Magnifiek mooi maar zonder zever zeer zwaar

2018-03-26T22:24:27+00:00 maart 26th, 2018|Categories: Sport|Tags: , |10 Comments

Mannekes toch, ik had al wel eens een trail gelopen (zelfs een héél leuk filmke over gemaakt … was ik al vergeten), maar de trail waar we ons zaterdag voor engageerden, dat was toch van een totaal ander kaliber.
De team trail in La Roche, 27 km en meer dan 1000 hoogtemeters. Het belleke had moeten rinkelen bij die +1000 hoogtemeters, maar misschien maar gelukkig dat ik de impact daarvan niet ten volle besefte.

Echt waar … die eerste 5 kilometer was vreselijk, en masse allemaal achter elkaar, constant omhoog en weer omlaag, aan een te hoog tempo op een single track. En ik maar denken “Doeme toch, ik ben hier de zwakke schakel, dit komt hier helemaal niet goed”.

Tot op de splitsing met de toer van 16 km heb ik me zitten afvragen of we niet beter gewoon voor de 16 km in plaats van de 27km zouden kiezen.

Waarom het een teamtrail was dat werd me ook duidelijk, dat was dus omdat je voor elkaar moest zorgen, want het parcours was niet zonder gevaar. De ene vriendin maakte eerst een val en liep daarna nog eens tegen een boom en Katoke (mijn partner) had op kilometer 14 een serieuze val, resultaat een dikke en blauwe knie. De andere lopers troostten ons met de woorden “Het is nog maar efkes”, waarop wij piepten “Maar wij doen de 27 km en niet de 16, wij zitten nog maar in de helft”.

Maar een lichtpuntje waren wel de bevoorraadingen met chips, cake, tuckoekjes, snoepjes, appelsien, pannenkoeken à volonté.

En hoewel het parcours ongelooflijk zwaar was, was het echt magnifiek mooi. Ik had echt spijt dat ik dat niet kon delen met mijn gezin … op een bepaald moment zag ik een prachtig plekje aan het water, ideaal om te wildkamperen en wou ik gewoon dat ik mijn tent bij had.

 

Prachtig dus, bijna allemaal onverhard, soms te lopen, maar meestal te stappen, te klimmen, te springen, te glijden of zelfs te waden door het water.
En goed gezelschap … dapper gezelschap ook, Katoke had immers voor januari nog nooit meer dan 10km gelopen. Gelukkig dat ik niet wist wat ons te wachten stond, want ik zou haar anders nooit hebben gevraagd om mijn looppartner te zijn, compleet geschift.

De laatste 10km hielp het gezelschap en de muziek (spotify to the rescue) ons erdoor en uiteindeljik kwamen we aan op 4u38 minuten. Ik wil niet zeggen dat marathons gemakkelijker zijn, maar ik loop mijn marathons wel een pak sneller (een uur ofzo) dan deze 27km. Dat is toch wel een indicatie zijn van de moeilijkheidsgraad van deze trail.

 

Maar daarna was het zalig, nagenieten met ons gezicht in de zon en een drankje in ons hand, en daarna iets gaan eten in de toffe taverne Le Chasselet (als we ook nog eens meedoen, gaan we terug naar daar).

Enfin … ik geniet er al 2 dagen van na, het was echt een hele mooie ervaring. En de stijfheid herinnert me er steeds weer aan, de eerste nacht nam ik wijselijk een dafalgan om te kunnen slapen en de nacht nadien werd ik elke keer wakker als ik moest bewegen, stappen doe ik voorlopig nog als een robot.

En nu is er een beetje het zwarte gat, het grote doel is gepasseerd, nog even nadenken over een nieuwe uitdaging … ik heb al een idee !!!

 

10 Comments

  1. Kato 27 maart, 2018 at 09:45 - Reply

    Ik ben zéér benieuwd naar je volgende uitdaging! Hier wordt het na mijn eerste marathon in Eindhoven (oktober vorig jaar) en de 40km van de 100kmrun voor Kom op Tegen kanker vorig weekend zeer waarschijnlijk de marathon van Amsterdam dit najaar. Ik kijk er al naar uit ?

  2. Nele R 27 maart, 2018 at 10:00 - Reply

    Respect!! Ziet er ongelooflijk mooi maar o zo zwaar uit!!
    Goed dat je er ondanks de moeilijkheid toch een heel goed gevoel aan overhoudt.

    Ben al benieuwd naar de nieuwe uitdaging :-)

  3. Le petit requin 27 maart, 2018 at 13:48 - Reply

    Straf! En inderdaad, zoveel hoogtemeters, dan ben je meer aan het stappen, kruipen, springen dan effectief aan het lopen he :-) Heb ik vorig jaar ook gemerkt toen ik een trail van 15km met 700hm liep.
    En al helemaal een zotte prestatie van Kato, want ook al doet dat zeker niets af aan jouw prestatie, als je tot voor januari nog nooit meer dan 10km gelopen hebt en dan zoiets doet, zotte dinges! :-)
    Zalig wel dat jullie zo’n mooie lentedag hadden; ik vermoed dat het waden door het water daardoor nog wel meeviel?

    Benieuwd naar je nieuwe uitdaging! En als je er toch nog eentje zou zoeken: ik loop begin augustus de Pitz Glacier Trail in Oostenrijk: 26km met 1600hm ;-)

    • Annelyse 27 maart, 2018 at 13:59

      Pfffiew … dat is pas helemaal moedig van u. Reken maar op 6u ofzo om binnen te komen. Ik ga passen

  4. Kristof Tersago 28 maart, 2018 at 11:15 - Reply

    Al eens gedacht aan een marathon trail run? Je kan die doen bij ‘Strong Viking’. Absoluut aan te raden. Meer een uitdaging dan een wedstrijd en dus heel plezant

    • Annelyse 31 maart, 2018 at 00:14

      Nog niet aan gedacht … tot nu

  5. Kristof Tersago 28 maart, 2018 at 11:15 - Reply

    Al eens gedacht aan een marathon trail run? Je kan die doen bij ‘Strong Viking’. Absoluut aan te raden. Meer een uitdaging dan een wedstrijd en dus heel plezant

  6. Myriam 28 maart, 2018 at 18:52 - Reply

    Amai zeg, lijkt mij heel tof zo’n trail. Sjiek van jullie dat je ze hebt uitgelopen, gegleden, geklauterd en ongetwijfeld gepuft! Zelf ben ik pas terug begonnen met tweemaal per week een duurloopje, maar misschien is zo’n trail wel een leuk doel voor volgend jaar.

  7. Anneke 29 maart, 2018 at 12:51 - Reply

    Amai, schone uitzichten wel! En respect dat ge ne trail loopt… mij gaat ge het nooit zien doen. Ik vloek al als ik een toertje door het bos moet lopen :D

  8. […] voor de Eislek trail, een trail die wel mooi moest zijn want in maart liep ik in die regio een trail run en toen dacht ik constant “Had ik mijn tent maar […]

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.