Annelyse is …

Een afgeleide van mijn echte naam

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Verbouwster (tegen wil en dank)

Sportvrouw (zeer gemotiveerd, doch zeer gezapig)

Vriendin van het stikmachien

Constant op zoek naar een manier om meer, sneller, beter en efficiënter te doen. Studeert hiervoor graag lifehacking, timemanagement en andere boeken.

DIY

Gehaakte zakdoekendooshoes Zakdoekendooshoesjes
Kerstversiering - Engeltjes Engeltjes
Zakdoekendooshoes Zakdoekenhoes Vriendjes Vriendjes voor

Breizak Breizak

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Amsterdam Marathon: De inspanningstest #2

Ik kreeg mijn looprapport, vanavond trainingsschema optimaliseren #marathon #TCSAM14

Vooraleer vollembak aan de marathontraining te beginnen stond er een inspanningstest en cardiologisch onderzoek op het programma. Dit om velerlei redenen.
Allereerst wou ik natuurlijk weten of ik wel gezond genoeg ben om mijn ambitie waar te maken. Daarnaast wil ik ook efficiënter trainen en op hartslag trainen.
Ik heb wel een hartslagmeter, maar ik werd altijd half depressief bij het zien van mijn hoge hartslagwaarden. Trainen op hartslag heeft trouwens ook niet veel zin als je niet weet wat je maximale hartslag en je rusthartslag is.

Eerst liet ik een cardiologisch onderzoek uitvoeren, het electrocardiogram in rust was gelukkig meteen in orde. Mijn rusthartslag bleek 51 te zijn, een pak lager dan dat ik me herinner van vroeger.
De test in beweging werd gecombineerd met de inspanningstest (lactaattest).

Vooraleer de inspanningstest aan te vatten moest ik eerst een gesprek voeren met Rudi, de testafnemer, en op de weegschaal gaan staan en onder de meetlat kruipen. De opmerking dat ik toch wat moest afvallen en dat het vetgehalte te hoog was werd voor het eerst vermeld (maar niet voor het laatst). Ik ben nochtans eerder slank, maar voelde me wel het dikkertje onder de marathonlopers.

Daarna volgde de opmerking (weer niet voor het laatst) dat ik toch wel wat meer moet beginnen trainen. Ik was natuurlijk wel van plan om mijn trainingsintensiteit op te drijven, maar ik vond toch dat ik al goed bezig was met mijn 30 km/week. Na deze opmerking voelde ik me niet enkel het dikkertje, maar ook het kneusje onder de marathonlopers (zeker nadat Rudi zei dat veel mensen niet beseffen dat ze een marathon serieus moeten nemen, en ik hem ervan verdacht om mij bij die sommige mensen te rekenen)

De inspanningstest deed ik op de loopband. Je kan dat ook op de fiets maar daar liggen de hartslagzones anders, dus als je traint voor een marathon moet je de inspanningstest zeker niet op de fiets doen.
Ik werd aan allerlei sensors gehangen voor het electrocardiogram, kreeg een masker om mijn zuurstofopname te meten en dan begon de test.

Voor de test startte prikten ze eens bloed voor de lactaatbepaling en meteen daarna moest ik 3 minuten lopen aan 7km per uur. Elke 3 minuten werd de loopband 1,5 km/u sneller gezet en werd het lactaatgehalte bepaald. Ik hoopte dat ik de 13km/u ging uitdoen, maar verbaasde mezelf (maar niet de Rudi) dat ik het tot 14,5 km/u kon uithouden. Daarna werd de band nog even trager gezet om het herstel te meten.

Direct na de test werden de resultaten besproken.
IMG_20140702_220337

De conclusie

  • mijn vetpercentage (en dus gewicht) moet naar beneden
  • de resulaten bij lage inspanning zijn zeer goed (lage lactaat, wat goed is)
  • bij de hogere inspanningen zou mijn lactaat hoger moeten geraken (lactaat is dus niet persé iets slecht), dit kan ik bereiken door sneller en gevarieerder te lopen bij trainingen.
  • het herstel van de hartslag zou sneller mogen
  • ik zal meer, langer en gevarieerde moeten trainen
  • en nu ken ik ondertussen ook eindelijk mijn hartslagzones.

Op het einde kreeg ik nog een prognose van mijn mogelijke eindtijd voor de marathon, 3:50 tot 4:00 zou volgens hem mogelijk zijn (volgens mij echter niet).
Direct daarna zei de afnemer dat ik me daar niet mocht op baseren, er kan immers zoveel fout gaan (slechte voorbereiding, vermoeid beginnen, slechte voeding op voorhand, niet genoeg eten tijdens de wedstrijd)
Bij je eerste marathon mag je niet gaan voor een eindtijd zei hij me, de eerste marathon is om ervaring op te doen. (dus, laat ik het doel ‘onder de 4u’ maar voor de marathon van Parijs reserveren)

Wat kost dat grapje?

Wel, bij Medical Sportlab betaalde ik

  • €53 voor de cardiologische test + marathonattest (kan je terugtrekken van de mutualiteit)
  • €120 voor de inspanningstest
  • €60 voor de uitleg + trainingsschema

En wat ga je ermee doen?

Mijn hartslagzones in endomondo en mijn garmin zijn alvast opnieuw ingegeven. En ondertussen is ook het trainingsadvies ingepast in mijn schema.
Ik ben echt content dat ik deze test laten doen heb (gelukkig maar, want het is tenslotte niet goedkoop). Er is “licht in de duisternis” gekomen. Ik weet eindelijk hoe ik moet trainen, en waarnaar ik moet mikken, en ik begrijp ineens die saaie hoofdstukken in de loopboeken beter.
De hartslagmeter is ondertussen terug boven gehaald en ik heb er ondertussen zelfs al mee getraind.
Ik moet zeggen dat ik tijdens mijn lange duurloop (15km nog maar) op een bepaald moment dacht dat ik ging moeten stappen als ik in mijn hartslagzone wou blijven, maar kom, het is de bedoeling dat het tempo naar omhoog gaat, dus erger zal het hopelijk niet worden.

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 103
Trainingsweek: 4e/18
Aantal getrainde kilometers: 96km/639km
Gewicht: – 1 kg

 

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: I’m in #1

Kwestie van de dag goed af te sluiten #selfie #behindmyrunningshoe #runfie

 

Het is zover … ik ga ervoor … mijn ultieme uitdaging … mijn eerste marathon.

Ik schreef me al een tijdje geleden (samen met Bjeurn) in, voor de marathon van Parijs 2015.  Maar nu besloot ik toch Amsterdam op 19 oktober er nog voor te nemen.

Alle parameters zitten immers goed, mijn conditie is op zijn hoogtepunt, ik loop 20km zonder probleem en aan een mooi tempo, de goesting is er helemaal en ook zeer belangrijk … ik heb geen pijntjes (goed nieuws voor een blessuregevoelig persoon als mezelf). Het is dus de ideale moment om verder te trainen.

Natuurlijk heb ik wel mijn angsten

  • geraak ik wel aan de start (ik ben zo blessuregevoelig)
  • zal ik me wel kunnen blijven motiveren om zoveel te trainen (gaat het niet te saai zijn)
  • ga ik het wel kunnen
  • kan ik de man met de hamer wel de baas (ik heb immers echt angst dat ik bij na een kilometer of 35 gewoon uit de wedstrijd stap)
  • stel dat ik de marathon uitloop, ga ik me dan nog kunnen opladen voor Parijs

Maar langs de andere kant troost ik mezelf met het feit dat als anderen het kunnen, dat dat voor mij ook wel mogelijk zal zijn.
Trouwens … wie niet waagt …

In elk geval ben ik van plan om elke week een kleine update te geven en wat meer te vertellen in verband met mijn loopschema, mijn motivaties (dat zal nodig zijn), mijn streeftijd, wat ik nu eindelijk heb gekocht als drinkriem (nog niets voorlopig), waarom ik net deze marathons koos, de uitslag van mijn conditietest en cardiologisch onderzoek (dat ik morgen ga laten uitvoeren), ….)

Indien jullie nog goede tips voor me hebben, laat maar komen !!!

 

#dagen tot Amsterdam Marathon: 110
Trainingsweek: 3e/18
Aantal getrainde kilometers: 64km/639km

Lopen met een drinkriem, en gsm-riem, …. of een combinatie?

Maandagmorgend liep ik dus 21,5km … en ik heb ervan genoten.
Bjeurn was echter (en terecht) een beetje boos omdat ik de frankfles die ik mee had al na 2 kilometer, aan het huis van mijn peter, achtergelaten had omdat ik daar niet comfortabel mee liep.

En inderdaad, vanaf de moment dat je meer dan 10 kilometer loopt, zou je onderweg toch moeten drinken.
Een optie is

  • lussen lopen (maar dat zie ik niet zo goed zitten)
  • op voorhand ergens drank klaarzetten (ook geen optie)
  • met een rugzak met camelbag lopen (lijkt me ook niet zo leuk, maar is wel het overwegen waard)
  • een drinkriem aanschaffen

Momenteel lijkt de drinkriem me de beste optie, alhoewel ik wel schrik heb dat dat niet comfortabel gaat lopen, dat dat naar boven gaat kruipen, dat het gaat schudden ….

Volgende issue, ik loop graag met mijn gsm (S4 … een groot exemplaar dus).
Niet alleen voor endomondo, maar ook om wat muziek of een podcast te beluisteren. In de winter krijg ik mijn gsm gemakkelijk in mijn zakken gestoken, maar hoe doe je dat in de zomer?
Opties zijn

  • zo’n band aan de bovenarm (maar dat lijkt me niet zo comfortabel)
  • een gsmzakje voor rond mijn middel (waar mijn gsm inpast en gemakkelijk in en uit geraakt)
  • een combizakje, drank en gsm

Hoe doen andere lopers dat dan, vraag ik me af?
Wat zijn jullie ervaringen?

 

De 20km van Brussel in 10 impressies !!!

IMG_20140518_215657
20km van Brussel
IMG_20140518_215749

  1. Ik ben een super slaper, maar de nacht voordien was ik vanaf 5u wakker, en ik wijd dat aan de stress
  2. De stress uitte zich ook in andere dingen (schrik dat mijn zieke zoon mij zou aansteken met zijn keelontsteking bv.)
  3. De stressfactor lag waarschijnlijk aan het feit dat dit de eerste keer was in mijn 20K carrière dat ik een echte, luidop uitgesproken en ambitieuze streeftijd had (1u50)
  4. Onderweg was er genoeg afleiding bijvoorbeeld … grappige mensen onderweg
    zoals de “Total”-man, die rondliep enkel gekleed in loopschoenen en een tutu. Neen ook geen onderbroek …. ik vermoed echter wel een belletje aan zijne flosch (dat verklaart het constante getinkel)
    zoals de mensen in ongepaste kleren … jeansbroek, lange mouwen
    zoals de man met de loopbuggy (dat vind ik altijd wel leuk, vermits ons verleden) alleen jammer dat de kinderen echt aan het vechten waren (ik was getuige van een boks in het oog en ze zaten nog maar aan kilometer 6) … ocharm de papa
  5. Het was inderdaad warm, en ik had er op voorhand bijzonder veel schrik voor, maar ik heb er zo goed als geen last van gehad.
    Bij elke bevoorrading (en dat waren er veel), nam ik 2 drankjes, het ene dronk ik op en het andere kapte ik over mij uit.
    Buiten het feit dat ik het wel decadent vond om mezelf met ‘Spa’ af te koelen, heeft het wel héél goed gewerkt.
  6. De heup speelde weer op na kilometer 12, maar ik maak me nog geen zorgen, als ik het komende weken wat kalm aan doe, komt dat ook weer goed (hoop ik)
  7. Mensen aanspreken (met natuurlijk enkel een leuke, motiverende opmerking) met een kwinkslag naar de slogan op hun T-shirt ( “Zweet met klasse”, “Vanessa Ringis”, “Running Home”,….) wordt na kilometer 15 niet meer geapprecieerd / begrepen / gehoord.
  8. Het starten in wave 5, was misschien iets te ver naar achter voor mij. Toch denk ik niet dat ik echt veel sneller had kunnen eindigen. Enkel de laatste 2 kilometer, waar ik echt nog wel reserve had, was het onmogelijk om nog voluit te gaan, een paar seconden had ik dus misschien nog wel kunnen winnen. Maar in de laatste kilometer kwam ik ook bijna ten val, en dat was ook zonde geweest, zo dicht tegen de meet van een goede race.
  9. Mijn geluksbrengers, vleugeloorbellen en ondergoed met vlinders, gaven me inderdaad vleugels. Ik eindigde op 1u48min59sec, ik mag het niet afronden naar 1u48 van mijn zus, maar ik kan wel zeggen dat ik op minder dan 1u49 binnen was ;-). Zeer content en met een persoonlijk record rijker.
  10. Dit jaar stierf er een 28-jarige deelnemer. Enkele honderden meters voor de eindmeet. Wij zagen hoe de ambulance zich een weg baande door de massa, om te komen tot het punt waar ze de deelnemer al aan het reanimeren waren. En je mag daar eigenlijk niet naar kijken en niet bij stilstaan, maar dat deed ik toch. En dit werpt toch een schaduw op het gebeuren. Vreselijk dat een jong leven te snel voorbij is en verschrikkelijk voor de familie en vrienden.
    Onvermijdelijk stelde ik me de vraag “Zou dit mij ook kunnen overkomen?” . En ondanks het feit dat ik goed getraind ben, is het antwoord “Ja, misschien wel, ik kan dat in elk geval niet uitsluiten”
    Ik word misselijk van de commentaren op facebook (en nee, ik zou die eigenlijk niet mogen lezen) onder het krantenartikel.
    Ik ben ervan overtuigd dat sporten wel gezond is en dat je je niet kan en mag uitspreken over de oorzaken van een situatie die je niet kent !!!

De 20km van Brussel #voorbereiding

 

Antilope

Na de 10 miles liep ik niet zo héél véél meer. Eerst was er de fietstrip, en dan was er een combinatie van drukke agenda met minder goesting.
En aan geen goesting, mag ik soms eens toegeven van mezelf.

In elk geval, toen ik eindelijk terug opgestart was, was het weer tijd om af te bouwen … zodat ik kan pieken op de 20km van Brussel.

Of ik ga pieken? Het is in elk geval de bedoeling om mijn record te breken (1u57 denk ik, dus dat breken moet te doen zijn).
Maar speelt in mijn nadeel … het warme weer. Mijn prestaties gaan immers omgekeerd kwadratisch naar beneden als de temperatuur stijgt.
Mijn angst … dat ik na 2 nachten in hetzelfde bed als mijn zieke zoon met 39,7°C ook een keelontsteking ga opdoen.
Mijn goed voorteken … mijn schitterende tijd op de 10 miles.

Ik ga niet lopen met mijn nieuwe favoriete loopT-shirt naar ontwerp van juffrouw Sanseveria, deze keer draag ik de T-shirt van de dertiende ster, het goede doel waarvoor ik loop.
De dertiende ster wil kinderen in Ethiopië helpen in hun ontwikkeling naar zelfstandigheid, voor meer info, of om te steunen, check zeker eens hun site.

Zo voila, nu is het nog een kwestie van genoeg water drinken, rusten, en pasta eten. Aanmoedigingen zijn steeds welkom (en vergeet ook Lien niet) !

 

10 miles

10 miles 1h24 #blij #trots #moe

Vorig jaar moest ik de 10 miles, geblesseerd, aan me laten voorbijgaan. Dit jaar was ik wel van de partij, voor een zeer geslaagde editie.

Op voorhand had ik me geen doel gesteld, de 10 miles zag ik eerder als een training naar de 20km van Brussel.
Ik vind doelen stellen voor wedstrijden ook altijd moeilijk, het is altijd zo moeilijk om in te schatten hoe gemakkelijk of moeilijk het lopen je zal afgaan.

Vanaf het opstaan startte ik al met een hydratatiekuur (sinds ik probeer meer water te drinken heb ik altijd het gevoel dat ik ga dehydrateren). Het nadeel van veel drinken, is dan ook wel jammer genoeg dat je veel moet gaan plassen. Altijd een moeilijk evenwicht bij een loopwedstrijd.
Hydrateren voor de loop #10miles

Logistiek ging het dit jaar allemaal zeer vlot dankzij een collega heidejogger met een werk met parking in Antwerpen Stad.

En de wedstrijd zelf ging ook héél vlot. Ik had me voorgenomen niemand te volgen en mijn eigen tempo te lopen en wel te zien hoe het vlotte …. zeer goed blijkbaar.
Ik zat al snel op een gemiddeld tempo van 5min10sec en eerst dacht ik nog “dan zwak ik maar af naar ‘t einde toe”, maar ik kon het tot mijn verbazing goed volhouden tot het einde.
Op 1:24:46 kwam ik aan, dat is 5:12min/km, meer dan 11,5 km/h en volgens endomondo tevens mijn snelste uur en snelste 10miles ooit.
Ik ben dus content, zeer content ook dat mijn hoogtepunt nog niet gepasseerd is.
Ik keek immers mijn vorige 10miles resultaten eens na en zag daar tijden van 1u42, zelfs 1u50.
Toen dacht ik dat ik nooit snel zou kunnen lopen, maar nu heb ik het geheim ontdekt …. meer kilometers lopen (want nooit liep ik zoveel als nu).
En ik heb tevens de motivatie gevonden om meer kilometers te lopen … namelijk mijn loopclub, de heidejoggers. Sinds ik bij hen aangesloten ben, loop ik liever, meer en sneller.

De blessure was vandaag helemaal afwezig, enkele weken geleden dacht ik nog dat de 10 miles nooit pijnvrij zou lukken. Nu weet ik beter.

De 10 mijlen waren vandaag dus behoorlijk perfect, enkel de supporters mogen volgend jaar wat beter hun best doen.
De belangrijkste heb ik niet gezien en voor de twee andere heb ik serieus hard moeten roepen en zwaaien tot ze me opmerkten (allemaal ten koste van mijn krachten natuurlijk, wie weet wat er nog allemaal had ingezeten)

Om af te sluiten nog een fotoke, serieus flou, maar ik word er héél blij van. Met mijn mama in de voetgangerstunnel na een geslaagde 10 miles voor ons beide.
Dinsdag starten we trouwens aan een nieuw sportief avontuur, dan fietsen we samen naar Munster (Duitsland) in 4 dagen.

Annelyse liep vandaag relatief veel

Van mijn scoutservaring heb ik een hele week moeten bekomen. Niet alleen was ik ongelooflijk stijf de 2 dagen nadien.
Ook bleek de hoofdpijn, een lichte hersenschudding te zijn. En elke dag dat ik langer hoofdpijn had, begon ik meer te sakkeren op de persoon die me deze bezorgd had. Gisteren zag ik hem echter, en toen hij me zijn gebroken vinger toonde die hij aan de scoutsvergadering had overgehouden, voelde ik me van slag een pak beter.

Vandaag de eerste hoofdpijnvrije dag, meer nog … ik voelde me super. Zo super dat ik vlotjes een training van 20km uitliep (misschien wou ik ook gewoon eens iets strafs doen, de dag nadat Bjeurn de volledige ronde van Vlaanderen uit fietste)

Mijn loopblessure is nog steeds niet volledig genezen, maar ik merk wel dat ik steeds langere afstanden kan afleggen alvorens ik ze terug voel, en ik recupereer er steeds sneller van.
Eén keer per week probeer ik ook echt te lopen op een zachte ondergrond. Meestal, zoals ook vandaag, in het bloso-domein van Hofstade.
En zo ben ik stilaan klaar voor de 10 miles in Antwerpen en de 20km van Brussel.
Tot nu toe de eerste doelen van 2014. Maar vermits het plan is om dit jaar blessurevrij door te komen, constant te lopen en veel (is natuurlijk relatief) kilometers te doen, mogen andere uitdagingen ook steeds geopperd worden.

Ik zoek trouwens nog een leuke mini-triatlon, want dat wekelijks zwemmen terwijl de kinderen zwemles volgen, moet toch tot iets nuttigs leiden (want de verleiding om me gewoon met een boekje in de cafetaria te zetten wordt elke week groter)

 

 

De ene dag is de andere niet

Lopen is mijn lang leven … en het vlot goed, ik had enkele maanden nooit durven denken dat ik midden maart al 306 kilometer zou gelopen hebben.

Maar hoe graag ik ook loop, er is niet altijd evenveel goesting, zeker deze week niet (alhoewel ik al 2 weken trouw mijn melkje drink na de training)

  • soms kost het gewoon meer moeite om vooruit te geraken
  • het lopen zelf is niet altijd even leuk
  • en de goesting komt niet altijd eens je vertrokken bent
  • een looppartner is niet altijd beschikbaar
  • mijn prestaties dalen omgekeerd evenredig met het weer
  • recupereren gaat precies niet meer zo vlot als vroeger

Maar in het boek waar ik me tegenwoordig doorworstel, staat dat alle efficiënte mensen 1 ding gemeen hebben … ze doen soms dingen tegen hun goesting !!!
En mijn stelling is, dat als je doet of je het leuk vindt, het ook wel leuk kan worden.

We blijven ervoor gaan dus, vergezeld van Arno, Simple Minds, Triggerfinger, Admiral Freebee, Seasick Steve en The Rolling stones (repertoire voor TW classic instuderen)

 

Waar of niet waar ? .... een chocomelk als recuperatiedrank ?!?

Mijn Gouden truc is chocomelk van Cécémel: na inspanning de ideale recuperatiedrank

Stefaan Engels in Running.be van januari 2014

Dat kan wel zijn, Stefaan, maar tenzij je ook vertelt waarom, blijven zo’n tips bij mij niet hangen.
Gelukkig heb ik nog een schoonzusje, diëtiste gespecialiseerd in sportvoeding.
Zij vertelde me dit weekend ongeveer hetzelfde, met wat bijkomende uitleg, hieronder eenvoudig samengevat, voor de uitgebreidere uitleg ga je maar naar hier of hier.

Chocomelk, (magere) melk, of zelfs gewoon ne yoghurt is inderdaad de ideale recuperatiedrank. Weliswaar te drinken in het eerste half uur na de inspanning (hoe sneller hoe liever).
Vlak na de inspanning staan de spieren immers nog open en kan de spierglycogeenvoorraad gemakkelijker worden aangevuld.

Niet enkel zorgt deze (choco)melk dus voor een beter en sneller herstel, maar dit beter herstel zorgt ook voor meer goesting om de volgende keer de training aan te vatten.

Als een melkproduct vergelijken met een sportdrank, zien we dat er buiten koolhydraten en vocht (die de sportdranken ook bevatten), ook eiwitten, mineralen en vitaminen inzitten.
De combinatie van de koolhydraten (lactose, sucrose, glucose en fructose) en eiwitten is nog beter voor het herstel van de spierglycogeenvoorraden.
En de vochtbalans wordt met een melkproduct zeker even goed hersteld als met een sportdrank (dankzij de mineralen, vele eiwitten en weinig vet wordt het vocht blijkbaar beter opgenomen door het lichaam)

Conclusie: (Magere) melk, chocomelk of ne yoghurt -binnen het half uur na de inspanning- is ideaal als recuperatie … voor de spieren en de moraal

Aan recuperatiedrank doe ik (buiten in een wedstrijd) feitelijk nooit, maar ik ga de komende weken toch eens experimenteren met melk.

 

 

De eerste wedstrijd na de blessure

De eerste wedstrijd na de blessure … was vorig jaar ook de laatste wedstrijd voor de blessure … geen wonder dat er dit weekend (en de week ervoor) een spook aanwezig was in mijn gedachten.
Ik voel iets … neen, dat is inbeelding … voel ik nu een pijntje aan mijn vorige blessure, of is het toch iets hoger. Ik heb precies ook pijn aan mijn linkerheup. Mijn benen voelen zo zwaar, zou ik het rusteloze benen sydroom hebben? Eens googelen … neen, zeker niet het rusteloze benen sydroom. Misschien overtraining? Eens googelen … oei, overtraining is precies toch ook niet zo goed. Zou ik wel meelopen?

Veel twijfels dus, maar uiteindelijk besliste ik om toch mee te doen … op ‘t gemakske.
Na mijn geweldige tijd van vorig jaar (minder dan 50min op 10km, nog even stoefen) geloofde natuurlijk niemand van de loopclub me dat ik het echt op ‘t gemak ging doen … maar zij kennen natuurlijk mijn spook niet.

In elk geval, we deden mee. Vic aan de kinderloop en ik aan de 10km (wat geen probleem is want ondertussen loop ik weer 30km per week).
Liv deed niet mee, want zij heeft volgend weekend optreden met de scouts. Deze zondag moesten ze volop oefenen, tot haar grote frustratie, want ze wou veel liever meedoen aan de loopwedstrijd en een medaille verdienen (daar ging héél het drama om) dan naar de scouts gaan.

Winterjogging heidejoggers #vic #medaille

 

Vic deed wel mee … zijn kilometer verliep in telkens wederkerende fases.
1. enthousiasme (=lopen afgewisseld met huppelen) 2. vermoeidheid (ineens beginnen stappen) 3. ik stop ermee (bokken aan de kant).
Maar eind goed al goed … hij kreeg zijn medaille.

Ik verbaasde vriend en vijand (dat laatste gewoon omdat het goed klinkt) door effectief op mijn gemak te lopen … zelfs zonder garmin of endomondo.
Waar mijn vriendin er na 3 km vandoor vloog, bleef ik rustig verder joggen, als was het een training. Ik verbaasde zelfs mezelf.
Op kilometer 8 besloot mijn innerlijke strever, toch nog een sprintje te trekken (ik voelde geen pijn, dus het mocht)
Ik heb enerzijds spijt dat ik geen snelheidsmeter aanhad, want op ‘t einde ging ik toch wel snel, ook een leuk gevoel om op ‘t eind nog ne goeie sprint te kunnen trekken.
Eindtijd was (bij benadering) 58minuten, en ik gok dat ik op die laatste 2 kilometer zeker 2 minuten heb ingehaald.

Dit vraagt zo om meer …. maar als ik kon bidden tot God zou ik vragen. God, geef me de kracht om niet te overdrijven en blessurevrij dit jaar door te komen.

Love running

(Oh ja … en ik heb een kei mooi nieuw loopbloesje, maar het pakt binnen in den donker niet echt op foto)

De nieuwe loopschoenen

Aan elk paar nieuwe loopschoenen wijd ik wel een blogpostje.
Niet enkel omdat dat wil zeggen dat ik er weer 1000km de revue gepasseerd zijn (949 om precies te zijn) maar ook omdat dat het een goede manier is om achteraf terug te vinden wanneer ik ook weer het vorige paar gekocht had.
En welk merk en type dat ook weer waren (met het gedacht om het volgende paar eventueel op internet te kopen).

 

Op internet loopschoenen kopen, daar heb ik me echter nog nooit aan gewaagd. Ik ben iets te blessuregevoelig en ik vertrouw dan toch liever op een verkoper die me op de loopband evalueert met de nieuwe schoenen.

Waar ik vroeger altijd mijn schoen een dorp verder kocht, ging ik nu eens naar Runners Service Lab in Zwijndrecht. Niet echt bij de deur, maar ik had er al zoveel goeds over gehoord, dat ik het toch eens wou testen.

Het eerste wat de verkoper me daar vroeg, was (en denk er een héél misprijzende blik bij) “Waar heb je je huidige schoenen gehaald?”
Mijn oude vertrouwde Brooksmodel is dus blijkbaar het zwaarste en stugste model van Brooks en helemaal niet geschikt voor mijn voetenstand en mijn gewicht.

Uiteindelijk liep ik enkele keren over en weer over de loopvloer, en kreeg ik enkele schoenen voorgesteld.

De keuze was niet gemakkelijk, echt schone schoenen worden me nooit voorgeschoteld, maar op aanvraag toverde de verkoper toch iets met een beetje roos tevoorschijn.
Nog niet echt mijn droomschoen, maar de kwaliteit is belangrijker denk ik dan maar, en het werden dus deze Asics T3B5N / TRS Gel Nimbus 15 L in maat 40 (een maat groter dan ik normaal heb). Het zooltje werd daar ter plaatse nog iets aangepast.
New running shoes

De keuze had evengoed kunnen vallen op de Brooks Women Dyad 7 in maat 40, wat ook geen slechte keuze was geweest, maar ik droomde al zo lang over die roze loopschoen.
Untitled

 

 

Wat de betrouwbaarheid van zo’n voetanalyse nu echt  is, daar heb ik geen idee van.
Het feit dat 2 winkels die goed aangeschreven staan (alhoewel ik over mijn oude winkel meer en meer negatiefs hoorde), elkaar helemaal tegenspreken geeft me niet veel vertrouwen.
Weten die verkopers echt over wat ze praten, of is het gewoon wat verkoperspraat met wat bluf?
Geen idee … we zullen zien … en hopen dat dit een blessurevrij jaar wordt … ik ben alvast content met de roze schoenen.

 

 

Over lopen en een dronken man in zijn blote poep

En ondertussen sta ik verder dan ik ooit had durven dromen.
Het blessureleed lijkt achter de rug, ik zit aan les 23 van start2run en de pijn blijft ofwel beperkt en gisteren was het er zelfs helemaal niet. Tof dus, misschien kan ik dit jaar wel beginnen dromen van de 20km van Brussel.

Dat ik gemotiveerd ben, bewees ik gisteren wel, om iets voor 10u ‘s avonds vertrok ik in de gietende regen.

Toen ik een kilomter van huis was zag ik ineens iemand op de grond liggen op het fietspad. Vermits ik de persoon niet had zien vallen moest deze er al wel even liggen.
In eerste instantie dacht ik de ambulance te bellen, maar toen ik nader keek zag ik dat zijn broek en onderbroek tot op zijn knieën hingen en na een korte kennismaking bleek de man vooral last te hebben van alcoholintoxicatie.

Maar toch, door den alcohol of niet, die mens moest toch met zijn blote poep van de straat en uit de regen. Maar een volwassen man die daar geen goesting in heeft, krijg je ook niet zomaar rechtgetrokken.

Gaan aanbellen bij de buren dus. De reactie van de man die opendeed was eigenlijk nog het grappigste.
Buurman: *Dikke zucht* Ge weet toch dat diene gewoon zat is !!!
Ik: “ja, dat zag ik, maar ik ga hem hier ook niet gewoon laten liggen”
Buurman: *Nog hardere zucht* Goed, ik ga mijn vest pakken en ik kom

Samen met mijn chinese vrijwilliger lukte het me gelukkig om de man recht te krijgen, om zijn broek op te trekken en hem en zijn fiets tot zijn thuis (gelukkig maar een straat verder) te escorteren. Gelukkig zonder al te veel problemen, want eens aan de voordeur aangekomen was er een kleine discussie of de fiets al dan niet moest worden binnengezet, en met een dronken man discussiëren is niet altijd zonder risico. De buurman had op een bepaald moment schrik dat ik een pakske slaag als bedanking ging krijgen.

Buurman: “Dat is dus niet de eerste keer, volgende keer laat je hem maar liggen en belt ge nen ambulance”
Haha, ik had een beetje compassie met de buurman, lag daar waarschijnlijk lekker onder een dekentje in de zetel tv te krijgen en wordt dan de regen in gestuurd om (voor de zoveelste keer) die dronken man naar huis te escorteren.

Soit, dat hebben we dan ook weer meegemaakt. Content dat ik terug aan het lopen ben.

 

 

Start2run les14

image

En ondertussen zit ik aan les 14 van start2run. Vandaag liep ik in totaal 23 minuten … dat begint er alvast op te trekken.

Ik begin ook te geloven dat de blessure eindelijk onder controle is na 9 frustrerende maanden.

Het lijkt me zelfs realistisch om in 2014 de 20km van brussel ‘wel’ te lopen en stiekem droom ik zelfs van een marathon (aan motivatie en enthousiasme geen gebrek … wat ook de grootste uitdaging is …. mezelf in toom houden … maar soit voor de marathon geef ik mezelf nog 2 jaar)

In elk geval … vandaag 23 minuten loopgenot … blessure niet gevoeld … spotten van de verse kerstverlichting … het huis op de foto is de winnaar van de dorp sinds jaren (ziet er impressionanter uit in t echt).

Soit … Ik ben terug !!!

Het lopen

En ondertussen zit ik al aan les10 van Start2Run met ons Evy. En het lijkt te lukken, volledig pijnvrij ben ik niet, maar ik heb er goede hoop op dat ik toch zal kunnen opbouwen naar 5km. En zo niet, dan heb ik nog altijd een voorschrift voor een infiltratie in mijn sjakosj zitten (dat ik weliswaar liever niet gebruik).

Gek, terug starten met een start2run programma.
Langs één kant héél tof dat ik terug kan beginnen lopen, langs de andere kant heb ik zoveel schrik dat de pijn toch terug gaat komen.
En ik vind Evy trouwens wel een leuke coach, maar het gaat me soms zo traag, vandaag liep ik in totaal 12 minuten … en pas de tweede helft van januari zal ik mijn 5km mogen lopen.
Maar kom, al bij al ben ik zeer content en gemotiveerd en ik geniet… maar toch hoop ik altijd dat niemand me spot tijdens het wandelen.

De historiek

  • 8 maart … ik merkte voor ‘t eerste dat het lopen me pijn bezorgde in mijn rechterheup/bil
  • 2 april … doktersbezoek met conclusie peesontsteking. 2 maand ontstekingsremmers nemen en loopstop
  • 24 mei … afspraak met een sportdokter, want de klachten werden steeds erger in plaats van beter
  • 27 mei … CT scan laten nemen van de lage rug
  • 31 mei … diagnose ‘herniaKE’ en al ‘beginnende’ vorm van artrose (slik)
  • Juni-oktober 2013: 1 keer per week kine en 2 keer per week de oefeningen thuis uitvoeren
  • Oktober 2013: geen verbetering, constant zeurend gevoel (zeker geen ondraaglijke pijn) ofwel in mijn bil, ofwel in lage rug, zeker bij lang rechtstaan. Lopen heb ik nog enkele keren geprobeerd, zonder te forceren, maar lijkt nog niet aangewezen
  • 21 oktober: afspraak neurochirurg. Deze weerlegt op basis van onderzoek en CT scan de diagnose.  De hernia is eigenlijk maar een kleine bulging die zeker niet voor last zorgt (70% van de mensen van mijn leeftijd hebben dit) en vroegtijdige  artrose is gewoon niet waar, mijn beendergestel is in héél goede staat. Hij denkt eerder aan een ontsteking in de spieren ofzo. SPECT-CT dient te worden gemaakt (skeletscintigrafie) om een eventuele ontsteking op te sporen en dat zou dan kunnen worden verholpen met een inspuiting.
  • 5 november: bespreking SPECT-CT, hierop zijn ontstekingen te zien aan schouders, linkerknie en linkervoet. Niets te zien aan mijn bil, want neen … spieren zie je niet op een scan en hun ontstekingen ook niet tenzij er veel vochtophoping is.
    Spuit is dus niet mogelijk want ontsteking valt niet te lokaliseren. Lopen mag zolang de pijn niet erger wordt. Eventueel kan ik een cortisonenkuur van 2 weken volgen.
  • 13 november: ik neem het lopen terug op, maar op ‘t gemak. Ik start start2run met Evy
  • 20 november: neurochirurg n°2. Hij vermoedt een ontsteking is van het sacro iliacaal gewricht. Ik krijg een voorschrift voor een infiltratie, omdat ik al zo lang op de sukkel ben. Maar vermits het slechts een lichte ontsteking lijkt, is de dokter toch wel eerder voorstander van het uit zichzelf te laten genezen

Geblesseerd - het vervolg

Ondertussen ben ik al 8 maanden geblesseerd.
Diagnoses worden gesteld … en weerlegd.
Voor de moment is de conclusie dat we eigenlijk niet weten wat ik exact heb (waarschijnlijk hardnekkige spierontsteking die we niet exact kunnen lokaliseren). 
Rust helpt niet en ondertussen begin ik ook te twijfelen aan wat ik nu voel. Precies of mijn geest een loopje met me neemt.
Zeggen ze dat ik een hernia heb, dan voel ik ineens een zeurende rugpijn, wordt er nadien gesteld dat ik een ontsteking op mijn schouders heb, doen erna ineens mijn schouders pijn.

Ik ben zwaar gefrustreerd, ik weet niet wat ik moet voelen en wat ik moet doen. Beginnen aan een cortisonenkuur van 2 weken (waarvan je vapeurs krijgt en verdikt), gewoon terug gaan lopen (eventueel met een start to run om mijn lichaam wat geleidelijk aan terug te laten wennen), of blijven wachten?
Ik ga sowieso voor tweede opinie, en ik ben ook van plan om het lopen binnenkort terug op te nemen, misschien is op ‘t gemak lopen nog effectiever dan rust!? Want de pijn is (nu) zeker niet ondraaglijk, ik ben daarnet 5km gaan lopen en dat ging … maar ik voel wel dat de pijn niet volledig verdwenen is en ik heb zoveel schrik om door te overdrijven alles nog veel erger te maken.

Wordt ongetwijfeld vervolgd

De historiek

  • 8 maart … ik merkte voor ‘t eerste dat het lopen me pijn bezorgde in mijn rechterheup/bil
  • 2 april … doktersbezoek met conclusie peesontsteking. 2 maand ontstekingsremmers nemen en loopstop
  • 24 mei … afspraak met een sportdokter, want de klachten werden steeds erger in plaats van beter
  • 27 mei … CT scan laten nemen van de lage rug
  • 31 mei … diagnose ‘herniaKE’ en al ‘beginnende’ vorm van artrose (slik)
  • Juni-oktober 2013: 1 keer per week kine en 2 keer per week de oefeningen thuis uitvoeren
  • Oktober 2013: geen verbetering, constant zeurend gevoel (zeker geen ondraaglijke pijn) ofwel in mijn bil, ofwel in lage rug, zeker bij lang rechtstaan. Lopen heb ik nog enkele keren geprobeerd, zonder te forceren, maar lijkt nog niet aangewezen
  • 21 oktober: afspraak neurochirurg. Deze weerlegt op basis van onderzoek en CT scan de diagnose.  De hernia is eigenlijk maar een kleine bulging die zeker niet voor last zorgt (70% van de mensen van mijn leeftijd hebben dit) en vroegtijdige  artrose is gewoon niet waar, mijn beendergestel is in héél goede staat. Hij denkt eerder aan een ontsteking in de spieren ofzo. SPECT-CT dient te worden gemaakt (skeletscintigrafie) om een eventuele ontsteking op te sporen en dat zou dan kunnen worden verholpen met een inspuiting.
  • 5 november: bespreking SPECT-CT, hierop zijn ontstekingen te zien aan schouders, linkerknie en linkervoet. Niets te zien aan mijn bil, want neen … spieren zie je niet op een scan en hun ontstekingen ook niet tenzij er veel vochtophoping is.
    Spuit is dus niet mogelijk want ontsteking valt niet te lokaliseren. Lopen mag zolang de pijn niet erger wordt. Eventueel kan ik een cortisonenkuur van 2 weken volgen.

 

Op de dool

Buikspieroefenigen
Sinds mijn hernia (die volgends de kinesist nog geen hernia is maar een bulding) ben ik een beetje op de dool op sportgebied.
Ik zoek een goede compensatie, maar niets vind ik even leuk als het lopen … daarmee doe ik van alles wat.

Zwemmen
1 keer per week volg ik zwemles om crawl beter te leren beheersen. Maar zwemmen blijft toch saai, zeker met mijn onweerstaanbare drang om mijn lengtes altijd te willen tellen.

Fietsen
Voor de dagelijkse verplaatsingen, of voor een vakantie vind ik fietsen heerlijk. Maar als vervanging voor het lopen dan weer niet.
Ten eerste zien fietsers er altijd een beetje belachelijk uit, ten tweede is  het ‘s avonds in den donker ook niet echt geschikt, ten derde is het in de winter zeker geen optie om ‘s avonds te gaan fietsen, ten vierde … waarom lopen die voetgangers altijd op dat fietspad.
Ik vind het trouwens ook frustrerend dat ik zo traag fiets. Zo deed ik woensdag een rondje van 30km en was mijn gemiddelde snelheid 21,3km/u. Weliswaar alleen en met een zware damesfiets, maar toch … het blijft wel traag.
Maar vermits we thuis wel een hometrainer hebben, veronderstel ik toch dat fietsen mijn voornaamste vervanging voor het lopen zal worden.

Buikspieroefeningen
Een drie-tal keer per week doe ik trouw een half uur mijn buikspieroefeningen, dat zou immers DE remedie zijn tegen de hernia. Als dat niet helpt zijn ook infiltraties een optie, maar alhoewel ik er zelf niet zoveel van ken zie ik dat absoluut niet zitten. Ik wil die hernia zelf kunnen overwinnen, dat lijkt me de beste manier om er voor lange tijd van af te zijn.
Ondertussen ben ik wel mijn oefeningen kots-beu en ‘t ergste is dat dat gewoon afzien blijft. Je zou toch denken dat het na een tijd ‘een makkie’ zou zijn … mispoes !!!
Buikspieroefeningen zijn tegenwoordig trouwens  ook geen sit-ups meer. Ik heb een blad vol oefeningen, maar sit-ups zijn daar niet bij … eerder van die oefeningen waarbij je op je rug moet liggen en je benen langzaam laten zakken tot net boven de grond (en de gevorderden mogen dan hun benen nog eens open en dicht doen vlak boven de grond)

Hoelahoep
In navolging van Lien bestelde ik me ook een hoelahoep. Kwestie van wat variatie in mijn buikspieroefeningen te brengen. En inderdaad het is leuk. Tot mijn verbazing kon ik hem direct in de lucht houden (wat me met de hoelahoep van Liv nooit lukte) en na een paar keer oefenen lukt het me ook om hem tegenwijzerzin te laten draaien.
Een hoelahoepsessie doe ik een half uur. Dat ik er evenveel calorieën mee verbrand als met lopen dat geloof ik niet, en dat het even efficiënt is als buikspieroefeningen tracht ik ook te betwijfelen. Maar het is wel leuk en ik geloof wel in het nut.

Skaten
Liv is onlangs op skateles gegaan en ik moet zeggen dat ik ook veel goesting heb om me in te schrijven.
Verleden week deed ik al eens een test-toertje in het dorp met mijn broer zijn oude paar inline-skates, maar dat was afzien van het begin tot het eind. Nooit doe ik die skates nog aan, mijn voeten hebben echt zwaar afgezien.
Een andere desillusie was ook mijn snelheid … ik skate begot trager dan dat ik loop. Toch waag ik het maandag op een proefles in de skate-club, en als het me meevalt koop ik me een nieuw paar en ga ik daarmee door.

En het lopen?
Onlangs nog eens geprobeerd en na één test dacht ik dat ik terug kon inpikken. Na drie keer werd echter duidelijk dat dit helemaal het geval nog niet was. Nog een maandje rust en daarna weer eens testen. Ik zal opnieuw lopen … daar ga ik van uit, maar misschien wel wat minder intens. Dus nu is het de moment om te experimenteren met andere sporten zodat ik … als ik terug aan het lopen ben … wat aan risicospreiding kan doen.

 

Trop is trop en teveel is teveel !

‘t is al ongeveer een maand dat ik sukkel met een loopblessure, mijn eigen schuld … ik was TE enthousiast, ik wou TE veel, TE snel.

Zelfstudie op google vertelde me dat ik een slijmbeursontsteking had, niet leuk, want eens je daarmee sukkelt is het voor jaren (vertelden de internetfora me).
De dokter echter bleek toch wel zijn diploma waardig te zijn en stelde de diagnose “Neen, ‘t is geen slijmbeursonststeking, maar een peesonsteking en ik voel ze ‘hier’ (au) zitten”

Even dacht ik dat dit goed nieuws was, maar een peesontsteking is al evenveel miserie. Je kan dan wel ontstekingsremmers nemen (en dat doe ik ondertussen al 2 weken), maar iets dat amper doorbloed wordt heeft daar ook niet zoveel baat bij (vertelde de dokter me).

Rusten, ontstekingsremmers nemen en bidden … dat deed ik dus … tevergeefs.
Want het proefloopje aan gezapig tempo op ideale ondergrond vertelde me dat het nog grondig fout zit. Na 3km terug zeer en bij km4 ook uitstralingspijn.

Volgende stap zal kinesist zijn en ultieme redmiddel is een injectie (maar dat zie ik zelf precies niet zitten … google was daar niet zo lovend over).

Ik zou wel willen huilen, maar ik heb me voorgenomen om dat niet te doen en het volgende in mijn gedachten te houden “Elk nadeel heeft zijn voordeel !”

En ik heb al stappen ondernomen … vanaf vrijdag ga ik op zwemles om crawl te leren (zodat ik -als ik ooit terug zal kunnen lopen- dit kan vieren met een triatlon), en ik ga me concentreren op het fietsen. ‘t is terug goed weer, dus terug met de fiets naar ‘t werk … en binnen twee weken fiets ik al naar Parijs (staat los van de blessure, maar is wel handig meegenomen om mijn zinnen te verzetten).

Lopen is echt wel mijn favoriete sport maar heeft één groot nadeel … ‘t is een zeer blessuregevoelige sport, dus vanaf nu wil ik triatleet worden … als ik geblesseerd ben voor een ene sport, beoefen ik gewoon de andere.

 

CittA Antwerp Urban Trail

Urban Trail

Natuurlijk deed ik ook mee aan de Antwerp Urban trail, met speciaal parcours door parels in de binnenstad, ik was wel eens benieuwd en het paste perfect in het trainingsschema in opbouw naar de Antwerp 10 miles en de 20km van Brussel.
Even was het nog spannend om opvang voor onze kindjes te vinden, maar gelukkig heb ik nog een héél lief nichtje, dat ook nog zo dapper is om op mijn 2 charels te willen letten.

En zo konden Bjeurn en ik naar Antwerpen trekken om daar met een deel van onze familieloopclub (en aanhangsels) deel te nemen.

Om 9u30 werd  het startschot gegeven, toen stonden wij echter nog in de rij om onze bagage af te geven. Geen drama, wij startten helemaal op het einde en tegen dat het onze beurt was om over de start te lopen, was het al bijna 10u.
Handig zo’n gespreide start, zo kan je tenminste eens naar ‘t toilet gaan voor de wedstrijd, zonder lange wachtrij.
Zo’n loop ‘s morgens heeft trouwens ook mijn voorkeur, tegen de middag heb je je sport gedaan en is de hele namiddag vrij  (voor de was, de plas en de strijk)

Eigenlijk was het niet zo verstandig om helemaal op ‘t einde pas te starten. Tegenwoordig haal ik toch wel een mooie gemiddelde snelheid en héél de wedstrijd hebben we volk moeten inhalen. Ik vermoed dat we zo ongewild in de hoogste concentratie lopers beland zijn en dan sta je dus ineens stil aan de trap in de trapstraat … en wel meer dan 5 minuten (zie maar op het blokdiagram aan kilometer 7). Jammer als je net een minuutje tervoren dacht … YES, ik ga hier weer een persoonlijk record breken. Tegen ‘t einde in de Vlaaikensgang (kilometer 11) was het weer van dat … meer dan 2 minuten vertraging … op wandeltempo door de smalle gang, terwijl we een groep Amerikaanse senioren toeristen kruisten.
Maar tja … van een wedstrijd als deze kan je moeilijk verwachten dat je PR’s breekt, je mag al content zijn als je niet tegen een paaltje loopt of over een slechtzittende kassei struikelt.

Uiteindelijk finishte ik op 1u5min27sec (althans volgens mijn tijdsregistratie), een zeer behoorlijke tijd, zeker als ik bedenk dat daar minimum 7 minuten wachttijd tussenzitten, en natuurlijk ben ik ook content dat ik Bart De Wever niet moest laten voorgaan, volgende keer klop ik echter ook Francesca Vanthielen.

In elk geval ‘t was de moeite (alhoewel ik toch weer te hard van stapel ben gelopen, want een kleine blessure, vermoedelijk een slijmbeursontsteking aan mijn  heup, volgende week wat kalm aan doen).
Volgend jaar weer? Misschien, mogelijks, maar zeker geen must … Been There, Done That, Have a T-shirt.
Een bedenking die ik me toch maak, is dat de loop wel duur was, deels door onnodige extra’s als een zoveelste lelijk loopT-shirt en een ontbijt nadien. En eigenlijk kan een simpele stratenloop mij dikwijls evenveel bekoren.
In elk geval, deze klasseer ik onder uitdaging “Loop eens een wedstrijd die je nog nooit eerder liep”

en ondertussen kan ik er nog andere afkruisen ook nl “Loop eens van het werk naar huis”
Dit wou ik al lang doen, en eindelijk kwam het ervan (dankzij een collega die me ‘s morgens wou komen oppikken), een leuke ervaring (12km 1u06min), jammer genoeg is toen mijn heupblessure begonnen.
Ik vrees dat ik ineens weer teveel ineens wil. Mijn crawl verbeteren, sneller en meer lopen.

En ook nog “Loop eens op een andere locatie in het buitenland”
Het buitenland werd Nederland, nl. Amsterdam, waar ik voor een opleiding zat. Zalig vind ik het om op een werkreisje vroeger op te staan, te gaan lopen en de buurt wat te verkennen. Terwijl mijn collega’s enkel het hotel mogen aanschouwen.’t was trouwens de moeite, ik belandde in een wijk met allemaal woonhuisjes op het water, dat had ik eigenlijk nog nooit gezien

En ook las ik nog eens een boek over lopen “Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen” door Christopher McDougall
Het boek was zeer zeker interessant, en ik heb zin gekregen om eens vibrams uit te testen of alvast mijn eerste uitdaging eens tot een goed einde te brengen. Toch zou ik zo graag eens een boek lezen wat mij als loper boeit, motiveert en inspireert. Ik ben geen ultraloper en al zeker geen goede loper, maar wel een hele enthousiaste. Misschien ben ik wel de gemiddelde loper … hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat ik blijkbaar toch niets vindt dat mij op het lijf geschreven is.

25 uitdagingen opgelijst (12/25 voltooid)

  1. Loop eens op blote voeten (aan het strand ofzo)
  2. Loop eens met de muziek van een ander
  3. Loop eens zonder muziek
  4. Loop eens vergezeld van een kindje (op fiets of step)
  5. Combineer 2 (of meer) verschillende sporttrainingen
  6. Doe eens aan trail-running (of iets wat daarop lijkt)
  7. Loop nog eens een wedstrijd met een kindje in de loopbuggy
  8. Loop een wedstrijd (die je nog nooit eerder liep)
  9. Loop eens met een andere partner
  10. Loop eens met een andere ‘groep’
  11. Loop eens van ‘t werk naar huis (of omgekeerd)
  12. Laat je eens droppen
  13. Loop eens een volledige reeks interval (deze uit het programma van Evy Gruyaert 5->10km)
  14. Loop eens 10km in 52min of minder
  15. Verbeter je Coopertijd
  16. Verbreek je afstandsrecord (halve marathon)
  17. Loop eens een duurloop in de hartslagzone waar je moet zitten
  18. Loop eens op een andere locatie (binnenland)
  19. Loop eens op een andere locatie (buitenland)
  20. Loop eens op nog een andere locatie (buitenland)
  21. Loop eens in de sneeuw
  22. Loop eens als het vriest
  23. Loop eens in de regen
  24. Lees nog eens een boek over lopen
  25. Loop 1000 km in 2013

 

 

 

Annelyse is nog altijd in de wolken

Gisteren, de eerste dag die naar lente proefde, was het onze winterjoggingwedstrijd van de loopclub. Eerst hielp ik nog even mee bij de inschrijvingen van de 5km, en daarna zou ik zelf de 10km meelopen.
Ik moet zeggen, net zoals Ruth (die ik niet herkende, maar die ik zeker over de streep heb zien komen), de organisatie was picobello. Aan de inschrijvingen waren genoeg speldjes voor de bostnummers, geen lange wachtrijen, genoeg kleingeld om terug te geven (altijd een opluchting als je de betalingen moet ontvangen). En het parcours was mooi en goed aangegeven.

Liv en Vic in de loop

De eerste loop was een kinderloop … en zoals het een goede moeder betaamt heb ik ook mijn kinderen verplicht om deze mee te lopen. De dag voordien kochten we bij decathlon (de ikea der sportwinkels: schoon en vrij degelijk gerief aan democratische prijzen, waar je gegarandeerd met veel meer thuiskomt dan waarvoor je gekomen was, leuk maar nooit origineel) een marginale training en sportschoenen.
En dat hielp voor de motivatie. Liv liep met gemak onder begeleiding van haar koeka een kilometer op de finse piste. Vic had wat meer aanmoediging nodig, maar samen met de papa lukte die kilometer nog behoorlijk vlot.
Zoals je ziet waren ze zelf ook behoorlijk in hun nopjes.

Toen ze me aan de start van de 10km vroegen naar mijn streeftijd, moest ik even nadenken, ik had me immers op voorhand geen doel gesteld. “Tussen 50 en 55 min” zei ik … “maar met alles onder het uur ben ik ook tevreden”.

Vermits het parcours zich er niet echt toe leende om bij elkaar te blijven en een praatje te slaan, besloot ik gewoon er alleen voor te gaan. Soms hoorde ik de endomondovrouw in mijn zak iets zeggen, maar nooit kon ik echt verstaan aan welk tempo ik liep. Het was dus een grote verrassing toen ik 49min zag staan toen ik de eindstreep naderde. En die 49 gaf me terug een energieboost voor nog een sprintje, want zou het niet schoon zijn als ik onder die 50min bleef.
En zo klokte ik af op 49min43sec en heb ik een nieuw persoonlijk record voor de 10km (zeer onverwachts ook, want ik mijn uitdagingen voor 2013 had ik mezelf het doel van 52min gesteld)

Ik ben hier ook serieus blij mee. Jaren heb ik immers een 10km/u gelopen en al die jaren heb ik niet begrepen hoe anderen 12km/u konden halen. Nu weet ik het wel … oefenen, oefenen en nog eens oefenen (en stiekem hoop ik dat ook mijn nieuwe gezonde levensstijl hier wat aan bijdraagt)
Ik ben dus al volop plannen aan het maken om eens een intervaltrainingsschema op te stellen en blijven te werken aan mijn snelheid.

 

Update: Oh ja, en dan vergat ik nog te vertellen dat ik de leukste supporters ooit had … man en 2 kinders die ik zelf nog kon horen roepen als ik aan de andere kant van de vijver was. Mijn kinders zijn altijd nogal luid, maar nu was het wel echt eens plezant om luide kinders te hebben. Bedankt lieverds

De uitdagingen

Met het lopen gaat nog steeds alles super, ik zal het een beetje combineren (want anders wordt het hier een echte loopblog)

Dit jaar liep ik al 201km (tot nu toe een gemiddelde van 28km/week) , goed op schema dus.

Van de uitdagingen kan ik ondertussen de volgende schrappen.

Loop eens zonder muziek
Sinds mijn oortjes van mijn gsm tussen de autodeur zijn geplet en mijn iPod Shuffel een toertje mee heeft gedraaid in het wasmachien heb ik gewoon geen mogelijkheid meer om muziek op te zetten.
Ik loop dus tegenwoordig altijd zonder muziek, en raar maar waar, ik vind het eigenlijk helemaal niet erg.
Ik klasseerde mezelf altijd onder het soort mens dat niet kan lopen zonder muziek, maar niets blijkt minder waar. Als ik muziek meeheb, ben ik trouwens altijd bezig met het zappen tussen de verschillende liedjes in plaats van er gewoon van te genieten.

Laat je eens droppen

Gedropt
De uitdaging die ik vorig jaar niet verwezenlijkt kreeg zorgde nu voor het meeste voldoening.
Toen mijn zus op zondagavond moest afgezet worden aan het station, liet ik me daar ook droppen.
En toen stond ik daar 20u50 op een zondagavond aan het station van Mechelen.
Ik moet zeggen, in de autorit dacht ik de hele tijd (pfff, moet ik dat nog helemaal teruglopen? Op zondagavond zit ik liever in mijn zetel), maar tijdens het lopen ging het echt super.
Soms kan ik echt een kleine runners high krijgen met eens iets nieuws te doen, zo ook nu.

Loop eens 10km in 52minuten of minder
Was het de schrik onderweg, of het feit dat ik gewoon snel in mijn zetel wou kruipen, ik weet het niet, maar toen ik van Mechelen station naar huis liep, ging het wel best vlot, en tegen ‘t einde merkte ik dat een recordtijd er nog wel inzat.
Nog een extra omwegske gelopen en op ‘t einde alles gegeven. Ik moet zeggen dat het op ‘t einde echt wel afzien was, maar met het leuke resultaat van 51min42sec.

Loop eens op een andere locatie (buitenland)
De eerste buitenlandlocaties zijn gelopen (zie Berlijn)

Loop eens op een andere locatie (binnenland)
Dewi telt niet meer als een ‘andere looppartner’, vorig jaar maakten we al eens kennis voor een blind-loop-date. Zaterdag breidden we er een vervolg aan in kader van “nieuwjaarsloop” (kwestie van het kind ne naam te geven). Toch, achteraf dronken we een glaasje cava.
De mannen en de kinderen mochten deze keer ook kennismaken. We dropten hen in het zwembad op het sportdomein Breeven van Bornem, terwijl wij een uurtje gingen lopen.
T was weer tof en zal wederom herhaald worden … volgende keer gecombineerd met bierproeverij … laten we het de brouwersloop noemen.

25 uitdagingen opgelijst (8/25 voltooid)

  1. Loop eens op blote voeten (aan het strand ofzo)
  2. Loop eens met de muziek van een ander
  3. Loop eens zonder muziek
  4. Loop eens vergezeld van een kindje (op fiets of step)
  5. Combineer 2 (of meer) verschillende sporttrainingen
  6. Doe eens aan trail-running (of iets wat daarop lijkt)
  7. Loop nog eens een wedstrijd met een kindje in de loopbuggy
  8. Loop een wedstrijd (die je nog nooit eerder liep)
  9. Loop eens met een andere partner
  10. Loop eens met een andere ‘groep’
  11. Loop eens van ‘t werk naar huis (of omgekeerd)
  12. Laat je eens droppen
  13. Loop eens een volledige reeks interval (deze uit het programma van Evy Gruyaert 5->10km)
  14. Loop eens 10km in 52min of minder
  15. Verbeter je Coopertijd
  16. Verbreek je afstandsrecord (halve marathon)
  17. Loop eens een duurloop in de hartslagzone waar je moet zitten
  18. Loop eens op een andere locatie (binnenland)
  19. Loop eens op een andere locatie (buitenland)
  20. Loop eens op nog een andere locatie (buitenland)
  21. Loop eens in de sneeuw
  22. Loop eens als het vriest
  23. Loop eens in de regen
  24. Lees nog eens een boek over lopen
  25. Loop 1000 km in 2013
Blog Widget by LinkWithin