Wat een nacht. Deze nacht werd er precies 2 keer iets op mijn tent gegooid. Geen ramp maar het was wel een trigger voor een nacht vol nachtmerries waar ik moeilijk uit geraakte.
Maar bij het opstaan bleek dat er wel meer vreemde dingen gebeurd waren. Ingrid had ook kloppen op haar tent gehad. Bij Sigrid was er ineens een haring verdwenen uit de tent waardoor haar tent half ineen stuikte en ze er midden in de nacht niets anders op vond dan een schroevendraaier die daar slingerde als haring te gebruiken. En ook merkten we dat er bij Iwe ook een haring uit de tent was. Die vonden we terug met het koordje eraf.
Veel speculaties … De meest ongeloofwaardige dat de haringen van de spanning weg gekatapulteerd waren op de tent van Ingrid en mij.
Maar toen merkte ik dat mijn hiking stokken en mijn nieuwe katadyn waterfilter ook verdwenen waren.
Hypothese … pesterijen, van iemand die toeristen haat?
De eigenaar van de guesthouse zei meteen dat het de vos wel zou geweest zijn. Ik moet zeggen dat ik dat niet meteen geloofwaardig vond, zeker niet omdat hij de camerabeelden ging bekijken en ons 2 min later een foto van een vos in close-up toonde.
Maar … De gastheer ging zoeken in de wei en eerst vond hij mijn eerste stok, en even later de tweede. En ik kreeg ze terug met tandafdrukken en met de linten afgeknaagd. Mijn waterfilter daagde niet meer op, maar een popje ontdaan van arm en been werd wel gevonden.
Het verhaal van de vos was meteen geloofwaardiger. Dat verklaart ook waarom de lintjes van de haringen waren … Die waren er ook afgeknabbeld.
Zo content dat ik de stokken terug had. Ten eerste omdat er een gigantisch stijle afdaling op het programma stond, en ten tweede omdat het eigenlijk Bjeurn zijn stokken zijn, en hij hecht nogal aan zijn gerief en de avonturen die hij ermee beleefd heeft. Awel dees vond ik ook een memorabele avontuur.
En op zich vond ik het ook wel schattig, dat een vosje mijn lintjes heeft afgeknabbeld. Al ben ik wel een nieuwe waterfilter armer.
En hoewel ik de lintjes van mijn stokken altijd gebruikte, heb ik vandaag gemerkt dat ik ze eigenlijk niet nodig heb.
Zot en eigenlijk typisch. Voor de tocht vroegen we ons af of we het eten in een boom moesten hangen zodat de beren niet naar onze tent zouden komen. Maar eigenlijk is ons zorgen maken over vossen (en katten en honden) veel realistischer.
De losers van de dag waren een koppel dat we onderweg tegenkwamen. Ze vroegen of wij onze border crossing permit in orde hadden (je moet op voorhand een permit aanvragen om de grens over te steken). Die van hen was niet in orde en ze zagen iemand aan de grenspost staan die controleerde. Meestal is er blijkbaar geen controle en daar hadden ze op gerekend. Daar aangekomen zagen we al snel dat het geen border control was. De grens was eigenlijk ook nog 7km verder, maar de €3 parktoegang die we moesten betalen. Sigrid liep nog terug om dat aan hun te melden, maar ze waren ondertussen al weer weg. Ter info … 7 km verder aan de grens, in the middle of nowhere was er geen controle te zien.
Gunther was vandaag nog steeds niet veel beter, ziek opgestaan en klaar voor een dag vol ellende en afzien. Maar gelukkig hebben we met Ingrid een apotheker mee en daar haar bemoedering en elektrolyten op de goede moment is hij er toch wonderbaarlijk bovenop gekomen. Tegen het einde van de wandeling was het terug de Gunther zoals we hem kenden. We waren wat droevig dat onze dokter Pieter op deze tocht niet mee kon, maar ook een apotheker kan zorgen voor een wonderbaarlijke herrijzenis.
De route was weer prachtig, net als gisteren begon het eerder saai om dan ineens wauw te worden.
We liepen in een hoogvlakte tussen 2 prachtige stenige grijze kale bergwanden. Ideaal om te wildkamperen, we vonden zelfs een bron die niet droog stond. Onderweg passeerden we ook nog lege meren en lege rivieren. En de zwarte roodstaarten leken ons te volgen.
Op het hoogteprofiel was er een enorme stijle afdaling te zien, die ons allen wat zorgen baarde. Zeker omdat er ook nog veel regen werd voorspeld. Maar meestal vallen de dingen beter mee dan gevreesd en ook nu. (Nog) Geen regen en een afdaling die door het vele bochtenwerk zeer goed te doen was.
Een tijdje geleden is hier een trailrun gelopen op de route, wat het navigeren heel gemakkelijk maakt want elke 5m is er een fluo oranje bol aangebracht. Aan de afdaling was toch voor alle zekerheid “slow” gemarkeerd.
Deze etappe was weer een pareltje, deze komt ook hoog in mijn top wandelingen.
Wat ook opvallend was, aan de passage zijn de bunkers. Er zijn er blijkbaar 750 000 ! in Albanië gebouwd onder het bewind van Enver Hoxa (1960 – 1980) die nogal paranoia was.
Tegen het einde van de wandeling, toen we allemaal al kapot waren, kregen we voor de eerste keer regen, de sfeer was meteen gezakt (toch voor mij). Zeker toen we ook niet meteen een geschikte overnachting vonden. Ik vroeg me echt af waarom wij hier perse in een tent willen slapen, en aan al dat gerief willen sleuren. Als hier goedkope guesthouses zijn (€20 voor eten, overnachting, ontbijt en lunch). Ik snap het eigenlijk nog altijd niet :-).
Maar we hebben een super gezellige avond gehad, een gelucklichmacher van Patrick gedeeld, Tali gekregen van de guesthouse. En nu lig ik lekker zalig in de tent. En eigenlijk is het ook wel heel goed zo.
Overnachting: kampeerplek bij Villa Belinis Teth hotel (€5 voor de tent)
Afstand en hoogtemeters: Vusanje tot Teth – 22,6 km – 916 m (we merkten tot onze grote opluchting dat de 1440m die de cicerone gids beweerde, niet klopte)
Aantal zwerfhondjes: 1, maar hij liep al met andere mensen mee
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.