Peaks Of The Balkans – dag 7 – Avontuurlijkreizenmetgunther.be

De sneeuw in de bergen ontvluchten bleek niet zo simpel.

Om uit de bergen te geraken moesten we immers een bergpas van 1600m hoog over.

Niet evident met een Skoda’ke gevuld met 5 zware rugzakken en evenveel personen.

Ik ben sowieso al niet scheutig op bergpassen en zeker al niet als de weg vol sneeuw zit.

Elke 100 meter dat we hoger reden lag de baan er slechter bij. Gunther zijn taak was rijden, en de passagiers moesten elke 5 minuten uitstappen om de takken die het begeven hadden onder het gewicht van de sneeuw aan de kant te leggen, of naar achter te trekken totdat de auto gepasseerd was.

Vanaf 1300 m.werd het spannend. Maar toen we in een haarspeldbocht een tegenligger passeerden verdween alle grip op de baan.

De taak van de passagiers werd duwen. Het werd 2 kilometer sukkelen tot aan de top. Ons hiking materiaal kwam goed van pas. Zitmatjes om onder de banden om grip te krijgen. Kakschupje en gasbidon om in de baan sneeuwvrije stroken te schrapen. En maar duwen.

Welk type leuk* het was, daar kan je (afhankelijk aan wie van onze groep je het vraagt) 3 verschillende antwoorden op krijgen.

Maar we geraakten boven, wat de camion die zich aan kant moest zetten niet kon zeggen. De afdaling ging vlot. De omgevallen boom over de weg werd al opgeruimd toen we passeerden. En in tegenstelling tot onze voorligger zijn wij niet in de greppel naast de weg beland.

En dan zaten we in het betere weer, we bezochten een spomenik. Één van de vele oorlogsmonumenten van het voormalige Joegoslavië. En reden we naar ons nieuwe huisje met zicht op Skadar lake.

Om dan een heel korte wandeling te doen in Karuc, met weer een hondje als gezelschap. Dit was een ander type hond, eerder het lompe soort, als in altijd in de weg komen lopen. We hoopten haar Jacobin (naar Jacobus en Corneel … Die waren ook eerder lomp van aard).

Aan het eindpunt kwamen we nog een ander hondje tegen en Ingrid, die had gezegd die vuile vieze honden niet te zullen aaien, werd toch betrapt op een zwak moment.

De avond sloten we gezellig af in ons huisje met aperitief en onze laatste droogmaaltijd. Waarschijnlijk duurder dan op restaurant gaan, vooral degenen die een “real turmat” op het menu hadden. Maar wel gezelliger.

We sloten af met Ingrid die ging kijken of ‘al’ haar gerief in de lightweight 55l rugzak van Gunther geraakte. Spoiler alert … Neen!

Laatste nacht gaat in, het is 22u30 als we in bed kruipen. Absoluut record. De jongens liggen in een slaapzetel in de keuken. De meisjes in een kamer met dubbel bed, en mezelf de zetel, die als een extra bed is verkocht. Oh ja … En ergens in de kamer nog een hagedis of salamander die Sigrid zonet heeft gespot.

---

* Types leuk

type 1: gewoon leuk

type 2: afzien maar achteraf leuk

type 3: levert wel een straf verhaal op, maar zou je niet opnieuw doen

---

Overnachting: huisje met zicht op Skadar lake

Zwerfhondjes: 2 waaronder Jacobin die tijdens de wandeling wel mee