Bizarre dag.
Floris zou om 10u beginnen razen, maar om 5u begon de wind al goed op te zetten. En in een daktent doet dat vies. Bjeurn en ik hadden afgesproken om uit te slapen tot 8u; het is tenslotte vakantie. Maar om 6u45 konden we geen van beiden nog genieten van onze nachtrust.
Gewoon snel opkrassen in de kletterende regen en vertrekken voor de storm op volle kracht was. We moesten immers bijna 400 km rijden door een “danger to life storm”. Dat laatste zijn niet mijn woorden, maar het is wat BBC radio ons altijd rond de oren kletste.
Bjeurn was er redelijk gerust in, maar ik had heel veel schrik voor deze rit. Ik had scenario’s van aquaplaning, hevige regen waardoor je niets meer ziet door de voorruit, omvallende bomen, kantelende vrachtwagens, jezelf aan je stuur moeten vasthouden om de grip op de baan niet te verliezen, de daktent die super veel wind pakt, …
Maar ik moet zeggen, het viel super goed mee. Het regende eigenlijk niet zoveel, soms zelfs scheen de zon. En als je rondreed had je nu niets van “amai, Floris heeft hier al goed huisgehouden”.
Tot ineens, op de A82 aan Loch Lomond, vlak voor ons de auto’s stopten. Ik had het niet meteen door, maar er was een gigantische boom op de weg gevallen. Veel alternatief is daar niet, dus het was wachten. 3u zijn we daar verloren. Mijn eerste gedacht was … Als we ons wat meer gehaast hadden dan waren we er nog voor geweest. Maar eigenlijk mogen we heel dankbaar zijn dat er niemand (en zeker wij niet) onder lag.
De rest van de rit verliep voorspoedig. Aan de highlands deed het nog even vies. Soms had je echt een trekgat waar de wind serieus door raasde. Maar al bij al viel het goed mee. Bjeurn vindt het al jammer dat we nu niet in onze daktent slapen, maar in een fancy lodge met bubbelbad. Luxetrekkers.
Aan de kust en op Isle of Skye moet het wel vies gedaan hebben. Daar zijn er zelfs campervans omgewaaid.
Enfin … Wij genieten van onze lodge nu en gaan onze beentjes soigneren in het bubbelbad, en dan in de zetel zitten in onze peignoir. Morgen staat, als de omstandigheden het toelaten, de Ben Nevis op het programma. Dat is dan de hoogste Munro van Schotland (en tevens van het Verenigd Koninkrijk) die we van ons lijstje kunnen schrappen.
Wist je dat:
In 1911 is Henri Alexander, een Ford dealer, met een Ford Model T, gereden tot op de top van de Ben Nevis. Een publiciteitsstunt, die hem meer dan 100 jaar een standbeeld in Fort William opleverde.
In de zomer van 1881 beklom Clement Lindley Wragge elke dag de Ben Nevis om observaties te doen. Dat leverde hem de nickname “Inclement Rag” op. Nadien is er een permanent observatorium gekomen en werd er een pony-pad aangelegd om gemakkelijk de supplies te kunnen leveren.
Overnachting: Aos si lodges
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.