De nacht was goed om ons materiaal te testen. Regen !
Onze decathlon tentje dat al veel avonturen heeft meegemaakt houdt ons nog steeds droog, ondanks dat het al duidelijk sporen van sleet begin te vertonen. Mijn Exped matje echter heeft het wel begeven, eerst loste de eerste naad en midden in de nacht werd ik wakker van een plof en volgde de volgende naad. Gevolg … Op een bult slapen.
Juno sliep als een roos, op haar fleeceke tussen ons, soms eens bedelend om geaaid te worden.
Toen de regen stopte stonden we op, 8u30, dit is een record deze reis.
In de bothy was enkel ‘de snelle’ al vertrokken. Die zien we ook niet meer terug, die drinkt vanavond al zijn biertje in de pub. De ‘jonkies’, die we ook ‘de broertjes’ zouden kunnen noemen, doen het op hun gemak. Ze gaan vandaag tot aan de volgende bothy op 10km. Maar ze gaan ondertussen nog wel een munro beklimmen. In The Old Forge hebben ze afgesproken met hun ouders. De ouders komen met de ferry tot daar. Wel echt een leuk concept voor een familietrip.
De ‘sjarels’ gaan ook tot de volgende bothy maar zonder munro.
Waar wij gaan slapen weten we nog niet. Ik hoop dat Bjeurn het niet in zijn hoofd krijgt om ook een bergtop te willen beklimmen, want hij is al geïnspireerd door ‘de jonkies’.
… Na aankomst …
Het weer was wisselvalliger dan gisteren, maar nog steeds goed genoeg om voor te tekenen. Soms wat regen, maar ook soms wat zon. Zeer winderig ook, goed voor midges.
Bjeurn heeft vandaag nog een keer de incident detection van zijn Garmin getest, lelijk valleke zonder veel erg, dan hebben de EHBO-kit ook eens kunnen gebruiken. De incident detection werkt wel goed. Het is zo trouwens dat de familie van Tom Waes op de hoogte werd gebracht van zijn auto ongeval. Door de incident detectie van zijn horloge dat je noodcontact een bericht stuurt wanneer je het alarm niet afbreekt.
Woord van de dag ‘boggy’, hoewel we wisten dat onze voeten toch nat zouden worden, en dat we sneller zouden gaan als we het ons minder aantrekken, blijven we voorzichtig … en ook traag bijgevolg.
Juno is in haar nopjes, een waterhond komt hier wel aan haar trekken.
De route was weer wondermooi, watervallen, een zeezicht dat ons verraste aan de top, meren, en de typisch groene en stenige bergen. Het vorderde wel een pak trager dan we dachten. Tegen 16u pas kwamen we aan bij de bothy waar we initieel wilden lunchen. We beslisten om hier onze tent te pitchen. Niet omdat we echt niet meer verder konden, maar omdat het echt niet gemakkelijk zou zijn om verderop een geschikte (droge ondergrond en tegen de wind beschut) wildkampeerplek te vinden.
Trouwens, een bothy aan de zee met zicht op de bergen. Moeilijk te overtreffen.
Van wildlife zagen we weer veel herten, maar ook reigers, gele en witte kwikstaarten, vinken en putters.
Na een tijdje kwamen ook de jonkies/broertjes aan. Ook wat mispakt aan de traagheid van het parcours en zonder beklimming van de Munro.
Maar zoals altijd heb je van alle slag volk. De volgenden die arriveerden, laten we hen de freaks noemen, hadden een dertigtal kilometer afgelegd.
Na het avondeten zagen we waar we al op hoopten en een beetje verwachten. De ‘red deer’ (herten) die afdaalden en wat aan de zee kwamen grazen … Vlak aan onze tent. De jonkies/broertjes en wij waren zwaar onder de indruk. De freaks bleven binnen praten over hun materiaal en het beste eten voor onderweg. De sjarels zijn nog niet aangekomen … We hopen dat ze niet in het donker door dit parcours moeten stappen.
… 21u25
Net de sjarels nog verwelkomd. De herten staan ondertussen in de zee en wij gaan slapen.
PS. Wist je dat sommige Britten hun wandel en fietsafstanden in kilometers analyseren, en niet in mijlen. Wij vermoeden dat vooral de jonge generaties dit doen. Mijlen zijn voor in de auto, maar voor wandel en fietstrips gebruiken ze ook kilometers.
Overnachting: Bothy Sourlies, aan Loch Nevis (die eigenlijk een deel zee is)
Afstand: 12,7 km en 474 hoogtemeters
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.