Urho Kekkonen – Een zesdaagse hike in Fins lapland

Van 12-20 september 2024 ging ik met Hiking Advisor 6 dagen stappen in Fins lapland, meer bepaald in het Urho Kekkonen national park.
Hiervan schreef ik destijds wel een klein verslag, maar het geraakte niet gepubliceerd. Tot nu. Praktische informatie is onderaan de post te vinden.

---

Reisverhaal

Met een groep van acht deelnemers (3 vrouwen, 5 mannen), inclusief gids Karel, deden we deze hike in lapland. Een gevarieerde groep en niet enkel op vlak van leeftijd, die zich spreidde van 24 tot 65.
Er waren 2 creatieve koks, met eigen gevriesdroogde maaltijden tot zelfs gevriesdroogde omelet. Ikzelf hoorde daar absoluut niet bij, en ik was vooral content dat ik eens niet moest nadenken. Héél content om gewoon maar water te moeten op te warmen voor mijn minutesoupke en gevriesdroogde maaltijd uit de AS Adventure. Je had de mannen die alles leken mee te hebben, grote messen, pannen, worstjes en ingrediënten voor pannenkoeken om te delen met de groep, precies de zak van Mary Poppins. Er was de muzikant met mondharmonica, de fotograaf met statief en lensreinigingsdoekjes, de klimster met het lightweight materiaal, de gids die outdoor ademde en zijn winters altijd in lapland doorbracht. Het schoeisel varieerde van waterdichte laarzen, type C trekkingschoenen, wat lichtere botinnes tot vivo barefootschoenen.

Iedereen deed het net iets anders, en je merkte ook dat iedereen zijn eigen accenten belangrijk vindt; het outdoor gegeven, het buiten slapen, het back to basics, het koken, het groepsgebeuren, mooie beelden schieten, de vogels en het andere wildlife, de stilte, het zwemmen in de koude meren, bessen en paddenstoelen plukken en eten, het onderweg zijn, het sportieve, …

Eén van mijn accenten is het wildlife, toch ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten. Héél veel leven was er niet te zien; enkele rendieren, de moddersneeuwhoenen die trouwens super tam en luid zijn, muizen in de hut en parelduikers (vermoedelijk) …
Hetgene dat ik echt wilde zien, was de taigagaai, want deze brengt volgens de Finnen geluk. Let wel op … in Duitsland brengt hij blijkbaar ongeluk. Maar enfin, die taigagaai is een opportunist, en hij laat zich graag zien waar er eten te vinden is. Aan de hut van wandeldag 2 was het al zover, de taigagaai begroette ons. Prachtige vogel, wat groter dan onze gaai. Magisch moment.
Een ander hoogtepunt is de vonst van mijn rendierengewei, enfin vergeleken met het gewei dat Iwe vond is het mijne een geweiTJE. Maar ondertussen staat het toch maar mooi in mijn pronkkast, naast de bokaal met elandenkaka.

Slapen deden we telkens bij de hutten waar ook een bivakplek voor de tenten was. De ene hut was al meer uitgerust dan de andere, en hoe meer faciliteiten … hoe meer volk ook had ik de indruk. Zo was er meestal een kachel en keukentje, vuurkring, enkele slaapplekken. Maar soms zelfs ook hout en een droogruimte voor de kleren, het stinkkot.
In de vrij toegankelijke hutten geldt blijkbaar de regel dat degene die het laatst aankomt, het recht heeft om binnen te slapen. Enerzijds logisch, anderzijds mag je echt niet rekenen op een slaapplek in de hut. Tenzij je een hut reserveert, wat (ruim op voorhand) ook kan.

Wie op gezellige de kampvuurmomenten hoopte, die had pech. Hoewel er genoeg vuurkringen waren, was er jammer genoeg ook een vuurverbod wegens de droogte, dat steeds maar verlengd werd. Het meest jammere daaraan was natuurlijk dat we dikwijls vroeg in de tent kropen door de kou, tenzij er nog een plek aan de stoof in de hut was.
Enfin … ik moet toegeven dat ik ook 2 keer in de warme hut geslapen heb, vooral uit schrik van de koude en uit gemakzucht omdat ik de tent dan niet moest opzetten. Al weet ik niet of ik daardoor echt een betere slaap had, vooral die harde houten vloer speelde mij en mijn heupen parten. Ondanks een degelijke en dikke slaapmat blijven pijnlijke heupen mijn nachtrust verpesten.

Routegewijs was onze trip best te doen. Niet te zwaar, meestal via een duidelijk pad en goed te doen van hoogtemeters. De rivercrossings vielen door de droge zomer en voorjaar in Finlang goed mee. We waren voorbereid op water tot boven onze knieën, maar nu kwam het water amper boven de botinnes uit. Al speelde ik wel op veilig en gebruikte ik mijn crocs voor de oversteken. Handig, maar wel koud.
Enkel op stapdag 5 was er geen bestaand pad, en volgenden we ons kompas, en stiekem ook wat de gps. Dat was dan ook de route waar we onze rendierengeweien vonden, dus het heeft zeker zijn voordeel om een doorsteek te moeten maken.

Weergewijs hadden we niet beter kunnen hopen. Regen hebben we niet (of amper) gezien en overdag waren de temperaturen aangenaam en bovengemiddeld voor de tijd van het jaar (ik gok op een 15°C ). Hoewel de dagen nog lang waren koelde het ‘s avonds wel af. Op zo een moment hoop je dan wel op wat meer regen en wat minder vuurverbod.
Het noorderlicht heb ik jammer genoeg niet gezien, maar het was er wel. De dagen waren lang en om 22u15 was het nog niet donker … en meestal lag ik dan al lang in mijn tent. Fun fact, de dag nadat we vertrokken keerde het weer en viel de eerste sneeuw.

In het gehele park zijn we zelfvoorzienend geweest, water is er onderweg genoeg te vinden, dus een filter volstaat. Ik vermoed dat dat zelfs niet nodig is, want de mijne begaf het na 2 dagen en daarna heb ik ongefilterd water gedronken zonder gevolg. Zelfvoorziendend zijn weegt veel, kilo’s eten sleurden we mee. Maar Finnen zitten daar precies allemaal niet mee in. Een echte Fin lijk je te herkennen aan een rugzak van 100 liter. Om te vergelijken, mijn rugzak woog bij de start 19 kg en is 65 liter. En op de eerste stapdag had ik al een paniekske dat dat veel te zwaar zou zijn voor mijn net herstelde hernia.

Wat me ook opviel aan de Finnen die we daar tegen kwamen, is dat ze zeer comfortabel zijn met hun naaktheid. Finnen zijn koudwaterzwemmers en dat mag gerust in het blootje. Een levenswijze waar ik me helemaal kan in vinden.

In het gehele park was er geen internet, met uitzondering van de enige bergtop (Sokosti) die we deden en eigenlijk was dat héél bevrijdend.

---

Wat ik zeker niet wil vergeten

♡ slaapcoupé delen met Sigrid ♡ Patrick die stoer aankwam met zijn moto in lapland ♡ blauwe bessen ♡ korstmos ♡ de tagagaai ♡ Karen zijn instagramhut ‘Rautulampi’, waarvan ik me voorstelde dat het vol met modieuze influencers zou zitten ♡ zon ♡ Karel met zijn waterdichte botten, geplakt met ducttape ♡ wildernis sauna met zwemmen en Finse dames die ons de geplogenheden uitlegden ♡ omruilingen (mannen de gemeenschappelijke ehbo laten dragen tegen dagprijs van 1 snickers) ♡ te zware rugzak ♡ vliegenzwammen ♡ rendierenkaka dat eruitziet als een klein paaseitje met een puntje eraan, in tegenstelling tot elandenkaka, dat er gewoon uitziet als een paaseitje ♡ wie geen wandelstokken mee had eindigde met zelfgesprokkelde wandelstokken ♡ droogruimte ♡ het geluk van het vinden van een rendierengewei ♡ berken ♡ de vivo barefootschoenen van Pieter ♡ de temu schoenoverhoezen van Gunther (die al snel stuk waren) ♡ Pieter en zijn mondharmonica ♡ de lijfgeuren die met de dag penetranter werden ♡ de Italiaanse Sara en haar molokio … en “al bronzo” pasta ♡ getorste bomen ♡ taiga ♡ afgeplatte rotsen ♡ veren verzamelen ♡ ons een rebel voelen als we in de hut slapen omdat Karel dat eigenlijk een héél slecht idee vond ♡ verwend door de mannen met pannenkoeken met veenbessengelei, worstjes en popcorn ♡ de muizen die gewoon op mijn rugzak liepen terwijl ik deze veilig aan een haak had gehangen ♡ rendieren die zich op de laatste dag nog laten zien ♡ vuurverbod dat steeds maar verlengd wordt ♡ Gunther die dacht dat hij verjaarde, maar een dag te vroeg bleek te zijn ♡ Patrick en zijn lekkernijen (zoals de glüklich macher) ♡batterijstress door de gsm met vreselijke batterij ♡ gewicht vergelijken van alle spullen met Sigrid die alles tot op de gram van buiten kent ♡ Finland dat niet bij Scandinavië hoort ♡ het gevoel van weg van de drukke wereld te zijn ♡ noorderlicht dat ik gemist heb, maar dat Gunther zo mooi heeft vastgelegd op foto ♡ Karel die ons leerde kompas leren lezen ♡ een vrouwenbastion vormen met Sara en Sigrid ♡ een groep die divers genoeg was en toch enorm klikte ♡

---

Praktische informatie

Transport (24h onderweg)

• Vliegtuig Zaventem – Helsinki
• nachttrein Helsinki Tikkurila – Rovaniemi
• Bus Rovaniemi – Kiilopää

National park: Urho Kekkonen National Park

Overnachtingen en stapdagen:

• stapdag 1:
  • Avondmaal in Fell Centre Kiilopää (waar we ook een deel bagage kunnen achterlaten)
  • Fell Centre Kiilopää -> Niilanpää hut (68.31820, 27.51303) – 4 km en 92 m ⭡
• stapdag 2:
  • Niilanpää hut -> Lankojärvi hut (68.30899, 27.81364) – 15,2 km en 219 m ⭡
• stapdag 3:
  • Lankojärvi hut -> Sarvioja hut (68.31481, 28.11063) -20,4 km en 452 m ⭡
• stapdag 4:
  • Sarvioja hut -> Muorravaarakanruokta hut (68.25778, 28.25827) – 12,7 km en 567 m ⭡
• stapdag 5:
  • Muorravaarakanruokta hut -> Luirojärvi hut (68.20974, 28.02331) – 16,5 km en 573 m ⭡
  • Geen pad maar met kompas en kaart naar Top Sokosti (hoogste punt) en naar de hut
  • De hut heeft een (te boeken) wildernissauna. Must do !!!
• stapdag 6:
  • Luirojärvi hut -> Suomunruoktu hut (68.25339, 27.62322) – 22,4 km en 432 m ⭡
• stapdag 7:
  • Suomunruoktu hut -> Fell Centre Kiilopää (68.34643, 27.46221) – 13.6 km en 233 m ⭡
  • Terugweg naar huis

Aan te raden materiaal: Ik heb veel plezier gehad van de wandelstokken, vooral waar het drassig was en bij de rivercrossings. Maar van die stokken heb ik eigenlijk nooit spijt van.
Getten waren achterafgezien niet nodig.
Van mijn bottines was ik content, strikt genomen niet nodig, maar wel héél handig om de voeten droog te houden.
Voor rivercrossings en avonden had ik mijn ‘crocs’ #ilovecrocs