Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (aan de slechte kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Loire-route : Jour 1 (Elewijt – Amboise)

Afstand: 550km met de wagen en 3 met de fiets
Camping: camping municipal de l’ile d’or  (€14,5)
Eten: Pastarestaurantje in t stadje
Weer: 29°C

550km in de wagen, ik vind dat al veel vermits ik een vreemd soort van vakantiewagenangst heb.
Onderweg nog wat spectaculaire accidenten. Een caravan die losgekomen was van de wagen en de berm in was gerold (godzijdank dat het in de berm was), een klapband, ….
Je snapt wel dat dat niet goed is voor het gemoed van iemand met vakantiewagenangst. Gelukkig was het zondag en kalm op de weg, en viel het uiteindelijk allemaal wel mee.

Onze auto die mogen we hier gratis 3 weken parkeren aan de camping … luxe

image

Dit is trouwens dezelfde camping waar we verleden keer onze vakantie geëindigd waren … nu met andere fietsen en nieuwe tent.

image

Zoals je ziet is de pino hase mee, een mannenfiets (van Bjeurn) en een kinderfiets (van vic). Het wordt wisselen deze vakantie … Liv en Vic wisselen af op de kinderfiets en Bjeurn en ik op de mannenfiets … benieuwd hoe die mannenfiets me zal bevallen.

image

Een zwembad is heel belangrijk voor de kinderen. Vic toonde zijn zwemkunst (waar nog serieus aan bijgeschaafd moet worden) .
Maar leuker is elkaar wat ambeteren, onderduwen en ruzie maken.
Zie links voor kinderen die elkaar geen seconde gerust kunnen laten, rechts voor het kasteel op de achtergrond.

image

Eten deden we aan de tour de l’horloge, waar ik verleden jaar ook al een foto van postte.

image
En ziehier het eerste kasteel.

Het is vakantie … zelfs al is onze vakantie nog niet begonnen

Op hete dagen als deze, en zwoele avonden zoals ze in de liedjes bezingen, moet je al moeite doen om niet in vakantiestemming te komen.

Hoewel de dagen nog gevuld zijn met werken, zit de vakantiesfeer er al danig in.

Zo trokken we de eerste vakantiedag tegen 19u naar hofstade plage, om daar verkoeling te zoeken. Er was nog betrekkelijk veel ambiance, maar wel van het aangename soort. Iets dat daar niet altijd het geval is/was.

Vakantiegevoel check #avondzwemmen #hofstadeplage

 

En zo trok ik op de avond van de tweede vakantiedag -op ‘t onverwachtse- met restjes eten, ijsmachine, zwemgerief … naar de buren.
Om daar samen te eten, ijs af te draaien, bankjes ineen te knutselen en te plonsen in hun zwembad (ik niet, want het was nog koud en pasgevuld, maar mijn 2 ijsberen wel).

IMG_20150702_220017

 

Leve de vakantie … graag meer van dat.

Op zoek naar de reuzen

Het is zo in het leven, dat de ene dag al wat perfecter is als de andere … maar deze was wel héél perfect.

De zoektocht naar de reuzen van Royal de Luxe in Antwerpen stond al een tijd op onze agenda …vorige keer was het immers ook zo geweldig leuk.

Dit keer gingen we in groter gezelschap, samen met onze fietsvrienden (want zij zorgen altijd voor schoon weer) en onze en hun zussen. (onderweg kwamen we trouwens nog -in die massa volk- per toeval nog een stiefzus, moeder en stiefvader tegen … grappig)

 

Oma vangt een uiltje #dereuzen #antwerpen #royaldeluxe

 

Onze trip startte aan het MAS, waar oma reus lag te slapen.
Wat ik niet wist, is dat je het MAS gratis mag beklimmen tot boven (wat hoog is, en dus voor een schoon panoramisch zicht zorgt).
Jammer genoeg wisten vele anderen dat wel … druk daarboven.

Bovenop het MAS met zicht op oma reus ... ik wist niet dat je gratis tot boven op het MAS mocht gaan. Ik wist ook niet dat het er zo druk kon zijn #mas #dereuzen

 

We lieten oma slapen en gingen naar de Bocadero. Een leuke bar (volgens de ene bron) en een marinakot (vanuit een andere bron) … in elk geval … voor deze gelegenheid was het perfect.

Vakantiemodus #antwerpen #bocadero

 

Toen we terug aan het MAS aankwamen vonden we nog net het beste plekje.IMG_20150620_210743

 

 

 

En even later rolde de oma voorbij.

Beste plekje #dereuzen #royaldeluxe #antwerpen

 

Eten deden we bij de Balls & Glory, de eerste keer dat ik er kwam, maar voor mij wel een aanrader.
Toffe locatie, geschikt voor kinderen en snel en lekker eten.
Wim Ballieu was er trouwens ook … blijkbaar geeft hij daar ook workshops.

IMG_20150620_183209

 

De kleine reus hadden we die dag nog niet gevonden, maar kijk wie daar ineens voorbij het restaurant wandelde. Als wij niet naar de reus komen, komt de reus naar ons.

IMG_20150620_183130

 

 

Toffe dag … wij waanden ons al even helemaal in vakantiesfeer.

IMG_20150620_210545

 

Ik was alvast in de ban van de reuzen … morgen zijn ze er nog een dag … maar ik schrijf me alvast in voor binnen 5 jaar.

Random Snippets #8

  • Vic gaat volgend jaar naar het 1e leerjaar, dat wil zeggen dat we weer de keuze moeten maken of hij godsdienst zal volgen of zedenleer.
    Destijds, bij Liv, was er nog een kleine minuut twijfel … ik was zeker niet van plan om haar haar communie te laten doen, maar ik wou wel dat ze de verhalen over Jesus tenminste kende.
    We schreven haar dus in voor zedenleer en ik kocht in de kringwinkel een kinderbijbel … waarin tot nu toe nooit gelezen werd.
    Dus toen ik op Vic zijn papier “zedenleer” invulde, nam ik me voor om die kinderbijbel nog eens boven te halen … had ik dat maar eerder gedaan.

    De volgende avond las Liv een half uur luidop voor in de bijbel (zo lang las ze nog nooit).
    “Het is wel droevig, mama”, zei ze triest toen ze aan de kruisiging was.

    De volgende dag van ‘t zelfde.
    Liv vroeg me “Mama, wat kan ik doen?” (ik heb een hekel aan die vraag, maar dit terzijde).
    Ik zei : “Je mag de planten buiter water geven”,
    waarop Liv: “Laat maar, ik ga wel in de bijbel lezen”

  • Deze keer waren we er wel op tijd bij, het aanvragen van de kidsID’s (kinderpassen klinkt feitelijk wel beter, vind ik, maar dit terzijde).
    Hoewel de pasfoto’s van ‘t school nu met een witte achtergrond getrokken waren ipv zo’n lelijke wolkenachtergrond (waar ik toch zo nostalgisch van word) waren ze weer niet geschikt.
    Een foto gaan trekken in de cabine dan maar. Mond toe, recht naar de lens kijken, haar uit het gezicht en niet lachen … dat waren de orders.
    Dan krijg je dus zo’n mugshots…. heerlijk !!!

Mug shots

  • Mijn collega kreeg een parkeerboete uit een naburig dorp, terwijl zijn auto op het werk geparkeerd stond.
    De hele voormiddag waren we de spannendste dingen aan het speculeren. Dat iemand met hetzelfde model en kleur auto zijn nummerplaat had gekopieerd en dat er vanaf nu constant boetes in zijn bus gingen vallen. We waren héél het probleem al aan het ontleden en oplossingen aan het zoeken (de camerabeelden al aan het opvragen) en nog straffere verhalen aan het vertellen.
    Maar nadat hij gebeld had met de parkeerfirma bleek dat het gewoon een menselijke fout was, een nummertje verkeerd getypt. Gelukkig … maar wel minder spannend.
  • Ik ben rustig aan het joggen deze week … iets dat me goesting geeft is de podcast “the serial“. Het verhaal over een moord op een jong meisje Hae. Nog 7 keer lopen en ik weet wie haar vermoord heeft.
  • De voorbereiding voor mijn helweek is gestart. Ik heb het boek gekocht en ben ondertussen al bijna aan het einde beland.
    Ik ben ook al ijverig aan het zoeken naar mijn slechte gewoontes, naar doelen die ik me wil stellen en hoe ik het allemaal ga aanpakken. Ja … er is wel wat voorbereiding aan een helweek.
    Zo vroeg ik aan mijn collega’s naar mijn werkpuntjes … maar daar kwam niet veel zinnigers uit dan dat ik teveel snoep … en dat ze een hele week een pot snoep voor mijn neus gaan zetten waar ik af moet blijven.
    Zo vroeg ik aan man en kinderen naar mijn werkpuntjes … Liv vond dat ik niet zoveel tijd mocht spenderen aan de was (maar Bjeurn vond dat wel), Bjeurn vond dat ik niet mocht nagelbijten en samen vonden ze dat ik een week mijn smartphone moest inruilen tegen een gewone gsm. Dat vonden ze een geweldig idee … ik iets minder.
    Als jullie … als mijn bloglezers nog werkpuntjes hebben … ga gerust je gang in de commentaren of via email. Zo lang het niet te grof verwoord is kan ik er wel tegen.

IMG_20150611_214157

Snippets zijn korte stukjes, snippers.
De Random Snippets zijn een verzameling van nutteloze weetjes en gedachtekronkels die ik nog even levend wil houden voordat ze samen met de rest verzinken in de vergeetput der vergankelijkheid

Frustrerende zwemperikelen (maar het komt allemaal wel goed)

IMG_20150609_205126

Het leren zwemmen bij de kinderen is één van mijn frustraties, en een zware frustratie.

 Ik wou kost wat kost mijn kinderen in de zwemclub krijgen, omdat ik ze echt deftig wilde leren zwemmen. Ik heb als volwassene nog serieus moeten bijschaven aan mijn zwemstijl en ik wou dat mijn kinderen direct deftig leerden zwemmen.
Terwijl we op de wachtlijst van de zwemclub stonden (die 1,5 jaar wachten bedraagt) startten we echter wel al met zwemreeksen bij sportsminded, de gezinsbond, en voor Liv zelfs privéles.
Bij sportsminded was het probleem dat de uren ons eigenlijk niet goed uitkwamen, bij de gezinsbond vond ik het jammer dat ze daar wel leren zwemmen, maar dat het dan ook stopt als ze 2 lengtes kunnen zwemmen.
En de privéles dat was helemaal een afknapper. Bij Liv haar privéles (waar ze trouwens wel goed vorderingen maakte) werden de groepjes altijd groter. Toen er op een keer 4 kindjes waren, heb ik hier voorzichtig iets van gezegd. En dat is blijkbaar niet in goede aarde gevallen want van de ene op de andere moment werd Liv gedumpt door de juf. En dat zwemmen verleerde ze direct weer.
Ondertussen volgen de kinderen al 2 jaar les bij de zwemclub, maar vorderingen zijn er amper. 
In de zwemclub beginnen ze immers met het aanleren van crawl, maar dat moet blijkbaar zeer moeilijk zijn want na 2 jaar les komen beide kinderen nog geen meter vooruit in crawl.
Al 2 jaar heb ik hier tijd, energie, benzine en geld in gestoken en er is nog niets van resultaat geboekt. Ik blijf mezelf troosten met de gedachte dat ze “ineens” wel zullen kunnen zwemmen, maar die “ineens” laat lang op zich wachten.
Er moest dus iets veranderen, maar om nu ineens de zwemclub op te geven, dat vond ik wat te drastisch. Ik hoop immers nog steeds dat mijn kinderen “ineens” schoon crawl gaan kunnen zwemmen.
Daarmee zocht ik een parallelle piste.
Eerst dacht ik de kinderen zelf schoolslag te leren zwemmen. Bij Liv lukte dat (er bleef nog genoeg hangen van de vorige zwemlessen) maar Vic had te weinig basis.
Ik kreeg hem dat echt niet aangeleerd … maar tijdens één van onze mislukte zwemlespogingen vond ik een privéleraar voor Vic.
Iemand waar ik me direct goed bij voelde (en dat heeft echt niet alleen te maken met zijn schoon zwemtorso)
Een zeer goede zwemleraar, redder van beroep en regent LO van opleiding (hoorde ik van de vrouw aan de balie)
Iemand die geduldig en kalm is met de kindjes (observeerde ik, voor ik hem aansprak)
Een man die zijn prijs kent, maar met beroepsernst, hij beperkt zich tot 1 kindje per les (waardoor hij een pak minder verdient dan zijn collega’s met meerdere kindjes)
Iemand waarbij een les van 30 minuten ook effectief 30 minuten duurt.
Iemand doelgericht, hij denkt Vic tegen september te kunnen leren zwemmen, zodat hij in het eerste leerjaar direct kan starten in het grote bad.

Dus terwijl Vic zijn privéles krijgt, trekt Liv mee baantjes met Bjeurn of mij … en vandaag haalde ze zelfs haar zwemdiploma van 200m.
Met die schoolslag komt het dus allemaal wel goed … en hopelijk kunnen mijn kinderen naast schoolslag binnenkort ook “ineens” crawl.

Ik liep de 20 km van Brussel

Klaar voor de start ... heerlijk loopweer trouwens #20kmbruIk liep de 20 km van Brussel, dit jaar ook voor het goede doel, maar een ander dan vorig jaar.
Een collega van mij maakt deel uit van de vereniging abPSE, en zij staan voor een betere toekomst voor kansarme kinderen in Cambodja.

Het slechte nieuws was dat ik weer met een lelijk T-shirt moest lopen, het goede nieuws is dat ik toch het goede doel steunde en dat jij dat ook nog kan doen.
Moest je nog een goed doel zoeken om dit jaar te steunen kan je me altijd sponsoren op rekeningnummer BE55 0015 3055 7744 met vermelding van sponsoring Annelies Claes

Ook was het wel eens plezant om dit met het werk te kunnen doen. Altijd tof om je collega’s eens van een andere kant te leren kennen.

Vorig jaar had ik me blijkbaar vooraf het doel van 1:50 gesteld, dat ik ook ruim haalde met 1:48:59.

Dit jaar was het moeilijk in te schatten. Na de marathon had ik immers een loopdip. De 10 miles liep ik nog wel in een zeer goede tijd, maar na deze 10 miles had ik ook weer niet veel meer gelopen.
Moeilijk dus om in te schatten welke tijd ik moest nastreven.
Dat 1:40 niet mogelijk was, dat wist ik wel, maar ik hoopte wel om mijn tijd van vorig jaar te verbeteren.

Het verbeteren van dat record, dat lukte … in 1:43:15 liep ik de wedstrijd uit … schoon … gezien de omstandigheden.

Maar ik moet zeggen … ondanks dat het ideaal loopweer was (fris en regenachtig) was het zwaar.
Ik heb er minder van genoten dan verleden jaar, het parcours scheen me zwaarder, ik moest precies meer slalommen en er was minder afleiding onderweg … ik spotte zelfs geen verklede mensen. Maar waarschijnlijk ligt dat allemaal gewoon aan het feit dat ik toch wel diep gegaan ben.

De eerste stappen die ik na de aankomst stapte merkte ik dat mijn linkerknie zeer deed en een half uur later kreeg ik hoofdpijn achter mijn linkeroog. Moeilijke vertering dus … de 20 km van Brussel (en dat zie je ook wel op de foto hieronder … na de inspanning … zeer gelukkig zag ik er niet uit)

Al een chance bracht een collega me naar huis en was ik zelfs nog even alleen thuis. Ik kon er dus van profiteren om nog even in mijn bed te kruipen tot ik gewekt werd met “MAMAAAAAA, waar ben je ???!!!”

Volgend jaar wordt 1:40 mijn eindoel (zeg ik nu … maar in april loop ik de marathon van Wenen dus een nieuwe loopdip is niet onwaarschijnlijk) en verteer ik de wedstrijd hopelijk wat beter.

Desalniettemin ben ik zeer content met de prestatie. Dit is niet mijn PR op 20km, maar wel mijn PR op de 20km van Brussel, en deze wedstrijd blijft voor mij toch wel speciaal.

1u43 content maar met een zere knie. Volgend jaar gaan we voor 1u40 #20kmbru #iloverunning

Wij houden van onze klassiekers !!!

Mijn leraar esthetica zei me ooit “Ik luister niet naar recente muziek, daar moet je zelf het slechte nog uit filteren. Ik luister naar oudere muziek … enkel de goede klassiekers zijn overgebleven, de tijd heeft de rest er al uit gezeefd”

Ik luister wel naar recente muziek … maar toch hou ik enorm aan mijn klassiekers. Playmobil bijvoorbeeld, iets waar kinderen al tientallen jaren mee spelen, dat moet toch goed zijn.

Daarmee twijfelde ik niet, en de kinderen al zeker niet, om in te gaan op de uitnodiging van Walkie Talkie en Playmobil om een Sneak Preview bij te wonen.

Over de Sneak Preview mogen we nog niet veel prijsgeven, maar ik kan wel zeggen dat de kinderen al behoorlijk enthousiast waren, want het gaat om figuurtjes van een tekenfilm die op canvas wordt uitgezonden (die ik niet kende, maar de kinderen blijkbaar wel).

En natuurlijk was er weer veel en lekker eten (ik probeerde het gezond te houden, maar bezondigde me toch stiekem aan de chocoladetaart)
Op bezoek bij #playmobil voor een sneak preview ... in kader van #projectgezondereten kies ik voor deze versnapering.

Er was veel en leuk speelgoed
IMG_20150520_213152

 

en  onze playmobilfamilie voor thuis werd ook uitgebreid

Uitbreiding in de playmobilfamilie #playmobil, maar niet enkel daar #tantelies

We poseerden wat met de grote poppen die tot grote teleurstelling van de kinderen niet te koop waren
IMG_20150520_212908

IMG_20150520_213056

En er was wat tijd om even te praten met wat andere bloggers.

Thuis probeerde ik enkele prinsessen op te eisen als decoratie op mijn sleutelrek (wat nog niet lukt, maar ik geef niet op, ik ben namelijk niet alleen een playmobilmeisje, maar ook een prinsessenmeisje)
2015-05-20 17.20.13

 

Fietsen naar Amsterdam - dag 4

Route: Van Goghroute van Ede tot Amsterdam

Afstand: 112 km

Pech: de bewuste band werd 2 keer opgepompt en hield het daarna ineens  voor 60km.
Fietsen met 1 rem zorgde bijna voor een accidentje, maar ‘bijna’ is ‘niet’.

We stonden een uurtje vroeger op want vandaag was de zwaarste dag. We begonnen al direct in onze pyjama met het plakken van de beschadigde reservebanden. Net echt.

Gisteren was voor mij zo hard maar vandaag reed het heerlijk.
Het was koud maar gelukkig hebben we geen druppel regen gezien.
Dit keer droeg ik een lange fietsbroek, regenjas  en bij tijden handschoenen. Deugd dat ik daarvan had … echt een klein genot.

De route was vandaag ook minder winderig en schoon … heide, landduinen, sjieke golfterreinen, mooie parken, stadjes omgeven door water … we kwamen het allemaal tegen.

image

image

Ik ben weer trots op mijn fietske  (de zwarte).

image

Zo’n fietsvakantie smaakt altijd weer naar meer … op de fiets begin ik altijd te mijmeren over nieuwe (fiets)avonturen.
Maar nu ben ik vooral blij dat het fietsen achter de rug is en dat we morgen eens gaan shoppen in de 9 straatjes (de minimalist in mij is thuis gebleven vrees ik).

Deze avond hebben we we onze citytrip Amsterdam alvast gestart in een heerlijk restaurantje “Hemelse modder”.

Oh ja …
we hebben een hotelkamer met een geheel plastieken badkamer (dit geheel terzijde)
Nederlanders zijn zo verwend … in ons routeboekje lazen we “Pas op … gevaarlijke verkeersweg” en we krijgen dit … een volledig afgescheiden tweerichtings fietspad langs de autostrade.

image

Fietsen naar Amsterdam - dag2

Route: Knooppunten Oost-Malle tot Eindhoven

Afstand: 93,3 km

Pech: De rem heeft het definitief begeven. Gelukkig is er nog een tweede.
Platte band die ons heel wat tijd en gesukkel heeft bezorgd.

Dit moest de rustigste dag worden, de beste dag ook op vlak van weer.

Wat we niet ingecalculeerd hadden was pech.
Kort na de middag had de mama platte band. Toen we ook nog een onderdeel van het afsluitventiel lieten vallen en niet meer terugvonden, raakten we helemaal in een sukkelstraatje.
De extra binnenband bleek niet van het goede type en een fietsenwinkel was er enkel een dorp verder.
Daar kocht ik (gelukkig) twee nieuwe binnenbanden.
Gelukkig, want ik slaagde erin de eerste te beschadigen bij het vervangen.
Bij de tweede en laatste poging lukte dit wel … oef.

Maar ik heb er weer veel uit geleerd.
Plastieken lepeltjes trekken op niks, metalen zijn veel beter.
Wees voorzichtig bij het opnieuw opzetten van de buitenband (een nieuw gat is snel gemaakt)
Check altijd de buitenband langs binnen en buiten (dit deden we gelukkig en de boosdoener -een stuk glas- werd gevonden)

Rit2 : platten band #fietsreis #amsterdam

 

Maar verder was het super. Het weer is schoon en de terraskes waren bijgevolg aangenaam. En blijkbaar zijn de slechte weervoorspellingen voor de komende dagen wat minder slecht geworden.

Vandaag staken we ook de grens met Nederland over … en inderdaad, vanaf net over de grens gingen de fietspaden er significant (zelfs spectaculair) op vooruit (en bijgevolg ons gemiddelde tempo ook).

Nederlanders hebben zoveel geluk met hun fietspaden, fietsstraten en drukknoppen aan de kruispunten die groen licht binnen de 5 seconden verzekeren.
Langs de andere kant heb ik ook wat schrik van de Nederlandse fietsers … zij zijn immers bijzonder assertief en staan op hun rechten, gij zult niet in mijn weg fietsen!!!
Zo had ik even een stressmomentje toen ik een drukke fietsstraat moest oversteken.

Verder aten we in eindhoven echt heerlijk in een Afghaans restaurant.
Jammer genoeg is de B&B wat minder want hij stinkt naar hond.

Alleenstaande mama voor 1 week

IMG_20150510_225008

Een hele week alleenstaande mama, geen sinecure. En het is nog niet erg genoeg dat de man er niet is, maar ook de schoonmama die normaalgezien de kinderen van ‘t school afhaalt was een hele week weg.
Wat zijn de impressies dan

  • Dankbaar dat ik hulp kreeg van mijn mama-ke, die de kinderen van ‘t school haalde en lekker eten maakte. Een niet te onderschatten luxe, wonen in hetzelfde dorp.
  • En als ik kookte, deed ik dat minder uitgebreid als normaal (we gingen zelfs eens naar ‘t frietkot)
  • De kinderen misten de papa wel … toen ik zei dat ze verwend waren met zoveel speelgoed zei Liv verontwaardigd droevig *Verwend, verwend?! … met onze papa in Amerika?!”
  • Om beurten sliepen de kindjes in mijn bed, normaalgezien zouden we vanacht met 3 slapen … maar dat plannetje is mislukt … het was daar al iets te plezant bij die 2 charels.
  • Vaak moest ik op 2 plaatsen tegelijk zijn.
    Op de skate en op de voetbal, op het schoolfeest en op het voetbaltornooi, op de scouts waar Liv mama/papavergadering had en bij Vic waar ik op moest letten terwijl Liv op de scouts was.
    Gelukkig bestaan er creatieve oplossingen … carpoolen, met vriendjes meerijden naar het voetbaltornooi, en het broertje dat ook mee naar de scouts mocht.
    Het kwam dan wel allemaal in orde, maar creatieve oplossingen vragen ook wel veel energie.
  • Iets dat ik normaalgezien nooit doe werd deze week ingevoerd. De avond voordien de tafel al dekken en de lunchpakketen al maken. Daar win je dus effectief veel tijd mee.
  • Ik merkte dat ik ‘s avonds pas later in mijn zetel plofte dan normaal, en dat ik meer moe was.
  • De kinderen keken minder tv , en speelden minder op de iPad dan ze gewend zijn. Zou dat komen doordat ze uiteindelijk toch meer aandacht krijgen? (ah ja … want ze moeten mijn aandacht niet delen met de papa)
  • Ik deed precies niets anders dan de kat eten geven, brood zetten, afwasmachien uittasten, tafel dekken, tafel afruimen. Eens naar ‘t toilet gaan in de hoop dat de tafel afgeruimd is als je terugkomt, dat pakt niet (zelfs niet op moederdag)
  • Moederdag is trouwens ook wel relaxer als de papa er ook is … eigenlijk word ik dan vooral door hem verwend ipv door de kinderen.
  • Ik ben een hele week niet gaan lopen. Als je alleen bent moet je al zeer creatief zijn om de tijd te vinden op nog te sporten. Ik dacht … laat ik mezelf gewoon eens enkele weken rust gunnen. En zo liep ik een week niet … en de week voordien ook al niet … en volgende week ook niet (maar dan staat er iets anders leuks op het programma … dan ga ik namelijk naar jaarlijkse gewoonte met mijn mama en zus op fietsvakantie … dit jaar wordt het Amsterdam … met een omweg, want Amsterdam vonden we toch iets te dichtbij).
  • En zo kunnen de kinderen volgende week de verloren tijd met hun papa dubbel en dik inhalen, en de overdosis mama verwerken.

Alleenstaande mama … een week was voldoende … mijn respect voor de mama’s die dat constant doen.

Random Snippets #6

verjaardagskado

    • Vorige week was het mijn verjaardag en het was een goede dag (ondanks het feit dat ik moest werken … en ondanks het feit dat ik aan de slechte kant van de 30-er jaren ben beland) inclusief heerlijk weer.
      ‘s morgens werd ik verrast met een huis vol levensgrote marathonfoto’s van mezelf (en als je goed kijkt zie je dat dat allemaal A4’s aan elkaar geplakt zijn … nachtwerk dus voor Bjeurn) … super …  en ‘s avonds werd ik mee uitgenomen op een date.
    • Uit de dozen vol spullen die ik niet meer nodig heb selecteerde ik de leukste en nam ik deel aan mijn eerste swap-avond. Dit houdt in dat je spullen die je niet meer nodig hebt ruilt tegen spullen van anderen. Het was … eens iets anders … maar ik ben er nog niet volledig uit of het voor herhaling vatbaar is.

Eind april prepareren we de vensterbankplanten #begonia

    • Ik plantte mijn vensterbankplanten … al enkele jaren op rij kies ik voor witte begonia’s. Nu hoop ik dat ik ze dit jaar niet laat verdorsten. Want het zijn ijzersterke planten, maar ze moeten wel altijd genoeg water krijgen … vorig jaar was het er rap mee gedaan.

Het cache-seizoen is mooi ingezet. Op de eerste moesten we wat zoeken ... waarschijnlijk omdat hij vlak aan een dode duif lag die we probeerden te negeren. Voor de tweede hadden we een schup nodig die we kregen van de vader van de cachelegger. En voor de

  • Het cache-seizoen is mooi ingezet. We maakten een fietstocht van 17 km (onze Vic begint dat flink te doen) en planden 3 caches.
    Op de eerste moesten we wat zoeken … waarschijnlijk omdat hij vlak aan een dode duif lag die we probeerden te negeren. Voor de tweede hadden we een schup nodig die we kregen van de vader van de cachelegger. En voor de derde moesten we goed kunnen mountainbiken en bomen van de weg sleuren om er te geraken (wie ziet de cache trouwens?)
  • Vandaag werd ik 2 keer “herkend”. Eerst zei een kennis me aan de schoolpoort dat ze mijn blog ontdekt had, daarna sprak de dame in de cafetaria van het zwembad me aan dat ze mijn blog had gelezen, waarop ze me prompt wat marathonvragen stelde.
    Ik loop niet te koop met mijn blog in het dagelijkse leven … maar ik vind het wel héél leuk als mensen die meelezen zich bekend maken :-)

Snippets zijn korte stukjes, snippers.
De Random Snippets zijn een verzameling van nutteloze weetjes en gedachtekronkels die ik nog even levend wil houden voordat ze samen met de rest verzinken in de vergeetput der vergankelijkheid

Sportbulletin – Antwerp 10 miles

Deze dag stond in het teken van de 10 miles.

In de ochtend supporterden we voor de vrienden heidejoggers die de marathon liepen. Met vijf waren ze, da’s dus al eens de moeite om vroeg voor uit uw bed te komen.
De marathon was héél wat kleinschaliger dan een Parijs, maar voor de supporters was dat eigenlijk wel héél plezant. De lopers waren sneller gepasseerd (want maar 1 wave), en vermits ze niet me zoveel waren kon je een groot deel persoonlijk aanspreken (wat tegenwoordig nog leuker is, nu de naam ook op de loopnummer vermeld is).
Na 2 keer supporteren herkende je trouwens al véél van de lopers (vooral de vrouwen, want ik supporter vooral vrouw) … en zij ons ook … zo was er een zekere Marie die zei “Hé, dat heb je daarnet ook naar me geroepen”.
De heidejoggerlopers deden het trouwens ook super goed, tof om te zien als supporter, dat de lopers nog kunnen genieten.
Naar voorbeeld van wat we in Parijs zagen trokken wij er ook met de step op uit … altijd tof … wij hebben trouwens vrij grote steps waar we met zijn 2 (ouder en kind) op kunnen. Alhoewel dat met mij iets vlotter gaat dan met Bjeurn.

De supporters

Naar de 10 miles had ik eigenlijk niet zo toegeleefd en dat merkte ik aan de voorbereiding die op niets trok.

  • Mijn geluksoorbellen niet aan (maar al een chance brachtten die dat ik van Gerhilde kreeg blijkbaar ook geluk)
  • De dag voordien geen pasta gegeten
  • Niet volledig uitgerust
  • De gellekes die ik had klaargelegd vergeten mee te nemen
  • De haarrekkertjes die zich niet meer in mijn zak bleken te bevinden, waardoor ik met losse haren moest lopen (irritant)
  • Gedehydrateerd aan de start (ondanks de goede raad die ik altijd aan anderen geef)

Maar gelukkig had ik een geheim wapen … “Bjeurn”

IMG_20150426_212656

Bjeurn leende bij een collega een haarlint.
En mijn dorst leste hij door aan het startvak een aquarius uit de kant te pakken (vele lopers dumpen hun drank in het startvak). Dat zijn dus blijkbaar de truken -van de onvoorbereide loper- die ik nog niet kende. We kregen wel rare blikken, maar de dorst was toch gelest. Want al dorstig starten is helemaal niet goed.
Verder haasde Bjeurn me het hele parcours, hij pepte me op, toonde me waar ik best kon lopen en en waarschuwde me voor dorpels. Heerlijk vind ik het als er zo voor me gezorgd wordt.

Niet dat ik er zo van genoten heb, ik durf zelfs beweren dat ik zwaarder afgezien heb dan tijdens de laatste marathon. Het doel was immers om een PR te lopen, nl. 1u20.
En ondanks dat ik aan kilometer 6 zeker was dat het niet zou lukken, vond ik mijn tweede adem en gingen we ervoor.
Het was niet gemakkelijk … maar uiteindelijk finishten we samen in 1u18.
Dees pakken ze ons weer niet meer af.

IMG_20150426_212249

De marathon van Parijs ... mijn ervaring

Hopelijk heb ik jullie niet te lang in spanning gelaten en hebben jullie op de facebookpagina of instagram al gezien dat we de marathon van Parijs hebben gefinished in een fantastische eindtijd van 3u25 (Bjeurn) en 3u42 (ik).
Nadien was er minder tijd en goesting om te bloggen … verder citytrippen, pintjes drinken, hamburgers eten, de stijfheid eruit wandelen en slapen beheersten de volgende dagen. Maar ziehier … het verslag is er.

Voor de marathon

Zoals ik verleden keer al vertelde mocht ik niet in een sneller startvak starten, ik moest me houden aan de tijd waarmee ik me inschreef namelijk 4u. Bjeurn slaagde er wel in om een toelating te krijgen voor een nieuw startvak, namelijk dat van 3u30.
Plan B dan maar, stiekem in het startvak van 3u30 glippen. Wonderwel lukte dat vrij goed, ondanks de 2 controles die ik subliem nonchalant doorwandelde.
Omdat ik eerder thuishoorde in het vak van 3u45 en in de weg ging lopen door die snelle lopers van 3u30 besloot ik helemaal op ‘t einde van het startvak te starten. Niet nodig bleek achteraf, want ik heb het gevoel gehad dat ik héél de wedstrijd moest inhalen … ik vermoed dat iedereen een sneller startvak aangeeft als hij werkelijk loopt. En dat ga ik direct aanpassen in mijn marathontips

IMG_20150414_093849

Een uur op voorhand stonden we al in ons startvak. Te vroeg, maar ik had niet verwacht dat alles zo vlot ging gaan, het afzetten van onze rugzak aan de finish, wandelen naar de start. Ik moet zeggen dat ik me had verwacht aan een beklemmende drukte zoals bij de 10 miles en de 20 km van Brussel, maar niets was minder waar. Alles verliep super vlot.
Wat wel wou zeggen dat we een uur kou moesten lijden in het startvak. Volgende keer neem ik bovenop een slechte trui en plastiek zak om in het startvak aan te doen, ook een slechte broek mee.

IMG_20150414_093949

Wel was er weinig sanitair, de laatste sanitaire stop deed ik 30 minuten voor de start en daarvoor moest ik wel 30 minuten aanschuiven. 2,5 uur voor de start was ik trouwens gestopt met drinken en dat zorgde ervoor dat ik onderweg geen last had van een volle blaas (samen met te warm weer en filelopen mijn grootste angst)

Omdat er deze keer geen supporters waren leerde ik de bezienswaardigheden van de route uit mijn hoofd en schreef de kilometers waar we ze tegen zouden komen op mijn hand. Zo had ik toch weer lichtpuntjes die mijn marathon moesten breken (en dat werkte).
Er waren trouwens ook deelnemers die voor wat aangename afleiding zorgden.
IMG_20150414_094034

Tijdens de marathon

De angst voor filelopen was onterecht, ik heb misschien wat tijd door het slalommen verloren, maar dat gaat eerder om seconden. Ongelooflijk dat een wedstrijd waar 50 000 lopers aan deelnemen zo vlot gaat.

De volgende angst was het warme weer, ik kan daar immers helemaal niet goed tegen (wat de reden is dat ik mijn marathons in voorjaar en najaar kies). Tijdens de marathon was het echter weer 19°C en volle zon. Gelukkig echter was het startuur 9u, dus dan was het nog niet zo warm. En voor de rest brachten het flesje water dat ik elke 5km volledig over mij goot en mijn klak voldoende verfrissing.

Het marathonplan was finishen binnen de 4u. Uit de ervaring met duurlopen op marathontempo had ik beslist dat ik tussen 5:15 min/km en 5:27 min/km zou lopen … afhankelijk van de vorm van de dag.
Ik merkte al snel dat de vorm van de dag goed zat, en ik zag geleidelijk aan mijn gemiddelde snelheid stijgen tot 5:15 min/km.
Verschillende fases tijdens een marathon, dat heb ik weer niet ervaren. Ik liep comfortabel en ik genoot, en dat bleef zo gedurende de hele marathon. Mijn hartslag daalde zelfs en ik liep met negatieve split (wat positief is, dat wil zeggen dat je de tweede helft sneller loopt als de eerste, en dat is meestal het teken dat je comfortabel gelopen hebt)
Bjeurn zegt dat ik er nog niet alles heb uitgehaald, ik antwoord dat dat gewoon is omdat ik gemaakt ben om marathons te lopen … trouwens, je moet altijd plaats laten voor verbetering.

Héél de wedstrijd was ik bezig met mijn snelheid, maar niet met mijn eindtijd. Tegen het einde toe dacht ik dat het wel mogelijk moest zijn om 3u45 te halen, maar mijn verbazing was toch wel groot en aangenaam toen ik afklokte op 3u42. Totaal onverwacht en echt super.
En wat het allemaal nog toffer maakte, was dat Bjeurn afklokte op 3u25 (waar zijn doel 3u30 was)

Wij finishten beide trouwens nog vrij helder, wat niet bij iedereen het geval is. Gisteren bij het bekijken van onze aankomstfilmkes zagen we iemand zwalpen naar de eindmeet, om op 5 meter voor de finish zwaar op zijn gezicht te gaan. Waarop een andere loper (zo sympathiek) hem opraapte om hem te ondersteunen tot aan de finishlijn (waar hij direct door de hulpverleners werd geholpen). Lijkt alvast niet gezond, ik kan me trouwens niet inbeelden dat ik zelf zo diep zou kunnen/willen gaan.

42.195 km verder in 3u25 (Bjeurn) en 3u42 (ik). De condities waren perfect en we hebben de hele tijd (min of meer) genoten. Nu lonkt het zwarte gat .... een zwart gat met zonnige terraskes en frisse pinten.

De marathon van Parijs

Nen aanrader, echt.
De organisatie is super … ondanks de 50 000 lopers heb je nooit een beklemmend gevoel.
Het parcours is toch wel echt de moeite (er staan zelfs borden aan de kant voor de lopers om te zeggen, wat je waar zit) … en je zit gewoon in centrum Parijs.
En aan de bevoorradingen worden flesjes water uitgedeeld (wat veel aangenamer drinkt als bekertjes). Dat er geen sportdrank was (buiten op 1 post waar je een half bekertje isostar kreeg) stoorde mij niet zo. Ik dronk enkel water en nam elke 5km vlak voor de bevoorrading een gelleke. Daarmee kom je toe.
Aan elke bevoorrading werd er ook fruit uitgedeeld, maar ik heb me bij het water gehouden.

 

vergelijking met de vorige marathon in Amsterdam

Deze marathon verbrak ik mijn vorige eindtijd (die ik ook al héél mooi vond) met 25 minuten.
Ik was natuurlijk al langer intensief aan het trainen, maar nu waren ook alle startcondities perfect.
Fit en gezond (vorige keer was ik toch wel wat ziek, ik had zelfs geen stem de dag van de wedstrijd), uitgerust (de weken voordien had ik goed geslapen en zelfs de nacht voordien heb ik heerlijk geslapen zonder wakker te liggen … dat was vorige marathon ook wat anders) en net als vorige keer geen last van pijntjes en blessures.

Ondanks mijn significant betere eindtijd ben ik deze marathon toch minder diep gegaan, ik heb tijdens de marathon meer genoten, mijn maag was minder geblokkeerd en ik was achteraf beduidend minder stijf (ik kan zelfs een trap afgaan op een normale manier)

Hoewel de marathon van Amsterdam ook de moeite is (zeker een goede organisatie), verkies ik toch Parijs en wel om volgende redenen.
In Parijs doet 3 keer zoveel volk mee dan in Amsterdam, maar alles verloopt er veel relaxer.
Het parcours van Parijs is veel toffer.
Parijs geeft water in flesjes en dat drinkt gewoon veel gemakkelijker, waardoor de bevoorradingsposten ook minder chaotisch zijn. Ik had trouwens ook de indruk dat de bevoorradingsposten langer waren in Parijs. In Amsterdam was het chaos aan de bevoorradingen en dat was in Parijs niet het geval.

En nu?

Mijn marathondoel is gehaald, ruim binnen de 4u gefinished en opgenomen in de lijsten van runnersworld (blijkbaar bestaat er een lijst van runnersworld met alle lopers die een marathon binnen de 3u (mannen) / 4u (vrouwen) hebben afgelegd … geen idee waar je die lijsten kan vinden, maar ik sta er toch maar in)

Ik vreesde dus het zwarte gat … maar ondertussen heeft Bjeurn al aangegeven dat hij volgend voorjaar nog wel eens een marathon met mij wil lopen. En zo’n marathonweekend met Bjeurn, dat was toch wel héél tof.
En in de tussentijd ga ik me wat toeleggen om mijn 10km tijd te verbeteren en met wat trailexperimentjes.

Ik ben trouwens ook blij dat ik terug kan eten wat ik wil. Alhoewel ik me wel goed voel bij de gezonde levensstijl (zolang ik maar niets moet bannen of geen koolhydraten moet tellen)

Wat doe je in de 2 dagen voor de marathon?

Je doet een testloop, dat zou goed zijn voor het vertrouwen, jammer genoeg was ik al moe na 2km.
Parijs marathon

Je bent dankbaar voor de lieve attenties en succes berichtjes van familie en vrienden.
Parijs marathon

Je gaat op stap met de mascottes en je huurt een fiets om Parijs te verkennen (en de benen te sparen). Je neemt je voor om volgende keer je step mee te nemen, want dat is blijkbaar de trend in Parijs.
Parijs marathon

Je vergeet niet romantisch te doen
Parijs marathon

Parijs marathon

Parijs marathon

Je verkent de start en finish en maakt al eens een schone finishfoto
Parijs marathon

Parijs marathon

Je eet, eet, eet en eet. Constant en overal.
Parijs marathon

Je zoekt en vindt de blauwe lijn (dit is de ideale lijn die je moet volgen als je geen meter teveel wil lopen, deze wordt op het wegdek gespoten)
Parijs marathon

Je doet je best om marathonlopers te spotten, die zien er trouwens zo uit.
Parijs marathon

Je haalt je startnummer af, en maakt selfies bij je naam.
Parijs marathon

Je gaat naar de expo met gigantisch veel stands aan loopgerief. En komt tot de conclusie dat de gemiddelde loper een smakeloos persoon is met een voorliefde voor fluo.

Je laat een pace-bandje drukken, ideaal voor als de loopgps begint te flippen (wat gebeurde bij ons testloopje).
Parijs marathon

Je probeert je startvak om te wisselen voor een sneller, wat enkel mag als je een officiële eindtijd van een halve marathon kan voorleggen. Bjeurn kon dit, ik niet (want endomondo is geen afdoende bewijs). Jammer … want toen we ons een jaar geleden inschreven moesten we geen bewijs leveren.
Lessons learned … wees ambitieus bij je inschrijving, een startvak afzakken mag altijd.
Maar ik laat het niet aan mijn hart komen, als ik kan inhalen is het misschien goed voor de moraal.

Je checkt 10 keer per dag de weersvoorspelling (die te mooi is naar mijn goesting)

Je hoopt dat je kan slapen.

Skivakantie met het gezin

IMG_20150323_222537

Must do ... gaan skiën. .. geen vakantie ontspannender dan een skivakantie #boostyourpositivity

Verleden jaar deden we al een poging tot het plannen van een sikvakantie.

  • We boekten online een vakantie met de CM
  • tijdens de krokusvakantie
  • in Frankrijk
  • met huur van skimateriaal, skilessen en vervoer tot daar
  • We klokten af op + €5000 en ik zag het ineens helemaal niet meer zitten en dat jaar gingen we bijgevolg niet.
Dit jaar een nieuw concept. 
  • We sloten aan bij een groep van 60 personen, in 15 lodges … op de piste van Leysin.
  • Ski’s huurden we in België
  • Met de een auto reden we tot daar (de auto van de koeka want die heeft winterbanden)
  • Eten namen we mee van thuis
  • kostprijs €2300 (all-in -> vervoer, eten, skipas, huur materiaal, skiles, verblijf, kosten ter plaatse)

Het was al een tiental jaar geleden dat ik nog op skivakantie ging en er was toch ‘t één en ‘t ander veranderd.

  • Iedereen draagt een skihelm
  • en een echte skibril … geen gewone zonnebril
  • De skiërs zijn zwaar in de meerderheid
  • Je skipas moet je niet meer in het apparaat steken (niet meer zo’n rolding nodig)
dit waren de lessons learned
  • Kijk naar de vervaldatum van de pannenkoeken (we hadden er zoveel goesting in)
  • Je kan gemakkelijk zonder microgolfoven en afwasmachien
  • Skimateriaal in België huren is veeeel goedkoper dan ter plaatse
  • 5jaar lijkt de ideale leeftijd om te leren skiën (op dag 3  zelfstandig van helemaal boven tot beneden)
  • in een retro skipak uit de kringwinkel ben je de hipste van de piste

Het was geweldig, en wel hierom

  • het gezelschap
  • de lodges … tiptop in orde en op de piste (mits een pittig klimmeke)
  • onze buren waren de stiefzus met gezin. Eten deden we samen, de ene dag kookten zij, en de andere dag kookten wij. Dat werkt perfect.
  • après ski met de groep … in een tentje aan de lodges
  • wandelen naar het restaurant op de berg … terug sleeën naar de lodge beneden (tot de man te onbezonnen werd of ik te angstig … daarover valt te discussiëren)
  • babysit’s bij de vleet in de groep (in de groep waren ook meisjes die graag een centje bijverdienden) voor die ene keer dat we op de lappen gingen
  • de kinderen die gebeten lijken door de skimicrobe
  • de goeie koffie (thuis gekomen lustte Bjeurn zelfs geen senseo meer)
Natuurlijk waren we mindere momentjes
  • toen we Vic kwijt waren (hij was ‘s avonds een sneeuwman aan het maken onderaan de skipiste … en plezier dat hij had)
  • toen we Vic weer kwijt waren (hij was ‘s avonds aan het sleeën met zijn neefje onderaan de skipiste … en tof dat dat was)
  • toen we Liv een half uur kwijt waren (en ‘t kind stond nochtans op de plek waar we hadden afgesproken … ongelooflijk moedig was ze, zelfs geen traantjes gelaten, *alleen in zichzelf* zei ze later)
Volgend jaar
  • wil ik terug
  • liefst hetzelfde concept
  • maar indien dit niet zou lukken … wat is jullie formule? (en hoe houden jullie het betaalbaar)
Memories
We dachten een leuk filmpke te compileren om te laten zien hoe goed we al kunnen skiën, maar eigenlijk waren de bloopers vele leuker.

Parijs Marathon – week 13/18 – Changement de décor

Changement de décor #marathontraining #ParisMarathon #zoniënwoud #30K

Deze week was een goede loopweek … de lente komt steeds meer en meer piepen … en de dagen worden langer. Binnenkort loop ik ook mijn avondloopjes misschien in het licht en door het veld in plaats van in den donkere door de verlichte geasfalteerde straten van mijn dorp.

Vermits ik zondag een blogbrunch op het programma had (daar ga ik echt nog eens over bloggen, want ondertussen is hij achter de rug en ‘t was vree tof) gingen we zaterdag lopen. Nog eens samen, Bjeurn en ik.
En in een andere omgeving, nl het zoniënwoud. Pittig en nogal geaccidenteerd, maar ook schoon en in de natuur (zou trailrunning zo voelen?).
Met zijn 3 lussen van 5, 10 en 20km heeft het zoniënwoud in elk geval voor ieder wat wils.
Net zoals “verandering van spijs doet eten”, zo doet “changement de décor” lopen.

Eindelijk vond ik ook “de” marathonsokken, dit was de eerste duurloop dat ik geen blaren kreeg na 20km.
Ik kan u verzekeren, 6km met blaren lopen is niet plezant, maar een marathon met blaren lopen lijkt me pure ellende.

Waar Bjeurn ondertussen al 6kg is afgevallen, ben ik er ongeveer 2 kwijt. En dat zijn er 2 die me in niet-marathonperiode ook storen.
Wel merk ik dat het de laatste tijd gemakkelijker lijkt om gezond te eten. Het lijkt of ik ben afgekickt van de suiker (niet dat ik suiker ban, maar vermits ik ben gestopt met snoepen krijg ik wel een héél deel minder binnen).

“Snoep gezond, eet een wortel” is nu het nieuwe moto.
Eet een appel, dat is voorbijgestreefd. Ik moet van mijn dietiste 2 stukken fruit per dag eten, maar ook niet meer. Er zijn dus blijkbaar mensen die zich dik eten aan fruit. Groeten zijn echter wel onbeperkt (als supplement op een evenwichtige voeding natuurlijk).
Let wel … ik snoep enkel van die dunne wortels, die je koopt met het loof nog aan. Veel smakelijker dan zijn dikke en grote broer.

Echte lopers herken je aan de melk #melk #recuperatie #marathontraining #ParisMarathon

 

“Recupereer gezond, drink melk”

De cijfers
Aantal kilometers gelopen: 61 km
Gewicht (gemiddelde van week): 57 kg
Rusthartslag: 55

Training 1: 6.40 km – 38m:26s – 6:01 min/km
De uitnodigingen van Vic zijn verjaardagsfeest al lopend rondgebracht. Toen ik thuiskwam stond de man al vol ongeduld te wachten om zelf te gaan lopen.

Training 2: 15.69 km – 1h:31m:13s – 5:49 min/km
Deze liep ik woensdagvoormiddag, in klaarlichte dag lopen is toch altijd toffer. Dit was een pittige tempoduurloop met 3 blokken van 11min.
Het lukte niet altijd even goed mijn hartslag laag te houden tijdens de ruststukken, want ik was te zeer in gedachten verzonken om op mijn hartslag te letten.
In gezelschap van Roosbeef die zachtjes in mijn oren zong. Soms zit je helemaal “in” een boek, welnu … ik zit helemaal “in Roosbeef” 

Training 3: 8.31 km – 41m:53s – 5:03 min/km
Vic naar de voetbal, ik terwijl gaan lopen.
Staat ze daar nu ‘weer’ in haren looptenu … vragen ze zich wellicht af. Tja, ik zou ook liever elegant gekleed mijn zoon gaan afzetten en ophalen (maar ik heb me erover gezet)

Training 4: 30.68 km – 3h:15m:10s – 6:22 min/km
Eens iets anders, lopen in het zoniënwoud. Pittig dat wel, want het parcours is behoorlijk geaccidenteerd. Maar in de natuur (is dit het trailgevoel?), en eens uit mijn dagdagelijkse omgeving.
Deze loop deed ik met de man, zo plezant dat we dit samen kunnen doen. Ik denk dat ik na de marathon … als hij zijn loopschoenen in een hoek sjot en zijn fiets terug van de haak haalt … eens goed ga huilen.

Blessuregewijs: alles ok

Wat is je ultieme ontspanning #boostyourpossitivity

fietsen nederland

Alweer de laatste uitdaging @boostyourpositivity van Activia.

Wat is je ultieme ontspanning?”, vroeg Oontje.
Moeilijke vraag, ik ben immers niet de meest relaxe persoon. Maar ik kan wel zeggen waar ik gelukkig van word.

Ik zorg dat ik altijd iets heb om naar uit te kijken. 
Nu zijn dit onder andere

  • de marathon van Parijs met Bjeurn (en bijhorende citytrip)
  • de fietsreis naar Amsterdam met mijn zus en mama
  • mijn eerste rommelmarkt met mijn vriendin (ik ben mede dankzij appelstien me wat aan het verdiepen in minimalisme, ik zou er veel over kunnen vertellen, maar dat kan ik best maar eens allemaal bundelen. Ik zie het alvast zeker niet extreem)
  • mijn eerste swap-date onder collega’s (voor de 2 laatste ben ik al lustig aan het verzamelen)

Beter een opgeruimde mama dan een opgeruimd huis 
Een opgeruimd huis, staat voor een opgeruimde mama
Tja, … ik kan me nog altijd niet zo goed ontspannen als ik achter sta met de was en het huis een stal is.
Ondertussen ben ik bezig met enkele projectjes.

  • Het eerste is ‘geef alles zijn eigen vaste plaats’ en ik moet zeggen dat dat een zichtbaar positief effect heeft op de orde in het huis.
  • Het tweede is een opruimactie van de kasten, schuiven, …. (met drastische reductiemaatregelen)

… en het lijkt te helpen.

Lopen
Altijd zo moeilijk om te vertrekken, maar zo content als ik onderweg ben. En zo ontspannen als ik terug thuis ben.

 

 

Een brief aan mijn 16-jarige zelf #boostyourpositivity

Gezinsfoto

 

Mijn mama mag me verbeteren als fout ben, maar ik denk dat ik 15 was toen deze foto getrokken werd. Ik meen me te herinneren dat dit onze eerste gezinsfoto was na het overlijden van onze papa. 

Annelies,

Jij zal jezelf lang zien als iemand die voor haar 30 zeker geen kinderen wil, misschien wel nooit!
Je bent immers niet direct de kinderliefhebber, niet het meisje dat graag gaat babysitten, de charme daarvan begrijp je niet.

Wel, bijna 20 jaar later ben je nog steeds niet de grote kindervriend. Maar heb je wel 2 eigen exemplaren rondlopen. Je mama had gelijk “Je eigen kinderen zijn anders, die zijn wel tof, en dat geldt trouwens ook voor petekindjes”

Je laat je soms wat teveel imponeren, door mensen die slimmer zijn en door mensen met veel mooie woorden en zelfverheerlijking.

Laat je niets wijsmaken, neem niet alles voor waar aan wat ze zeggen en stop met te twijfelen aan jezelf en te denken dat de anderen beter zijn.
Loze woorden zijn immers gemakkelijk gezegd.
In het (werk)leven is er trouwens ook meer nodig dan enkel slim zijn. Met mensen kunnen omgaan, kunnen werken, anderen helpen, positief zijn, structuur bieden, kunnen motiveren, …. dat zijn kwaliteiten die zoniet belangrijker zijn en geapprecieerd worden door je naasten.

Je denkt dat je later een carrièrevrouw wordt.

Maar gaandeweg zal je ontdekken dat er nog zoveel meer in het leven is, een carrière zal niet meer het hoogste doel zijn. Een job die je meestal graag doet, en probeert goed te doen, leuke collega’s en een baas die je appreciëren, … dat is misschien belangrijker dan een grootse carrière.

Je hebt schrik van ouder worden, 30 lijkt je al gigantisch oud

Wel, die schrik om ouder te worden, dat heb je op je 34 nog steeds. Maar als ik je kan troosten, tot nu toe is het steeds onterecht gebleken. Het wordt nog steeds beter en als we de onderzoeken mogen geloven blijft het geluksgevoel nog een hele tijd stijgen.

Verveling, dat is ook iets dat uit je leven zal verdwijnen.

Niet abnormaal, ouder worden geeft ook meer vrijheid.
Je hebt meer vrijheid in de keuze van de mensen waarmee je omgaat (nu ben je voor het grootste deel aangewezen op de mensen van de klas en de scouts), je hebt meer keuzes in wat je doet, in welke vrije tijdsbesteding die je doet en je krijgt meer de kans om je eigen persoonlijkheid te ontplooien.
Het geld dat je verdient geeft je daarbij een pak mogelijkheden, geld mag geen doel zijn op zich maar maakt het allemaal wel gemakkelijker.

Je bent al enkele keren met je kop tegen de muur gelopen

wees gerust, je zal nog veel stomme dingen doen. Het is echter niet nodig om hier spijt van te hebben, want zolang je hieruit blijft leren, word je er een beter en wijzer mens van.
Wist je trouwens dat de volwassenen ook niet alle wijsheid in pacht hebben en dat ik zelfs op mijn 34 nog constant evalueer en evolueer. Laten we hopen dat we dat nog héél ons leven willen blijven doen.

Je voelt je soms anders

Misschien zijn de mensen ondanks hun vele gelijkenissen allemaal wel anders. Jij voelt je soms een buitenstaander en ook nu voel ik me soms nog een beetje een ‘loner’. Het verschil is, dat ik daar geen problemen meer mee heb.
Ik veronderstel dat we hoe langer hoe meer op onze mama beginnen lijken.

Wat je wel best zo snel mogelijk kan beseffen

koppigheid is geen mooie capaciteit. Koppigheid en boosheid vreten enkel je energie weg. Leer loslaten, vergeven en zelfs vergeten … dat is misschien zelfs de sleutel van geluk.

En steek geen energie meer in vriendschappen die niet meer wederzijds zijn … dat hoort bij het leven, laat het los!!!

Ten slotte wil ik je nog wat wijze raad meegeven, beide uit de mond van je kleine zusje. Gek hé, dat je dat kleine zusje meer en meer als een evenwaardige vriendin zal beschouwen.

Als je de anderen wil begrijpen, besef dan eerst “Niet iedereen is zoals jij, en denkt zoals jij”

Investeer in ervaringen en niet in bezittingen.

Ik zou zeggen, schrijf je me terug? Misschien als je 34 bent, een brief naar je 45-jarige zelf?

 

 

 

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia.

Lievelingsfoto van mezelf #boostyourpositivity

IMG_20150202_220947

Ik dacht … laat ik ook eens meedoen aan project #boostyourpositivity dat Oon en Lilith mee organiseren.

Dan kom ik er nog eens toe om te bloggen over niet minder loopgerelateerde zaken. Want dat bloggen … ik ben het precies verleerd.

En dan net … als ik er vol goede moed aan wil beginnen, merk ik dat mijn blog plat ligt. Paniek, want ik slaag er al maanden niet meer in om een backup te nemen.
Gelukkig kwam alles snel goed (buiten het feit dat ik de instapress plugin heb moeten verwijderen)

Op instagram poste ik al deze lievelingsfoto van mezelf.
Ooit werd deze getrokken voor een artikel in jobat, door een professionele fotografe. Waarschijnlijk is dit de meest kwalitatieve foto die ooit van mij getrokken is.
En ik vind hem nog steeds mooi. Ik herken mezelf er nog steeds in, en dat lopen doe ik zelfs nog liever dan toen.
Maar het wordt misschien wel eens tijd voor een nieuwe lievelingsfoto, want deze werd reeds 8 jaar geleden getrokken.

Het zou deze kunnen zijn, na een geslaagde 10 miles met een onverwacht PR … duidelijk niet getrokken door een professionele fotograaf, maar wel recenter.

10 miles 1h24 #blij #trots #moe

 

Deze week te verwachten op instagram en de blog

5dagen

 

en misschien ook nog een brief aan mijn 16-jarige ik.
Al weet ik niet of mijn 16-jarige ik erg geïnteresseerd zou zijn in de raad van een bijna 35 jarige.

Eind van een tijdperk … begin van een tijdperk

EIND VAN EEN TIJDPERK

Ik vrees dat we zitten aan het eind van een tijdperk. Op de schoot zitten van de Sint, daar worden ze te oud voor.
Dit jaar zagen de kinderen de Sint weliswaar op ‘t school, op de scouts en op de voetbal, maar een persoonlijk praatje op zijn schoot was er niet meer bij.
Deze foto met Vic (2e links) en de rest van de U6/7 in de voetbalkantine, is het beste dat ik kon krijgen en zal ‘de sintfoto van 2014′ worden.

Vanaf nu kan het enkel maar bergaf gaan. Ik hoop dat Liv volgend jaar zo snugger is om te beseffen dat onsterfelijkheid zelfs niet voor een goedheilig man is weggelegd.
Alhoewel ik wel vermoed dat ze zo leep zal zijn om haar ongeloof niet luidop te uiten (stel je voor dat ze volgend jaar geen blaffend en springend hondje krijgt)

Net zoals die keer dat de tandenfee haar was vergeten, waarop ze teleurgesteld opstond “Ik wist wel dat de tandenfee niet bestaat en dat de mama’s en de papa’s dat geld daar gewoon leggen!!!”.
Waarop ze de volgende morgen wild enthousiast opstond omdat de tandenfee dan toch gekomen was.

De sint in de voetbalkantine

 

het archief van de vorige jaren -> 2013201220112010200920082007

BEGIN VAN EEN TIJDPERK

Bjeurn is soms een beetje moediger dan ik. Hij maakte het ambitieuze plan om met de kinderen te gaan mountainbiken. Dwars door d’ hel van Weit … een tocht van 15km (+3,5 km enkel naar het startpunt). En dat terwijl we om 12u al fris gewassen op een verjaardagsfeest moesten zijn.

Ik had al visioenen met vallende kinderen, bokkende kinderen die niet meer verder willen, huilende kinderen, verkleumde kinderen, mountainbikers die onze kinderen omver rijden, mountainbikers die ambetant zijn omdat onze kinderen de boel ophouden, een preek van de schoonmama omdat we te laat op het feest aankomen, ….

Maar geen van allen was waar (allé, sommige dingen wel een beetje … dat vallen, huilen en bokken is even gebeurd, maar het kind in kwestie heeft zich goed herpakt).
De kinderen hebben super flink gefietst, Vic blijkt een mountainbiketalent (onverschrokken en nen doorzetter), de organisatie was super, de andere mountainbikers zagen onze kinderen gewoon als een extra hindernis en niet als een ergernis, we hadden nog tijd voor een afsluitend drankje en waren toch op tijd op het feest (mits academisch kwartier).

Een nieuw tijdperk dus, waarop we activiteiten met de kinderen kunnen doen die we zelf ook leuk vinden. Voor volgend jaar staat dit alvast terug in de agenda (misschien kunnen we de jaarlijkse Sint-fotoreeks dan vervangen door Hel-Van-Weit-fotoreeks)

IMG_20141207_210849

IMG_20141207_210941