Het plan: Eindelijk die hike van de bucketlist vinken. De hike naar The Old Forge; the most remote pub in mainland Britain. Een pub die niet via auto bereikbaar is. Ofwel kies je voor een hike door de wildernis en langs de munro’s (bergen/heuvels hoger dan 3000 feet of 914m), ofwel kies je voor de ferry.
Het gezelschap: Ons kerngezin, zoals we ons soms lachend noemen. Bjeurn, mezelf en Juno. De kinderen zijn op scoutskamp; we zouden hen ook geen plezier doen met een trip naar “rainy Scotland”.
De logistiek: Elektrische wagen met daktent erop, met oversteek via de ferry van Calais naar Dover. Een combinatie die bij mij voor wel wat stress zorgt. Laadstress is real. Veel laders zijn er in Schotland niet en een daktent zal ons verbruik naar schatting met 25% verhogen. De afstand is groot (al +1000 km van Dover tot onze bestemming in Schotland), en de tijd is met 10 dagen beperkt.
De weersvoorspelling: Typisch Schots weer, 16°C (nachten 13°C), regen, wolken en weinig zon. Het weer hebben we niet in de hand, dus dat moeten we loslaten. Maar ik merk wel, dat ik ermee bezig ben.
De voorbereiding: was beperkt. Onze ferry is geboekt. De optie Hoek van Holland naar Newcastle kostte jammer genoeg €1800, Calais Dover kostte ons ongeveer een zesde. Wat wel betekent dat we meer kilometers in Brittannië zullen moeten rijden. Voorts is “The Old Forge” geboekt en de hike tot daar uitgestippeld. En dat is dan ook het enige dat we al weten. Morgenavond hopen we ergens in Lake District te overnachten. Maar de campings die ik contacteerde zijn volzet. Zaterdag zijn blijkbaar de lastigste dag om ergens toe te komen, want de weekendgangers zijn er van vrijdag tot zondag.
Juno: een verplichte ontworming 5 dagen voor vertrek, met bewijs van de dierenarts in het paspoort. In Engeland hebben ze geen vossenlintworm en dat willen ze zo houden. Een rabiesvaccin dat nog in orde was. Een chip en Europees paspoort dat sowieso verplicht is, en een document dat we Juno niet gaan verkopen.
Inpakstress: is ook real, desondanks mijn goeie inpaklijst. De eeuwige struggle… Wat nemen we mee en wat blijft thuis. Als kampeerder en hiker is het belangrijk om die afweging goed te maken. Ik hoorde op het nieuws dat er zoveel doden in de Italiaanse Alpen zijn dit jaar. Waarop ik besloot toch maar mijn kompas mee te nemen. Hoewel we nog geen papieren stafkaart hebben.
Kledij heb ik enkel beperkt tot outdoor. Aan elegantie zal ik me deze reis niet wagen. Gelukkig dat ik met Instagram gestopt ben 🙂
Update:
ETA: De voorbereiding was blijkbaar toch iets te beperkt. Het was al na middernacht toen Bjeurn (al een geluk) besefte dat we ook een ETA nodig hebben. Straf dat er in al die communicatie van P&O niks over die ETA vermeld werd. Die ETA is ook verwarrend want door een overaanbod aan informatie en websites leek het initieel dat het ons 300 £ zou kosten. Maar blijkbaar is gov.uk de enige goeie plaats waar je moet zijn en mag je ETA zeker niet verwarren met visa. En voor £16 per persoon komt die ETA in orde. In theorie kan het tot 3 dagen duren alvorens je goedkeur krijgt. In de praktijk kregen we een minuutje na de administratieve rompslomp de bevestiging. We mogen Engeland binnen.
Nu nog even slapen. Het is bijna 1u en om 5u40 gaat de wekker
Discover more from Annelyse
Subscribe to get the latest posts sent to your email.