Opgestaan met 2 katers; jammer genoeg geen letterlijke. Kater van het bier van gisteren en emotionele kater van het besef dat we de plannen moeten omgooien en het tweede deel van de tocht waar we zo naar hadden uitgekeken niet zullen kunnen doen. Geen drielandenpunt, geen overnachting in Doberdol op hoogte aan de guesthouse met de stoof, niet flirten met de grens van Kosovo.
De beslissing is genomen, we zetten vandaag nog even onze tocht verder via Prosllopit pas om dan een doorsteek te nemen terug naar Plav. Dan kunnen we op 2 dagen (met wel nog schoon weer) Plav bereiken en ondertussen wildkamperen op een schoon plekje into the wild. Tegen dat wij in Plav zijn komt ook de sneeuw toe, 2 stapdagen zullen we dan verliezen, hoe we die opvullen zien we dan weer wel.
Als we praten met andere wandelaars, dan merken we dat iedereen zijn plan heeft aangepast. Niemand heeft zin om in Doberdol op 1800m te zitten in 25cm sneeuw. Op zich is het op vlak van veiligheid te doen. Maar de etappes zijn in normale omstandigheden al zwaar. En we hebben geen tijd en eten om er langer over te doen. Trouwens … Het is waarschijnlijk ook niet zo leuk om in de continue sneeuw zonder iets van view.
Gisteren mooi teamwerk. Alle kaarten bij elkaar, Komoot, de Osmand app, Garmin navigatie, Gaia app, de grote kaart van Gunther en de uitgescheurde dag etappes van Sigrid. Iedereen zijn navigatie heeft meerwaarde. En iedere persoon heeft zijn rol in de groep. Iwe is verantwoordelijk voor de timer van onze pauzes, Gunther zorgt dat we geen onverantwoorde dingen doen en zorgt voor de mooie foto’s, Ingrid de medici van de groep, Sigrid is de pacer en de lijm van de groep en mijn rol is het capteren van ons het verhaal.
De dag is pittig, zeker op vlak van hoogtemeters, maar omdat iedereen ineens extra eten over heeft van de dagen die we niet gaan stappen, is het boefen begonnen. Geen rantsoenering meer, een extra snickers, schelleke kaas, lat chocolade tijdens de pauze.
We dachten dat we een easy dag zouden hebben, veel stijgen, dat wel … maar slechts 24km op 2 dagen. We waren wel wat teleurgesteld toen bleek dat we vandaag maar 10 km hadden afgelegd. Het waren wel 10 prachtige kilometers, schoon zicht, weinig wolken, stralend weer. (spijt dat ik geen short heb meegenomen).
Niet veel andere wandelaars op de route, het seizoen lijkt wat voorbij. De honden stellen me ook teleur. Ik had het romantische idee dat we een compagnon de route gingen hebben die ik dan Sigrid haar kaasrandjes kon toestoppen. Mispoes … Vandaag geen hond gezien.
Op het einde van de route merkten we tot onze grote opluchting dat de waterbron nog water gaf. En we vonden een prachtige wildkampeerplek. Heerlijk. Wel snel koud eens de zon onder ging, ze voorspellen vannacht op deze hoogte -1°C. Dan heb ik mijn dik slaapgerief toch niet voor niks meegenomen.
Als avondeten trakteerden we onszelf op een dubbele soep (geen rantsoen meer) en ons vriesdroogzakje. Iwe heeft altijd iets zelfgemaakt, gedroogd en vacuüm getrokken; pauwencouscous met inktvis en sardinnenpaté. (Ok, 1 dingetje klopt niet maar het klinkt te leuk)
Ons kampvuurtje mislukte, het is nu ook wel niet gemakkelijk om voor te maken zonder hout. Dus om 19u45 kropen we in de tent. Er is gewoon geen achtergrondgeluid, ongelooflijk, genieten.
Overnachting: wildkamperen op 1833m hoogte, op een wildkampeerplek (ook zo aangegeven op de kaarten) aan de doorsteek tussen etappe 1 en 4.
Afstand en hoogtemeters: Valbone – wildkampeerspot ter hoogte van Maja e fazlis 10,8 km 1235 m
Aantal zwerfhondjes: 0 🙁
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.