Blog

Blog
Blog 2018-02-21T22:20:58+00:00

10 000 stappen per dag

Operatie terug in de broek

Een nieuw project op tijd en stond, dat is wat ik nodig heb !!! “Operatie terug in de broek” is tot nu toe nog niet zo succesvol geweest, hoewel ik al enkele veranderingen in mijn eetpatroon heb gebracht, elke middag eet ik een slaatje, ik eet meer fruit en we eten ook beduidend meer soep thuis, dat is al goed dus. Maar dit is ook een periode waarin de feesten en etentjes elkaar opvolgen, feestjes en etentjes zijn bij regel niet gezond en ik ben jammer genoeg ook geen gematigd persoon.

Ik heb me echter voorgenomen om te stoppen met mezelf van alles te verbieden zoals snoep, alcohol, ongezond eten …. dat werkt toch niet !!!
In plaats daarvan ga ik eens eerder werken met verplichtingen en voornemens, misschien ben ik wel beter in het “doen” als in het “niet doen”!!!

Zo zijn er dus de gezonde gewoontjes zoals voldoende water drinken (check), meer groenten (check) en zo is er deze maand ook een ander projectje bijgekomen.

Ik geloof niet dat bewegen doet afvallen, elk pondje gaat door het mondje en zelfs in intensieve marathontraining ging het afvallen niet vanzelf en moest ik serieus op mijn eten letten om op marathongewicht te komen, maar ik geloof wel dat letten op je eten gecombineerd met meer bewegen het ideale is.

10 000 stappen per dag … en dat 30 dagen lang

En zo tracht ik nu op 30 dagen op rij aan 10 000 stappen te komen. Ik heb een zittend beroep (en een stappenteller die strenger is dan mijn vorige) dus het is niet gemakkelijk om aan 10 000 stappen te komen op dagen waarop ik niet loop, creativiteit is dus de boodschap. Zo leg ik afstanden onder 2km waarvoor ik anders de fiets zou nemen nu soms te voet af, zo wandel ik soms een eindje onder mijn middagpauze en de avondwandelingen zijn ook terug geïntroduceerd. Het moeilijkste zijn feitelijk de dagen met een volle agenda, dan moet je echt zien dat je gedurende de dag al voldoende beweegt, zo had ik overlaatst een etentje op restaurant na een werkdag, veel vrije tijd blijft er dan niet over. Op die dag heb ik echt overdag al bewust wat meer gestapt en ben ik ’s avonds te voet naar het restaurant gewandeld.

De dag dat ik besliste om dit projectje te doen ben ik trouwens ook creatief moeten zijn, ik zat immers om 23u30 in de zetel en ik wou feitelijk net gaan slapen toen ik me bedacht dat het wel zonde was dat ik al een reeks van enkele dagen aan 10 000 stappen had neergezet en dat ik vandaag maar aan 5000 stappen was gekomen. En ineens besliste ik om nog niet in mijn bed te kruipen en vlug even een wandeling van 5000 stappen te maken, maar 5000 stappen zet je niet zomaar op een half uurtje en toen ik nog 9 minuten had voor 3000 stappen draaide ik mijn stappenteller een uurtje terug om zo toch nog mijn statistieken in orde te krijgen. Freak, ik weet het, maar de cijfers moeten kloppen. Onderweg kwam ik trouwens ook nog Bjeurn tegen die naar huis fietste … shit, het was niet de bedoeling dat mijn man getuige zou zijn van deze nachtwandeling, niemand feitelijk … zijn reactie was echter een niet-verbaasde “Ah, nog voor je stappen aan het gaan?”

Ondertussen zit ik al aan 16 dagen op rij en mijn kinderen vervloeken het project al, want zij worden dikwijls gedwongen om met mij een wandeling te maken, kwestie van ze eens uit de zetel te krijgen waar Liv het liefst in hangt met een boek en Vic op de tablet filmpjes van Enzo Knol ligt te bekijken.

Zo moesten we zaterdag het meetpunt van de Curieuzeneuzen gaan terugbrengen en ik had het lumineuze idee om een deel per fiets te doen, de fietsen dan ergens te parkeren en dan te voet verder te gaan. Ik had immers onlangs bij het lopen een leuk weggetje gevonden dat ik met hen wou delen. Vic had er al meteen geen goesting in en dat werd er niet beter op toen we aan het bewuste weggetje kwamen, het stond immers volledig onder water en we waren feitelijk al te ver gevorderd om terug te keren. Eigenlijk had ik het moeten weten, het weggetje was immers onderdeel van het Vriezenbroek en ‘een broek’ is blijkbaar een laag stuk land dat regelmatig overstroomt.

En zo moesten we waden door plassen van wel 25cm diep op sommige plaatsen, mijn ballerina’s waren daar niet de meest geschikte schoenen voor en Bjeurn zijn sportschoenen trouwens ook niet. De kinderen hadden meer chance met hun stapsandalen en Liv was helemaal in haar nopjes, maar Vic kon er de humor helemaal niet van inzien.

En zo vind ik mijn project geweldig en hoop ik op nog meer leuke momenten en verrassende plekjes, mijn kinderen worden echter al zenuwachtig als ze me op mijn stappenteller zien kijken.

Mijn stappenteller heeft me trouwens vandaag goed liggen gehad, ik zat tegen de middag aan een dikke 3000 stappen en ineens herstartte hij en had ik nog maar 2000 stappen, hopelijk lapt hij me dat soort zaken niet al te veel meer!!!

mei 28th, 2018|Categories: Lifestyle|Tags: , , |4 Comments

Waarom je moet overwegen om je in te enten tegen tekenencefalitis

Toen we verleden jaar in Scandinavië waren, merkten we dat ze daar niet veel schrik hadden voor de Lyme die je kan krijgen door een tekenbeet. Iemand die we ontmoetten zei ons dat het ergste wat kon gebeuren was, dat je verlammingsverschijnselen kreeg, maar dat deze verlamming ook weer verdween na een antibioticakuur.

Er was een andere reden waarom de teken daar meer gevreesd werden, en dat was omwille van het gevaar voor besmetting met tekenencefalitis (Tick-borne encephalitis’ of TBE). In Centraal en Noord-Europa, nl. Oostenrijk, Zwitserland, Zuid-Duitsland, Hongarije, Tsjechië, Slowakije, Polen, ex-Joegoslavië, ex-USSR, Bulgarije, Roemenië, Scandinavië, Baltische landen enz., zijn er immers veel teken besmet met dit virus dat hersen(vlies)ontsteking kan veroorzaken.

In tegenstelling tot Lyme, dat pas wordt overgedragen als de teek 12-24u op een lichaam zit, kan de tekenencefalitis meteen worden overgedragen, op tijd en stond controleren is dus geen oplossing want eens de teek zich heeft vastgeprikt is het te laat, maar gelukkig is er wel een vaccin en vaccineren wordt dan ook aangeraden als je in deze gebieden de natuur in trekt.

Jammer genoeg is dit vaccin ook relatief duur, nl. €39,73 per inspuiting. Reken maar uit als je weet dat de basisvaccinatie bestaat uit 3 inspuitingen die je op een tijdsspanne van een jaar krijgt. Na deze basisvaccinatie volgt er na 3 jaar nog een herhalingsinenting en nadien wordt dit elke 5-10 jaar herhaald (onderzoek heeft nog niet uitgewezen wat de ideale herhalingsfrequentie is).

De prijs van het vaccin deed me twijfelen of wij ons zouden laten inenten voor onze reis naar Slovenië, voor ons gezin zou dit immers bijna op €500 komen. Maar hoe meer ik me informeerde en hoe meer ik er met andere mensen over praatte, des te meer ik ervan overtuigd was dat we dit toch maar moesten doen.
Sommige lezers herinneren zich wel dat toen we verleden jaar in Zweden waren dat we een medisch probleem hadden met Liv die ineens scheel keek, achteraf was dat een storm in een glas water maar toen dachten de dokters meteen aan een tekenbeet.
Die onzekerheid wil ik nu niet meer, ik wil me niet meer elke keer als we op reis gaan, moeten afvragen of het niet verstandiger zou zijn om het vaccin te zetten , ik wil me geen zorgen maken elke keer ik op reis door hoog gras loop en ik wil me ook niet bij elke tekenbeet moeten afvragen of het een besmet exemplaar was.

Overgaan tot inenten dan maar … de spuiten zitten momenteel in onze frigo en onze afspraak bij de dokter is gepland. Het zal ook iets minder duur zijn als we initieel dachten omdat de CM tot €25 per jaar terugbetaalt bij reisvaccins voor jongeren (hiermee krijgen we dan al €100 terug) en ook de dokteres deed ons geld besparen, ze vertelde ons dat een jongerenspuit (die ongeveer even duur is als een volwassenenspuit) eigenlijk gewoon de helft vloeistof bevat van de volwassenenspuit. Ze stelde dus voor om 3 volwassenenspuiten te bestellen, waarvan er dan eentje verdeeld wordt onder de kinderen. Hoera voor een praktische dokteres die ons €120 laat uitsparen !!! En ook hoera voor een zomer zonder zorgen, alvast toch op gebied van teken !!!

Links

mei 27th, 2018|Categories: Travel|Tags: , |9 Comments

Wat kun je doen … als het eigenlijk te warm is om te lopen?

Hoe content ik ook ben met het mooie weer, lopen in warm weer vind ik vreselijk, er is een reden voor dat juli en augustus standaard mijn slechtste loopmaanden zijn. Ik heb nu al medelijden met die lopers die in de hitte de 20km door Brussel zullen lopen en ik ben al een hele week blij dat ik me niet heb ingeschreven voor deze editie.

Maar wat kun je doen om het lopen in de hitte een beetje draaglijker te maken en verantwoord te houden?

  1. Loop met een pet zodat de zon niet rechtstreeks op je hoofd schijnt, en als het mogelijk is kan je starten met een pet die je net onder de kraan gehouden hebt zodat ze ook nog voor verfrissing zorgt.
  2. Smeer je in met zonnecreme, maar let wel op aan je voorhoofd, lopen met zonnecreme en zweet in je ogen dat is niet zo aangenaam.
  3. Kleed je luchtig, niks onder de knie en een luchtig bloesje in lichte kleuren zodat de zon weerkaatst wordt.
  4. Drink voldoende, niet enkel op de loopdagen maar ook op de dagen waarom je niet loopt, zodat je altijd goed gehydrateerd start.
  5. Neem water mee voor onderweg, en genoeg, zelfs op een wedstrijd waar enkele drankbevoorradingen zijn is het nog steeds slim om je eigen water mee te hebben.
  6. Zorg voor verkoeling, het kan ongelooflijk veel deugd doen om wat water over je hoofd of in je nek te gieten. Tijdens de marathon van Parijs (waar het maar 19°C was) nam ik elke 5km een bekertje om uit te drinken en eentje om over mijn hoofd te gieten en echt waar, dat was mijn redding.
  7. Pas je loopmoment aan, loop ’s morgens vroeg of ’s avonds laat als het wat frisser is.
  8. Pas je looproute aan, loop in het bos in plaats van op hele geasfalteerde wegen zonder schaduw.
  9. Loop je een wedstrijd … laat dan je doelen varen, ga niet voor een toptijd, echt niet, daar zijn andere momenten voor.
  10. Vraag jezelf af of je die wedstrijd echt wil lopen in deze condities, overweeg misschien om gewoon vroeg op te staan en thuis je eigen wedstrijd te lopen op een moment dat de temperaturen nog draaglijk zijn en pas voor de echte race.
    Je moet jezelf daar een beetje in kennen, maar voor een 20km van Brussel op een dag dat ze 29°C voorspellen, daar zou ik voor passen !!!

Maar natuurlijk veel succes aan de lopers die de 20km van Brussel wel zullen lopen, en veel loopgenot voor de andere lopers tijdens deze warme dagen !!!

mei 25th, 2018|Categories: Sport|Tags: , |2 Comments

Grotbiken in Valkenburg

Mijn verjaardagskado’s blijven altijd in thema fietsen, vorige keer was het railbiken en voor deze verjaardag gingen we grotbiken. Valt het op dat Bjeurn, die mijn verrassingen plant ook graag fietst?

Hiervoor trokken we naar Valkenburg, waar de Sibbergroeve ligt met het grootste ondergrondse gangenstelsel van Europa, zo’n 70 kilometer aan gangen. In deze grot wordt nog steeds mergelsteen ontgonnen en deze dure kalksteen wordt voornamelijk gebruikt voor renovaties van oude gebouwen.
Maar je kan dus ook fietsen in dat ondergrondse donkere gangenstelsel, en zo deden wij met de kinderen een gegidste toer. Een toffe ervaring, Vic mocht met zijn 1m40 maar net meedoen, maar het was er niet aan te merken dat hij een kantje-boordje was, hij kon even goed mee als de rest. De gangen zijn grotendeels onverlicht en pikdonker, héél goed konden we dus niet zien. Maar het was niet enkel het beperkte zicht dat het avontuurlijk maakte, er waren ook zeer smalle stukken waar we te voet moesten verder gaan en héél lage gedeeltes, waar zelfs Vic zich moest bukken, ik heb met mijn helm regelmatig het plafond geraakt, gelukkig is mergel nogal een zachte steen. Uiteindelijk legden we 8km af in de grot en kwamen we enthousiast terug boven. Vic vertelde wel dat hij het een beetje eng vond, de gids had namelijk een verhaal verteld over 2 jongens die stiekem in de grotten waren gaan dolen, verdwaalden in de grotten en daar na 2 dagen in de donkere gangen overleden zijn.

In de namiddag stond er een klautertocht op het programma in een andere grot, de fluweelengrot, deze bestaat uit uitgegraven gangen onder een oude kasteelruïne op een heuveltop in Valkenburg.
Het hoogtepunt was eveneens het dieptepunt, een afdaling van 30m in de oude waterput van het voormalige kasteel. Toen Vic deze zag sloeg de angst hem om het hart en hij wou dit absoluut niet meedoen. Wel knap van hem (en ook wel van de gids) dat hij zich enkele minuten later toch ook naar beneden liet zakken … en vooral grappig dat hij na 5 meter de gids toeriep dat het sneller moest gaan.

In de grotten was het een 12 tal graden, en ’s middags was het buiten niet veel warmer, maar we hadden de chance dat het ineens héél schoon geworden was tijdens onze namiddagactiviteit.

Toen we de grot buiten kwamen was het het ideale weer voor een verkenning van Valkenburg (een kei tof en mooi stadje), een korte wandeling (veel groen ook rond Valkenburg) en natuurlijk een terraske en een ijsje.

Om de dag helemaal compleet te maken aten we ’s avonds voor het eerst met het hele gezin in de Snax, dat is onze Elewijtse hamburgerzaak volledig in Route66 stijl.
Dit was de eerste keer dat we onze kinderen hierheen durfden brengen want hoewel kinderen er welkom zijn, voldoen de onze meestal niet aan de voorwaarden die er achter de ‘maar’ komen (zie affiche). Gelukkig voor ons, deden ze dat vandaag wel en we denken dat we nog wel eens mogen terugkomen. Tof, want de hamburgers smaakten … alle 62 hamburgers kunnen trouwens met veggieburger besteld worden.

Enfin, mijn 38e verjaardag was weer een goede editie … en weet je wat het leukste is. Liv is de volgende die verjaart en vermits we gezinsactiviteiten geven kan ik van haar kado ook weer meegenieten. Alvast iets om naar uit te kijken !!!

De links

Wij boekten het combi-arrangement via ASP adventure

De wandeling (3,7km) die we deden was deze

Ben je in Elewijt en heb je zin in een hamburger, dan kan je in de Snax terecht

Wil je meer weten over mijn vorige verjaardagsactiviteit, railbiken

mei 23rd, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , , |5 Comments

Melkkefir

Moest ik ooit te horen krijgen dat ik nooit yoghurt meer kon eten, ik zou daar zeer slecht van zijn, ik eet dagelijks mijn portie.

Wij maken regelmatig zelf onze yoghurt maar enkele maanden geleden kreeg ik van lieve lezers kefirbloemekes en sindsdien zit ik ook aan de kefir, dit gaat hier over de melkkefir trouwens, niet over de waterkefir (daar vul ik misschien wel eens een volgende blogpost mee)

Kefir is gemakkelijker om te maken dan yoghurt, maar wel meer uitgesproken van smaak, het is namelijk héél zuur, zo zuur dat ik de enige ben thuis die ervan drinkt.
Maar dat zure went, en het is het helemaal waard, want kefir heeft veel gezondheidsvoordelen (die yoghurt niet heeft) doordat het natuurlijk probiotica bevat dat goede effecten heeft op spijsvertering, …

Het toffe aan de kefir is dat je start met enkele kefirbloemekes, die je koopt of die je van iemand krijgt, en dat die bloemekes daarna blijven vermeerderen, elke keer dat je kweekt heb je 10% bloemekes extra, ik heb er ondertussen al veel weggegeven aan vrienden … schoon toch, het is feitelijk ook een vriendschapsgoedje.

De bloemekes blijven ook super lang goed, blijkbaar kan je ze levenslang bijhouden, de persoon van wie ik ze kreeg had ze al 20 jaar in zijn bezit.

Maar hoe begin je daar nu aan?

Wel hieronder de cyclus

Je start je kweeksel met kefirbloemekes die je even hebt afgespoeld onder de kraan met koud water (enfin, als je de kefirbloemekes 1 keer per week goed afspoelt dan is dat ok, dat steekt zo nauw niet).

Let wel … geen metalen zeef gebruiken, daar kan de kefir niet tegen.

Je legt de boemekes in een potje, keramisch, van glas, uit plastiek … het maakt niet uit zolang het maar geen metaal is.

Je vult het potje met melk tot de kefirbloemekes net onder het melkoppervlak staan. De melk is bij voorkeur volle melk, maar een vriendin van me werkt met halfvolle melk en dat schijnt ook te werken.
Hoe meer melk je toevoegd, hoe lopender het eindresultaat zal zijn.

Zet het daarna 24u tot 48u op een donkere plaats op kamertemperatuur (bij mij is dat in de kast). Hoe langer je het mengsel in de kast zet, hoe zuurder het goedje wordt.

Na het verblijf in de kast is het mengsel veel vaster geworden, via een zeef (geen metaal) worden de kefir en de kefirkorrels gescheiden.

Voila, een kommeke kefir en kefirkorrels waarmee je verder kan kweken (ga terug naar stap 1)

En de kefir eet/drink je zoals je het zelf graag hebt. Ik ben tegenwoordig fan van frambozen erbij (nog wel even laten ontdooien)

Hoe kefir bewaren?

Stel, dat is hetgene dat mij dikwijls overkomt, je bent het kefirmengsel enkele dagen in de kast vergeten en je ziet direct dat het goedje niet meer eetbaar is. Gewoon het mengsel door de zeef gieten en met koud water spoelen tot je enkel de kefirkorrels overhoudt. De kefirkorrels zien er misschien ook wat slecht uit, maar ze herstellen rap eens je terug melk toevoegt en weer van voorafaan begint.

Tot 3 a 4 weken kan je de kefir met veel melk (dubbele hoeveelheid of zelfs meer) in de frigo bewaren. De kefir zal door de koude en door de overmaat aan melk nog wel werken, maar veel trager. Na 4 weken scheidt je de korrels weer van de kefir die waarschijnlijk niet consummeerbaar is, en start je gewoon weer de cyclus op.

Als je de kefir langer niet wil gebruiken kan je deze invriezen. Spoel de bloemekes goed af en wrijf ze dan voorzichtig droog met een handdoek of keukenrol, en vries ze daarna in. Tot 1,5 jaar zouden de bloemekes goedblijven.
Nadien kan je ze opnieuw activeren met verse melk, de eerste porties zullen nog niet voor consumptie zijn, maar na een tijd is de kefir weer net als vanouds.

Nog meer interessante links

mei 19th, 2018|Categories: Lifestyle|Tags: , , |4 Comments

Miniweekend op paalkamping

Het was de bedoeling dat we het vorige verlengd weekend op staptrip gingen met Lobke, Jelle, Tess en Alix maar een werkdag van Bjeurn, een voetbaltornooi en een lentefeest hebben dat plan geboycot. In plaats van het weekend te verzetten (naar wanneer? … die agenda slipt maar vol met andere -meestal leuke- dingen) besloten we een avondje langs te komen tussen werkdag en lentefeest in op de paalkamping waar Lobke en co zouden verblijven.

Het is tegen mijn principes,* Idealiter probeer ik niet terug te gaan naar het bekende maar kies ik liever voor iets nieuws (behalve bij eten) maar het was geen straf om nog eens terug te gaan naar paalkamping De Steenberg in het Meerdaelwoud, ’t is namelijk een pareltje.

Als ik dacht om vlug eens alles in een rugzak te steken voor een nachtje, dan viel dat wel tegen. Een tent, 4 slaapzakken en matjes, eet- en kookgerief, zaklamp, 3 flessen wijn, enkele liters water  …. nemen al snel veel plaats in. Uiteindelijk moesten we elk een rugzak dragen … voor de volle 1,5km wel maar, maar toch. En zo werd ik er weer mee geconfronteerd dat hiken toch iets totaal anders is dan fietstrekken, het gewicht beperken is zoveel belangrijker voor stappers … je zou bijna begrijpen waarom die stappers van de lelijke afritsbroeken dragen in plaats van een zware jeansbroek.

Op een paalkamping mag je volgens de regel maximum met 3 tenten staan, maar tegen het eind van de avond stonden er meer dan 10, wat nog niets was in vergelijking met de dag voordien, want toen waren het er volgens de verhalen wel 20 !!!
Maar als we dan allemaal rond het kampvuur zaten en iedereen samen met ons broodjes op een stok maakte (mijn recept verdubbelen was misschien overdreven … maar nu konden we wel delen) dan ben ik ervan overtuigd dat deze regel wel eens mag verbroken worden.

Speelgoed was er niet, maar een boom om in te klimmen, schommels in de boom, vuur, een wei met zeer lang gras en voor Liv het boek Lampje van Annet Schaap … was meer dan voldoende ter entertainment.

’s Nachts had ik het weer koud, ik had nochtans geluk want de nacht voordien was het naar het schijnt nog een pak kouder, maar op dat moment besliste ik dat ik een nieuwe slaapzak zou kopen, zo’n donzen exemplaar met een comforttemperatuur van 0°C.

De ochtend verliep nog zeer gezapig met kinderen die sliepen tot bijna 9u, dat had ik niet verwacht want Liv begon om 6u45 haar droom al aan mij te vertellen en Vic vroeg om 7u of hij mocht opstaan om het kampvuur weer aan te steken.

En hoewel dit maar een zeer kort tripje was, geniet ik er al weer dagen van na, hoeraaa voor paalkampings !!! Vic heeft trouwens ook nog een mooi aandenken aan onze overnachting, een schone uitslag waarschijnlijk veroorzaakt door processierupsen.

Voordat jullie ernaar vragen, ziehier het recept van onze broodjes op een stok

*Idealen zijn zoveel sympathieker dan principes !!!

mei 16th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , |8 Comments

Over reclame enzo

Vandaag kwam er in de media dat influencers transparant moeten zijn en hun blogposts, instagram, …. vergezellen van het label reclame, enfin, daarna werd dat dan weer ingetrokken.
Ik heb echter alvast mijn label “samenwerking” veranderd naar “reclame” en ik blijf nog steeds volledig achter mijn reclamecode staan die ik al meer dan 2 jaar geleden schreef.
Ik wil héél transparant zijn als een blogpost uitgaat van een samenwerking, …. maar jullie mogen niet van mij verwachten dat ik het ook altijd vermeld wanneer een blogpost ‘geen samenwerking’ is, want 99% van mijn blogposts zijn dat niet. Ik heb het immers eens nagekeken en op mijn blog staan welgeteld 24 blogposts die het gevolg zijn van een samenwerking, waaronder meestal activiteiten waaraan ik mocht deelnemen. En vermits ik bijna 2400 blogposts in totaal schreef is dat ongeveer 1% van alles wat ik ooit op mijn blog schreef.
Op zich vind ik het feitelijk geen slechte zaak dat er een regelgeving komt, want ik voel me soms bedot als blijkt dat bloggers verzwijgen dat ze die vakantie niet zelf betaald hebben, laten uitschijnen dat ze spullen zelf gekocht hebben terwijl dat niet zo is of reclame maken voor het goede doel terwijl ze daarvoor betaald worden, terwijl ik daar eigenlijk geen probleem mee zou hebben als het ook transparant was. 
Enfin zie hieronder
mei 15th, 2018|Categories: Lifestyle|Tags: |4 Comments

Citytrippen in Mons

Nu algemeen gekend is dat we liever niet meer aan fysieke kado’s doen wordt het plezant, voor zijn verjaardag kreeg Bjeurn van zijn zussen een kadobon voor een charmeverblijf en … en nu komt het beste … onze kinderen werden dat weekend door hen opgevangen.

We kozen voor een weekend in de regio Mons, in Henegouwen zijn we immers nog niet veel geweest en onze citytrip in Luik was zo plezant dat we ook de andere Waalse steden eens willen bezoeken, een work in progress !!!

Mons is een super gemakkelijke stad om met de auto te bezoeken, met veel gratis parkings nabij het centrum. Je mag wel niet zo loemp doen als wij … zo content zijn dat er net iemand wegrijdt, langs achter de parkeerplaats inrijden terwijl hij langs voren zijn plek verlaat en zo niet merken dat je je op een gehandicaptenplaats hebt geplaceerd. Deze flater wordt als “loempekosten” opgenomen in mijn budgetfile. Enfin, we hebben het niet aan ons hart laten komen toen we de boete onder onze ruitenwisser opmerkten, ik probeerde de filosofie te implementeren “Maak je er niet druk in als je er toch niets aan kan veranderen” en wonderwel lukte dat deze keer. Maar enfin, gratis parkeren dus in Mons.

Zoals meestal gaan wij enkel voor de gratis activiteiten, we gingen een planneke halen bij de toeristische dienst en besloten de aangeduide stadswandeling te lopen.

 

En inderdaad, Mons is een toffe stad …met het mooie stadhuis (niet vergeten het aapje te aaien met je linkerhand als je wat meer voorspoed wil in het leven), met flamboyante trouwers en knappe binnentuin, met het impressionante kunstwerk van Arne Quinze dat gebouwd werd ter ere van Mons culturele hoofdstad 2015, maar al instortte voordat 2015 inging (en nadien weer wederopgebouwd werd) maar het absolute hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) was het belfort. Dit Belfort staat op een heuvel gebouwd en als je daar boven bent sta je helemaal in het groen en het schoon uitzicht krijg je er nog eens bovenop. Dat is het leuke aan de Waalse steden, ze zijn groen of misschien lijken ze alleen maar groener omdat ze altijd wel een schoon uitzicht hebben om al dat groen te aanschouwen.

Voorts profiteerden we van het zonnige weekend op gezellige terraskes en op het bierfestival dat daar toevallig ook plaatsvond.

Héél charmant was ons hotel misschien niet, maar het personeel was dat zeker wel, iedereen deed ofwel zijn best om Nederlands te spreken en als dat niet goed genoeg naar hun goesting lukte excuseerden ze zich hier uitgebreid voor. Sympathieke mensen in Henegouwen, tot ze in hun auto kruipen toch … want zelfs op het voetpad voelden we ons niet veilig nadat ik daar bijna werd aangereden.

De volgende dag maakten we een wandeling in het natuurgebied Des Hauts-Pays, niet spectaculair maar wel zooo schoon.

… ik waande me met momenten niet meer in België, wat feitelijk aan mij ligt, want ik heb altijd de neiging om te denken dat Vlaanderen representatief voor België is, nl. plat, overbevolkt en volgebouwd. Afsluiten deden we in een bruine kroeg (ik hou zo van bruine kroegen) met nieuwsgierige tooghangers, een caféhond en gratis vleesjes.

Het was weer een schoon weekend … Wallonië smaakt naar meer !!!

mei 9th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , , , |9 Comments

“Minder” is minstens even belangrijk als “duurzaam”

Duurzaam, energiezuinig, hernieuwbaar, bio, … het leeft !!!

Hernieuwbare energie

Het is niet zo moeilijk om een energieleverancier te vinden die werkt met 100% hernieuwbare energie, ik denk bijvoorbeeld aan Ecopower die zijn elektriciteit haalt uit Belgische zon, wind en waterkracht. Maar 100% hernieuwbaar is niet hetzelfde als geen impact op het milieu, alle energie die verbruikt wordt heeft immers zijn impact … windmolens moeten immers ook gebouwd worden, ……
Laten we eerst starten met het besparen van energie en daarnaast ook kiezen voor groene energie.

De auto

Om de luchtkwaliteit te verbeteren is er in Antwerpen en Brussel een lage emissiezone, zodat de oude vervuilende dieselwagens niet meer binnen mogen. Er rijden echter bijna 500 000 salariswagens rond in België en dit is nog steeds in stijgende lijn. Bij deze salariswagens maakt het financieel geen enkel verschil of je nu 500 of 5000 kilometer rijdt per maand, een logisch gevolg is dat er met salariswagens ook meer gereden wordt dan met eigen wagens.

Er wordt wel duurzamer gereden (duurzamer want het zijn nieuwere en dikwijls zuinigere wagens, alhoewel het merendeel van de salariswagens nog steeds dieselwagens zijn), maar er wordt ook steeds meer gereden. Zouden we naast de zuinigere wagens te promoten, ook niet eens proberen om de auto wat minder te gebruiken?

Kleding

Ik kocht ooit een T-shirt in biokatoen (geproduceerd via biolandbouw, zonder gebruik van pesticiden, ….) van een merk dat ecologie als zijn missie beschouwde. Jammer genoeg merkte ik na de eerste keer wassen dat er gaatjes in de stof zaten. Een fenomeen dat de meesten wel kennen, T-shirts die al snel gaatjes hebben ter hoogte van de navel. Dikwijls wordt dit fenomeen gewijd aan de riem of aan de sluiting van de jeansbroek, maar wat velen niet weten is dat dit fenomeen zich voordoet bij kleding die gemaakt is uit enkel geweven of gebreide stoffen, stoffen die met 2 of 3 draden gemaakt worden zijn kwalitatief veel beter.

Ik vind het dan ook jammer dat er gefocust wordt op het biokatoen, maar dat het bio-effect teniet gedaan wordt door het feit dat je het T-shirt maar enkele keren kan dragen.
Moeten we naast ecologische kleding er ook niet naar streven om minder kleding te kopen, maar dan wel kwalitatievere stuks en liefst nog eens slow fashion (kleding die binnen 5 jaar niet gedemodeerd is).

Plastic

Deze maand is het Mei-plasticvrij, en ik las een artikel met tips, waaronder enkele goede en gemakkelijk implementeerbare. Eén van die tips was, om een vulpen of potlood te gebruiken in plaats van plastic. Ik vind dat hier niet zo goed uitkomt wat er misschien wel mee bedoeld wordt. Ik moet bekennen dat mijn huis vol ligt met stylo’s en dat ik me niet kan herinneren wanneer ik er echt eens eentje volledig leeggeschreven heb, de meeste van die stylo’s heb ik gratis gekregen en staan vol met reclame.

Ik zou bij deze tip zeggen “Zeg neen tegen freebees”. Freebees zijn de gratis stylo’s, lanyards, USBsticks, kalenders, zadelhoesjes, sleutelhangers, … die we regelmatig gratis ergens bij krijgen. Maar is het niet beter om ons eerst eens af te vragen of we die stylo / … wel echt nodig hebben en of we van plan zijn om deze dan ook te gebruiken tot het eind van zijn levensduur, want het heeft weinig zin om een freebee aan te nemen als je weet dat hij toch maar in je huis zal liggen slingeren tot je hem uiteindelijk in de vuilbak gooit.

Kadootjes

Kadootjes zijn ook nog iets waar volgens mijn nog veel in gesnoeid kan worden. Ik heb het al jaren moeilijk met kermissen, waar mijn kinderen gaan vissen en een plastieken speelgoedje kiezen, dat dan meestal de zelfde dag nog stuk is. Feitelijk vind ik dat héél decadent.

In dezelfde categorie vallen dikwijls de verjaardagsfeestjeskadootjes die in veel gevallen ook van plastiek zijn en waar in veel gevallen nadien niet meer mee gespeeld wordt. En dan zijn er ook nog de verjaardagsfeestjeskadotjes die door het feestvarken worden gegeven aan de gasten om hen te bedanken voor hun komst, die meestal bestaan uit een plastiek zakje, met balonnen, snoepgoed en nog een plastieken prul.

Misschien moeten we eens minderen met al die kadootjes, die we niet geven omdat ze een meerwaarde hebben maar omdat we vinden dat het zo hoort. Zo zijn wij hier thuis gestart met ervaringen te geven op de verjaardagen en op de uitnodigingen voor de verjaardagsfeestjes vermelden we nu specifiek dat we geen kadootjes willen. En geloof het of niet, de kinderen kiezen hier zelf bewust mee voor.

Minder, bewuster en kwalitatiever

Enfin … de clou van mijn relaas is dat duurzaamheid natuurlijk een goede zaak is en het is geweldig dat dit echt begint te leven, maar naast duurzaamheid zijn er nog andere peilers namelijk “MINDER”, “BEWUSTER” en “KWALITATIEVER” en die peilers zijn minstens even belangrijk.

mei 2nd, 2018|Categories: Simplify|Tags: , |4 Comments

Tof … maar nooit meer zonder koffie !!!

Na de Mullerthal trail (waar Bjeurn de bagage droeg) ging ik nu nog een stapje verder … een meerdaagse staptocht MET tent en ZONDER man om alles te dragen. Mijn gezelschap voor de tocht waren dit keer immers niet mijn gezinsleden (hun agenda stond te vol) maar NoNonsonsmon An en Lies waren een zeer goed alternatief.

We waren immers uitgenodigd voor de trekkingdays van Decathlon in de Getevallei, waar we 2 dagen konden stappen in de regio Linter en Zoutleeuw en samen met de andere deelnemers overnachten op een bivakplaats.

We konden kiezen tussen een dagafstand van 10, 20 of 25 km … amai, was ik blij dat we voor de 20 km en niet voor de 25 km geopteerd hebben. Het was immers de eerste keer dat ik rondtrok met een zware rugzak met kookgerief en tent en dat was toch niet te onderschatten.

Over het inpakken van onze rugzak zijn op voorhand ook veel berichtjes gewisseld. Een staprugzak inpakken is toch nog iets anders dan het inpakken van een fietszak … het gewicht is veel belangrijker. Zo viel het me op hoe zwaar een jeansbroek is en twijfelde ik ook over de fles wijn. Bjeurn vertelde me dat stappers de wijn meestal overkappen in een plastieken fles, maar wij hebben thuis geen plastieken flessen, dus we losten dat anders op …. met een scoutstrucje …. ik verstopte de fles in een struik op de bivakplaats toen ik An daar ging oppikken. Wie geen plastieken flessen heeft moet slim zijn.

Natuurlijk maakte ik beginnersfouten, de rugzak die ik van Bjeurn leende niet afstellen op mijn lijf bijvoorbeeld, en het zwaarste item, namelijk de tent, bovenaan steken in plaats van onderaan, dat bekloeg ik me op het einde van dag één wel. De volgende dag nam Lies de tent over, tot we na 5km stappen vlak aan onze wagen passeerden … we maakten graag een kleine omweg om al hetgene dat we niet meer nodig hadden al in de auto te leggen.

Het weekend was echt wel de max, een wandeling door de bloesemstreek, 2 toffe madammen, workshops op de bivakzone (waar we niet naartoe gingen omdat we zoveel te vertellen hadden, al was ik beter wel naar de workshop “Rugzak inladen” gegaan), zelf op een vuurtje ons water koken en eten uit zakjes, schoon weer, ….

Alleen maakte ik een vreselijk verkeerde inschatting, ik ging ervanuit dat er wel koffie zou te verkrijgen ’s morgens … en dat was dus niet zo, en als ik ’s morgens geen koffie drink dan krijg ik hoofdpijn. Dus nooooit, noooooit ga ik nog hiken zonder mijn bialetti, en als ik dan toch bezig ben neem ik ook direct nog een appelsien mee.

Maar voor de rest … perfect weekend, voor herhaling vatbaar. Als beginnend stapper vond ik het héél gemakkelijk dat alles georganiseerd was en dat we gewoon maar de kaart moesten lezen en de wandelknooppunten volgen, maar feitelijk is het ook weer zelf te organiseren, een paalcamping zoeken en een route uitstippelen !!!

Nen dikke merci aan Walkie Talkie en Decathlon voor de uitnodiging … volgende keer ben ik graag weer van de partij !!!

april 24th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , |8 Comments