We hebben een koude en natte nacht achter de rug. Zelfs Juno kroop mee in mijn slaapzak, waardoor ik weliswaar warmte van de hond had, maar ook mijn slaapzak over ons moest leggen in plaats van erin te kunnen kruipen. Gelukkig slaap ik steeds ook in een liner.
Juno was vandaag weer haar vrolijke zelf, met gezonde appetijt en ne goeien achteruitgang (zoals de Mamie zou zeggen).
We schreven nog een bedankingsbriefje voor onze buren die zo lief geholpen hadden; leve Google translate. En we vertrokken vroeger dan we ooit deden.
Met al de commotie rond Juno gisteren hebben we beslist om toch al een nacht eerder naar huis te gaan. Fietsen tot aan de auto, en in plaats van nog een avond en nacht in Leer door te brengen, direct door te rijden. Nu lijkt dat niet meer nodig, maar de kop was gedraaid.
De geplande route was 42km asfalt (deze keer niet de keuze gravel) en continu wind tegen. Toch nog wat werken dus.
De laatste kilometers in het turfgebied waren langs een kanaaltje met het leuke kunstwerk dat uitbeeldt hoe het in zijn gang ging. Eerst met boten vol uitgestoken turf voort getrokken door mensen, en nadien namen de paarden dat zware werk over.
Alles liep vlot tot we aan de brug waren, waar ze ons zeiden dat deze vandaag niet meer toe ging, want “Der Brückenarbeiter war krank”. Dus de persoon die de brug normaal bedient is ziek en dan staat ze continu open. Wreed lastig voor alle fietsers (want we waren daar niet alleen), en voor ons want het betekende 6km omrijden. En dat terwijl ik dacht dat we er bijna waren.
Dan was er nog wat discussie of de volgende brug ook gesloten was. En inderdaad er was een omleiding wegens een afgesloten brug, al was het ons niet meteen duidelijk welke brug dat juist was. Ik had het echt gehad, ik was zo ingesteld op 42km en dan naar huis. (Ik had ook nog niet gegeten). En dan durft Bjeurn nog zeggen “Dat is toch ook niet het einde als we nog 15km moeten omrijden!”
Awel, voor mij voelde dat wel onoverkomelijk. Ik moest een muziekje opzetten om me af te leiden en ik wist ineens hoe Annick en Mark zich voelden toen ze in Biesbosch gingen fietsen en ontdekten dat de veerpont niet vaarde (en ze 25km moesten omrijden en hun avondeten misten).
Ik ben er zeker van de Bjeurn tijdens het fietsen naar de brug, in zichzelf dacht. “Ik hoop echt dat die brug open is, want anders gaat ze niet te genieten zijn”. Maar het mag ook eens meezitten, en fietsers konden zonder probleem de brug over. Ik content en Bjeurn content. Slechts 6km extra.
En voila … De cirkel is rond. In totaal 478km in Noord-west Duitsland. Leuk om de waddenkust beter te leren kennen. Maar zeker ook de moeite om het minder toeristische binnenland in te gaan.
Er zullen voor mijn part meer fietsvakanties volgen. Met een nieuwe revisie van het hondenbakje, en misschien een Pino fiets die een upgrade gekregen heeft. En van Duitsland wil ik zeker nog meer zien.
Afstand: 48km (18,5 % tegenwind … Dat is vrij veel) van Börger tot Leer
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.