Dag 8 – aggressiver hund  #Noordzeeroute

Ik heb nog nooit fietstrekkers met een 123 tent gezien. Maar wij zijn op zich wel tevreden. We hebben zo een fresh&black. Ooit toevallig voor 3 ipv 2 personen gekocht, maar nu wel heel blij van. Wij kunnen perfect tot 8u slapen zonder door te hebben dat het al lang licht is.

Vermits we platzak zijn (letterlijk te nemen … Dat wil zeggen dat onze etenszak plat is), was er ook geen ontbijt. Dat kwam heel goed uit want nu kwamen we net een plekje tegen waar we een “frühstück” (ontbijt) konden eten. Met heel vettige, doch zeer lekkere koeken waar we goed konden op fietsen.

Juno bleef ondertussen content in haar fietsbakje zitten.

Bjeurn doet de planning van de routes, en hij kiest nogal graag gravel. Wat soms wel lastig is want soms worden we ook langs zandwegen gestuurd. Niet mijn favoriet, maar gelukkig sowieso vermoeiender voor hem dan voor mij, met die zware fiets en dat kleine voorwieltje. Maar nu zijn bij een gravelstuk ook de lagers van zijn stuur kapot gegaan. Wat resulteert in veel gepiep. Dus morgen verwacht ik me aan een easy asfalt rit.

Vandaag zaten er in de rit, een schattig containerwinkeltje met allemaal lelijke dingen in kei toffe kastjes #love, eten met zicht op de Schotse hooglanders die zich 1 per 1 kwamen voorstellen, fiets duwen waar het zand te mul is.

Onze camping hebben we weer via Google maps gezocht op “natuurcamping”. En we zijn op een super grappige camping terechtgekomen. Ik denk dat we de enige niet permanente verblijvers zijn. Maar we zitten in de natuur en de faciliteiten zijn beter dan in alle vorige campings. We hebben hier een tafel, comfortabele stoelen, een eigen keukentje met elektriciteit. En hier zijn geen “wannabe #vanlife-ers” die ons beschuldigen van de kaka van Juno niet op te ruimen.

Maar dan keerde ineens ons goede gevoel. Na een uur op de camping wilde Juno nog steeds de fietskar niet uit. Erger nog, ze werd agressief als we maar in haar buurt kwamen. Ik moet zeggen dat van alles door ons hoofd is gegaan. Met als conclusie, ze is kei ziek en heeft pijn (ze is immers al enkele dagen niet volledig on haar plooi, maar ze eet -al is het niet met volle goesting-, ze drinkt, ze is vrolijk en lief, ze steelt eten waar het kan, en haar kaka ziet er elke dag beter uit).

We hebben van onze buren op de camping rijst en babyvoeding gekregen om de hond als eten te geven, en ook de gegevens van de dierenarts (die natuurlijk net haar shift gedaan had en morgenvroeg niet zat). Na een uur zat Juno (rijst smakelijk opgegeten en goed gedronken) nog steeds agressief in haar bakje. En dan komen onze buren weer terug met hun hond. En ze vragen “Is ze lief met andere honden?”. En op dat moment begint Juno haar staart te kwispelen en springt ze enthousiast uit het bakje om met hun hond te spelen. Kei raar. We zijn dan nog gaan wandelen en Juno is terug jaar vrolijke en lieve zelve. En er lijkt niets meer om ons ongerust over te maken, terwijl we dat daarnet echt wel beide waren.

Onze denkpiste is momenteel dat ze het niet leuk vindt om uit het fietsbakje gehoffen te worden. En zeker niet als ze al buikpijn heeft of had. En dat ze misschien een klein trauma hieraan oplopen heeft.

Enfin … We zijn weer minder bezorgd (al is de sfeer wel wat in mineur). En Bjeurn heeft al een plan om Juno haar bakje een volgende revisie te geven zodat ze er gemakkelijker in en uit kan.

Fun fact: Juno die al een uur in de tent ligt te slapen hoort dat we iets aan het eten zijn (ik de resterende chocolade en Bjeurn de rozemarijncrackers uit het noodrantsoen) en prinses Juno komt uit de tent in de hoop nog wat kruimels te scoren. Na alle kruimels te hebben opgelikt gaat ze terug de tent in. Raar beest, ik snap er niks van, soms is het zo jammer dat ze niet kunnen praten. (Maar misschien ook wel goed). Ik denk dat het voor haar wel tijd is dat het einde van de vakantie gekomen is. Morgen !!!

(Geen paniek voor de hondenvrienden, ik weet dat chocolade giftig is voor honden)