Geen wekker nodig! We slapen vlak naast een minaret, en dus werden we al om 5u45 gewekt door de oproep tot het ochtendgebed.
Maar deze keer konden we echt uitslapen, want we werden niet voor 8u aan het ontbijt verwacht. Toen we effectief ons bed uitkwamen zagen we dat het wegdek nat was en de toppen van de bergen wit.
Ons plan, een dagwandeling naar de sneeuw.
Eerste plan mislukt, want we werden tegengehouden aan de grens met Albanië. Niet de juiste autopapieren om Montenegro uit te mogen. Maar uit iets slechts komt dikwijls iets goed. Zo nu ook.
Gunther schudde een zelfgemaakte wandeling uit Komoot vanuit Gusinje en we hoopten gewoon dat we sneeuw gingen zien.
We waren nog geen kilometer ver toen we begroet werden door 6 schattige puppies en hun mama. Eerst dacht ik dat de mamahond boos was dat we zo naar de kleintjes gingen, maar al gauw bleek dat zij ons ook wel tof vond. Ze begeleidde ons door het bos waar het pad zoek was. De puppies vielen één voor één af, maar dat leek haar niet te deren. De pups dronken ook niet meer bij de mama, dus ik veronderstel dat ze vond dat ze hun plan moesten trekken. Slechts 1 dappere pup bereikte samen met ons de sneeuwgrens.
Waar we iets aten, de hond veel te hard verwenden (chance voor hen dat de rantsoenering gedaan is) en Ingrid een sneeuwmannetje maakte. De pup kreeg wel geen eten, de kleine schijtluis was te bang om iets aan te nemen en mama deelde ook niet. Het leven is hard voor honden in Montenegro.
Ook de hele weg terug werden we door de honden vergezeld. En dat was echt hoe ik het me ingebeeld had, super plezant. Totdat een oude boze man stenen begon te smijten naar onze honden om ze weg te jagen. Het leven is hard voor honden in Montenegro.
Dat was het moment dat de honden hun naam kregen (Mini en Maxi) en de 2 charminkels in ons hart kropen. We bleven tot afkeuring van de boze man onze nieuwe vriendjes maar roepen tot ze terug tot bij ons durfden komen.
Na 12 km kwamen we terug aan het einde van de wandeling, maar dan voelden we ons ook wel verplicht om de honden ook weer aan hun thuis af te zetten. Er waren immers nog 5 andere pups zie hun mama misten.
Het was een hele uitdaging met andere honden die Mini schrik aan jaagden waardoor ze niet verder durfde en Iwe zich als redder moest ontpoppen. Uiteindelijk lukte het toch om ze thuis achter te laten. Waarna Maxi ineens terug achter ons stond met een andere pup. Enfin … Na veel vijven en zessen waren alle pups terug thuis.
Super bizar dat dat die honden gewoon 15km met vreemden op stap gaan en dat hun baasjes dat niet erg lijken te vinden. Ik vermoed dat er genoeg honden zijn en dat ze eentje minder niet zo erg vinden. Het leven is hard voor honden in Montenegro.
Helemaal verkleumd ging we dan maar iets drinken in een cafétje, mijn warme chocolademelk was een soort pudding (precies één van Patrick zijn gelucklichmachers) met een glas water. Heerlijk.
Warm en stinkend naar de sigaretten konden we weer terug naar Plav.
S’ avonds weer op restaurant, decadent een beetje, hoe we de laatste dagen van onze reis doorbrengen. Alvast toch niet hoe we het voor ogen hadden. Maar uiteindelijk bleek vandaag toch een topdag. En voor morgen heeft Gunther weer iets leuks ineen geknutseld. Maar dat lezen jullie morgen dan wel weer.
Met een schurende keel van de sigarettenrook liggen we nu in ons bed. Dat roken op café en restaurant is toch wennen.
Overnachting: net zoals gisteren hotel Cattleya
Afstand en hoogtemeters: 15,3 km – 657 m van Gusinje naar het hoogste punt in de buurt op 1546 m hoogte
Aantal zwerfhondjes: zeker 20 al dan niet zwerfhonden tegengekomen, en 7 in ons hart gesloten
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.