Ziek in mijn tent gekropen, maar tegen mijn verwachtingen in toch een deugddoende nachtrust gekregen. Net zoals de rest van de groep. Op een bepaald moment ben je zo moe dat je gewoon slaapt.
De laatste wandeldag is aangebroken, voor mij misschien niet slecht, want het zal op Dagalgan moeten gebeuren. Maar uiteindelijk heb ik ook wel de impressie dat de “sweet spot” voor mij ligt op 6 wandeldagen.
Ik word een beetje melancholisch op de laatste dag met deze bende, we kennen elkaar al 3 vakanties. Ingrid en Sigrid (de Singritten) ken ik natuurlijk al veel langer. En van elk van hen heb ik dingen meegenomen in mijn dagelijkse leven. Via Iwe ken ik de yuka-app, waar ondertussen ook onze Vic een grote fan van is. Van Gunther leerde ik altijd een doekje op zak te hebben en mijn gsm lens te kuisen voor ik een foto trek.
En de meisjes daar heb ik al zoveel mee gedeeld, ik herinner me nog dat zij samen hikingweekends deden, en dat ik dan vroeg of ik ook eens mee mocht. Zie waar dat heen geleid heeft.
De tocht ging door de laatste kloven en was weer prachtig. We kregen van Gunther nog een blitscursus smartphonefotografie … Watervallen fotograferen met lange sluitertijd. Het resultaat was matig.
En ineens, ergens in de voormiddag, besefte ik dat ik aan het genezen was, een dafalgan was niet meer nodig, het ergste was door. Enkel nog verkouden, niet meer ziek. Jeuj.
Ons laatste middagmaal aten we aan een hut, waar we onder stralende zon al ons natgeregende gerief (inclusief tenten) lieten drogen. Dat we chance hadden met het weer, dat is we de conclusie. De enige regen die we kregen was ‘s avonds. Voor de rest was het zo een stralende zon, zodat we soms blij waren dat we in een kloof zaten, waar de zonne niet meer komt.
De tocht ging regelmatig door een bannwald, een oerbos, waar niet wordt ingegrepen en opgeruimd. Zo zagen we veel omgevallen bomen, die niet werden opgeruimd. Hoogstens werd er een doorgang uitgezaagd als de boom over het wandelpad gevallen was. In de kloven is het ook donker en mossig, het lijkt wel een onbekende wereld uit de sprookjes. Zo zag ik in mijn verbeelding de prins zich een weg banen met zijn zaag in de hand door het oerbos, tussen alle omgevallen bomen.
En ineens stonden we weer in Wehr. Een finale we weging toonde dat mijn rugzak van 15kg naar 11,5kg gegaan was. De rest was opgegeten en opgedronken. Ik moet zeggen, die 11,5km voelt een pak aangenamer dat die 15kg aan de start.
Nu nog even luxe en morgen terug naar huis. Vol goesting om de volgende trip te plannen.
Voila, ik heb alles gedeeld dat ik wilde delen. Voor de rest geldt “What happens in Schwarzwald, stays in Gran Canaria”.
Overnachting: Hotel Am Stadthaus, Neuenburg
Afstand en hoogtemeters: 23 km – 494 m ↑
Op de hoogte blijven?
Ontvang mijn nieuwe blogposts automatisch in je mailbox. Dat kan door hieronder je mail in te geven en op "Subscribe" te klikken.
Wil je bijdragen aan mijn spaarpotje voor een nieuwe lightweigt rugzak (Atom custom Prospector), dan kan dat via de knop "Buy me a backpack".
Maar ik zie jullie even graag zonder die bijdrage; die rugzak is een folieke, bloggen is mijn hobby en ik verdien zelf mijn geld via mijn job. Dus ik zou zeggen, doe dat maar niet :-)
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
ZO tof weeral, wat een mooie streek ook idd zo te zien… zalig, die mossige sprookjesachtige natuur!
Hier ook een stevige verkoudheid/griepje (? corona? westnijlvirus??) (“er zijn veel zieken momenteel” heb ik me laten vertellen, haha) en geen moment gevonden/fut gehad om je blogs te lezen hoewel ik ze zag verschijnen in mijn mailbox. Pluspunt: daardoor kon ik nu dus wel bingen met alles ineens te lezen 🙂
Veel beterschap alvast. En merci voor je berichtje