voor de marathon, en beloof vandaag nog het verslag van de marathon (die ik uitliep, dat kan ik al zeggen)

De dagen voordien

De marathon was zondag, maar wij waren al vanaf vrijdag in Amsterdam. Samen met man, kinderen en een bevriend gezin waarvan de man ook ging lopen.
We hadden het alvast getroffen met het hotel. Het Meininger hotel is goedkoop (een veredelde jeugdherberg), maar mooi en proper en ook was er een gezellige bar, waar je zelf kon koken, waar de kinderen lawaai mochten maken, waar je afhaalmaaltijden mocht eten ….. .
Bovendien lag het hotel  net aan het treinstation en op dezelfde metrolijn als het Olympisch stadium (waar de marathon startte en eindigde). Nen aanrader dus.

Vrijdag was ook de dag dat mijn verkoudheid ineens terug een opstoot kreeg en mijn stem verdween (ondertussen zijn we dag 4 en de stem is nog steeds niet terug). Waar het voordien mentaal zo goed zat, kreeg het zelfvertrouwen hierdoor toch wel een stevige knauw. Ik was immers al 3 weken afwisselend ziek, het begon met een oorontsteking, daarna een goei verkoudheid die bijna genezen was en nu ineens terug opkwam.

De dag voordien trokken we al eens tot het olympisch stadium waar we onze nummer afhaalden en de expo eens bezochten. Voor de kinderen was er een schminkstand, je kon ook nog een leuke foto laten trekken en dan was er ook nog een walhalla aan sportkledij.

De namiddag was voor de kinderen en we trokken naar de Artis Zoo (waar je met je Planckendaelabonnement gratis binnen mag). Artis was de moeite, zeer de moeite. Een aangename stadzoo, en ik had de indruk dat je zeer dicht bij de dieren stond.

Poseren met de superheld

Poseren met de superheldSuperheroes Annelies en Liv

 Maar ook wij zijn superhelden

is dit tapering?

 Tot enkele weken geleden dacht ik dat ‘dit’ taperen was

geschminkt

Ook aan de kinderen werd gedacht, zijn zijn nu geschminkt in superturtles.

 

Artis

 Zeeleeuwen, of zeehonden, het verschil tussen die 2 vergeet ik steeds weer.

Artis

Deze kameleon (denk ik) zagen we in een lokaal waar we mochten doorwandelen en die echt vol zat met allerhande aapjes, reptielen, vleerhonden, ….

Giraf voederen

De giraf was ook een hit, zeker toen hij met zijn lange zwarte tong de blaadjes uit de handen van de kinderen trok.Ontsnapt aan een plassende chimpansee

De chimpansee’s hadden een koker boven het wandelpad om van hun buitenverblijf naar hun kot te gaan.
Dit was echter niet zonder gevaar, want één van die apen vond het leuk om vanuit de koker naar beneden te plassen
(en ik verdenk hem ervan dat hij dat express deed).
Nu stond er al een geluk niemand onder, maar ik vermoed dat hij toch wel dikwijls prijs heeft

Ik had een beetje schrik dat alle pastarestaurants vol zouden zitten met lopers, maar eten vinden bleek toch nog gemakkelijk. ‘s middags aten we versgemaakte pasta in de pasta factory en ‘s avonds haalden we bij Julia’s een meeneempasta die we dan in het hotel opaten. Het hele weekend draaide trouwens ook een beetje op koolhydraten tellen en constant eten. Ik was alvast goed voorbereid met voorafgewogen zakjes. Maar het koolhydraten stapelen was toch iets minder leuk dan ik initieel gedacht had … proppen is immers nooit leuk.

Verse pasta bij pasta factory

Zelfgemaakte pasta

Punten TellenGoed voorbereid

Punten tellen en amsterdam verkennen

En ook goed genoteerd … 600 gram koolhydraten zullen het zijn !!!

Wat wel grappig was, was dat je de lopers trouwens gemakkelijk kon herkennen aan de sportschoenen. Ook ik zette eens mijn trots opzij en trok met sportschoenen door Amsterdam, alles voor het comfort, maar ook als gevoel van geheime verbondenheid met de collega lopers.

De nacht voordien

Nu ben ik altijd zo’n goede slaper, dit keer koste het me toch wel een dik uur om in slaap te vallen, waarop ik om 2u terug wakker werd en pas na 3u de slaap terug kon vatten. Typisch aan een slapeloze nacht is ook dat je natuurlijk zeer goed aan het slapen bent als de wekker gaat.

De ochtend

Om half zeven, 3 uur voor de wedstrijd begon ik aan een stevig ontbijt. Muesli, beetje platte kaas, banaan, piccolo met confituur en koffie (ook zeer belangrijk). Uit schrik om tijdens de wedstrijd te moeten plassen stopte ik 2 uur voor de wedstrijd met drinken.
Dan had ik ook nog wat werk met het noteren van de bevoorradingsposten op mijn hand. En ook de kilometers waar de supporters gingen staan schreef ik erbij.
En dan nog mijn quote natuurlijk, een tip die ik van Kim kreeg. Ik koos voor onderstaande, om me eraan te herinneren dat het zwaarste werk al gedaan was en dit enkel de kroon op mijn maandenlange voorbereiding was.

marathon quote

Ik las nog even alle aanmoedigingen van vrienden en familie (bedankt daarvoor, betekende veel voor me). En die van mijn mama (die ook al een marathon op haar palmares heeft staan) was toch wel mijn favoriet: “Succes voor morgen en denk eraan dat het zwaarste werk al gedaan is. Morgen is het alleen nog een beetje lopen”

Op weg naar het stadium

Een dik anderhalf uur op voorhand vertrokken we dan naar het stadium. De sfeer in de metro was speciaal, allemaal lopers, de ene in zichzelf en gefocust, de ander naar iedereen zenuwachtig lachend in de hoop toch maar zijn verhaal kwijt te kunnen en gerustgesteld te worden.
Helaas, ik was niet in staat om ook maar iemand gerust te stellen (en ik was trouwens nog stemloos).

Amsterdam marathon: De man met de hamer #14

koolhydraten tellen

Ondertussen is het mijn eerste verlofdag, rust tot aan de marathon (spijtig genoeg is dat in een huis waar schrijnwerkers in en uit lopen, rustig is het dus niet)

Maar ik ben er toch al in geslaagd om het boek “Het geheim van harDlopen” door te nemen en de voor mij interessante dingen eruit te pikken.
Hoewel de schrijvers van het boek zich vooral focussen op kilometertijden die ik in sprint zelfs nog niet haal heb ik er toch wat geruststellende zaken uitgehaald.

Wees rustig en heb vertrouwen, als de training goed gegaan is kun je het !!!
De schrijvers van het boek geloven niet in, de vorm van de dag. De beste lopers finishen eerst. Als je goed getraind hebt en voorbereid bent is er geen reden dat je niet goed zou presteren.

Geruststellend vind ik wel, want aan een slechte voorbereiding zal het bij mij niet liggen.

 

Wat ik nog héél tof vond, is dat ik hier las dat je de man met de hamer niet persé hoeft tegen te komen.  De man met de hamer kom je tegen als je koolhydraatvoorraad op is en je overschakelt naar energieverbranding van vetten (dat verbruikt meer zuurstof en levert minder energie … dus je tempo moet wel zakken en je voelt je moe, hongerig, duizelig …….)

Als je volgende dingen in acht neemt, kom je de man met de hamer niet (of later) tegen.

  • zorg dat je scherp staat
    als je minder weegt verbruik je ook minder energie -> daarmee dat alle goede marathonlopers een BMI tussen 16 en 18,5 hebben
  • de lange duurlopen in de voorbereiding moeten traag genoeg gebeuren
    zo leer je je lichaam al een efficiëntere vetverbranding doen.
  • je (aanvangs)tempo mag niet te snel zijn
    hoe trager je loopt, hoe meer je al aan vetverbranding doet (en je koolhydraatvoorraad dus wat langer kan opsparen)
  • 2 à 3 dagen op voorhand beginnen met koolhydraatstapeling
    zodat je voorraad koolhydraten bij de start zo hoog mogelijk is
  • Genoeg bijtanken onderweg
    onder de vorm van sportdrank en gellekes

 

Nu ben ik volop bezig met koolhydraten te tellen en het eten voor de volgende dagen voor te bereiden. Ik mik voor de laatste 2 dagen naar 600 gram koolhydraten per dag, zo weinig mogelijk vet en eerder restenvrij (wit brood ipv bruin brood).

Volgens mij zal ik veel mogen eten. Morgenvroeg starten we alvast met een ontbijt met pannenkoeken met honing en een glas versgeperst fruitsap.
Ik voel me precies een dummy in weight watchers, maar in plaats van punten tel ik koolhydraten.
Moeilijk, want je wil zeker niet te weinig eten, maar ook niet teveel (want teveel bijkomen op die laatste dagen is dan  ook weer niet goed)

 

Spannend dus allemaal !!!

je hebt blijkbaar gewone mensen en hardlopers ... ik behoor duidelijk nog tot de categorie "gewone mensen" #marathontraining #TCSAM14 #TCSSuperheroes #hetgeheimvanhardlopen

Nog een extract uit het geheim van hardlopen. Blijkbaar heb je hardlopers en gewone mensen. Ik hoor nog tot de groep van de gewone mensen en niet tot de selecte club der hardlopers ;-)

 

 

Amsterdam marathon: Let the tapering begin #13

tapering = ontspannend lopen = tijd voor een selfie #runfie #TCSSuperheroes #twc14 #marathontraining

“Let the tapering begin”, zei iemand tegen me. Ik kende dat begrip niet, maar ik veronderstelde dat het iets met blessures en intapen te maken had.
Niet dus. Tapering is het afbouwen van de trainingsintensiteit alvorens de grote wedstrijd. Bij marathonlopen is dit een drietal weken (afstandzwemmers hebben pech, bij hen is dat maar enkele dagen).
Hierin moet je vooral rusten, goed slapen, gezond eten en herstellen van de intensieve trainingsintensiteit.

Mede-lopers vertelden me dat ze die laatste week met zichzelf geen blijf wisten omdat ze persé wilden gaan lopen.
Ik moet zeggen dat ik geniet van de vermindering in trainingsintensiteit.
Ik zal het nodig hebben ook, want ik ben weer goed verkouden, wat zich vertaald in een suffe kop, rauwe keel en moeheid. Beter nu als binnen enkele dagen, troost mijn nabije omgeving me, en ik zal ze maar geloven dat dit ook weer overgaat (en dat de verse muntthee die Bjeurn me net bracht zijn werk doet).

Verder ben ik al enkele weken mijn alcoholconsumptie aan het minderen (de voorbije week was alcoholvrij, en de volgende week wordt dat vanzelfsprekend ook) en gezond aan het eten.

En voor de rest, begin ik me zorgen te maken om de praktische zaken en begin ik me wat dingen af te vragen

  • Ga ik niet vergeten mijn teennagels te knippen (ik deed dit zaterdag, al een geluk, want ik slaagde erin om dit net te kort te doen, geen aangenaam gevoel, maar volgende week zeker bijgegroeid)
  • Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn benen de dag voordien genoeg rust krijgen? (we zijn al vanaf vrijdag in Amsterdam met kinders en bevriend koppel, citytrippen is echter ook dikwijls veel stappen)
  • Tot hoelang op voorhand mag ik drinken? (zonder risico te lopen dat ik onderweg een tussenstop in een dixie moet doen, ik ben immers al elke duurloop in de kanten moeten duiken)
  • Drink ik onderweg water of AA-drank? (dit is al opgelost door mijn diëtiste –> vermits ik een sterke maag heb en al goed geexperimenteerd heb met de AA-drank en gellekes, ga ik voor de AA drank kiezen. Deze bevat immers ook zouten, waardoor je water langer ophoudt en minder moet gaan plassen)
  • Hoe zal mijn ontbijt eruit zien?
  • Met welke schoenen ga ik de dag voordien rondlopen (zou ik een extra paar loopschoenen meenemen om op rond te hossen -> wel niet echt elegant)
  • Track ik met endomondo, zodat mijn vriendjes thuis kunnen volgen (ik vind het leuk om bij mijn vrienden online te kunnen meekijken, maar ik ga zelf endomondo niet opzetten, ik loop sowieso met mijn garmin forerunner 305 en ik heb geen zin om mijn gsm ook nog te moeten instellen in het heetst van de strijd.
  • Neem ik mijn gsm mee onderweg? Het nadeel is dat ik daar dan weer moet mee sleuren, het voordeel dat ik dan wel eventueel een muziekje kan opzetten en achteraf gemakkelijker mijn achterban terugvind)
  • Wat ga ik aandoen?
  • Gaat het niet te warm zijn? (waarop ik constant kijk of de prognose voor zondag al veranderd is)
  • Is de ontmoeting met de man met de hamer verplicht? (de dochter dacht al dat er echt een man met een hamer stond te wachten)
  • Ga ik wenen als ik over de finish ga (mijn collega zweert van wel)

Deze week nog goed rusten, vanaf woensdag heb ik vrijaf, dan kan ik eindelijk eens in dat hardloopboek beginnen en koolhydraten beginnen stapelen natuurlijk.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
6
Trainingsweek:
18e/18
Aantal getrainde kilometers:
36 (afgelopen week)
          682km (werkelijk gelopen)
          688km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          -2 kg 

Amsterdam marathon: op krachten komen #12

De zwaarste weken zijn gepasseerd, maar de moeheid zit nog steeds in mijn lijf en ik probeer nu vooral veel te slapen en op krachten te komen. Ik ben ook begonnen met preventief ontstekingsremmers te nemen, op aanraden van mijn mama, nadat ik haar vertelde over mijn heup … mijn mama heeft zo ooit net voor haar 2e marathon de trainingen moeten staken en 2e marathondroom moeten opgeven, met een venijnige ontsteking.

Ik heb me voorgenomen om wat “trager” te leven, deze 3 weken voor de marathon, en wat meer ‘neen’ te zeggen, wat bewuster omgaan met  mijn factoren.

  • Zo ging ik slechts 3 keer ipv 4 keer lopen
  • ging ik niet naar de foto-avond van Bjeurn zijn fietstocht,
  • ging ik niet eten op het spagettirestaurant (in openlucht) van de scouts
  • weigerde ik een gratis startnummer voor de loop in Brussel dit weekend (terwijl dit perfect in mijn trainingschema paste)
  • nam ik gisteren een ‘lazy sunday’ terwijl Bjeurn klusjes opknapte in huis.

Mijn woensdagse loopje werd echter wel wat spannender als verwacht. Na 3 kilometer merkte ik dat ik mijn huissleutel onderweg verloren was.
Ik liep naar mijn mama (die een reserve exemplaar heeft), maar zij was niet thuis (en haar sleutel van mijn huis jammer genoeg ook niet).
Dan maar naar mijn schoonmama, die ook niet thuis was, gelukkig vond ik haar op het tennisveld. Ze gaf me de sleutel van haar huis, zodat ik naar daar kon lopen en daar mijn huissleutel op te pikken. Maar ondanks grondig zoeken vond ik hem niet. Uiteindelijk terug naar de tennis gelopen, met de schoonmama in de auto naar haar thuis gereden om daar tot de conclusie te komen dat de sleutelbos echt wel verloren was. Dubbele pech dus.
Waarop ik nog 2 keer de hele weg afliep zonder de sleutel terug te vinden.
Mijn ambitieuze voormiddagplanning was alvast helemaal om zeep.
Uiteindelijk was ik 13 kilometer met tussenpozen aan 12 km/u verder en ging ik maar bij mijn mama douchen in afwachting van de thuiskomst van haar set huissleutels.
Ik zocht en vond in haar kleerkast iets passend. Leve mama’s met leuke kleedjes en dezelfde maat ;-)

Helemaal in de outfit van de mama nadat ik tijdens het lopen mijn huissleutel verloor. Gelulkig heb ik een mama met dezelfde maat en goede smaak #skunkfunk #TCSSuperheroes #TCSAM14 #marathontraining

Voor de komende week staan er vooral de praktische zaken op het programma, mijn voeding voor de laatste week eens uidokteren (ik heb nog veel leesvoer te doorworstelen), mijn kleding selecteren, leuke gezinsactiviteiten zoeken voor in Amsterdam (en dan liefst activiteiten waarbij ik niet teveel moet rondstappen) en misschien al eens een restaurant reserveren in Amsterdam (als ik al niet te laat ben daarvoor)

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
13
Trainingsweek:
17e/18
Aantal getrainde kilometers:
32 (afgelopen week)
          646km (werkelijk gelopen)
          653km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          0 kg (ligt volledig aan snoeperijen en zwak karakter, afvallen zal voor de marathon van Parijs zijn, ik moet toch nog ergens ruimte voor verbetering laten)

 

 

Drinkriem

Een hele tijd geleden was ik op zoek naar een goede oplossing op drank mee te nemen op de duurloop. Ik sprak een paar lopende bloggers, of eerder bloggende lopers aan, die dan ook hun advies onder mijn postje plaatsten.
En zo begon ik uit te testen.

Van een vriendin kreeg ik al volgende drinkriemen op uit te testen. Allereerst moest ik me over het gevoel zetten, dat ik er toch wel een beetje belachelijk bij liep. As ik nu snel zou lopen zou ik dat misschien minder gevonden hebben, maar aan een slakkegang lopen met een bijna professionele uitrusting is nu toch wel grappig. Tja … ik heb me erover gezet … uiteindelijk was ik ook gewoon héél blij dat ik drank had.

Run and Move drinkriem

IMG_20140611_215127

  • 4 keer 125ml is voor mij iets te weinig drank
  • onder zo’n band zweet je (althans bij goed weer)
  • mijn gsm is te groot voor het zakje
  • de riem is niet hinderlijk bij het lopen, ik voelde hem amper

Nathan sportbelt

IMG_20140629_213014

  • 2 keer 300ml is eveneens te weinig water voor een duurloop op een warme dag
  • eveneens zweten onder de band
  • mijn gsm (samsung S4) past (mits wat wringen wel in het zakje, maar eigenlijk is het zakje nog net te klein om comfortabel de gsm in en uit te halen)
  • de riem past goed aan, maar voor mij was het net op ‘t randje, voor al wie smaller is dan mezelf, zal de riem te groot zijn

 

Camelbak

5 km loopje ... waar ik de camelbak uittestte ... ging beter als verwacht feitelijk

Een camelbak met bijhorende kleine rugzak had ik zelf nog liggen thuis

  • moeilijk om uit te kuisen
  • niet geschikt voor sportdrank (want hij is al zo moeilijk uit te kuisen)
  • loopt comfortabel, de rugzak past goed aan
  • Bij warm weer zweet je wel op je rug (maar dat geldt voor alle systemen)
  • gsm kan erin (maar je kan er dan weer moeilijk aan eens je vertrokken bent … en ik had mijn gsm soms toch wel nodig om knooppunten te zoeken, een nieuwe podcast op te zetten, te navigeren, …..)

 

Uiteindelijk bestelde ik me deze Nathan trail mix 4 drinkriem. 4 flesjes van 300ml zijn ideaal voor mij, mits wat proppen krijg ik de gsm en enkele gellekes er ook nog wel bij, en in de kleinste stand paste de riem net.
Alle duurlopen deed ik sucecsvol met deze drinkriem. Zeer content dus van de aankoop.

Maar … ineens bedacht ik … tijdens de marathon ga ik wel niet aan mijn eigen drinken sleuren, daar drink ik wel aan de bevoorrading. Maar waar blijf ik dan met mijn gsm, zakdoeken en gellekes?
Het probleem van de gsm is gemakkelijk opgelost. Ofwel neem ik hem niet mee, ofwel in een armband (maar die draag ik feitelijk niet graag), ofwel steek ik hem in mijn bh (dat doe ik meestal, tenzij het regent, dan ga ik voor de armband, want die is waterdicht)

Gelukkig zijn ook hier oplossingen voor. Ondertussen rolde er al iets vanonder mijn stikmachien dat ik mijn volgende loopke ga uittesten, maar voor alle zekerheid (Bjeurn had me een beetje schrik aangejaagd en ik wil geen risico’s nemen op mijn marathon) bestelde ik iets tofs online. Hopelijk heb ik ze volgende beide getest en krijgen jullie weer een verslag.

Amsterdam marathon: Rusten en aftellen #11

Ik dacht stiekem het verslag van vorige week aan me voorbij te laten gaan, maar dan liet Zibdoes in de commentaren weten “ik ben zo benieuwd hoe het met je gaat!!!!”
Awel, het is leuk om te merken dat er interesse is in mijn grote marathonrelaas, en daarom met plezier dit verslagje. Doe maar gewoon of het maandag is, en je het verslag van de week voordien leest.

Die ene keer dat ik met koplamp ging lopen terwijl het feitelijk nog te licht was #marathontraining #TCSSuperheroes #TCSAM14 #runfie

Vorige week was de zwaarste van alle trainingsweken, en ik ging die week feitelijk al vermoeid in, ondanks mijn inhaalrust.
Ik had de impact van de marathontraining toch wat onderschat. Alles bleef maar super gaan, en vlot, en leuk, … en ineens kreeg ik dan de weerslag.

Deze week werd ik ook geconfronteerd met het korten van de dagen. Daar heb ik het toch ook emotioneel wat moeilijk mee. Ik ben gewend om door de velden en de bossen te lopen, en nu wordt het terug asfalt. Ik kan er ook niet goed tegen om telkens toertjes te lopen om aan het gewenste aantal kilometers te komen. Daarmee ben ik op zoek naar een nieuwe looptoer. Zo deed ik ook eens Bjeurn zijn vaste toer. Gedeeltelijk onverlicht, dus koplamp noodzakelijk. Ik weet echter niet of ik zo dapper ben (en vooral of het als vrouw verantwoord is) om op afgelegen, onverlichte wegen te lopen.

De tempotraining deze week was 16km met 3 keer 5 minuten en 3 keer 6 minuten snel.
Waarschijnlijk de pittigste training in de hele marathonvoorbereiding (want zoals je zou denken zijn niet de duurlopen de moeilijkste, maar wel de tempolopen)

De duurloop was ook wel leuk. Mijn broer zocht nog lopers voor op het loopevenement “Run to walk again”. En zo kon ik mijn 32 kilometer lopen, begeleid door 2 fietsers (waaronder mijn broer) en op een nieuwe locatie … dit bracht weer wat variatie in het trainingsschema. Alleen jammer dat ik Marc Heremans niet kon spotten.
Dit was tevens de langste en laatste duurloop voor de marathon. Op ‘t eind speelde de heup weer op, dus misschien is het ook voor mijn lichaam goed dat ik vanaf nu kan afbouwen.
De dag van deze duurloop stond ik op met een oor waardoor ik nog amper kon horen en het gevoel dat ik in een zwembad zat. Gelukkig voelde ik me nog fit, maar tegen de avond toe werd ik zieker en voelde ik me slechter.
Dit is dan ook de reden dat het verslag later (en bijna niet) online kwam.

De laatste loodjes wegen het zwaarst, dat werd me deze week wel duidelijk.
Ik ben er in elk geval niet rouwig om dat het vanaf nu rustiger wordt.
Ik hoop gewoon echt dat ik gerecupereerd geraak tegen de marathon, moet wel lukken want ik heb hier nog wel wat tijd voor. Maar mentaal lijkt het alsof ik nooit meer fris en monter zal zijn.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: (we doen nog steeds alsof we maandag zijn)
20
Trainingsweek:
16e/18
Aantal getrainde kilometers:
67 (afgelopen week)
          614km (werkelijk gelopen)
          614km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

Amsterdam Marathon: (Mentale) moeheid #10

Al 5 zware trainingsweken achter de rug en nog 1 te gaan.

Ik word moe en de goesting is er niet altijd meer. Tijdens de korte lopen (8K) deze week, had ik de indruk dat ik enorme inspanningen moest doen om amper vooruit te komen.
In de tempoloop van 14km had ik al helemaal geen zin. Ik begon eraan, zette na 5 minuten het alarmke van mijn hartslagmeter af en zei mezelf dat ik mocht kiezen wat ik deed. Mijn eerste idee was 5 kilometer, maar de strever in mij besloot toch maar de 14 te doen … niet van ganser harte echter.
Dit is de eerste week dat het lopen zo tegen viel en ik me log en traag voelde. De moeheid vertaalde zich ook in een mentale moeheid met bijhorend doemdenken.

Gelukkig had ik een rustig weekend, ik skipte de sociale avondverplichtingen om vroeg in bed te kruipen en had 2 nachten een goede nachtrust. Dat merkte ik enorm tijdens mijn duurloop.
Zondag moest ik immers 22km lopen aan marathontempo (en daarna moest ik me afvragen of ik dit nog 20km langer kon volhouden). Het resultaat was mooi …. 22,41km op 2u04min (oftewel een tempo van 5,34 min/km).
En op de vraag “kan ik aan dit tempo nog 20km verder?” was mijn antwoord: “Ik denk het wel” (maar je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt als de beruchte man met de hamer komt).
Deze training aan marathontempo (met de bewuste vraag ‘kan ik dit nog 20km?’) was een tip die Kristof me gaf. Een nuttige tip, want voor ‘t eerst weet ik ‘ongeveer’ naar welk tempo/hartslag ik me tijdens de marathon zal richten.

Ondertussen zijn we weer enkele dagen verder en doe ik mijn best om elke nacht voor meer dan 7u nachtrust te zorgen (de laatste tijd slaap ik meestal nog geen 6u … wat natuurlijk veel te weinig is).
Ik hoop zo toch uitgerust genoeg te zijn om deze zwaarste trainingsweek, waarin 64km op de planning staan, wat vlotter doorkom als de voorbije week.

Dit weekend sprak ik trouwens met iemand die ook in Amsterdam zal lopen.
“Ik heb nog een maand om te trainen” zei hij me.
Grappig vond ik dat, want mijn gedacht was “Ik moet nog een week trainen en dan kan ik beginnen rusten tot aan de marathon”.
Toch ben ik er zeker van dat hij het goed zal doen, de marathon is immers ook een mentaal spel.
Bij mij zit het mentaal goed, omdat ik de voorbereiding zo goed als stipt gevolgd heb, bij hem zit het mentaal goed, omdat hij gewoon weet dat hij het kan, mits wat minder of wat meer afzien, afhankelijk van de voorbereiding (wat ik héél bewonderenswaardig vind, zo’n zelfkennis en zelfvertrouwen)

Hieronder nog de cijfertjes, maar voor de liefhebbers nog een geweldig filmke

En als het insluiten in de blog niet gelukt is, dan kan je het altijd hier zien (enfin, zelfs een link leggen lukt niet meer, dus verwijs ik je naar hier http://youtu.be/3ItnxJLAOeY voor het filmke)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
27
Trainingsweek:
15e/18
Aantal getrainde kilometers:
54 (afgelopen week)
          547km (werkelijk gelopen)
          550km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Amsterdam Marathon: ik ben geen echte, of tochwel? #9

Een weekje congé achter de rug, waarin ik de badkamer schilderde, maar ook tijd had om te lopen. De schildersstijfheid hinderde me daarbij gelukkig niet.

Waar ik niet op voorbereid was, was het feestweekend dat in ons dorp plaatsvond. En zoals veel, zijn de onverwachtse feestjes de leukste.
De tijd tikte voorbij en de pintjes smaakten goed. Heerlijke avond, maar wat bekloeg ik me dat later. Niet alleen de volgende dag (waarop ik gelukkig niet moest lopen), maar ook nog de dag daarna … de dag waarop 29km gepland stond. Ik was om 9u nog steeds ontzettend moe en mijn benen voelden zelfs in bed nog ontzettend zwaar.

Dit was de eerste keer dat ik eraan dacht om die duurloop te skippen. De enige reden dat ik toch vertrok -al zag ik het helemaal niet zitten- is dat ik weet, dat je soms vlot kan lopen, zelfs al ben je moe.
Dit weet ik enkel uit ervaring, al probeert mijn lichaam me altijd als ik moe ben, iets anders wijs te maken.Ik hoopte ook dat mijn opgebouwde conditie, wel zou compenseren voor mijn uitschuiver.
En ik troostte me met de gedachte dat de duurloop niet de zwaarste training is (dat is de tempoloop)

En inderdaad … het lukte … niet van ganser harte … en op een bepaald moment dacht ik dat ik lopend in slaap zou vallen … maar die 29 kilometer liep ik rustig uit.
Weer een boost voor het zelfvertrouwen (want een marathon lopen, is grotendeels ook mentale kracht)

Wat me de afgelopen weken al meerdere malen is opgevallen, is dat mensen soms al verschieten als ik een koffie drink.
“Jij bent toch zo’n gezonde, sportieve vrouw!? Ik dacht dat je enkel water dronk!” zei een collega overlaatst.

Ze moesten eens weten dat ik naast toekomstig marathonloopster ook de vrouw van een brouwer ben.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
34
Trainingsweek:
14e/18
Aantal getrainde kilometers:
60 (afgelopen week)
          493km (werkelijk gelopen)
          498km (schema)
          744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg

Amsterdam marathon: spoken verjagen #7

Vorige week werd er op het werk wat gelachen met de trage tijd van mijn duurloop “of ik wel binnen de tijdslimiet zou binnenkomen”.

Moest het nu van een onsportief iemand geweest zijn, dan had ik hem snel ik op stuk gegeven. Maar deze opmerking kwam van een getrainde marathonloper die onlangs de Marathon de Sable succesvol uitliep.

Alhoewel ik wel weet dat ik de marathon sneller zal lopen als mijn duurlopen (elk trainingsprogramma benadrukt dat je je duurloop traag moet doen), bleef deze opmerking door mijn kop spoken.
Samen met de vraag “Word ik traag door mijn marathontraining?”

Zo besloot ik donderdag om eens te kijken hoe snel ik 5km kon lopen. Tot mijn grote opluchting klokte ik af op net geen 24min (een persoonlijk record). Ik was wel moe nadien, maar dat spook was alvast verjaagd.

Nu de duurloop nog, deze week stond er weer 26km op het programma, maar dan alleen. Dit is echt de eerste keer dat ik zo’n afstand alleen zou lopen en ik had er echt schrik voor. Gaat dat niet saai zijn, vroeg ik me vooral af (soms vind ik 10km al saai)
De voorbereiding deed ik alvast grondig. Op aanraden van een medeheidejogger zette ik de avond op voorhand mijn ontbijt klaar, stond ik vroeg op om te ontbijten en kroop ik nadien nog even in mijn bed.

Voorbereiding voor morgen #ontbijt #duurloop26k #marathontraining #TCSAM14

Voor de loop had ik weer een route uitgestippeld via de knooppunten en het lopen ging vlot. Totdat ik aan een afgesloten brug aankwam.

DuurloopNa wat omweg zat de moraal weer helemaal goed, totdat ik een afslag miste en afweek van de route. Toen ik eindelijk terug op mijn parcours zat besefte ik dat dit zeker 5 kilometer omweg zou opleveren …. in de regen !!!
Het resulteerde uiteindelijk in een onverwachtte maar super vlotte 32km, geen energiedip gehad, zeer comfortabel gelopen en sneller dan vorige keer in dezelfde hartslagzone (waarschijnlijk omdat ik nu alleen was en geen energie verspilde aan praten). En 32 km lopen was zelfs ook niet saai.
‘t was genieten, en ineens lijkt die marathon haalbaar.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
48
Trainingsweek:
12e/18
Aantal getrainde kilometers:
          386km (werkelijk gelopen)
          389km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1,5 kg (terug wat bijgekomen, het marathongewicht bereiken verloopt iets moeizamer dan ik hoopte, ik snoep gewoon nog steeds teveel)

 

 

Amsterdam marathon: ..... #6

De eerste van de zes zware trainingsweken is succesvol achter de rug.

Nieuwe loopoutfit ... met deze schoenen loop ik alvast mijn eerste marathon (of dat is toch het plan)

Deze week was eveneens een dure week (en zeggen dat hardlopen één van de goedkoopste sporten is). Ik kocht een nieuw paar loopschoenen (brooks Dyad7 maat 40) (de vorige hadden nog maar een dike 700km op de teller, dus ik kan nog afwisselen, maar de marathon loop ik toch liever op de nieuwe schoenen). Deze loopschoenen kocht ik online, weer een verplaatsing naar de loopwinkel uitgespaard.

Ik ontdekte ook dat H&M tegenwoordig ook een looplijn heeft, en trakteerde mezelf op een tight.

Maar kijk hoe lief, zo'n persoonlijke boodschap #sportvoedingwebshop #TCSAM14

Daarnaast bestelde ik bij de sportvoedingswebshop AA-drank en AA gellekes (deze worden tijdens de marathon ook uitgedeeld, dus het is verstandig om daarmee eens te experimenteren tijdens de duurlopen, en was aangenaam verrast door de persoonlijke boodschap van Bas.

Verder reserveerden we het hotel. Het marathonweekend wordt een kleine citytrip van 2 nachten met een bevriend gezin en wij viertjes. Dat wordt sowieso leuk.
De les die we wel geleerd hebben is dat we volgende keer sneller moeten boeken. Amsterdam zat al voor 95% vol!!!

In deze week stond een duurloop van 26km op het programma, een afstand die ik nooit eerder liep.
In het gezelschap van een vriendin die haar hier ook eens wou aan wagen, leuk voor mij.
Ik experimenteerde met AA-drank in mijn loopbelt (die ook op de marathon wordt uitgedeeld), en met gellekes op kilometer 16 en 21 (eveneens van AA, vermits we die op de marathon ook krijgen). Die drank en gellekes, dat komt wel in orde, maar ik ben dan ook gezegend met een goede maag en spijsvertering.
Voor het maken van de route gebruikte ik de knooppunten (gemakkelijk).
Het tempo was met gemiddeld 8,4km/u traag (want ik moest in de EXT1 hartslagzone blijven), maar mijn schema legt me dat ook zo op.
De dag nadien was ik amper stijf maar werd ik wel uitgelachen door iemand op ‘t werk (met marathonervaring), die denkt dat ik de marathon niet binnen de tijdslimiet ga lopen.
Gelukkig heb ik nog Kristof, mede-heidejogger, aan wie ik zielige mailtjes kan sturen en die me dan weer oppept (bedankt daarvoor)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
55
Trainingsweek:
11e/18
Aantal getrainde kilometers:
          328km (werkelijk gelopen)
          338km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 2 kg 

Amsterdam Marathon: Het voedingsadvies #5

Voordat  het echt zware gedeelte van de looptrainingen aanvatte, wou ik toch wat voedingsadvies inwinnen. Dus contacteerde ik Iris, de immer sympathieke diëtiste maar daarnaast ook gespecialiseerd in sportvoeding. Kleine tip … als je haar facebookpagina liked en een mail stuurt krijg je gratis een receptenbundel toegestuurd.

Iris gaf me veel goede tips. Sommige direct bruikbaar, voor andere zaken moet ik nog wat studeren en nadenken over een menu die bij me past. Ik kreeg in elk geval al een hoop naslagwerk mee, dus dat komt wel goed.
.. een beetje zoals het verhaal van de inspanningstest, je krijgt veel uitleg, in ‘t begin is het vooral verwarrend en veel, maar daarna vallen alle puzzelstukjes in elkaar.

Ik ga niet in detail treden, maar hieronder alvast enkele kleine dingen waarmee ik direct aan de slag ga

GEZONDE VOEDING

  • bestaat uit 300g groenten per dag, bij de warme maaltijd moet de helft van je bord met groenten gevuld zijn -> in ‘t vervolg moet ik mijn porties toch anders indelen
  • 2à3 stukken fruit per dag –> check
  • 500 ml melkproducten -> haal ik … soms
  • 2 keer vis per week (vette vis mag, want dat zijn goede vetten) –> oeps, ik eet bijna nooit vis (maar dit indachtig zette ik het op de menu voor morgen)
  • 20g noten per dag (noten zijn evenals de vis goed tegen ontstekingen) –> daar zit ik hoogst waarschijnlijk dik over

SPORTVOEDING

  • vanaf 1,5 a 2u sport is een energiedrank nodig (zoniet is water voldoende)
  • bij sportvoeding is de timing vooral belangrijk (bv. melkproducten na de inspanning want goed voor recuperatie)
  • na de inspanning moet je 1,5 keer bijdrinken wat je aan vocht verloren hebt –> ik ga me toch eens wegen voor en na de inspanning
  • melkproducten zijn goed voor de spieren, en gewone melk is beter als soya
  • op sportdagen moet je veel eten … maar dit geldt niet voor de rustdagen
  • met de sportdrank en de gellekes die op de wedstrijd worden aangeboden kan je best op voorhand oefenen (niet altijd zo ideaal voor maag-darmstelsel)
  • de sportgellekes van SIS met lemonsmaak zouden zeer goed zijn (maar vermits er AA drank en gellekes op de marathon van Amsterdam uitgedeeld worden heb ik deze op het internet besteld … en ook omdat ze een pak goedkoper zijn)
  • nuchter trainen is zeer slecht voor blessures. Je hoort veel dat mensen dat doen om vet te verbranden, maar de waarheid is dat je lichaam, liever dan vet, zijn eigen spieren verbrand.
  • Sporters tellen geen calorieën, maar koolhydraten !!! (de berekeningen hierachter ga ik jullie voorlopig besparen)

Enfin, we zijn weer een pak wijzer en beter voorbereid.
De voorbije week was de laatste ‘easy’ week. Gelukkig, want het was een zware week, met 6 werkdagen (waar anderen een verlengd weekend hadden)
Dat de grenzen verlegd worden besefte ik zondag, toen ik bij mezelf dacht “Oh, ik moet vandaag MAAR 16km lopen”.
De week die nu begonnen is, is echter de eerste van 6 zware weken. Met een duurloop van 26km.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon:
62
Trainingsweek:
10e/18
Aantal getrainde kilometers:
          274km (werkelijk gelopen)
          290km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 2 kg 

 

 

Amsterdam Marathon: Het trainingsschema #4

Als je een marathon ambieert is een trainingsschema zeer cruciaal. En hoewel er op het internet diverse schema’s circuleren was het niet gemakkelijk om een schema te vinden waar ik me goed bij voelde.

ik wou een simpel schema, met maar 3 loopmomenten per week en zeker niet teveel kilometers. Want dat was het probleem met de meeste schema’s, te zwaar, te veel, te lang, te ingewikkeld, te professioneel.

Uiteindelijk werd het een schema dat ik op runnersweb vond, een marathonschema voor beginners. Hierin verwerkte ik dan ook de informatie die ik tijdens mijn inspanningstesten heb gekregen.
Resultaat … een gestructureerd schema, dat voldoet aan enkele belangrijke regels die ik her en der op het web vond.

  • het aantal kilometers per week is ongeveer het dubbel van de lange duurloop
  • elke week ongeveer 2 km bij de lange duurloop, maar elke derde week worden de kilometers iets teruggeschroefd (rustweek)
  • Lopers die zich voor het eerst voorbereiden op de marathon hoeven niet op snelheid te trainen
  • 2 weken voor de marathon het aantal kilometers halveren. In de laatste twee, drie dagen loop je nauwelijks. Goed moment om het juiste tempo voor de marathon te oefenen, maar dan op veel kortere afstanden.
  • Lange duurinspanningen niet te snel af te leggen (langzamer zijn dan je marathontempo), zodat je lichaam kan wennen aan vetverbranding (wat nodig is tijdens een marathon vermits de suikers snel op zijn)
  • Varieer
  • Max. 30min per training in marathontempo (en niet in de duurloop)

In het leven moet je echter water bij de wijn doen

  • zo zijn er zoals je hieronder ziet 4 loopmomenten per week.
    Enerzijds wel leuk, want er zijn 2 korte loopjes en ik kan er feitelijk wel van genieten om nog eens een 5km toertje te doen, het was al lang geleden dat ik mezelf dat toestond (“Voor minder als 10km kom ik mijn deur niet uit” was mijn moto)
    Anderzijds  heb ik me voorgenomen dat ik één van de korte loopjes mag laten vallen als ik geen zin heb … de vierde loop is optioneel.
  • zo doe ik wel snelheidstraining, maar beperkt, onder de vorm van een tempoduurloop eens per week. Tempoduurloop is iets minder intensief als intervaltraining, met blokken van een tiental minuten in hogere hartslag (waar je bij intervaltraining korte stukjes tegen maximale hartslag loopt).
    Toch is de tempoduurtraining de lastigste training van de week (lastiger als de duurloop dus)
  • ik wou een eenvoudig trainingsschema, maar uiteindelijk loop ik alles op hartslag, wat niet meer onder eenvoudig valt (maar ik versta het wel). Het is ook wel leuk, op hartslag lopen, ik ben niet meer zo gefocust op de snelheid, wat het voor mij aangenamer lopen maakt.

marathonschema

 

trainingen

 

Toen ik dit schema maakte was ik verrukt, het aantal kilometers viel goed mee. Er waren maar 6 weken echt veel zwaarder dan mijn huidige trainingshoeveelheid … tot ik (pas enkele weken later) doorhad dat ik de kolom van vrijdag niet mee had opgeteld.
Deze week is week 9, de laatste week dat het ‘te doen’ is. De volgende 6 weken komen er duurlopen van meer dan 20 tot zelfs 32 kilometer. Laten we hopen dat ik deze gemotiveerd en ongeblesseerd door kom.

Deze week heb ik afspraak met iris, devoedingsdeskundige (met trouwens een leuke facebookaccount vol weetjes).
Zij zal me tips geven wat ik de laatste weken voor de marathon best eet, en wat ik op de marathon het best tot mij neem.
Want verder doen zoals ik nu bezig ben, duurlopen op een licht ontbijt en onderweg enkel water lijkt me niet zo verstandig.

#dagen tot Amsterdam Marathon:
68
Trainingsweek:
9e/18
Aantal getrainde kilometers:
          234km (werkelijk gelopen)
          252km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

Amsterdam Marathon: Na de vakantie #3

Maandag: dit wordt de vaste dag voor mijn wekelijks marathontrainingrelaas.

Vandaag is het thema “Weg uit vakantiemodus, terug naar de regelmaat”

Tempoduurloop ... 10,4km 58:32 ... gestart in t licht, maar gestopt in t donker ... zal meer en meer gebeuren jammer genoeg #TCSAM14 #marathontraining

Overmoedig nam ik mijn loopschoenen mee op fietsvakantie. Om er nadien op te vloeken dat ze zoveel plek innamen terwijl geen haar op mijn hoofd eraan dacht om te gaan lopen.

Ik liep echter wel de vrijdagmorgen, de dag van ons vertrek nog 15 km, en zondagmorgen na onze thuiskomt ging ik voor 20km. Zo was er maar 1 week waarin ik officiëel 0 km liep.

Misschien kwam de korte loopstop ook wel goed uit, want de laatste loopsessie voor het verlof had ik terug wat zeer aan mijn heup, deze heb ik nadien gelukkig niet meer gevoeld.
Trouwens, op 2 weken is de conditie heus niet verdwenen.

Maar nu ben ik terug goed van start gegaan, het moet wel, want het aantal kilometers loopt elke week op … het zal nog wel zwaar worden … zeker met de dagen die zienderogen korten.

Ik heb ook veel vragen gekregen over “waarom ik nu in godsnaam moet afvallen, terwijl ik helemaal niet te dik ben”.
Wel het antwoord vind je hier. Als ik 10% van mijn lichaamsgewicht zou afvallen, is mijn voorspelde eindtijd voor de marathon 24min sneller.
Nu ben ik niet van plan om 10% af te vallen, maar ik ben wel van plan om minder te snoepen en wat te matigen met alcohol.
Vermits ik gezegend ben met een goed metabolisme en ik ook een grote snoeper ben, denk ik wel dat ik zonder veel moeite te moeten doen wat kilo’s kwijt kan geraken.
En dit helpt me dan om de marathon vlotter en sneller te lopen … daarvoor wil ik het snoepen wel laten.
(die gigantische tijdswinst door gewichtsafname, verklaart natuurlijk ook waarom alle professionele hardlopers ondergewicht hebben, het ideale marathonBMI is immers tussen 16,5 en 18)

Maar geen paniek dat ik mezelf uithonger, mijn gewicht is nog steeds status quo met een maand geleden … (maar daar zit onze vakantie voor iets tussen)

#dagen tot Amsterdam Marathon:
77
Trainingsweek:
8e/18
Aantal getrainde kilometers:
          191km (werkelijk gelopen)
          211km (schema)
744km (totaal schema)
Gewicht:
          – 1 kg

 

 

 

Amsterdam Marathon: De inspanningstest #2

Ik kreeg mijn looprapport, vanavond trainingsschema optimaliseren #marathon #TCSAM14

Vooraleer vollembak aan de marathontraining te beginnen stond er een inspanningstest en cardiologisch onderzoek op het programma. Dit om velerlei redenen.
Allereerst wou ik natuurlijk weten of ik wel gezond genoeg ben om mijn ambitie waar te maken. Daarnaast wil ik ook efficiënter trainen en op hartslag trainen.
Ik heb wel een hartslagmeter, maar ik werd altijd half depressief bij het zien van mijn hoge hartslagwaarden. Trainen op hartslag heeft trouwens ook niet veel zin als je niet weet wat je maximale hartslag en je rusthartslag is.

Eerst liet ik een cardiologisch onderzoek uitvoeren, het electrocardiogram in rust was gelukkig meteen in orde. Mijn rusthartslag bleek 51 te zijn, een pak lager dan dat ik me herinner van vroeger.
De test in beweging werd gecombineerd met de inspanningstest (lactaattest).

Vooraleer de inspanningstest aan te vatten moest ik eerst een gesprek voeren met Rudi, de testafnemer, en op de weegschaal gaan staan en onder de meetlat kruipen. De opmerking dat ik toch wat moest afvallen en dat het vetgehalte te hoog was werd voor het eerst vermeld (maar niet voor het laatst). Ik ben nochtans eerder slank, maar voelde me wel het dikkertje onder de marathonlopers.

Daarna volgde de opmerking (weer niet voor het laatst) dat ik toch wel wat meer moet beginnen trainen. Ik was natuurlijk wel van plan om mijn trainingsintensiteit op te drijven, maar ik vond toch dat ik al goed bezig was met mijn 30 km/week. Na deze opmerking voelde ik me niet enkel het dikkertje, maar ook het kneusje onder de marathonlopers (zeker nadat Rudi zei dat veel mensen niet beseffen dat ze een marathon serieus moeten nemen, en ik hem ervan verdacht om mij bij die sommige mensen te rekenen)

De inspanningstest deed ik op de loopband. Je kan dat ook op de fiets maar daar liggen de hartslagzones anders, dus als je traint voor een marathon moet je de inspanningstest zeker niet op de fiets doen.
Ik werd aan allerlei sensors gehangen voor het electrocardiogram, kreeg een masker om mijn zuurstofopname te meten en dan begon de test.

Voor de test startte prikten ze eens bloed voor de lactaatbepaling en meteen daarna moest ik 3 minuten lopen aan 7km per uur. Elke 3 minuten werd de loopband 1,5 km/u sneller gezet en werd het lactaatgehalte bepaald. Ik hoopte dat ik de 13km/u ging uitdoen, maar verbaasde mezelf (maar niet de Rudi) dat ik het tot 14,5 km/u kon uithouden. Daarna werd de band nog even trager gezet om het herstel te meten.

Direct na de test werden de resultaten besproken.
IMG_20140702_220337

De conclusie

  • mijn vetpercentage (en dus gewicht) moet naar beneden
  • de resulaten bij lage inspanning zijn zeer goed (lage lactaat, wat goed is)
  • bij de hogere inspanningen zou mijn lactaat hoger moeten geraken (lactaat is dus niet persé iets slecht), dit kan ik bereiken door sneller en gevarieerder te lopen bij trainingen.
  • het herstel van de hartslag zou sneller mogen
  • ik zal meer, langer en gevarieerde moeten trainen
  • en nu ken ik ondertussen ook eindelijk mijn hartslagzones.

Op het einde kreeg ik nog een prognose van mijn mogelijke eindtijd voor de marathon, 3:50 tot 4:00 zou volgens hem mogelijk zijn (volgens mij echter niet).
Direct daarna zei de afnemer dat ik me daar niet mocht op baseren, er kan immers zoveel fout gaan (slechte voorbereiding, vermoeid beginnen, slechte voeding op voorhand, niet genoeg eten tijdens de wedstrijd)
Bij je eerste marathon mag je niet gaan voor een eindtijd zei hij me, de eerste marathon is om ervaring op te doen. (dus, laat ik het doel ‘onder de 4u’ maar voor de marathon van Parijs reserveren)

Wat kost dat grapje?

Wel, bij Medical Sportlab betaalde ik

  • €53 voor de cardiologische test + marathonattest (kan je terugtrekken van de mutualiteit)
  • €120 voor de inspanningstest
  • €60 voor de uitleg + trainingsschema

En wat ga je ermee doen?

Mijn hartslagzones in endomondo en mijn garmin zijn alvast opnieuw ingegeven. En ondertussen is ook het trainingsadvies ingepast in mijn schema.
Ik ben echt content dat ik deze test laten doen heb (gelukkig maar, want het is tenslotte niet goedkoop). Er is “licht in de duisternis” gekomen. Ik weet eindelijk hoe ik moet trainen, en waarnaar ik moet mikken, en ik begrijp ineens die saaie hoofdstukken in de loopboeken beter.
De hartslagmeter is ondertussen terug boven gehaald en ik heb er ondertussen zelfs al mee getraind.
Ik moet zeggen dat ik tijdens mijn lange duurloop (15km nog maar) op een bepaald moment dacht dat ik ging moeten stappen als ik in mijn hartslagzone wou blijven, maar kom, het is de bedoeling dat het tempo naar omhoog gaat, dus erger zal het hopelijk niet worden.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 103
Trainingsweek: 4e/18
Aantal getrainde kilometers: 96km/639km
Gewicht: – 1 kg

 

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: I’m in #1

Kwestie van de dag goed af te sluiten #selfie #behindmyrunningshoe #runfie

 

Het is zover … ik ga ervoor … mijn ultieme uitdaging … mijn eerste marathon.

Ik schreef me al een tijdje geleden (samen met Bjeurn) in, voor de marathon van Parijs 2015.  Maar nu besloot ik toch Amsterdam op 19 oktober er nog voor te nemen.

Alle parameters zitten immers goed, mijn conditie is op zijn hoogtepunt, ik loop 20km zonder probleem en aan een mooi tempo, de goesting is er helemaal en ook zeer belangrijk … ik heb geen pijntjes (goed nieuws voor een blessuregevoelig persoon als mezelf). Het is dus de ideale moment om verder te trainen.

Natuurlijk heb ik wel mijn angsten

  • geraak ik wel aan de start (ik ben zo blessuregevoelig)
  • zal ik me wel kunnen blijven motiveren om zoveel te trainen (gaat het niet te saai zijn)
  • ga ik het wel kunnen
  • kan ik de man met de hamer wel de baas (ik heb immers echt angst dat ik bij na een kilometer of 35 gewoon uit de wedstrijd stap)
  • stel dat ik de marathon uitloop, ga ik me dan nog kunnen opladen voor Parijs

Maar langs de andere kant troost ik mezelf met het feit dat als anderen het kunnen, dat dat voor mij ook wel mogelijk zal zijn.
Trouwens … wie niet waagt …

In elk geval ben ik van plan om elke week een kleine update te geven en wat meer te vertellen in verband met mijn loopschema, mijn motivaties (dat zal nodig zijn), mijn streeftijd, wat ik nu eindelijk heb gekocht als drinkriem (nog niets voorlopig), waarom ik net deze marathons koos, de uitslag van mijn conditietest en cardiologisch onderzoek (dat ik morgen ga laten uitvoeren), ….)

Indien jullie nog goede tips voor me hebben, laat maar komen !!!

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 110
Trainingsweek: 3e/18
Aantal getrainde kilometers: 64km/639km

Lopen met een drinkriem, en gsm-riem, …. of een combinatie?

Maandagmorgend liep ik dus 21,5km … en ik heb ervan genoten.
Bjeurn was echter (en terecht) een beetje boos omdat ik de frankfles die ik mee had al na 2 kilometer, aan het huis van mijn peter, achtergelaten had omdat ik daar niet comfortabel mee liep.

En inderdaad, vanaf de moment dat je meer dan 10 kilometer loopt, zou je onderweg toch moeten drinken.
Een optie is

  • lussen lopen (maar dat zie ik niet zo goed zitten)
  • op voorhand ergens drank klaarzetten (ook geen optie)
  • met een rugzak met camelbag lopen (lijkt me ook niet zo leuk, maar is wel het overwegen waard)
  • een drinkriem aanschaffen

Momenteel lijkt de drinkriem me de beste optie, alhoewel ik wel schrik heb dat dat niet comfortabel gaat lopen, dat dat naar boven gaat kruipen, dat het gaat schudden ….

Volgende issue, ik loop graag met mijn gsm (S4 … een groot exemplaar dus).
Niet alleen voor endomondo, maar ook om wat muziek of een podcast te beluisteren. In de winter krijg ik mijn gsm gemakkelijk in mijn zakken gestoken, maar hoe doe je dat in de zomer?
Opties zijn

  • zo’n band aan de bovenarm (maar dat lijkt me niet zo comfortabel)
  • een gsmzakje voor rond mijn middel (waar mijn gsm inpast en gemakkelijk in en uit geraakt)
  • een combizakje, drank en gsm

Hoe doen andere lopers dat dan, vraag ik me af?
Wat zijn jullie ervaringen?

 

De 20km van Brussel in 10 impressies !!!

IMG_20140518_215657
20km van Brussel
IMG_20140518_215749

  1. Ik ben een super slaper, maar de nacht voordien was ik vanaf 5u wakker, en ik wijd dat aan de stress
  2. De stress uitte zich ook in andere dingen (schrik dat mijn zieke zoon mij zou aansteken met zijn keelontsteking bv.)
  3. De stressfactor lag waarschijnlijk aan het feit dat dit de eerste keer was in mijn 20K carrière dat ik een echte, luidop uitgesproken en ambitieuze streeftijd had (1u50)
  4. Onderweg was er genoeg afleiding bijvoorbeeld … grappige mensen onderweg
    zoals de “Total”-man, die rondliep enkel gekleed in loopschoenen en een tutu. Neen ook geen onderbroek …. ik vermoed echter wel een belletje aan zijne flosch (dat verklaart het constante getinkel)
    zoals de mensen in ongepaste kleren … jeansbroek, lange mouwen
    zoals de man met de loopbuggy (dat vind ik altijd wel leuk, vermits ons verleden) alleen jammer dat de kinderen echt aan het vechten waren (ik was getuige van een boks in het oog en ze zaten nog maar aan kilometer 6) … ocharm de papa
  5. Het was inderdaad warm, en ik had er op voorhand bijzonder veel schrik voor, maar ik heb er zo goed als geen last van gehad.
    Bij elke bevoorrading (en dat waren er veel), nam ik 2 drankjes, het ene dronk ik op en het andere kapte ik over mij uit.
    Buiten het feit dat ik het wel decadent vond om mezelf met ‘Spa’ af te koelen, heeft het wel héél goed gewerkt.
  6. De heup speelde weer op na kilometer 12, maar ik maak me nog geen zorgen, als ik het komende weken wat kalm aan doe, komt dat ook weer goed (hoop ik)
  7. Mensen aanspreken (met natuurlijk enkel een leuke, motiverende opmerking) met een kwinkslag naar de slogan op hun T-shirt ( “Zweet met klasse”, “Vanessa Ringis”, “Running Home”,….) wordt na kilometer 15 niet meer geapprecieerd / begrepen / gehoord.
  8. Het starten in wave 5, was misschien iets te ver naar achter voor mij. Toch denk ik niet dat ik echt veel sneller had kunnen eindigen. Enkel de laatste 2 kilometer, waar ik echt nog wel reserve had, was het onmogelijk om nog voluit te gaan, een paar seconden had ik dus misschien nog wel kunnen winnen. Maar in de laatste kilometer kwam ik ook bijna ten val, en dat was ook zonde geweest, zo dicht tegen de meet van een goede race.
  9. Mijn geluksbrengers, vleugeloorbellen en ondergoed met vlinders, gaven me inderdaad vleugels. Ik eindigde op 1u48min59sec, ik mag het niet afronden naar 1u48 van mijn zus, maar ik kan wel zeggen dat ik op minder dan 1u49 binnen was ;-). Zeer content en met een persoonlijk record rijker.
  10. Dit jaar stierf er een 28-jarige deelnemer. Enkele honderden meters voor de eindmeet. Wij zagen hoe de ambulance zich een weg baande door de massa, om te komen tot het punt waar ze de deelnemer al aan het reanimeren waren. En je mag daar eigenlijk niet naar kijken en niet bij stilstaan, maar dat deed ik toch. En dit werpt toch een schaduw op het gebeuren. Vreselijk dat een jong leven te snel voorbij is en verschrikkelijk voor de familie en vrienden.
    Onvermijdelijk stelde ik me de vraag “Zou dit mij ook kunnen overkomen?” . En ondanks het feit dat ik goed getraind ben, is het antwoord “Ja, misschien wel, ik kan dat in elk geval niet uitsluiten”
    Ik word misselijk van de commentaren op facebook (en nee, ik zou die eigenlijk niet mogen lezen) onder het krantenartikel.
    Ik ben ervan overtuigd dat sporten wel gezond is en dat je je niet kan en mag uitspreken over de oorzaken van een situatie die je niet kent !!!

De 20km van Brussel #voorbereiding

 

Antilope

Na de 10 miles liep ik niet zo héél véél meer. Eerst was er de fietstrip, en dan was er een combinatie van drukke agenda met minder goesting.
En aan geen goesting, mag ik soms eens toegeven van mezelf.

In elk geval, toen ik eindelijk terug opgestart was, was het weer tijd om af te bouwen … zodat ik kan pieken op de 20km van Brussel.

Of ik ga pieken? Het is in elk geval de bedoeling om mijn record te breken (1u57 denk ik, dus dat breken moet te doen zijn).
Maar speelt in mijn nadeel … het warme weer. Mijn prestaties gaan immers omgekeerd kwadratisch naar beneden als de temperatuur stijgt.
Mijn angst … dat ik na 2 nachten in hetzelfde bed als mijn zieke zoon met 39,7°C ook een keelontsteking ga opdoen.
Mijn goed voorteken … mijn schitterende tijd op de 10 miles.

Ik ga niet lopen met mijn nieuwe favoriete loopT-shirt naar ontwerp van juffrouw Sanseveria, deze keer draag ik de T-shirt van de dertiende ster, het goede doel waarvoor ik loop.
De dertiende ster wil kinderen in Ethiopië helpen in hun ontwikkeling naar zelfstandigheid, voor meer info, of om te steunen, check zeker eens hun site.

Zo voila, nu is het nog een kwestie van genoeg water drinken, rusten, en pasta eten. Aanmoedigingen zijn steeds welkom (en vergeet ook Lien niet) !

 

10 miles

10 miles 1h24 #blij #trots #moe

Vorig jaar moest ik de 10 miles, geblesseerd, aan me laten voorbijgaan. Dit jaar was ik wel van de partij, voor een zeer geslaagde editie.

Op voorhand had ik me geen doel gesteld, de 10 miles zag ik eerder als een training naar de 20km van Brussel.
Ik vind doelen stellen voor wedstrijden ook altijd moeilijk, het is altijd zo moeilijk om in te schatten hoe gemakkelijk of moeilijk het lopen je zal afgaan.

Vanaf het opstaan startte ik al met een hydratatiekuur (sinds ik probeer meer water te drinken heb ik altijd het gevoel dat ik ga dehydrateren). Het nadeel van veel drinken, is dan ook wel jammer genoeg dat je veel moet gaan plassen. Altijd een moeilijk evenwicht bij een loopwedstrijd.
Hydrateren voor de loop #10miles

Logistiek ging het dit jaar allemaal zeer vlot dankzij een collega heidejogger met een werk met parking in Antwerpen Stad.

En de wedstrijd zelf ging ook héél vlot. Ik had me voorgenomen niemand te volgen en mijn eigen tempo te lopen en wel te zien hoe het vlotte …. zeer goed blijkbaar.
Ik zat al snel op een gemiddeld tempo van 5min10sec en eerst dacht ik nog “dan zwak ik maar af naar ‘t einde toe”, maar ik kon het tot mijn verbazing goed volhouden tot het einde.
Op 1:24:46 kwam ik aan, dat is 5:12min/km, meer dan 11,5 km/h en volgens endomondo tevens mijn snelste uur en snelste 10miles ooit.
Ik ben dus content, zeer content ook dat mijn hoogtepunt nog niet gepasseerd is.
Ik keek immers mijn vorige 10miles resultaten eens na en zag daar tijden van 1u42, zelfs 1u50.
Toen dacht ik dat ik nooit snel zou kunnen lopen, maar nu heb ik het geheim ontdekt …. meer kilometers lopen (want nooit liep ik zoveel als nu).
En ik heb tevens de motivatie gevonden om meer kilometers te lopen … namelijk mijn loopclub, de heidejoggers. Sinds ik bij hen aangesloten ben, loop ik liever, meer en sneller.

De blessure was vandaag helemaal afwezig, enkele weken geleden dacht ik nog dat de 10 miles nooit pijnvrij zou lukken. Nu weet ik beter.

De 10 mijlen waren vandaag dus behoorlijk perfect, enkel de supporters mogen volgend jaar wat beter hun best doen.
De belangrijkste heb ik niet gezien en voor de twee andere heb ik serieus hard moeten roepen en zwaaien tot ze me opmerkten (allemaal ten koste van mijn krachten natuurlijk, wie weet wat er nog allemaal had ingezeten)

Om af te sluiten nog een fotoke, serieus flou, maar ik word er héél blij van. Met mijn mama in de voetgangerstunnel na een geslaagde 10 miles voor ons beide.
Dinsdag starten we trouwens aan een nieuw sportief avontuur, dan fietsen we samen naar Munster (Duitsland) in 4 dagen.