Dag 9: Snowdon #theoldforge

Na Ben Nevis (Schotland), Scafell Pike (Engeland) stond nu de Snowdon in Wales op het programma. De laatste der ‘National Peaks’.

Na wat gepuzzel met het logistieke gedeelte (op sommige plaatsen is er weinig parking en neem je beter de Sherpa bus) beslisten we via Pyg track naar boven te gaan en via Llamberis af te dalen. Dan konden we 2 verschillende kanten van de berg van de uitzichten genieten. Beide punten waren ook gemakkelijk te bereiken met de bus vanop onze camping. Wat gemakkelijk was, want dan konden we de auto met opgezette daktent laten staan.

Het is absoluut zeer schoon aan de Snowdon. Zeker de Pyg track is echt de moeite. De afdaling via Llamberis (de meest gemakkelijke en drukke kant) was minder.

De Snowdon is absoluut de meest toegankelijke van de 3 bergen. Echt alle slag volk liep op de berg, zowel trailrunners, mensen met echt een pak overgewicht, sportievelingen die tijdens de klim rookten en blikjes bier dronken en jongeren met muziekbox in de rugzak. We werden ook enkele keren aangesproken door iemand om te verzuchten hoe zwaar deze klim was. Terwijl wij vonden dat dit echt wel heel vlot ging.

Langs de Llamberis route reed er ook een treintje naar boven. Op vlak van toegankelijkheid kan dat tellen, als je er tenminste £45 voor wil neertellen. (Dat is meer geld dan een dagje Walibi)

Op de top was het in een lange rij aanschuiven om op het hoogste punt een foto te kunnen nemen. (Wat we natuurlijk niet deden)

Eigenlijk druist deze beklimming in tegen onze reisfilosofie. “Kies nooit voor het mooiste, maar ga voor het tweede mooiste … Want daar is minder volk”.

Anderzijds vind ik het wel heel mooi dat deze top zo bereikbaar is voor bijna iedereen.

Proper ook, dankzij de teams aan ploggende vrijwilligers.

Beneden aangekomen zaten we nog een beetje op onze honger en stelde Bjeurn voor om te voet naar de camping te gaan in plaats van met de bus. Nog 8km, goed te doen. … En toen begon ons avontuur.

Ik liet het al eerder vallen dat een wandeling met Bjeurn altijd avontuur is … Deze keer niet anders. Het werd zo een route door koeien- en schapenweien, zoals je in Brittannië wel meer hebt. Maar hoe verder we vorderden, hoe duidelijker het werd dat de wegjes inderdaad wel bestonden, maar amper gebruikt, laat staan onderhouden, werden. Het begon bij een verlaten kopermijn, die met zijn kloven al wat gevaarlijk aanvoelde, dan boggy terrein met natte voeten tot gevolg, en op den duur was het een weg banen tussen 1m50 hoge begroeiing met varens, bramen, heide en prikplanten. Gelukkig hadden we Juno die ergens toch wel op geur kon bepalen waar het pad liep … niet dat het pad zoveel beter was.

Voor Juno was het ook niet zo een praktisch terrein. Soms hing ze met haar vacht vast in de bramen en moesten we haar eruit bevrijden. Maar ondanks alles bleef ze enthousiast alles mee doen. De schapenweiden waren een goede oefening om nog wat te trainen om niet achter wild aan te gaan. En dat lukt eigenlijk super vlot. Blij dat onze hond niet veel last heeft van jacht instinct.

Maar ik moet wel zeggen, deze wandeling was minstens even mooi, zoniet mooier dan de Snowdon. Met de purperen heide, de kopermijn en de verzichten.

Ik dacht dat we nooit meer in de bewoonde wereld zouden geraken, maar ineens, na het zoveelste hekje kwamen we toch op een onderhouden pad. Net op tijd een echtelijke ruzie voorkomen.

Mijn benen zijn alvast niet klaar voor het warme weer in België. Liv zou, met enige dramatiek, zeggen “Ze zijn helemaal opengereten”.

Pas om 19u terug op de camping. Klaar voor BBQ en kampvuur. En de heerlijkste campingdouche ooit.

Weer een heerlijke dag

Camping: Llys Darwen Caravan and campsite Snowdon. £64 voor 2 nachten. Zeer tevreden van, al is het maar omdat ik nog nooit eerder een betere douche tegenkwam op een camping

Wandeling: 22km en 1114 hoogtemeters