De dodentocht

Een bucketlist ding

Het is een bucketlistding die Dodentocht! In 2021 wilde ik al eens een poging wagen, maar toen gooide corona roet in het eten.

Ik wandelde dat jaar wel succesvol de Hagelandse 101 uit. En na die ervaring was de goesting voor meer helemaal weg. Héél trots, maar hard afgezien, zwaarder dan een marathon, ik zou het niet meer opnieuw doen !!!
Blijkbaar is er 5 jaar nodig om dat te vergeten. Die Dodentocht bleef in mijn gedachten zitten. Ik wilde de beruchte dotosfeer toch eens proeven.

Inschrijven was minder evident, van de 3 vriendinnen, geraakten we maar met 2 ingeschreven. Waarop we besloten om dan maar samen voor de Hagelandse101 te gaan. Wat pikte, want ik wilde eigenlijk echt wel specifiek de Dodentocht wandelen.

En zo zal ik met de hen (we zullen ze de loopvriendinnen) de Hagelandse101 wandelen. En heb ik me bij 2 andere vriendinnen (de hondenvriendinnen), die ik ondertussen ook weer héél wat beter heb leren kennen, aangesloten voor de Dodentocht.

De voorbereiding

Ik ben nog niet vergeten hoe hard ik heb afgezien tijdens de Hagelandse 101. Ik heb me dus voorgenomen om mijn voorbereiding veel serieuzer te nemen dan toen.
Vanaf april ben ik beginnen wandelen en zo is er vanalles gepasseerd, lange avondwandelingen (omdat we het overdag niet ingepland kregen), snelwandelen, combinatie avondwandeling van 35km met de dag daarna een wandeling van 42km, nog eens een 50er, combineren van stappen en lopen, 30’ers en een 40’er met wandelclubs.
Aan de voorbereiding zal het niet liggen. Het leuke is wel, vermits ik het hondengroepje, het heidejoggersgroepje en ook nog een verdwaalde ijsbeer heb. Is dat ik eigenlijk bijna nooit alleen heb moeten wandelen, en dat de groepjes ook soms mixen. Zo was er het toertje van 35km rond de luchthaven, waar we met 6 enthousiaste zielen waren.
Ik heb echt genoten van de voorbereiding, al was het wel redelijk tijdsintensief.

Naast de sportieve voorbereiding heb ik ook mijn voeten gesoigneerd door elke avond voetencreme te smeren, en zoveel mogelijk gesloten schoenen te dragen. En, ik heb ook gewerkt met blarentape. Ik krijg immers bij (lange) wandeling last van blaren op mijn hielen. Als je op deze plek blarentape aanbrengt, kan je dit vermijden. Werkt héél goed preventief, als je weet op welke plek je systematisch blaren krijgt.

En dan – ook nen belangrijke – enkele dagen op voorhand de teennagels knippen. Liever niet op de dag zelf, want stel dat je per ongeluk te kort knipt.

De ervaring

Het weer

Er was even spraken van het inkorten van de Dodentocht. Vrijdag werd er 37°C voorspeld, zaterdag onstabieler weer met 28°C. Maar er werd beslist dat het weer geschikt was voor een volwaardige editie doen. De Dodentocht start op vrijdag immers pas om 21u en dan is de grootste hitte al weg. In de praktijk bleek het weer eerder een bondgenoot. Héél de nacht bleef het aangenaam en geschikt voor short en T-shirt. Geen koude die op de spieren sloeg.
En de dag nadien was het bewolkter en volgens mij ook minder warm dan voorspeld, met soms enkele verfrissende druppels regen.

De start

Om de drukte in Bornem te vermijden gingen we met de trein. Vanaf daar zou het nog 400m tot de start zijn, maar in de praktijk was dit al 1,5km (helemaal gratis).
Er was enorm veel volk in de startvakken, maar de sfeer was relax.

De eerste kilometers van de dodentocht waren ongelooflijk druk, alsook de eerste bevoorradingsposten en wachtrijen aan de dixies. De sfeer was echter top.
Leuk waren ook de wandelaars die een wandelbingo mee hadden, en die ons hun extra exemplaar gaven. Daar hebben we héél de dodentocht veel plezier aan gehad. (vooral een wandelkoppel met matching outfits was een leuke)

Jammer genoeg merkte ik al snel dat ik moest afscheid nemen van mijn hondenvriendinnen, onze tempo’s lagen te ver uit elkaar. We konden het “dramatische afscheid” van de wandelbingo al meteen afvinken (uitscheuren, want een bic hadden we niet mee).

De nacht en de zevenstapper

Het was al snel donker. De eerste 40km krikte ik het tempo op en deed ik een groot inhaalmanoeuver. Onderweg hield ik me bezig met het afluisteren van gesprekken. Waaronder iemand die zei “Is het tijd voor de zevenstapper?”, waarop het meisje erbij “Maar allez, niet doen, is dat trouwens al ooit gelukt?”. Wat de jongen bevestigde.
Ik was nu wel benieuwd en vroeg hen, wat de “zevenstapper” was. Ze vertelden me dat je bij 7 opeenvolgende stappen een scheet moet laten.
Dat had ik niet zien aankomen, maar de zevenstapper is de running joke geweest, de rest van mijn dodentocht. (Ik ben wel maar tot aan een tweestapper geraakt). Thuis valt het ook in de smaak. De zevenstapper is een blijver.

Last van vermoeidheid, je doet tenslotte ‘nachtje door’, had ik niet echt. De nacht ging me goed af, al was ik content toen het eindelijk weer licht werd.

Dotosfeer

De reden dat ik persé de Dodentocht wilde wandelen is voor de sfeer, die niet te overtreffen zou zijn. Wel ik kan bevestigen. De sfeer was ongelooflijk. Constant mensen buiten, muziek (meest gespeelde nummer “I would walk 500 miles, meest gepaste nummer “Everybody hurts”). en de mensen bleven maar enthousiast aanmoedigen. Ik had gedacht dat het om 3u wel gedaan zou zijn, maar die supporters bleven het maar volhouden *respect*. En op een bepaald moment liep de ambiance van de avond naadloos over in de aanwezigheid van de vroege vogels.
De spandoeken waren ook hilarisch, vooral deze op km 48. “Als je nu nog eens stapt, wat je al gestapt hebt … dan ben je er nog altijd niet ! ”
Iedereen was ook zo lief, de vrijwilligers bleven enthousiast en attent. De bewoners hadden zelfgemaakte taart, pannenkoeken, chips, water, appelsienpartjes, watermeloen, snoepjes die ze uitdeelden. En de aanmoedigingen waren, alsof ze daar speciaal voor mij stonden.
ik voelde me echt gekoesterd.

Over de organisatie ben ik trouwens ook enorm te spreken. Bezemwagens, vlotte bevoorradingsposten, goede info betreffende bereikbaarheid, zeer waardevolle lifetracking, zelfs een podcast die zowel nuttig als inspirerend was.

En toen waren we met 3

Op kilometer 50 stonden de loopvriendinnen klaar. Zij gingen de laatste 50km van de Dodentocht meewandelen als training voor de Hagelandse 101, die 3 weken later op het programma staat.
Hoewel ik de 43km alleen goed verteerd had, was het héél tof om terug gezelschap te hebben, en wat vakantieverhalen te kunnen uitwisselen. Bjeurn passeerde dan ook nog eens rond 10u, om een stukje mee te gaan. En zo kon ik ook alle gewicht droppen dat ik niet meer nodig had (frisk, oortjes, trui, looplamp). Het eerste dat hij zei is dat de eerste deelnemers al om 7u waren aangekomen. Dat pikt als je nog maar halverwege zit. Hij bekommerde zich ook nog voor onze marketing, de nodige foto’s voor de whatsapp groepen aan het thuisfront.
Ik was trouwens enorm blij met alle berichtjes, soms uit onverwachte hoeken, die ik kreeg ter aanmoediging. Dat doet goed.

De dodentocht begint op km 80

Ingrid vertelde me ooit dat de dodentocht begint op km 80. Wel … bij mij klopte dat ook. Op km 77 zei ik nog tegen Bjeurn dat ik goei benen had, op km 80 zat ik in zak en as. Maar …. niks dat nen Dafalgan Plus niet kan oplossen !!!
Ik was blij vanaf het moment dat we de 75km plaat tegenkwamen. 25km lijkt behapbaar, maar als je bedenkt dat dat gelijk staat aan 5u … dan is dat toch wel een ander perspectief.
Die laatste 20km waren zwaar. Ik blijf erbij “100km wandelen is zwaarder dan een marathon lopen”. Niet omdat het vermoeiend is, want dat valt wel mee. Maar gewoon omdat het pijn doet. Ik had geen blaren, er zat niks tegen, en toch deden mijn voeten en mijn heupen pijn.
Maar “stap per stap en trust the process”. En inderdaad, na 18 uur 37 minuten was die finish er eindelijk.
Ik ben ook super trots op mijn hondenvriendinnen, die 3 uur langer door deze helse tocht zijn gegaan, en dus nog een fermere prestatie hebben geleverd.

Wat opviel

Ik dacht dat wandelaars voornamelijk oudere mensen waren, maar ik was aangenaam verrast hoeveel jongeren er mee deden.
Wat ook opvallend was, was dat er veel gerookt werd onderweg (echte sigaretten dan, het gaat niet eens over de vapes). Ik snap dat je als roker geen 20u zonder sigaret kan, daar niet van. Ik denk dat het vooral opviel omdat je tegenwoordig bijna nergens meer mag roken, waardoor ik ook nog nauwelijk nog in contact kom met rokers.
Asfaltbrand, ik had er voordien nog nooit van gehoord, maar tijdens deze dodentochttrainingen toch mogen ondervinden. Ook op de Dodentocht was het weer van dat. Rode opgezwollen vlekken op mijn onderbenen, en op mijn voeten (merkte ik thuis). Niet echt pijnlijk, wel ontsierend en pas weg na een week.

De day after

Ik ben nadien in een auto gestopt door de loopvriendinnen en thuis afgeleverd. Badje genomen om de spieren wat te soigneren. Bjeurn heeft mij dan van eten voorzien en ik was gewoon doodmoe (wat wil je na een nacht zonder slaap) en mijn voeten deden pijn. Ik sliep klokje rond, wakker wordend bij elke draai, want dat deed ook pijn.
Maar de volgende dag voelde ik me verbazend goed. Voeten nog wat opgezwollen, wat opstartpijn. Maar al wel in staat om 5km met Juno en mijn neefje en nichtje te gaan wandelen.

Het materiaal

Ik droeg

• een adidas short
• een T-shirt met korte mouwen
• injinji teensokken
• Brooks glycerine 23 Wide
  Een loopschoen met veel demping. Dit is het model waar ik ook mee loop, maar dan nu in de wijde variant en nog een half maatje groter dan mijn loopschoenen (die dan alweer een maat groter zijn dan mijn gewone schoenen). Zeer content van, mijn voeten hebben nog veel ruimte om op te zwellen, en ik heb nog ruimte voor teensokken
• teensokken INJINJI | Outdoor Midweight Crew Wool Forest
  Zeer content van die teensokken, ze zorgen voor minder blaren tussen de tenen en voor een betere teenpositie. Ik ben een grote fan, maar ze maken je voeten wel breder, dus de schoen moet groot genoeg zijn.
• Looplamp (vond ik absoluut nodig, ik had gedacht dat er wel genoeg licht van de andere wandelaars zou zijn, maar er waren eigenlijk relatief weinig lampen)
• ‘Geen’ ringen, want niet comfortabel bij opgezwollen wandelvingers

Ik stapte met een klein wandelrugzakje en een heuptasje . Dat heuptasje is super handig omdat je de belangrijke zaken meteen bij de hand hebt.
Met daarin

• camelbag 1l en 1 flesje water 33cl
  Ik twijfelde om deze mee te nemen, want ik drink niet graag uit een camelbag en ik vind het ook omslachtig om bij te vullen. Maar zo content dat ik het toch gedaan heb. Ik dronk op elke bevoorradingspost, maar extra water was toch nodig.
  Ik heb bewust ons exemplaar van 1l meegenomen, om te vermijden dat mijn rugzak te zwaar werd. Het flesje water, was als reserve, voor als mijn camelbag leeg was en ik nog moest overbruggen tot een bevoorradingspost.
• een beetje eten (banaan, mattetaartje, wafeltjes met vanillevulling). De eerste 36 km was er nog niet zoveel eten in de bevoorradingsposten, wat extra een voor het eerste deel is aangeraden. Nadien is er zeker voldoende.
• powerbank en kabels (mijn garmin heeft het tegen mijn verwachting in gehaald zonder herlading, met de looplamp ben ik spaarzaam geweest, maar de gsm moest ik toch opladen … misschien door het delen van mijn live locatie die wel extra batterij koste)
• extra sokken
• Een klein microveze handdoekje, dat ik kon natmaken en me mee verfrissen onderweg (veel aan gehad)
• buff en merino shirt met lange mouwen (niet gebruikt, maar dit waren echt uitzonderlijke omstandigheden. Normaalgezien zou ik een lange broek ook echt aanraden)
• Dafalgan plus
  Lifesaver, bij de hagelandse 101 nam ik deze al vanaf 58km. Deze keer heb ik het pas nodig gehad bij 80km toen ik een enorme dip had. Die 1g dafalgan plus (met cafeïne) deed wonderen. Dat is echt mijn geheime wapen.
• GSM
  vooral gebruikt om me op te warmen aan de lieve berichten van de supporters thuis, voor het delen van onze live locatie voor de supporters, en voor het consulteren van de tracking van de dodentocht zelf. Wat een handige tool !!!
• Zonnebril
• Klak
• Klein busje zonnecreme
• Oortjes
  in het holste van de nacht heb ik een halve podcast van de volksjury geluisterd. Geen ‘must’ om deze mee te nemen, maar soms heb je afleiding nodig.
• Identiteitskaart en bankkaart
• Blarentape en een ieni-mini zakmesje met schaartje
• papieren zakdoekjes
• haarrekker
• regenjas
• kula cloth (herbruikbaar WC-papier, zodat de maisvelden niet vol papier achterblijven)
• een doosje zwarte frisk (dropsmaak) … mijn troostsnoepjes voor als ik het moeilijk had.

De conclusie

Absolute aanrader. Deze staat afgevinkt te pronken op mijn bucketlist.

Als tip zou ik geven “doe op voorhand enkele lange (35km en langer) wandelingen, en wandel ook eens ‘s nachts”. Zo kan je zien hoe je lichaam daarop reageert (voeten zwellen, waar krijg je blaren, wat eet je graag, camelbag of drinkbus, ….) zo kan je wat experimenteren met eten en materiaal. En zo zijn er geen onaangename verrassingen tijdens de dodentocht, want 100km is lang.