Thuiskomen is leuk, maar ook héél overweldigend.
We kwamen na een jaar leven zonder agenda en todolijst terug in de realiteit, het dagdagelijkse leven. En in dat dagdagelijkse leven hadden we een inhaalslag te doen … veel administratie in orde brengen, een huis terug inrichten, ons leven terug opnemen, tijd spenderen met familie in vrienden en een nieuwe routine proberen in te bouwen.
Maar sinds gisteren heb ik het gevoel dat er terug rust in mijn hoofd is. Alle mails zijn gelezen en vooral beantwoord, mijn petekindje is al eens blijven slapen (in de tent natuurlijk), de toestand in huis is terug wat naar mijn goesting, de kinderen hun kleerkast is aangevuld, de haren zijn geknipt (ja ook die van Bjeurn), de hobbies zijn terug opgestart (ik ben zelfs al eens terug gaan lopen … STIJF!!!), de meeste mensen heb ik al teruggezien, de obligatoire eerste vragen zijn beantwoord (de meest originele en toffe gaat naar een collega van Bjeurn “Heb je geen intellectuele uitdaging gemist”), en ik heb zelfs al eens naar mijn baas gebeld.
Ik ben trouwens niet de enige die het wat chaos in mijn hoofd had na de thuiskomst, Liv die op 30 augustus verjaarde, was dat ‘s morgens zelfs vergeten. Zo hard leven we in het NU.
Er zijn nog wat opvallende zaken aan het terug thuiskomen. Er is een weegschaal en ik zit boven mijn streefgewicht (iets waar ik op de reis nooit ben bezig geweest), er is een spiegel (en ik merk dat ik hier minder content ben met hoe ik eruit zie dan op de reis … de kappersafspraak is gemaakt) en ik merk ook dat er weer meer behoeftes worden gecreëerd (ik wil een activitytracker/sporthorloge) terwijl ik op de reis contenter was met wat ik had. Ik ga dat allemaal wat relativeren, maar ik vind het wel frappant.
Ondertussen zijn de kinderen naar school en is Bjeurn terug aan het werk. Ik schonk mezelf nog een maandje rust, om iedereen op gang te zetten en pas mee op de trein te springen eens hij wat vlot bolt.
We zijn tot de conclusie gekomen dat er niet veel veranderd is, als je na meer dan een jaar terugkomt. De kinderen en hun vrienden dat klikt als weleer evenals wij en onze vrienden en ons dorp voelt nog oud en vertrouwd. Niets is veranderd … buiten op het werk … pas nu valt het op hoe dynamisch een werkomgeving is.
Er zijn trouwens 2 mooie artikels van ons verschenen in het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws. Fotograaf Lukas (HLN) was trouwens zo lief om ons de foto’s ook te bezorgen … waarvan 1 in deze blogpost.
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Aan alles komt een eind. Mijn ervaring is net dezelfde wanneer het einde nadert van een fietsvakantie, die duren natuurlijk geen jaar lang maar slechts enkele weken. De grootste en fijnste herinneringen zitten in mijn hart. Wat ik het meest onthoud zijn de ontmoetingen. Veel foto’s neem ik spijtig genoeg niet. Ieder jaar neem ik het voornemen meer foto’s te nemen. Ik moet zeggen dat ik nu nog met zeer veel belangstelling en smaak jou verhaal lees. Iedereen moet werken om den brode maar ik ben ervan overtuigd dat jullie onbewust reeds denken aan een nieuwe uitdaging. Geniet ervan. Grijs “fan van Annelyse.be”. Daniel
De ontmoetingen overtreffen inderdaad alles. Bedankt voor deze fijne commentaar, leuk om te lezen.
Blij te lezen dat de ‘aanpassing’ zo vlot verloopt.
Geniet nog maar efkes van de rust voor je weer gaat werken!
Zo raar dat je boven je ‘streefgewicht’ zit, je zag er op de ‘reisfoto’s’ altijd zeer scherp uit en je ziet er goed uit!
Rampzalig is het natuurlijk niet, maar ik ben (net zoals jij) een perfectionist hé 🙂
Blij te lezen dat de thuiskomst vlot verloopt. Zelf had ik net het tegenovergestelde toen ik nog eens in Elewijt kwam. Natuurlijk is er eem verschil tussen rondreizen en emigreren. Mischien daarom dat ik mijn draai niet meer vond. Elewijt was “vakantie” en thuis “opeenanderië” ?
Voorlopig hebben we nog altijd het gevoel dat we nog goed zitten in Elewijt, maar de reisdrang is er wel.
Hey,
Gelukkig loopt alles weer wat normaal.Ik kan begrijpen dat het voor allen een aanpassing is.Bjorn naar de kapper geweest.Mooi nu?
Kus van ons twee.
Of het mooi is dat moet je aan Lea vragen, ik was immers de kapper 😉
hey, mss een beetje laat om dit nog te vragen….Zijn jullie op tijd moeten terugkeren voor de kinderen hun eindexamens, of hoe is dat gegaan?
Neen hoor. Gewoon terug kunnen inpikken het schooljaar nadien. Alles in samenspraak met school. Nadien heeft de juf ons nog een complimemtje gegeven dat we zo goed hadden lesgegeven.
Dus je kunt gewoon die overslaan? Geen examencommisie etc?
In samenspraak met de school te bekijken denk ik wel. Bij ons achtten ze dat niet nodig
Ok, dankjewel vr de snelle reactie!