Dag 2: Lake district #theoldforge

Geen thee, wel regen. Zalig geslapen. Ik zei overlaatst tegen een collega dat een daktent eigenlijk een gimmick is. Niet echt nodig, maar wel tof. Maar misschien is het toch meer dan een gimmick. Ik geniet echt van die tent, dat ligt zalig en is snel opgezet. En we moeten geen matjes opblazen, want de matras zit er vast in.

Juno sliep in de bench in de auto, grappig dat wij het voelen als zij zich draait.

Laden is een ding met een elektrische wagen, en ook vandaag. Bij de eerste werd onze kaart niet aanvaard, en de tweede stond in een parking waar onze auto met daktent te hoog voor was, … en zo verliezen we toch wat tijd.

Maar een laadsessie staat ook gelijk aan een wandelingetje met de hond. En deze keer kwamen we een leuke ontbijtbar tegen, waar we een English breakfast bestelden, en dat ging verrassend goed binnen.

Plan voor de dag. Een hike in Lake District naar de top van Scafell Pike en 2 andere naburige toppen. Scafell Pike is met zijn 978m een Munro en tevens de hoogste berg van Engeland. Geliefd bij de hikers en aanwezig op menig bucketlist. Het Munro-idee leeft hier wel, er zijn 282 munro’s in het verenigd koninkrijk en sommigen willen ze allemaal afvinken. Anderen stellen een iets minder ambitieus doel en willen de hoogste Munro van elk koninkrijk beklimmen.

De parking aan Old Dungeon Ghyll, aan de start van onze wandeling, was betalend. £9, ofwel via munten in de automaat, ofwel via een app. Moeilijk … Munten hadden we niet en internet bereik evenmin. We lieten dan maar een briefje achter met de uitleg en £10 onder de ruitenwisser. Heel tof dat we nadien een briefje terugvonden met “Many Thanks, National Trust”.

De wandeling was ongelooflijk prachtig. Schitterende views en de meest schattige witte, grijze en zwarte schapen. Niet evident echter. De afstand 20 km viel mee, heel steil was het nergens en de hoogtemeters (1400) waren ook het probleem niet. Het uitdagende waren de stenen, de ondergrond was heel rotsig en stenig. Soms grote rotsen en dan was het klimmen en springen van rots tot rots. Soms kleinere stenen, maar steeds een behendigheids- en evenwichtsoefening. Al was de wandelroute zeer goed aangelegd … Het was geen ‘walk in the park’.

De wandeling was niet bewegwijzerd of met verfmarkeringen geduid. We moesten nog eens oldschool de steenmannetjes volgen.

Juno was ook in haar nopjes, en ze was absoluut niet de enige hond op de berg. Jammer genoeg ontdekte ze na een tijd dat de schapen meer schrik van haar hadden, dan zij van de schapen. En vanaf dan moesten we strenger zijn.

De wandeling moest niet langer zijn, iedereen kapot op ‘t einde. Blij toen de zwaluwen, putters, witte kwikstaarten en mussen ons beneden verwelkomden. Boven was er niet veel wildlife te zien, buiten een eenzame raaf.

We hadden nog geen slaapplek, maar de goesting om te beginnen zoeken was zoek. We ploften ons neer aan de pub en aten daar heerlijk. Het was al na 20u toen we een overnachting zochten, maar op de tweede camping waren we al welkom. Het mag ook eens meevallen 🙂

En dan kwam het nieuws van de storm Floris die morgen opsteekt. Een storm zo stevig dat sommige campings zelfs zullen sluiten. Een storm met zijn zwaartepunt in Schotland, net waar wij naar toe moeten rijden. Kamperen in de daktent lijkt daar absoluut geen goed idee. Maar dat vonden waarschijnlijk alle kampeerders want booking.com had nog maar 3 voorstellen in de buurt van Fort William, dog friendly welliswaar. Maar enfin, morgen logeren we binnen. Nu hopen dat de 5u lange rit tot daar, door de storm, voorspoedig verloopt.

We spenderen de rest van de avond in het gezelschap van enkele midges, net niet ergerlijk genoeg om het muggennet over ons hoofd te trekken. Hier in Engeland kan je geen bier kopen voor 10u hebben we ondervonden; we delen de Geuze die Bjeurn van thuis meebracht.

We kruipen in ons bed met het geluid van 2 schapen die luidruchtig naar elkaar blaten en een bosuil.