We werden wakker van de grote escape van Juno. Ineens werd ze onrustig, en ze sloeg er verbazend snel in om de rits van de tent open te doen en uit de tent te ontsnappen. Ik in mijn pyjama erachter. En het werd al meteen duidelijk wat het probleem was. Juno is blijkbaar nog niet helemaal hersteld en ze moest dringend naar de toilet. En zo deden we deze vakantie ook onze dauwtrip en konden we de zon zien opgaan in de zee … weliswaar in nogal weinig kleren en al verbazend veel volk op wandel aan de kust. Toch trots op Juno dat ze zichzelf zo goed aanvoelt en haar prioriteiten kent.
En nu ga ik even ranten, want deze ochtend ben ik ook nog valselijk beschuldigd geweest door de buurvrouw van 2 percelen verder. Ze kwam zo super vriendelijk naar mij met een vol kakzakje, en ik dacht dat ze even iets wilde zeggen over onze honden ofzo. En dan – ik kon het bijna niet geloven toen ik het hoorde, omdat haar stem zo vriendelijk was – beweerde ze dat Juno op haar terrein had gekakt. WANT wij hebben een hond en we liggen het dichtst bij hun terrein.
Wie mij kent, die weet dat ik de persoon ben die ‘altijd’ de kaka opraapt. Zelfs midden in het bos, dat anderen tegen me zeggen “Hier moet je dat toch niet oprapen”. Soms raap ik zelfs de kaka van andere honden op. Niet midden in het bos, maar wel als ik toch zakjes mee heb en de kaka ligt gevaarlijk op het pad, waardoor iemand er gemakkelijk zou in stappen.
Ik begrijp oprecht niet waarom je de kaka van je hond niet zou opruimen, zeker waar anderen er last van hebben. Net zoals ik niet begrijp waarom je afval zou achterlaten. Maar ik ben er ook van overtuigd dat de meeste mensen dat ook niet doen, en dat dat enkelingen zijn.
Mijn filosofie (en trouwens ook van Bjeurn) is “We laten het een beetje properder achter dan dat we het gevonden hebben”.
En ik vond het dus echt niet leuk dat ik werd beschuldigd van iets dat wij zeker niet gedaan hadden, gewoon maar omdat wij de dichtsbijzijnde hond hadden. Precies of alle hondeneigenaars kak-laten-liggers zijn. Misschien is dit een illustratie van de polarisatie tussen hondeneigenaars en mensen zonder honden, die we hier de vorige dagen ook al opmerkten. Einde rant.
We hebben vandaag de noordzeeroute verlaten en rijden naar een camping die ons leuk lijkt. Via Komoot planden we een gravelversie. De grote uitdaging was nu dat er ook veel zandwegen tussen zaten, met echt mul zand. Ik vermoed dat dat te maken had met de paarden die hier ook op rijden. De ideale fiets voor zandwegen is een fatbike. De onze was minder geschikt en het werd gedeeltelijk stappen, bijna vallen en herplannen van de route.
De route was wel echt leuk, en ik was aangenaam verrast door de vele leuke zitbanken en eettafels onderweg. Fietsers worden gesoigneerd.
Het was ook heel plezant om terug eens bos te zien en wat het gevoel te hebben om wat meer remote te zitten.
Ook kenmerkend aan Duitsland zijn de sigarettenautomaten. Je ziet ze overal in het straatbeeld, op de camping, in een rustige woonwijk, in de stad, …
Wat ook opviel is dat de windmolens niet alleen alom vertegenwoordigd zijn, er worden er ook nog veel bij gebouwd, evenals de bijhorende electriciteitspilonen.
De camping overtrof onze verwachtingen, sympathieke uitbater, proper, alles voorhanden wat we nodig hadden, een presentje eten voor Juno en een presentje voor mij (een gebreid Portugees oorlogsschip). Onze avond was nog goed gevuld. Zwemmen in de ietwat schmutzige vijver, douchen, BBQ en nog een avondwandeling. Bjeurn kreeg zowaar wat stress van al onze plannen die we nog wilden uitvoeren.
De wandeling vond ik best wel spannend. De zon ging bijna onder en Bjeurn wilde nog 8km wandelen. Hier is immers een militair wapendepot dat hij wilde zien en nog wat vijvers.
Allereerst werden we bijna van onze sokken gereden (door een eigenlijk heel sympathieke man, zo bleek later). Het wapendepot was redelijk indrukwekkend. Depot 119, 120 en 121 waren zichtbaar van op de weg en het leek wel het decor voor een distopische film over het einde der tijden. Dan zagen we nog een jagerswagen, met bakje om een dier in te vervoeren. En toen we met de verrekijker naar de jagershut keken, zagen we dat hij ons ook aan het bekijken was met zijn verrekijker.
En dan … toen het goed donker was moesten we nog langs een pad, dat eigenlijk geen pad was, hoogstens een doorgang waar een jaar geleden eens een jagersjeep had door gereden. En dan staat Bjeurn versteld dat Juno en ik schik hebben. Die man overschat ons toch soms wel.
Afstand: 72km (met 10% extra kracht zetten wegens tegenwind)
Route: Dangast naar Großenkneten
Overnachting: B camping te Großenkneten. Wat mij betreft de ideale camping.
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.