Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (aan de slechte kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Ouderschap … constant het ritme bijsturen

IMG_20141129_195633

Sinds ik mama ben, moet ik constant het net gevonden ritme bijsturen aan nieuwe situaties. “Dynamisch” kan je het ouderschap wel noemen.

Eerst wordt het kind geboren, met een huilbaby was de aanpassing meteen groot. Ik herinner me nog dat Bjeurn me ooit -vermoeid- vroeg: “Is ‘dit’ nu ons leven”?

En zo volgenden er nog meer momenten waarop het ritme moest worden aangepast.

  • Een tweede kind (dat viel nog mee)
  • de overstap van creche naar school (rampzalig, echt)
  • verandering van werklocatie van de man, 60km verder (dat we oplosten met nieuw werk voor mij)

En daarna ging het beter.

  • Het tweede kind ging ook naar ‘t school, een dikke verbetering zowel op vlak van tijd als financieel.
  • Ik begon 4/5e te werken … een zaligheid.

En ik dacht … dat het ergste achter de rug was. Genieten tot ze in de pubertijd komen!!! De lagere school leeftijd is toch de gemakkelijkste leeftijd , zeggen ze … niet?

Inderdaad, lagere school kinderen zijn geweldig.
Niet meer zo schattig weliswaar , maar in ruil krijg je wel veel terug; zelfstandigheid, intelligentie, toffe babbel, toffe activiteiten om met ze te doen, minder kuren  …
Heerlijk vind ik dat, geen buggy’s meer, geen dutjes meer, in de auto stappen en gewoon vertrekken want de kinderen klikken zelf hun gordel vast.
En om 7u des morgens, komen ze even langs om te vertellen dat ze opstaan, waarop ze naar beneden gaan en zelf de tv opzetten. In het beste geval dekken ze nog de tafel en geven ze de kat eten.

Maar er is ook een keerzijde aan lagere school kinderen, namelijk hun hobby’s.
Hier is dat  inline skate (3 keer per week), voetbal (3 keer per week), zwemmen (1 keer per week), scouts (1 keer per week).
Daardoor moeten we elke dag wel ergens zijn (buiten vrijdag). En het is een hele uitdaging om huiswerk, avondeten, hobby, bad in één avond gepropt te krijgen.

Er moet dus weer iets veranderen, weer op zoek naar een nieuw ritme.
Mogelijke oplossingen

  • Naschoolse activiteiten reduceren … maar scouts en zwemmen vind ik te belangrijk, de voetbal schrappen is geen optie voor de zoon, en het inline skaten is te belangrijk voor de dochter.
  • Vroeger opstaan, om vroeger naar het werk te kunnen vertrekken en dan ook weer vroeger te kunnen stoppen. Niet echt een optie … 5u50 vind ik al vroeg genoeg. Vermoeidheid werkt trouwens stress in de hand.
  • Mijn fiets terug inruilen voor de auto om te gaan werken. Dit heb ik héél zwaar overwogen, maar neen. Ik ben trots en blij om met de fiets te kunnen gaan werken. Het is goed voor de mobiliteit van anderen, mijn gezondheid, het milieu en natuurlijk ook voor onze portemonnee.
  • Voor enkele dagen per week naschoolse opvang zoeken waar ze avondeten krijgen en huiswerk kunnen maken. Lijkt ideaal, ik ben de zoektocht alvast gestart.

Voorlopig kwam ik enkel tot het volgende, waar ik wel veel van verwacht.
‘s morgens wat minder op het gemak doen en mijn ontbijt uitstellen tot op het werk. Getest en uitgeprobeerd … spaart me 20 minuten uit. En op 20 minuten kan je veel doen tijdens de avondspits.

Hopen dat het werkt dus, en hopen dat het alleen maar beter wordt … tot ze in het middelbaar zitten, want “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen”.
Maar gelukkig –naar ‘t schijnt – ook “grote kinderen, terug wat meer vrijheid voor de ouders”.

Geocachen ... zo begin je eraan !!!

Geocachen ... zo begin je eraan

 

Wat er juist zo leuk is aan geocachen vertelde ik al hier.
Maar hoe begin je daar nu aan, aan dat cachen?
 

Wat kan je verwachten?

Geocaching is eigenlijk een soort schattenjacht. En je zou ervan versteld staan hoeveel caches / schatten zich in je buurt bevinden. 
Het is dan de bedoeling dat je deze schatten gaat zoeken (op basis van hun GPS-coordinaten) en je je naam in het logboek kan plaatsen, en eventueel ook digitaal kan loggen.
Er zijn geocaches op mooie afgelegen idyllische plekjes, maar evengoed in steden, dorpen, … Bij jou in de buurt, maar evengoed in het buitenland.

Wat heb je nodig?

  • Een computer of smartphone met internet
  • Een GPS (dit kan je smartphone zijn, of een GPS-toestel waar je coördinaten kan ingeven).
    Met mijn smartphone kom ik al héél ver, maar ik merk wel dat ik met mijn loopgps (forerunner 305) toch nauwkeuriger ben.

 

Hoe begin je eraan?

Op verkenning op de geocachewebsite

 Je start op de website www.geocaching.comHier kan je je geocaching-account aanmaken, dit is gratis voor een basis-account (en ik heb tot nu toe nog niet de behoefte gehad om premium te worden). Ook kan je al eens de site verkennen.
Zeer interessant is de kaart met daarop de geocaches op aangeduid. Als je naar de kaart kijkt, zie je verschillende soorten icoontjes, deze geven het type cache aan. Je hebt immers de ‘regulars’, maar ook ‘mystery caches’ (met een al dan niet moeilijke raadsels om de coordinaten te vinden) en ‘multi-step’ caches.
Als je nu eens klikt op een ‘regular’ cache (laten we hier maar mee beginnen), zie je dat er gegevens worden meegegeven over de cache.
De moeilijkheid om deze te vinden, de moeilijkheid van het terrein, de grootte van de cache (micro is ongeveer de grote van een fotoroldoosje van vroeger, een regular heeft al de grootte van een grote yoghurtpot), de coordinaten (zeer belangrijk), een omschrijving, een hint (de code voor ontcijfering staat erbij, maar als je gewoon op ‘encrypt’ drukt, verschijnt de vertaling zonder dat je er moeite voor moet doen), de attributes (geven info over de cache), het digitale logbook, ….

De app op je smartphone

Je kan de officiële geocache app op je smartphone plaatsen … maar voor de android-aanhangers  ik zou je echter een andere aanraden, nl c:geo.
Met deze app kan je inloggen met je geocaching-account, maar je hebt meer mogelijkheden dan bij de officiële app. Je kan de kaart zien met de caches, je kan een lijst oproepen met caches dichtbij en je kan je via een kompas laten leiden naar de coördinaten. Eigenlijk heb je de website niet meer nodig.
Voor een uitgebreide uitleg betreffende de app kan je hier terecht … maar eigenlijk wijst het zichzelf wel uit.
Voor de iPhone en iPad is er (naar mijn research) enkel de officiële versie.

Een cache gaan zoeken

Voor je eerste cache zou ik het niet te moeilijk kiezen. Een oppikker zoals ze zeggen (zoek iets met de gemakkelijkste moeilijkheidsgraad), en liefst op een rustige plek, zodat je op je gemak kan zoeken.
Ofwel zet je de coördinaten in je GPS, ofwel laad je je leiden via de app op de smartphone.
Als je de cache niet direct vindt zijn er nog altijd enkele mogelijkheden. Bekijk eerst al eens op de site/app, of er in de omschrijving iets staat, misschien is er een tip gegeven (gewoon op klikken of op encrypt klikken en ze wordt leesbaar), soms staan er ook spoiler foto’s.
Als je met deze tips niets bent heb je 2 opties … je zoekt verder en komt eventueel later nog eens terug, of je speelt het wat slimmer.
Kijk eens goed rond, soms zie je een spoor van je voorgangers die naar de cache leidt.
Geen spoor gevonden? Dan wordt het tijd om het leep te spelen. Een cache heeft altijd een digitaal logboek, maar regelmatig kan je daar (al dan niet tussen de regels) wat tips vinden in verband met de verstopplaats.
Nog niet gevonden, laat je niet ontmoedigen. Dat hoort ook bij geocachen … soms moet je eens (of meermaals) terugkomen.
Wel gevonden … vergeet niet om je naam in het logboek te schrijven en digitaal te loggen.

Wat kan je vinden in een cache?

Sommige caches bevatten travel bugs of coins. Dit zijn gecodeerde plaatjes, die van cache tot cache reizen. Deze trackables hebben dikwijls een ‘doel’ (codenummer ingegeven in de website) bv. tot in Brazilië reizen. Ik heb echter nog nooit het geluk gehad om op een trackable te stoten.
In de meeste grotere caches zitten ‘goodies’ om te ruilen, sleutelhangers, kleine speelgoedjes, …. dit maakt het natuurlijk spannend voor de kinderen.

Wat zijn muggles?

Als geocachers het dus hebben over muggels dan bedoelen ze “De mensen die niets met geocachen te maken hebben”, de “onwetenden”, “degene die net tot ons clubje behoren”.
Bij het oppikken van een geocache moet er altijd opgelet worden dat “de muggels” dit niet zien.
Nog meer uitleg vind je hier op de geocaching website, of bij de geocachingwijzer

 

De feestdag … voor ieder wat wils

De feestdag … of het nu geweeraflegging of wapenstilstand is … dat maakt niet zo uit.

Dat we iets leuks moesten doen … dat was wel logisch.
Wapenstilstand is immers een leuke feestdag. Een lege dag, zonder school, werk, hobbies, … en ook niet gevuld met familiale verplichtingen.
Dus vrij in te vullen !!! Dat gebeurt niet veel meer.

We zochten voor ieder wat wils.

Een herfstwandeling (voor de ouders) in een speelbos (voor de kinderen). Dat werd het vossenhol in Bertem.

Welkom in 't vossenhol

Met zicht op de radar konden de kinderen zich uitleven op hindernissenparcours, spelen met een reuzen micadospel, klimmen tot in de uikijktoren, spelen in de kabouterhuisjes, ….

Op de radar

De moeite alvast … zeker op een mooie dat als deze (waarop enkel de moeder een jas vandoen heeft)

Konijnenpijp in het vossenhol

De herfstwandeling begon met wat geklaag (zoals steeds in ‘t begin) totdat de scoutsgriet de plassen, modder, eikeldopjes, … ontdekte

Met de laarzen in de modder

Op mijn aanvraag zochten we nog een geocache. Liv trekt wel een raar gezicht, maar dat is vooral een gimmick, de kinderen zoeken misschien zelfs nog liever naar de schatten als ikzelf. Zeker als het een grote is zoals deze (waar dan kleine ruilkadotjes inzitten).
Deze cache bevond zich in een grote put in het bos en hij was ingegraven in een koker in de grond met rubberen deksel (in Liv haar hand). De cache heette toepasselijk “de draaikolk”

Geocache gevonden

Ook dachten we aan ‘den brouwer’ van ons gezin. Er staat immers 500 liter van zijn bier te gisten in een naburige brouwerij.
Vandaag kregen we alvast een proeverke … smaakt veelbelovend.

Het leven als vrouw van de brouwer #bierproeverij #lekker

Amsterdam Marathon: Het verslag #15

En nu … het verslag van mijn eerste marathon. Het was een lang stuk op te typen en ik had ook een dag nodig om het allemaal nog eens opnieuw te beleven en te laten bezinken. Dat deed ik tijdens een dagje me-time in de sauna.
Hoe ik de dagen en momenten voordien beleefde vind je hier. Wat er nadien gebeurde in het stadium, lees je hieronder.

Eens aangekomen aan het stadium, was ik echt wel super nerveus. Ik wist dat ik goed voorbereid was (alhoewel het vreemd is dat de 3 laatste weken relatief weinig kilometers gedaan werden), maar ik was ook al de hele week goed verkouden en nog steeds stemloos. Ik had bovendien ook wat schrik van het weer (hoge luchtvochtigheid en met zijn 19°C warm voor een 19 oktober, ook was er veel wind).

Start marathonDe momenten voor de start waren typisch voor een groots loopevenement, drummen tussen het vele volk om in je startvak te geraken.
Onderweg brak een charmante Amerikaan nog even mijn nervositeit. Hij liep immers enkel in een speedo met de Amerikaanse vlag (met zijn nummer daar wat ingepropt).
Op de vraag van iemand of hij het  niet koud had antwoorde hij “straks als we aan het lopen zijn, zal je jaloers op me zijn” .

Maar aan de start voelde ik iets wat ik nog niet veel gevoeld had, en het ging verder dan nervositeit … het was angst.
Angst dat het onder deze omstandigheden niet zou lukken, dat dit te hoog gegrepen was en mijn ultieme doel van onder de 4u al helemaal belachelijk was.

En dan ging het startschot … een kwartier vloog voorbij en dan konden ook wij beginnen lopen. Ik had me voorgenomen me te richten op een gemiddelde snelheid van 5:35 min/km en een hartslag van 150 tot 160.
Het lukte me op die snelheid te bereiken maar mijn hartslag was 170 slagen per minuut. Dit is iets wat ik normaal alleen bij tempolopen bereik (en dan maar voor korte tijd).
Toen wist ik al dat het nooit zou lukken om binnen de 4u binnen te komen. Toch besloot ik voorlopig het tempo aan te houden. Dat ging, maar genieten en ontspannen lopen was er niet echt bij.
Het zonneke kwam er trouwens goed door, dus ik had ook al direct te warm (ik kan dus echt niet tegen de zon … daarmee dat ik voor een marathon in oktober koos)

Op kilometer 4 passeerden we door de passage van het rijksmuseum, maar ik was op dat moment al zo in mezelf gekeerd dat ik het amper gemerkt heb.

Op kilometer 12 stonden mijn supporters … met een spandoek. Liv had zich de afgelopen dagen al enkele keren versproken, dus de spandoek was geen verrassing meer, maar het was wel een verrassing hoe mooi de spandoek geworden was.
De supporters hadden me direct gespot (daar is een roze klak dus echt wel goed voor). Het was wel grappig dat ik blijkbaar naast een andere Annelies liep, die ook al enthousiast naar mijn supporters zwaaide toen ze haar naam hoorde.

Bij de bevoorradingsposten was het altijd nogal hectisch. Ik had dan ook wel veel nodig. Anderhalve beker drank en dan nog een beker om over mij uit te kappen (de enige manier voor mij om in die warmte te kunnen blijven presteren).
De eerste kilometers dronk ik telkens energiedrank. Vanaf kilometer 14 ging ik over op mijn gellekes in combinatie met water (ik nam dan telkens een gelleke een kilometer voor de bevoorrading, zodat ik dat daarna kon wegspoelen met water). En dat werkte goed, volgende keer doe ik het net op dezelfde manier.
Wat wel opviel is dat de gellekes precies anders smaakten dan in mijn voorbereiding. Waar ik tijdens de duurlopen in de voorbereiding altijd dacht “jeuj, tijd voor een gelleke”, was het nu het tegenovergestelde.
Pure walging … blijkbaar normaal omdat je maag blokkeert bij een zware inspanning (ik heb trouwens 2 dagen na de marathon nog steeds mijn eetlust niet volledig terug)

Wat ook een succes was, was mijn voornemen om te stoppen met drinken 2u voor de start. Wat tijdens de duurlopen niet lukte, lukte nu wel. Ik heb kunnen lopen zonder dat ik het gevoel had dat ik een volle blaas had.

Vanaf kilometer 13 kwamen we aan de Amstel, het begin van een saai stuk dat precies maar bleef duren. Het grappige (achteraf) was dat de Amstel nogal kronkelt en ik verschillende keren dacht dat we de Amstel eindelijk mochten oversteken en aan de terugweg aan de overkant konden beginnen, maar dat bleek steeds gezichtsbedrog. Uiteindelijk was het stuk aan de Amstel ongeveer 13 kilometer. Wat wel leuk was op de Amstel, was het spektakel.
Zo waren er 2 boten met schlagerzangers … “My Girl” van The temptations is vanaf nu onlosmakelijk verbonden met de marathon … want op de één of andere manier had ik zoveel deugd van dat lied dat ik de zanger zelfs een handkus toeblies.
Er waren trouwens over héél het parcours wel meer muzikale intermezzo’s, maar de test ‘You like to run, You love to run’ kon me op dat moment minder bekoren.
Ik was aan kilometer 17 toen ik de verzuring voelde optreden. Vreemd vind ik het, dat ik tijdens de voorbereiding nooit verzuring had en dat het nu al zo vroeg kwam. De volgende kilometers waren dus op zere en verzuurde benen.

Op kilometer 26 zag ik terug mijn eigen supporters. Bjeurn en Liv liepen zelf een eindje mee. Dankbaar dat ik was voor mijn supporters …  ze waren echt wel mijn lichtpuntjes tijdens deze zware tocht.
Ik spotte trouwens ook nog de supporters van een vriend, ik moest wel moeite doen om hun aandacht te trekken, maar hun aanmoedigingen toen ze me eindelijk zagen maakten veel goed.
Wie ik ook (ik zou niet meer weten waar), aan de kant heb zien staan, was Sanne (ik volg haar blog al een tijdje). Ik was echter niet zeker, dus heb haar maar niets toegeroepen, maar nadat ik deze post op haar blog zag had ik hier wel spijt van.
Op kilometer 30 miste ik mijn supporters (en zij mij, ondanks de roze pet), maar op kilometer 37 stonden ze er al weer.
“Goed dat je niet hebt opgegeven !!!!” riep Liv me toe.
Wie ik dan weer niet spotte was Francien van Girls Love 2 Run … via de blog wist ik dat ze aan kilometer 38 zou staan … en het is altijd leuk om je te kunnen concentreren op iets anders dan op je zere benen.

Vanaf kilometer 30 begon ik te vrezen voor “de man met de hamer”, mijn grote angst. Maar die man, die kwam er niet, ik was hem blijkbaar toch te slim af geweest (mijn dank aan mijn diëtiste daarvoor)
Niet iedereen blijkbaar, want op het einde waren er ongelooflijk veel mensen ofwel aan het stappen, of aan de kant (aan het overgeven, of hun krampen proberen weg stretchen).
Bij mij was er geen man met de hamer, en ook geen 8 fasen (zoals in het geweldige filmpje in dat ik hier al postte). Het begon zwaar en het werd elke kilometer een beetje zwaarder. Mijn tempo zakte wel maar traag en gelijkmatig (als ik één talent heb, is het wel het doseren, ik heb mezelf altijd goed kunnen inschatten), en raar maar waar, mijn hartslag zakte ook. Ik startte aan 170 en hoger en eindigde aan 155. Het was een pure stresshartslag dus.
De laatste kilometers gingen eigenlijk nog behoorlijk vlot en in ‘t stadium kreeg ik even vleugels en kon ik nog een sprintje trekken, om binnen te komen op 04:07:00

En dan de vraag “Ga ik moeten wenen aan de finish?”.
Neen, ik was gewoon blij … echt blij dat ik er was, en trots dat ik het gedaan had.
Ik was echter precies de enige blije persoon, de andere lopers waren ofwel aan het wenen, ofwel helemaal in zichzelf gekeerd 😉

Wat is nu mijn algemeen gevoel? Aan opgeven heb ik geen moment gedacht, maar het was wel zwaar, genieten heb ik geen moment gedaan.

Mijn collega zei dat een marathon niet dubbel zo zwaar was dan een halve marathon, maar drie keer zo zwaar. Dat vond ik niet … ik vond het gewoon dubbel zo zwaar (maar de voorbereiding is misschien wel drie keer zo zwaar)
Is het het zwaarste dat ik ooit gedaan heb? Awel neen, op sportief vlak misschien wel, maar ik vond een kind op de wereld zetten toch een pak zwaarder.

Met mijn eindtijd ben ik zeer blij. Het is niet mijn ultieme doel, maar 4u07 daar durfde ik voor ik de trainingen aanvatte niet eens van dromen. Dat is gewoon meer dan 10km/u gemiddeld voor 42,195km aan een stuk.
En ik heb het gevoel dat er onder optimale omstandigheden (niet ziek, koud weer) zelfs meer zou ingezeten hebben.
Maar wanneer zijn de omstandigheden optimaal? Niet veel.
En trouwens … je moet natuurlijk altijd ruimte voor verbetering laten.

En wat zegt het lichaam? Wel buiten de verzuring heb ik tijdens de marathon geen enkel pijntje gevoeld. Geen schenen, geen heup, geen voeten … goed nieuws dus. Ik ben nog wel steeds ziek en ondertussen nog steeds stemloos. Maar bovenal ben ik GIGANTISCH stijf. Het soort stijfheid dat ik nog nooit heb meegemaakt.
Ik kan amper trappen op, laat staan af. Op een stoel gaan zitten is hel en eruit rechtkomen ook. Wandelen gaat, maar aan slakkegang.
Toch kan ik niet wachten tot deze over is en ik op mijn gemak eens een toertje van 5 km kan gaan doen … de goesting is er nog steeds.

En nu?
Focussen op de volgende marathon. Namelijk de marathon van Parijs op 12 april 2015.
Ik denk dat het met marathons is zoals met verliefdheid.
Het zal nooit meer zo intens zijn, en je zal nooit meer zo gefocust zijn als bij je eerste verliefdheid, maar waarschijnlijk is het wel beter.
Ik ga in elk geval niet meer zo aan mezelf twijfelen want dat bleek nergens voor nodig.
En ondertussen ben ik gewoon trots en geniet ik nog even na van mijn status “marathonloopster”.
Dit pakken ze me nooit meer af.

 

Officieel marathonloopster. Content met mijn eindtijd van 4u07. Het was zwaar maar ik ben gelukkig de man met de hamer niet tegengekomen.

 

endomondo-extract

 

 

 

 

Amsterdam Marathon: Voor de start #14

Hij zit erop, mijn eerste marathon. Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloopster noemen !!!
Ik dacht eens even vlug een verslag te typen, maar ‘eens vlug’ bestaat feitelijk niet, en ik besef ook dat ik meer te vertellen heb dan ik dacht.
Ik begin dus met dit … de dagen en momenten voor de marathon, en beloof vandaag nog het verslag van de marathon (die ik uitliep, dat kan ik al zeggen)

De dagen voordien

De marathon was zondag, maar wij waren al vanaf vrijdag in Amsterdam. Samen met man, kinderen en een bevriend gezin waarvan de man ook ging lopen.
We hadden het alvast getroffen met het hotel. Het Meininger hotel is goedkoop (een veredelde jeugdherberg), maar mooi en proper en ook was er een gezellige bar, waar je zelf kon koken, waar de kinderen lawaai mochten maken, waar je afhaalmaaltijden mocht eten ….. .
Bovendien lag het hotel  net aan het treinstation en op dezelfde metrolijn als het Olympisch stadium (waar de marathon startte en eindigde). Nen aanrader dus.

Vrijdag was ook de dag dat mijn verkoudheid ineens terug een opstoot kreeg en mijn stem verdween (ondertussen zijn we dag 4 en de stem is nog steeds niet terug). Waar het voordien mentaal zo goed zat, kreeg het zelfvertrouwen hierdoor toch wel een stevige knauw. Ik was immers al 3 weken afwisselend ziek, het begon met een oorontsteking, daarna een goei verkoudheid die bijna genezen was en nu ineens terug opkwam.

De dag voordien trokken we al eens tot het olympisch stadium waar we onze nummer afhaalden en de expo eens bezochten. Voor de kinderen was er een schminkstand, je kon ook nog een leuke foto laten trekken en dan was er ook nog een walhalla aan sportkledij.

De namiddag was voor de kinderen en we trokken naar de Artis Zoo (waar je met je Planckendaelabonnement gratis binnen mag). Artis was de moeite, zeer de moeite. Een aangename stadzoo, en ik had de indruk dat je zeer dicht bij de dieren stond.

Poseren met de superheld

Poseren met de superheldSuperheroes Annelies en Liv

 Maar ook wij zijn superhelden

is dit tapering?

 Tot enkele weken geleden dacht ik dat ‘dit’ taperen was

geschminkt

Ook aan de kinderen werd gedacht, zijn zijn nu geschminkt in superturtles.

 

Artis

 Zeeleeuwen, of zeehonden, het verschil tussen die 2 vergeet ik steeds weer.

Artis

Deze kameleon (denk ik) zagen we in een lokaal waar we mochten doorwandelen en die echt vol zat met allerhande aapjes, reptielen, vleerhonden, ….

Giraf voederen

De giraf was ook een hit, zeker toen hij met zijn lange zwarte tong de blaadjes uit de handen van de kinderen trok.Ontsnapt aan een plassende chimpansee

De chimpansee’s hadden een koker boven het wandelpad om van hun buitenverblijf naar hun kot te gaan.
Dit was echter niet zonder gevaar, want één van die apen vond het leuk om vanuit de koker naar beneden te plassen
(en ik verdenk hem ervan dat hij dat express deed).
Nu stond er al een geluk niemand onder, maar ik vermoed dat hij toch wel dikwijls prijs heeft

Ik had een beetje schrik dat alle pastarestaurants vol zouden zitten met lopers, maar eten vinden bleek toch nog gemakkelijk. ‘s middags aten we versgemaakte pasta in de pasta factory en ‘s avonds haalden we bij Julia’s een meeneempasta die we dan in het hotel opaten. Het hele weekend draaide trouwens ook een beetje op koolhydraten tellen en constant eten. Ik was alvast goed voorbereid met voorafgewogen zakjes. Maar het koolhydraten stapelen was toch iets minder leuk dan ik initieel gedacht had … proppen is immers nooit leuk.

Verse pasta bij pasta factory

Zelfgemaakte pasta

Punten TellenGoed voorbereid

Punten tellen en amsterdam verkennen

En ook goed genoteerd … 600 gram koolhydraten zullen het zijn !!!

Wat wel grappig was, was dat je de lopers trouwens gemakkelijk kon herkennen aan de sportschoenen. Ook ik zette eens mijn trots opzij en trok met sportschoenen door Amsterdam, alles voor het comfort, maar ook als gevoel van geheime verbondenheid met de collega lopers.

De nacht voordien

Nu ben ik altijd zo’n goede slaper, dit keer koste het me toch wel een dik uur om in slaap te vallen, waarop ik om 2u terug wakker werd en pas na 3u de slaap terug kon vatten. Typisch aan een slapeloze nacht is ook dat je natuurlijk zeer goed aan het slapen bent als de wekker gaat.

De ochtend

Om half zeven, 3 uur voor de wedstrijd begon ik aan een stevig ontbijt. Muesli, beetje platte kaas, banaan, piccolo met confituur en koffie (ook zeer belangrijk). Uit schrik om tijdens de wedstrijd te moeten plassen stopte ik 2 uur voor de wedstrijd met drinken.
Dan had ik ook nog wat werk met het noteren van de bevoorradingsposten op mijn hand. En ook de kilometers waar de supporters gingen staan schreef ik erbij.
En dan nog mijn quote natuurlijk, een tip die ik van Kim kreeg. Ik koos voor onderstaande, om me eraan te herinneren dat het zwaarste werk al gedaan was en dit enkel de kroon op mijn maandenlange voorbereiding was.

marathon quote

Ik las nog even alle aanmoedigingen van vrienden en familie (bedankt daarvoor, betekende veel voor me). En die van mijn mama (die ook al een marathon op haar palmares heeft staan) was toch wel mijn favoriet: “Succes voor morgen en denk eraan dat het zwaarste werk al gedaan is. Morgen is het alleen nog een beetje lopen”

Op weg naar het stadium

Een dik anderhalf uur op voorhand vertrokken we dan naar het stadium. De sfeer in de metro was speciaal, allemaal lopers, de ene in zichzelf en gefocust, de ander naar iedereen zenuwachtig lachend in de hoop toch maar zijn verhaal kwijt te kunnen en gerustgesteld te worden.
Helaas, ik was niet in staat om ook maar iemand gerust te stellen (en ik was trouwens nog stemloos).

Imiteer je tekening

De kinderen worden groter, en ze krijgen stilaan (soms) een beter gevoel voor humor.

Dit merken we vooral aan de tafelmomenten die geëvalueerd zijn van frustratiemomenten met kinders die niet willen eten, gevoederd moeten worden en alles omstoten  naar leuke, ontspannende, en met momenten grappige familiemomenten.

Hier het resultaat van tafelhumor die overging naar livinghumor.

Imiteer je tekening !!!!

Photo

Photo

Het dubbel verrassingsfeest

Ons mademoiselle wordt binnenkort 7 en ze vond al een hele tijd dat ze een verrassingsfeest verdiende.

Wij vonden dat ook, dus maanden terug mocht ze de genodigdenlijst opstellen en daarna werd er met geen woord meer over gerept. Soms meldde Liv nog iets wat ze wou eten / doen / … op haar verrassingsfeest, maar dat negeerden we. Over je verrassingsfeest heb je namelijk niets zelf te beslissen.

Stiekem een verrassingsfeest in eigen huis organiseren is niet gemakkelijk (ooit probeerde ik dat ook voor Bjeurn maar het verrassingseffect was toch minimaal), daarom stuurden we de kinderen uit logeren.
Zo konden we het feest op ons gemak voorbereiden.
Op het gemak was het echter niet, want ik kwam weer op het lumineuze idee om last minute nog knikkerzakjes te willen maken (buiten het schrale lintje, lukte het uiteindelijk net)

Dubbel verrassingsfeest

Om geruzie te vermijden en samenwerking te promoten staken we een 1 tegen allen spel in elkaar (met als beloning doorgeefpak waar dan natuurlijk de knikkerzakjes inzaten)

Dubbel verrassingsfeest

Liv haar entree was geld waard … terwijl wij ons verstopten in de living hoorden we Liv al zeggen “hè, hier is precies niemand thuis”.
Waarop ze de living binnenkwam en met toeters, serpentines en geroep onthaald werd.
De eerste seconden las ik pure angst op het kind haar gezicht om geleidelijk te veranderen tot blijheid toen het besef groeide dat dit haar verrassingsfeest was.
(Liv was niet de enige die verschoot, de broer die van niets wist was enorm van zijn melk).

Straf eigenlijk dat Liv haar klasgenootjes hun mond hebben kunnen houden, want de weken ervoor zagen ze elkaar dagelijks.

Dubbel verrassingsfeest

Kus de kikker, bleek niet geliefd bij de jongens 😉

Dubbel verrassingsfeest

Maak van Liv een mummy, de favoriete opdracht van Liv.

Dubbel verrassingsfeest

Net als de jaren voordien deden we weer van fruitbrochette, die wederom populair was. Nadien volgden nog pannenkoeken.

Dubbel verrassingsfeest

Wat Liv niet wist, is dat ze een dubbel verrassingsfeest kreeg. Onder het mom van ‘we moeten een klasgenootje thuis afzetten’ lokten we Liv het huis uit, en loodsten we de familie binnen.

En weeral lukte de verrassing grandioos (deze keer zonder Vic de schrik van zijn leven te bezorgen) … Liv sprong 10cm omhoog van ‘t verschieten .

Met de familie aten we één van Liv haar lievelingsdingen ‘pita’ (wat ook gemakkelijk was voor ons), en het dessert werd naar jaarlijkse traditie door de mammi verzorgd.

Dubbel verrassingsfeest

‘t was geslaagd en gezellig (vooral het tweede gedeelte dan, want zo’n bende jong geweld in huis, dat doe ik toch niet voor ‘mijn’ plezier). En héhé, daar zijn we ook weer van af voor een tijdje.

Scoutskamp

Zondag is het zover … dan begint het eerste scoutskamp voor de dochter.

Zij heeft ons al gemeld, dat ze ons niet zal missen …. en daar zijn we blij om.
Wij zullen haar die 5 dagen waarschijnlijk ook niet missen … hoewel we dat niet met zoveel woorden zeggen … en ik er nu al naar uitzie om haar terug te zien.

Ze is er in elk geval klaar voor.

Oosters

Oosters

 

De verkleedkledij in Oosters thema’ is gemaakt.
Voor een tutorial voor de  harembroek googelde ik “tutorial harembroek” en was het van de eerste klik al raak. Na even wat rekenwerk stak ik op een klein uurtje een broek in teststof in elkaar.
Zoals wel meer gebeurd met een teststof, werd deze ook hier gepromoveerd tot eindresultaat … het resultaat was ondanks mijn snelle slordige werk best wel ok (het steekt feitelijk allemaal niet zo nauw bij dit soort model) en de dochter was dik content (nadat ik haar met plaatjes en fotokes had aangetoond dat het ‘echt wel’ de bedoeling is dat de broek zo laag hangt tussen de benen).
Ik moet zeggen, toen ik mijn eindresultaat zag, dacht ik echt dat ik het patroon nog ging moeten aanpassen, maar toen de dochter hem aanhad, klopte het helemaal … ik wil voor mezelf ook wel feitelijk één.

Het bovenstuk is gewoon een te klein T-shirt dat we afknipten. Volgens mij is het eindresultaat te kort, en volgens de dochter te lang … een discussie die hopelijk later niet terugkomt (de mode van de blote buiken is nooit mijn ding geweest).
Aan dat T-shirt naaide ik kraaltjes en belletjes en aan de schouders nog een lapje van de stof van de harembroek.

Zo’n monddoekje moest natuurlijk ook, als is het maar voor Liv haar meetje, die vroeger altijd droomde van zo’n monddoekje.

Tenslotte kochten we in de kringwinkel nog een valies (want … geen sprake van dat onze nieuwe koffers mee op kamp gaan) en wat stripverhalen. Maakten we de enveloppen met adres en postzegels al klaar (om ons zeker te stellen van een brief)

Wij zijn er klaar voor. Nog 3 keer slapen !!!

 

Loire-route: Jour15 (Ambloise-Elewijt)

De terugkeer is altijd de minste dag van vakantie. 3u treinen met 1 overstap om terug in Nevers te geraken.

Trein en fiets is nooit een goede combinatie geweest, zo ook op deze toeristische fietsroute niet.
In de eerste trein hadden we geluk. De fietsen konden terecht in dezelfde coupé. En bij de overstap moesten we zelfs niet van spoor wisselen.

De tweede trein werden we in een coupé geleid met onze fietsen (en weehoo gedragen door een vriendelijk man) waarna bjeurn van 1 van de treinbegeleiders zijn fiets naar t midden van de trein moest verplaatsen en waarna ik tijdens zijn afwezigheid ook nog mijn fiets moest verplaatsen naar t begin van de trein … en de kinders dus alleen moest achterlaten de in trein.
Chaos dus … en natuurlijk was dat net op het middaguur en zat onze lunch op mijn fiets waar ik niet meer bij kon.

In Nevers was het een logistieke uitdaging om de kinderen en fietsen op 3 plaatsen verspreid uit de lange trein te halen (tegen dat ik bij mijn fiets was, waren er al nieuwe fietsen de coupé bijgezet). Maar dankzij wederom een vriendelijke man lukte het om fiets en weehoo eruit te krijgen.

Nu was de enige uitdaging enkel nog maar fietsen trappen af krijgen en opnieuw trappen op om het station te kunnen verlaten.

image

Gelukkig heb ik een sterke man en flinke dochter.
Er was trouwens een man die een foto van Liv met fiets trok en me vertelde dat hij nog nooit zo’n klein meisje met zo’n fietszakken gezien had. Chapeau … was zijn antwoord als ik vertelde welke afstand Liv had afgelegd.

Ondertussen is het avond en zijn we Belgenland binnengereden.
T zit er weeral op … we kunnen beginnen dromen van een nieuw avontuur.

Loire-route: Jour 14 (Candé-sur-Beuvron - Ambloise

Afstand: 31km
Camping: camping Muncipal de L’ile d’or (€14,20 zonder elektriciteit)

Vandaag was de duurste dag, ijsje, drankje en op restaurant. Het eten is hier niet gigantisch duur, maar van de prijs van de ijsjes zijn we serieus gedegouteerd. Deze overstijgen het budget van de overnachtingen (althans toch vandaag)

De dag begon met onweer. Gelukkig niet de hele dag zoals op sommige voorspellingen. Tegen 12u was het weer bloedheet.

image

Bjeurn had de kinderes een go-cart beloofd en de kinderen waren ook in de regen gebrand op het nakomen van die belofte (terwijl wij een koffie dronken in alle rust)

image

image

Op de eindbestemming Amboise weer een Chateau Royal.

image

Alsook een tour de l’horloge

image

En ook Leonardo Da Vinci die hier de laatste jaren van zijn leven woonde.

image

De waarschijnlijk laatste foto van de tent. Hierna is ze echt aan vervanging toe (er heeft gisteren trouwens nog een vogel keiveel op gescheten … blij dat we dat niet meer moeten schoonmaken).
De camping is in orde (ontbijtbanken, wel wat weinig schaduw, maar gratis wifi en een aparte trekkerscamping (wat ons de gelegenheid biedt om sommigen opnieuw tegen te komen)

Loire-route: Jour 13 (candé-sur-Beuvron)

Afstand: 3km (rustdag)
Camping: dezelfde als gisteren maar nu aan €33 ???misschien gisteren dus ook wel!!!

Ik was precies de enige die van de rustdag genoot. Bjeurn vond de dag lang, en de kinders konden de uitgebreide speeltuin niet apprecieren. Liever werd er bij ons wat gehangen, ruzie gemaakt en gehuild … veel meer als op een normale fietsdag. 
Gelukkig was er nog het zwembad waar we de hele namiddag spendeerden.

image

Misschien is een fietsvakantie voor kinderen als de onze zo’n slecht concept nog niet.
De persoonlijke interactie met mama en papa wordt immers altijd gesmaakt. Dit houdt bij voorkeur in: verhaaltjes vertellen (bij voorkeur over hondjes, feeën, prinsessen en draken, …), een gesprek (over toffe kinderdingen), liedjes zingen (de poes van tante Loes, hinky pinky, vrouw Fien is dood ….) of liedjes over God zingen.
En dat laatste terwijl onze kinderen niet gedoopt zijn … ik heb echter in het kerkkoor gezongen dus ik heb een grote bagage liedjes over God.

Vic zijn (onbewuste) variaties zijn echter nog grappiger dan die van mijn zus destijds. Waar zij zong “Tot 7 maal 70 maal, de Heer heeft met mij geen geduld” zingt Vic “Tot 7 maal 70 maal, ‘t is altijd een ander zijn schuld”.

Tijdens het avondmaal bespiedden we andere trekkers en besloten we dat we tegen volgende vakantie volgende zaken moeten kunnen.

Vlinderzit

image

Kleermakerszit (en ook zo gaan zitten en rechtkomen zonder de handen te gebruiken)

image

Hurkhouding (hurkzit met voeten plat op de grond)

image

We denken dat dit zal lonen in de afwezigheid van stoelen en tafel.

De dag was weer warm met 30°C maar even leek het te gaan onweren. Aanschouw de tent in regenmodus (alles in t midden want het zijn de hoeken van het grondzeil die lekken)

image

Loire-route: Jour 12 (Vineuil - Candé-sur-Beuvron)

Afstand: 27km
Camping: La grande tortue (€30 zonder elektriciteit)

Het was weer zeer heet vandaag … en het programma overvol. Eerst trokken we naar Blois voor het “maison de la magique” en “chateau Royal”.

image

Eens om het half uur komen uit het maison de la magique 5 draken kijken. Echt de moeite … evenals het betalend bezoek binnen het huis.

Tot mijn verbazing een beetje vonden de kinders (en dan vooral Liv) het kasteelbezoek minder interessant (stom en saai … om het in Liv haar woorden te omschrijven). Nochtans vond ik het zelf wel een goed beeld scheppen van het leven in een kasteel.
Vic vroeg altijd waar de prinses was … ik heb onderweg wat teveel verhaaltjes over prinsessen in torens bewaakt door draken verteld. Waardoor Vicje zich aan een toren met prinses in verwachtte.

image

image

image

Daarna kwam het zware stuk, terug maar de camping fietsen, tent afbreken, en naar de volgende camping fietsen. Heet en zwaar voor iedereen.

image

image

De camping was de duurste tot nu toe, maar wel dik in orde (en dan zeker voor de kinders). Zeer leuk zwembad, leuke speeltuin … dat hebben onze kinders wel eens verdiend.  Er is zelfs animatie,  zo was er vanavond een zeer goede show van enkele mensen van een circusschool, en ik moet zeggen dat ik zin heb om de kinderen morgen ook naar de animatie te sturen zodat we eens in onze humo kunnen beginnen lezen (zuinig zoals trekkers zijn namen we er slechts 1 mee … dus we dacjten er al aan om hem in 2 te scheuren zodat we beiden een stuk kunnen lezen)

Loire-route: Jour 11 (Beaugency - Vineuil)

Afstand: 49km
Camping: Val De Blois (€19,8 zonder elektriciteit)

Vandaag werden er onverwacht nog veel kilometers gereden toen ik beslistte dat ik het château de Chambord nog wou zien. Liv mocht de finale beslissing nemen … een heel pak omrijden voor het kasteel of de korte weg.
Ze koos resoluut voor het eerste !!! *trots*

image

Het kasteel zelf was echt wel de moeite (zelfs al stond het gedeeltelijk in de stijgers). Dit was tenminste eens een ‘echt’ kasteel. Niet één waarvan de kinders zeggen dat dat geen kasteel is.
Jammer genoeg ook wel zeer toeristisch (dat zijn we deze reis niet zo gewend)

image

image

Als je kinderen vraagt om een foto van jou te trekken krijg je grappige resultaten.

Achterafgezien hebben we Chambord op dezelfde dag bezocht als deze Europareizigers met 3 kinderen.
Jammer genoeg niet tegengekomen want ik had hen zeker herkend.

De camping is niet veel zaaks (proper maar wat onpersoonlijk saai), we overwogen een rustdag morgen, maar het zal gewoon een dag van weinig kilometers worden.

image

Op de foto … de campingplek … vic blaast bellen en Bjeurn kookt.
Het zwembad nabij de camping was wel de moeite … openlucht met zicht op Loire (jammer genoeg voor mij te koud
… maar niet voor de kinderen natuurlijk)

image

Loire-route: jour 10 (Olivet - Beaugency)

Afstand: 36km
Camping: camping Du Val de Flux (€15,75 met elektriciteit)

We gingen gisteren slapen in een natte tent en besloten om een bezoekje te brengen aan de Decathlon en ons een nieuwe tent aan te schaffen.
Bij de Decathlon vonden we direct onze goesting, mais désolé … épuisé!!!
We troostten onszelf dan maar met hoorntjes voor het stuur van Liv en een pikkel voor de mijne (in de hoop dat ik mijn bepakte fiets eens kan neerzetten ipv neerleggen)

De dag was dreigend, gelukkig vonden we een schuilplaats onder een plaatselijk kerkje.

Impressies

image

Schuilen voor de regen (met onze toekomstige campingburen … wat we toen nog niet wisten)

image

Vogelspotten

image

Tent aan de waslijn

image

Onze stek op de camping (met wederom zicht op de Loire … voor ons, niet voor u).
Links Bjeurn die mijn pikkel installeert.
De tent bleef na een avondlijke stortbui, tot onze aangename verrassing droog … oef.

image

Beaugency heeft nog een middeleeuws charmant centrum (hier Tour césar). Ideaal voor een avondwandeling met de hondjes Lilly en Victor (het is weer zover)

image

Onder tour de l’horloge

image

De bruggen blijven mooi (maar oh zo gevaarlijk per fiets)

image

Verboden voor camping-cars en caravans 😉

Loire-route: Jour 9 (Olivet - Orléans - Olivet)

Afstand: 20km
Camping: dezelfde als gisteren

Vandaag was de dag van de natte tent. Zitten Bjeurn en ik al heel de vakantie onze tent te bestoefen … volledig waterdicht blijkt hij toch niet meer te zijn.
Na een regennacht en een goede bui overdag is de grond nat en ons grondzeil blijkbaar helemaal niet waterdicht. Ook langs boven zijn er toch wel wat lekken.
Na wat tellen blijkt de tent al 20 jaar oud (misschien kunnen we volledige waterdichtheid dan ook niet meer verwachten).
Het is niet omdat het rustdag is, dat er geen kilometers gedaan worden, vandaag stond  een bezoeke aan Orléans op het programma.

image

Picknick in de fontijn

image

Cathédrale Sainte-Croix

image

Binnen in de kathedraal

image

Initiatie bidden

image

Broeder en zusterliefde

image

Spelen in t ondergoed aan de waterstralen op place du Martoi (met het beeld van Jeanne d’Arc op de achtergrond).

Loire-route: Jour 8 (Jargeau - Olivet)

Afstand: 22km
Camping: Camping muncipal d’Olivet (€20,1 met elektriciteit)

Na 22km kwamen we in deze leuke camping in Olivet aan. Ik had gezegd tegen Liv dat het max 20km was en werd uitgefoeterd dat ik ‘weer’ gelogen had. En inderdaad, ik onderschat de afstand dikwijls.
Aangekomen hing nog eens het bordje ‘complet’ op. Gelukkig geldde dit niet voor trekkers.
Deze camping heeft iets, allemaal kleine dingen die het verschil maken, maar waar je je vinger niet kan opleggen. Lekker geurtje in het nieuw sanitair, laissez faire, versiering, vriendelijkheid, afwaskommekes bij de vaat, ….

Vandaag koelde het wat af, althans het was zeer bewolkt. Waar we bij het fietsen normaal na 7km al een eerste stop doen, fietstten we nu 22km zonder pauze … wat een verschil aangename temperaturen dus kunnen maken.

Sinds vanavond regent het en we zijn er feitelijk niet rouwig om. Het blijft aangenaam warm maar niet meer zo heet als afgelopen dagen.

image

Ons plekje op de camping

image

Hit van de dag

image

Biertje van de dag

image

Jeuj … Vicje durft terug op de fiets

Loire-route: Jour 7 (Sully-sur-Loire - Jargeau)

Kort, want wederom een berichtje voorbereid en volledig verdwenen. Ik vloek een beetje op de wordpress-app en zoek opnieuw de foto’s en t verhaal bij elkaar

Afstand: 32km
Camping: camping du Moulin des Isle (€24,5 met elektriciteit)

image

image

Afscheid van Mina … Livs vriendin. De pino hase fiets vonden we geweldig … tot we de nieuwprijs opzochtten.

image

image

Verkoeling zoeken in de basiliek van Sint Benoit sur Loire en een kaarsje branden voor onze kleine lieverd.

image

De camping … leuke standplaats, verder niet veel zaaks.
Gelukkig voor de kinders was naast de camping (zoals in veel dorpjes aan de Loire) een strandje waar we konden pootje baden met springkastelen en ander entertainment.

Loire-route: Jour 6 (Gien - Sully-sur-Loire)

Dit berichtje is jammer genoeg onderweg van de Franse campings en het www verloren geraakt.

Opnieuw dan maar, de korte versie
Afstand: 30km
Camping: camping Hortus “le jardin de sully” (20€ zonder elektriciteit)

Dit was de dag van de val. Ik ging te traag bergaf, vicje te snel met een botsing tot gevolg en veel schaafwonden bij Vic (gelukkig was het dat maar … maar toch, niet goed voor het moederhart).
Hij ziet er ook niet uit (de verplichtte 5km is hierbij afgeschaft tot hij wat meer wegervaring thuis heeeft opgedaan.

Super camping met zwembad (zodiak … een soort opblaasbaar ingegraven zwembad … t ziet er niet uit, maar wel tof kindvriendelijk en ondiep)

Leuke buren … Duitse trekkers met dochtertje Mina (direct de dikke vriendin van Liv).
Met hen wisselden we ervaringen, campingtips en gadgettips
image
Vic voor de crash
image
Pootje baden in de Loire met kasteel van Gien op de achtergrond.
image

image
Kasteel van Sully sur Loire
image
Liv en vic in zodiac
image
Super camping … veel hebben we toch niet nodig … schaduw, eetbank, zwembad, speeltuin, zicht op de Loire :-)

Loire-route: Jour 5 (Chantillon-sur-Loire - Gien)

Afstand: 18km
Camping: camping touristique de Gien (€27)

Een rustig dagje mag ook eens. We fietsten nog geen 20km tot Gien om daar in een kindvriendelijke camping halt te houden.

De camping is net zoals de vorige een aanrader.
Zicht op de Loire, morgen gaan we zelfs eens pootje baden in de livier (dixit Vic), meer, zee … of hoe de kinders de Loire ook noemen.
Een speeltuin en een aangenaam zwembad(je) maakt het dan weer af voor de kinderen. Lees meer Loire-route: Jour 5 (Chantillon-sur-Loire – Gien)

Loire-route : Jour 4 (Saint-Satur - Chantillon-sur-Loire)

Afstand: 43km (4 door Vic)
Overnachting: camping “Les combles écluses” (€13)

Een topdagje, alhoewel Liv het al behoorlijk heet vond bij 26°C (en ze beseft niet dat het ergste nog moet komen, ze voorspellen geleidelijk aan tot 34 °C gevolgd door hevig onweer … maar dat zijn zorgen voor later).

De dag was goed gevuld, ontbijten aan de Loire, vertrekken, lunchen in een speeltuin, gaan zwemmen, verder fietsen tot de camping, tent opzetten (ouders), spelen in de speeltuin (kinders), pizza afhalen en opeten in een speeltuin.

De afstand was weer behoorlijk lang. We verschieten echter van Liv, sinds ze zich erbij neergelegd heeft dat ze veel moet fietsen gaat het echt wel heel vlot. Gezwind doet ze de bergjes en ze lijkt helemaal niet moe na een tocht.

Impressies

image

Middageten in een speeltuin. Gebakken appel wordt gesmaakt

image

Hindernis, waar we op stootten bij een alternatieve route … niet goed voor onze fietsen.

image

Het gezelschap

image

Zo zien wolkenfabrieken er dus uit

image

De camping is het goedkoopst tot nu toe maar ook het tofst tot nu toe.
De Loire is hier super schoon en de camping is aan de Loire gelegen op een pittoresk terrein (met speeltuin en speelzaal, dus iedereen content)

image

Stadsbezoekje (op zoek naar eten)

image

Zonsondergang op de camping