Vandaag stond de Ben Nevis op het programma. De hoogste munro van Groot Brittannië. We hadden 2 varianten. De klassieker “het mountain path of pony path”, het pad dat ergens eind 1800 is aangelegd om goederen te leveren met de ponies aan het observatorium op de top. En het pad waar in 1911 een Ford dealer met een Ford tot aan de top is gereden voor een geslaagde publiciteitsstunt. Dit is het gemakkelijke pad, en ook heen en weer terug. Iets waar Bjeurn een hekel aan heeft. En dan is er ook nog een rondtour. Met nog een andere munro, technischer en ambitieuzer natuurlijk.
Ik had (gezien het weer) het pony-pad in gedachten, en Bjeurn stemde in., naar mijn vermoeden met het gedacht, als we boven zijn en alles gaat goed, dan kunnen we toch nog de rondtour doen.
We planden ons te zetten op de Ben Nevis visitor parking, maar we parkeerden ons per ongeluk een parking te vroeg en spaarden zo £5 uit :-). We snapten al niet waarom het zo rustig was aan de Ben Nevis.
De Ben Nevis staat gekend als een boulevard, waarschijnlijk omdat hij ook relatief toegankelijk is. En dat merkten we ook. Gigantisch druk, filewandelen en alle slag volk. Mensen van wie je denkt “ga jij de top halen?”, met totaal onaangepaste kledij, en dan trailrunners waarvan ik dacht “Amai, dat is echt ‘next level”.
De dag begon relatief mooi, maar de berg zat in een waas van mist. En in die mist was het nat en vreselijk koud. Aan de top was het voor iedereen bibberen en schuilen voor de wind achter de ruïnes van het observatorium. 5°C maar voelde als -5°C; niet mijn gevoel maar de gevoelstemperatuur van het bergweerbericht. Toen we aan de top stonden was de beslissing om terug langs dezelfde weg af te dalen snel gemaakt. Het leuke aan de afdaling was de view, leren en bergen … Ontzettend mooi.
Ik heb onderweg toch wel respect gevoeld voor Inclement Rag (de man die in 1881 elke zomerdag naar boven klom voor zijn observaties), want toen hij dat deed lag er nog geen pony path en zal het ook wel eens guur geweest zijn aan de top.
Ook verwonderd dat je met een Ford tot de top kan rijden. Al hoorde ik dat er wel een pad voor getimmerd is. 7 dagen om boven te geraken, en 3u terug naar beneden. In mei, als er nog sneeuw lag op de top. Impressionant.
Uiteindelijk afgeklokt op 18km en bijna 1400 hoogtemeters. Het was uiteindelijk niet super intensief, wegens weinig technisch, maar wel heel erg koud.
Juno die doet het hier op reis ook ontzettend goed. Ze is nu 4 jaar en dat is echt een toffe leeftijd. Fysiek nog op haar toppunt en het zot is er wat af. Ze blend helemaal in op deze reis, als we rijden dan is ze content en rustig. Bij het wandelen is ze ook in haar nopjes en zeker niet de zwakke schakel. Heerlijk hondje en reisgezel.
Nadien nog even Fort William bezocht. We waren er al eerder en toen viel het wat tegen. Ook nu zagen we de charme niet echt. Terwijl dit het Chamonix van de highlands zou moeten zijn.
Maar we hebben er wel goed gegeten, ne klassieker in Schotland … Hagis.
Slapen doen we voor de eerste keer in het wild, in Roshven met zicht op de zee. Jammer genoeg in typisch Schotse omstandigheden. Regen en mist. We deden trouwens ook nog een onaangename ontdekking. De matras van de daktent is echt heel nat geworden. Het was inderdaad wel heel hard aan het regenen toen we vorige keer opkraamden.
Deze nacht … En misschien de rest van de reis, zullen we dus onze luchtmatrassen opblazen en daarop in de daktent slapen.
We spenderen de avond in de auto … op een moment als deze zou een campervan toch toffer zijn.
Ondertussen rijpt het idee om dan ook maar de laatste hoogste munro te doen … Vermits we nu ook al de hoogste piek van Engeland deden blijft die van Wales over. Al zijn die van Wales en Engeland eigenlijk geen echte munro’s, want de definitie van Munro is dat ze hoger zijn dan 3000 feet en in Schotland liggen. Maar blijkbaar mag je ze wel Furth monro’s noemen.
Ik sluit af met de quote die een Schot me ooit zei toen ik aan het klagen was over het weer. ‘Welcome to rainy Scotland!”. Denk er nog een sappig accent en een por in je zij bij 🙂
Ben Nevis boulevard (mountain path of pony path): https://www.walkhighlands.co.uk/fortwilliam/bennevis.shtml
Ben Nevis round tour: https://www.walkhighlands.co.uk/fortwilliam/carnmordeargarete.shtml
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Een andere quote die we hoorden op het Hadrianus path is “one good day and the summer is over”.
Ja … Ongelooflijk dat het hier hoogzomer is. Moeilijk in te beelden dag je hier woont.
Maar het lijkt precies wel dat het vooral s nachts regent. Of misschien hebben we chance
Ik ben waarschijnlijk niet de enige die uitkijkt naar jullie verslag elk jaar! Wat een leuk hondje hebben jullie!
We hebben een gelijkaardige hond, een Spaanse waterhond, maar die heeft helaas heel veel problemen en ik krijg het er niet uit getrained.
We hebben hem in huis genomen nadat de broer van mijn man hem niet kon houden. Gelukkig kan hij het wel goed vinden met mijn “kind”, onze Mechelse herder.
Merci, dat is leuk om te horen.
Juno is inderdaad een heel tof hondje/kind. Ze doet alles zonder probleem mee en ze is super lief.
Geen idee of ze gelijkaardig zijn. Spaanse Waterhonden zijn herders en Italiaanse zijn retrievers.
https://www.standaard.be/inspiratie/tien-tips-om-zonder-zorgen-in-de-bergen-te-wandelen-van-voldoende-mueslirepen-tot-de-juiste-schoenen/81579182.html?utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=helpdesk-nieuwsbrief&utm_content=wide_1&utm_term=0-0&adh_i=&imai=&M_BT=24974004715
Als ik de tips lees, dan denk ik dat we goed bezig zijn. Met de jaren ook wat ervaring opgedaan. Alleen zou ik dit niet snel doen