Dag 0: Gran Schwarzwaldia #schluchtensteig

Het plan: De GR131 wandelen in Gran Canaria. De hoofdreden voor de keuze van deze bestemming was, dat we het niet meer (zoals vorig jaar) onze hike halverwege wilden stopzetten wegens sneeuw.
We hadden er echter niet bij stilgestaan, dat een warm eiland andere risico’s met zich meebrengt; nl. brandgevaar.

De realiteit: Een brandalarm in Gran Canaria met het specifieke verbod om te hiken in het binnenland, en 2 branden op het eiland. Als onze reis zou doorgaan, zouden we veroordeeld zijn tot een hete strandvakantie.

Plan B: En zo maakten we gisteren, in groep, de moeilijke beslissing om onze vliegtickets te beschouwen als ‘sunk cost’* , en kozen we voor het beste alternatief dat er gegeven werd. De schluchtensteig.
En zo gaan we, zonder veel voorbereiding, zes dagen wandelen door kloven, langs rotsen en watervallen in het zuidelijkste stuk van het Zwarte Woud.
Niet met het vliegtuig, maar met de wagen. Onze rugzak wat kilo’s zwaarder, door de dikkere slaapzakken en extra kleding.
Voor mij is het feitelijk een opluchting, want de onzekerheid van de restricties van het brandgevaar zijn nefast voor de planning. En eigenlijk wil ik gewoon ‘vertrekken en onderweg zijn’.

Kei veel zin in, en zo blij dat we dit samen als groep -last minute- nog konden beslissen. De groep is trouwens deze van de Peaks of The Balkans, en een spinoff van de hike in Fins Lapland.

Voor we vertrokken, was er de obligatoire weging. Gunther hing al onze rugzakken aan zijn weeghaak. Ik klokte af op een rugzak van 15,5 kg (inclusief 1,5l water en wandelstokken) en was daarmee de middelmaat van de groep.

Na een autorit van 7u kwamen we aan op onze eerste camping die we op de wilden boef gereserveerd hadden. Groot was mijn verbazing toen ik besefte dat ik hier al eerder geweest was, op onze laatste fietsvakantie (6 jaar terug) met het gezin.

Alsof we nog niet flexibel genoeg waren moeten zijn de laatste 24u, volgde er nog een nieuwe domper. Ingrid was haar tentstokken thuis vergeten. Ik moet zeggen, op vlak van flexibiliteit, chillheid, aanvaarding en aanpassend vermogen kan ik nog veel van haar leren.

Ondanks onze creativiteit met hoolahoops en ander materiaal uit het plaatselijk winkeltje lukte het ons niet om de tent toch nog deftig recht te krijgen; geen MacGyver onder ons. Dus vanavond slaapt Ingrid nog in de auto die we nu nog bij ons hebben. En voor morgen hebben we ook al een oplossing. En zo zullen blijven inventief moeten zijn (en desnoods heel dicht bij elkaar moeten kruipen).

---

Overnachting: camping Isele-hof, Hasenrütte 7, 79713 Bad Säckingen, Duitsland.

Een boerderijcamping die dik in orde is

Afstand: 600 km met de auto

Eten: Buiten op het terras in aangename temperaturen, bij het Vietnamees restaurant (Akami) hier in de buurt. Das hat gut geschmeckt.

---

• Een sunk cost (verzonken kost) is geld, tijd of moeite die je al hebt uitgegeven en die je niet meer terugkrijgt, wat je ook beslist.
  Het belangrijke idee erachter: omdat die kost toch weg is, zou ze eigenlijk geen rol mogen spelen bij je volgende beslissing. Je kijkt beter alleen naar wat nog komt: de toekomstige kosten en baten.
  In de praktijk doen mensen dat vaak niet, en dat heet de sunk cost fallacy (drogreden van de verzonken kosten). Je gaat ergens mee door “omdat je er al zoveel in gestoken hebt”, ook al is stoppen de betere keuze. Enkele voorbeelden:
  Je hebt een concertticket van 80 euro, maar je bent ziek en hebt er geen zin in. Toch ga je, “anders is dat geld verloren”. Maar die 80 euro is hoe dan ook weg; de echte vraag is of je nu liever gaat of thuisblijft.
  Een IT-project loopt al twee jaar en kost veel meer dan gepland. Het team trekt door omdat er al zoveel in geïnvesteerd is, terwijl opnieuw beginnen of stoppen goedkoper zou zijn.
  Je leest een saai boek uit omdat je al halverwege bent.
  De vuistregel: vraag je af “Als ik vandaag van nul zou beginnen, zou ik hier dan voor kiezen?” Als het antwoord nee is, is doorgaan meestal alleen maar je verlies vergroten.