Annelyse

Natuurlijk, da’s toch altijd leuk.

U dient enkel een reactie achter te laten binnen de week en je voorkeur -als deze er is- te geven. Een onschuldige hand/systeem doet de rest.

1: ring en ketting

2: Ring

3: Ring

Voila, en dit is mijn tweede zelfgemaakt rok.

Ene met voering, beleg en met een rits … die toch geen blinde rits bleek te zijn … gelukkig heb ik hem toch nog proper ingewerkt gekregen.

‘t is zowat een kokermodel, met een split vanachter.

Ik ben er héél content van, maar volgende keer zorg ik er toch voor dat ik ne rok maak, waarin ik wat meer bewegingsvrijheid heb. Ik ben er namelijk weer in geslaagd om ne rok te maken, waarmee ik geen grote passen kan maken, laat staan ermee fietsen.

Ons mama maakte vroeger super lekkere choco … vele lekkerder dan Nutella en zelfs ‘nog’ lekker dan ‘t boerinneke (mijne favoriet).
Nu mijn kinderen (Liv dan toch) op ne leeftijd komen dat ze zich ook dingen gaan beginnen herinneren, moet ik natuurlijk ook mijn best doen om indruk op hen te maken.
Ik heb mijn mama gespamd voor ‘t recept en eindelijk is het in mijn bezit … en natuurlijk deel ik het met jullie

• Blik gecondenseerde melk met suiker bv. van Nestlé (397gram)
  
• 200 g pure chocolade
• 250g roomboter
• 1 zakje vanillesuiker

1. smelt de boter en chocolade (in brokjes) in de microgolfoven, roer regelmatig en doe dit tot de chocolade allemaal gesmolten is en het mengsel goed gemengd is.
2. Voeg een pakje vanillesuiker toe
3. Voeg het blikje gecondenseerde melk toe en meng
4. Laat enkele uren opstijven in de frigo
5. En je krijgt2 soepkommekes gelijk hierboven gevuld (bij gebrek aan een andere geschikte pot)
   

Voila, je eigen choco maken is eigenlijk best wel gemakkelijk en niets kan daaraan tippen.

Volgende keer probeer ik Piet zijn recept. Ik laat jullie wel weten wat het lekkerst is.

Ik doe mee …omdat

• Plastieken zakjes meesleuren NOT DONE is (fashiongewijs dan … en ik durf me er soms aan te bezondigen … oh jee, daar gaat mijn reputatie)
• Bjeurn en mijn mama trots zullen zijn omdat ik recycleer
• ik een gordijn en twee kussenslopen heb liggen waar ik anders toch niets mee doe
• omdat ik de tutorial geniaal vind (vooral het efficiënte stofgebruik en het zakje om de tas in op te bergen)
• ik eloleo haar kringloop-project zo geschift vind dat ik erdoor geïntegreerd ben geraakt

Mijn conclusies

• ik stik duidelijk een pak trager dan eloleo, want ik zat juist boven het uur per zak
• er kruipt meer draad in dat ik dacht (daarmee dat ik nog maar 1 zak klaarheb van de 3 die ik ging maken, rolleke wit garen is op)
• Ik ga ze gebruiken, die zakskes. Die mottige stofkes lijken me ineens veel schoner (of is dat een eigen kind, schoon kind syndroom).

Update: ik heb ‘t  zakje al liefst twee keer kunnen gebruiken vandaag

Hier kijk ik al zo lang naar uit, de moment dat we met Livke kunnen beginnen bakken… en die moment lijkt aangebroken.

Liv bleek een geweldige bakplaatinvetter, vormpjessteker en chocoladeinlegger (en voorproever). Ze dacht van zichzelf ook dat ze goed kon kneden en deegrollen … maar wij weten wel beter.
Aangezien Vic nog niet zo handig is, heeft Bjeurn de taak van koekjessluiter op hem genomen.
Vic zijn taak is voorlopig enkel nog lachen en mooi zijn … maar dat doet hij zeeeer goed.

Weer chocoladekoeken. Het recept kwam van de Jamie Oliver en zo deden wij het

• 255g zelfrijzende bloem
• 140g fijne suiker
• 140g boter op kamertemperatuur
• pure chocoladereep in grote stukken gesneden (maar je kan ook witte/bruine repen/callets/chocoladeventjes die niet opgeraken …. erin verwerken)
  
• 2 eierdooiers (en met de eiwitten kan je bijvoorbeeld dit maken)
  
• 30g cocaopoeder

1. vet de bakplaat in (of leg er bakpapier op)
2. Meng de boter en de suiker (met een vork, of zoals wij, met de handen)
3. Eierdooiers, bloem en cacoapoeder toevoegen en kneden tot het goed gemengd is.
4. Leg een tijdje in de frigo
5. Strooi bloem op het werkblad en rol de helft van het deeg uit en steek de bodemvormpjes uit (wij gebruikten onze rijstring als vorm)
6. Spreid ze uit op de bakplaat en leg in het midden van elk vormpje een stuk chocolade
7. Rol de tweede helft uit en steek de bovenvormpjes uit
8. Leg de bovenvormpjes op de bodems met het chocoladestuk en druk de randjes goed dicht (zodat je niet met een lek zit in de oven)
9. Bak 10 minuten op 190°C (voor grote koeken als de onze mag dit zeker 15 minuten of meer zijn)
10. Laat even afkoelen op de rooster.Als je de koeken vrij snel opeet is de chocolade nog lopend (lekker, maar een smerigheid bij kinderen, zie foto’s)

Jeuj, ze vond het leuk

Ik maakte de buttercup bag, wat achteraf héél grappig was omdat ik dezelfde terugkreeg. Ideaal want ik heb het gehad met tassen maken, en deze ontbrak nog in ‘mijn’ collectie.

Een zakdoekenzakje, met olifantenlint op en een zakje afgewerkt met biais. Over het laatste heb ik héél hard getwijfeld of ik het wel zou opsturen, omdat het toch wat moeilijker was dan ik eerst gedacht had en dat het niet héél proper is afgewerkt. Je ziet het niet op de foto, maar aan er zitten ook zijstukken aan het zakje, en ‘t is blijkbaar niet zo simpel om deze er proper in te zetten.
Maar ik besloot het dan toch maar mee te sturen als ‘extra’.

Ah ja … en de stofkes zijn weeral ‘IKEA’ (het blauwe stofke is trouwens héél populair tegenwoordig heb ik gemerkt)

Het eerste jaar dat we samenwoonden hebben we nog de moeite gedaan om een kerstboom te zetten, toen versierden we hem met gedroogde appelsienenschijfjes (ook zeer leuk trouwens). Daarna hebben we jaren geen boom gezet, maar dit jaar stond ik erop.

Omdat kerstversiering per definitie lelijk is vond ik buiten de sterretjes in de boom niets naar mijn goesting. Zelf maken dus.

Op de foto zie je het testmodel… nu begint de massaproductie. En als er geinteresseerden zijn giet ik het zelfs in een tutorial.
Maar gelieve me nu te excuseren, ik heb nog véél werk.

Het eerste jaar dat we samenwoonden hebben we nog de moeite gedaan om een kerstboom te zetten, toen versierden we hem met gedroogde appelsienenschijfjes (ook zeer leuk trouwens). Daarna hebben we jaren geen boom gezet, maar dit jaar stond ik erop.

Omdat kerstversiering per definitie lelijk is vond ik buiten de sterretjes in de boom niets naar mijn goesting. Zelf maken dus.

Op de foto zie je het testmodel… nu begint de massaproductie. En als er geinteresseerden zijn giet ik het zelfs in een tutorial.
Maar gelieve me nu te excuseren, ik heb nog véél werk.

Ik ben niet achter mijn naaimachine gekropen om leuke sinterklaaskadotjes te maken voor de kinderen. ‘t is Bjeurn, die zich enkele avonden in ‘t werkkot heeft teruggetrokken en op 5 december niet enkel de kinderen, maar ook mij verraste met dit mooie krijtbord.

‘t idee komt niet van ons, maar van de familie Somers … creatief, maar zonder blog… en soms is het zonde om de dingen niet te delen;-)

Een MDF-plaat, houtprimer, schoolbordverf,  houten lijstprofiel (te vinden in onder andere de gamma), verstekzaag, spuitbus goudverf, tec7 en lijmklemmen … veel meer is er niet nodig om dit bord te maken. Een budget van €50 ongeveer … zal leiden tot vele uren speelplezier.

Nu nog een oude schoolbank en we kunnen thuis lesgeven … hé Sommie

Op zoek naar een nieuw projectje werd ik instant verliefd op dit Tulprokje (Burda 09/2008, 2 bollen maar feitelijk vele gemakkelijker dan mijn kleedje dat ook 2 bollen was)

Voor ‘t eerst zette ik een blinde rits in … poepsimpel en wel dankzij deze duidelijke filmpjes deel1 deel2 deel3 deel4 deel5
Ik zeg nu wel poepsimpel, maar ik was even vergeten dat ik in mijn eerste poging in de tandjes had gestikt en dat de rits dus niet meer toeging (mijn gesukkel komt allemaal terug)

Ik wou het eerst ook zo proper afwerken als prutsen doet, maar dan dacht ik … Och, alles met ne keer, ‘t moet niet allemaal van den eerste keer perfect zijn … en dus pikte ik enkel het idee van de biais aan de tailleband (en zo heb ik ook voor de eerste keer met biaisband gewerkt, volgens dit filmpje dat ik ooit bij meisjesmama gezien heb.)

Ge moet ervoor zijn, voor een tulpenrokje, maar ik vind het geweldig, ik weet nu al dat ik hem super veel ga dragen. Voor de creatievelingen onder ons die los uit de hand werken zonder patronen over te tekenen, het rokdeel ziet er ongeveer zo uit (achterkant links en voorkant rechts, de stippellijn is de stofvouw)

Volgens Burda: De tulpvorm is een tijd lang van de catwalk verdwenen geweest. Thans treedt hij weer ik verschillende variaties ten tonele.

En uit dezelfde Burda, maak ik binnenkort weer een nieuwe rok. De stofjes zijn al geknipt, maar ik snap nog geen snars van de beschrijving en trouwens … ik moet nog eerst ‘zeer dringend’ werken aan mijne secret santa.

Een broek … voor onze Vic … nog veeeeel te groot … uit de knippie

Ik ben héél content van ‘t resultaat (ik merk wel juist dat ik nog een jeansnagel moet insteken) en Vic … tja, dat is nu onze Vic … immer lachend … tof manneke (met een toffe broek).

Voorlopig nog een nepgulp (maar voor zijne leeftijd is dat nog gepermitteerd) en nepzakken (maar zakken kan ik al, dat heb ik al bewezen)

*Oh ja … ‘t is dezelfde broek als die dat Eloleo overlaatst maakte, maar voor éne keer is dit louter toeval*

Ik had dit kleedje al een hele tijd geleden uitgezocht een een knipmode. Ik wou een kleedje en durfde me niet aan iets moeilijkers als 2 bollen wagen. Het werd dus dit.

(En Liv wou persé mee op de foto’s)

Het stofke zou ik niet meer kiezen, vlekken zie je er direct op, elke fout in de stiksels van super hard op en ik denk dat het ook snel zal beschadigd zijn. Omdat het zo’n blingblingstofke is, denk ik ook dat ik dit kleed enkel met de feestdagen eens zal dragen.
Het model is feitelijk ook niet echt mijn ding, ik hou toch meer van iets gecentreerd. Maar volgende keer dat ik iets maak, kan ik me misschien aan iets met 3 bollen wagen, iets getailleerd met een rits …

Maar ondertussen heb ik het toch maar gemaakt (onder aanmoediging van Bjeurn die uiteindelijk zei … begint er nu gewoon aan, ge hebt niets te verliezen). En heb ik de eerste keer met beleg gewerkt (mouwen en halslijn), mouwen ingezet en zakken gemaakt.

Ik ben dus best ‘trots’!!!

Van Prutsen kreeg ik het patroon voor deze sloefkes (bedankt daarvoor trouwens). Ik heb er wel serieus op zitten turen alvorens ik het patroon begreep.
Tunisch haken, ik had er nog nooit van gehoord, maar nu ben ik een expert. Bij Tunisch haken hou je alle steken op je haalnaald zoals bij breien (ik vroeg me wel al een tijdje af waarom ze in de veritas breinaalden met een haakeinde verkochten, hiermee is dit raadsel ook opgelost). Gelukkig moest ik me geen speciale naald aanschaffen en konden alle steken nog net op mijn gewone haaknaald.

Soit, ik heb er dus serieus op gezwoegd maar via tinternet en hulplijn mama is ‘t in orde gekomen. En ziehier … het eerste sloefke is een feit. Ik ben benieuwd of de vloek zich voorzet …zal het schoentje passen en zal het schoon zal zijn aan mijn lieveling zijn poezelige stinkvoetjes???

Misschien wordt hij nog wel eens wakker en kan ik het schoentje terwijl eens aanpassen … of misschien moet ik hem gewoon maar wakker maken .
Tja, ‘t zal voor morgen zijn… maar toch ben ik zeer benieuwd of ik de moeite moet doen om aan den tweede te beginnen.

Samen met Wally (den brother … hij heeft ne naam … een verbastering op de naam van mijn eigenste broer) maakte ik een sjakosh … de Phoebe-bag volgens deze tutorial. Een héél tof modelleke (en zelfs met een zakje vanbinnen) en zeker voor herhaling vatbaar.
Volgende keer zou ik echter wat voering erin steken of wat vliesline instrijken om wat meer stevigheid te krijgen. Ik had het niet gedaan omdat mijn stof al vrij stijf was, maar ‘t is toch niet stijf genoeg naar mijn goesting.
Het stofje, zou Congolees zijn (zegt mijn collega en hij zal het wel weten want hij komt ook van daar). ‘t is echter gewoon bij IKEA (ik ben toch een vat vol verrassingen) gekocht.

De volgende sjakosh die hoog op mijn verlanglijst staat is deze.

Verder hebben mijn brother en ik -met veel liefde overigens- de broek en hartslagband van onze sister ingekort.
Toch wil ik iedereen meegeven … u doet mij geen plezier met het overhandigen van in te korten broeken en kleine verstelwerken, ik heb hier evenzeer een hekel aan als u.

En nu ben ik erin geslaagd de grootste misbaksels allertijden te maken.

Ze zijn ze misvormd, Vic krijgt zijn voeten er nog niet eens deftig in (vooraan te klein, vanachter te groot), de kleuren geven het ne pantoffellook en de sierstiksels zijn nogal vrouwelijk. Gedrochten … dat zijn het. Ik zou zo graag is sloefkes voor Vic maken, maar het blijkt maar niet te lukken. Als iemand nen tutorial kent voor winterschoentjes (liefst hoge) voor Vic … laat maar weten … haken, breien of naaien, ‘t maakt niet uit?

Ah, ik heb deze tutorial gevolgd (je moet je wel eerst lid maken en dan kan je het patroon gratis bestellen) … maar iets in me zegt dat jullie je er niet aan zullen wagen.

Maar hé … nu het goede nieuws. We hebben eindelijk na anderhalf jaar een bel. De man die alles kan, kan ook een parlofoon installeren (en ook de steen erachter heeft hij geslepen  uit een gebarsten stenen plaat. Zo is hij ten voeten uit … de recyclerende handige harry)

En hé … vandaag is de nieuwe poetsvrouw zich komen voorstellen en ze ziet er deftig uit. Maar ik moet in ‘t vervolg wel onthouden geen vragen te stellen (ik ken héél haar tragisch privéleven al)

Een kribbetas voor Liv, dat stond nog op mijne lijst. Zo ne zak waar pampers en reservekleedjes insteken. Ne zak die dag in, dag uit in de kribbe blijft hange … daar offer je je beste zak niet voor op, maar we hebben het natuurlijk ook wel graag mooi.

En voila, hierzie, gemaakt volgens deze tutorial, gevonden in de beruchte lijst van eloleo… een omkeerbare schoudertas (ik hou van omkeerbaar)

Eigenlijk had ik deze tas al een tijd geleden gemaakt, maar dom oh dom had ik de onderkant er verkeerd ingezet (de uiteinden aan de naad, terwijl de naad in ‘t midden moet), en ik had geen moet om het terug opnieuw te doen.

Nu met mijn nieuw machien heb ik héél de zak terug uit elkaar gehaald en alle zichtbare stiksels eruit gehaald (wat gemakkelijk ging omdat mijn spanning toch helemaal fout zat) en opnieuw gedaan. Content dat ik er nu van ben, zo’n schone regelmatige (al dan niet rechte … maar dat ligt aan mezelf) stiksels … en let ook op het siersteekje bovenaan het lint (ik hou ook van zo’n fantasiekes). Het nijlpaardje is ook een fantasieke, ‘t is immers een kindertas.Het stofke komt uit Ikea, maar velen zullen dat wel direct herkend hebben.

En wat nu met den Toyota … die staat terug waar hij thuishoort, ontspannen bij mijn mama op het schap. (de verkoopster van de winkel waar ik den brother -nog steeds naamloos-gekocht heb vertelde me dat Toyota er inderdaad voor bekend staat dat de spanning snel ontregeld geraakt, je kan ze wel binnendoen voor onderhoud, maar binnen de kortste keren is ‘t terug om zeep.) Ondanks de leuke initiatie zal ik hem niet missen.

Voila, hier is het resultaat. Aangezien ik nog wat groene wol over heb ben ik van plan nog een bloem te haken en te vervilten en deze op de tas te naaien.
Dit was echt een héél leuk en ook een zeer gemakkelijk project. Voor herhaling vatbaar zou ik zeggen, moest het niet zijn dat iets nieuws proberen altijd leuker is en ik nog een hele lijst vol ideetjes heb.

Het resultaat vind ik wel geslaagd. Ik had liever wat meer flashy kleurtjes gehad, maar zoveel keuze was er niet in de Veritas (en neutraal mag ook al eens natuurlijk)

Als doende leert men … dus ziehier mijn tips.

• het mooiste effect krijg je als je de geribbelde kant als buitenkant gebruikt. Dat bolt de tas mooi en krult hij wat naar binnen. Maar als je één of meerdere kleuren gebruikt is het wel mooier met de tricotkant naar buiten (kijk maar naar de scheidingslijn tussen de twee kleuren bij mij op de bovenste foto, dan snap je waarom)
• Mijn bodem was eigenlijk te groot voor de tas, maar ik heb deze gewoon vanaf de middenkant beginnen naaien tot aan de zijkant en de overschot heb ik langs de zijkant gewoon in de tas genaaid.
• geen paniek als het er niet super verzorgd uitziet, na het vervilten komt het allemaal in orde.
• om te vervilten, gebruik goede wol (100% wol niet super wash)

Toen ik Tijm haar handtasje zag was ik direct verliefd. Ik had nog nooit gehoord van wol vervilten, maar nu ga ik me eraan wagen. Met behulp van Tijm haar tips ben ik ook aan ‘t breien geslagen en ‘t moment van de waarheid is aangebroken, ik steek het ding in het wasmachine … benieuwd naar het resultaat.

Hier is het resultaat alvorens ik ze in de wasmachine steek. De tas (nog slap zoals je ziet) gebreid met speciale wol voor vervilten uit de Veritas. Je kan blijkbaar ook gewoon 100%wol kopen maar dan moet je wel opletten dat het niet “super wash” is (maar ik heb gewoon op veilig gespeeld). De tas is gebreid op naalden van 8mm volgens dit patroon.

Ik kon toch moeilijk die schoentjes zomaar in den enveloppe steken en opsturen.

Daarmee heb ik me vrijdag nog vlug achter ‘t machien gezet en heb ik deze leuke zakjes eens gemaakt.

En Silmarven was er ook content mee … ik dus ook.

Mijnen baas zal content zijn, ik heb eindelijk een gsm-zakje. En wat voor één … een zelfgemaakt in een afgrijselijk stofke (dat vindt Bjeurn alvast en dat zal mijn baas dan ook wel vinden, aangezien hij ook van het mannelijk geslacht is).

Ik heb deze tutorial bij Eleleo gevonden en goedgekeurd. Ikzelf echter moet wat meer moeite te doen om mijn stofjes deftig (recht) te knippen (vooral dat van het brillenzakje is nogal scheef).
Het leuke aan deze zakjes is dat ze vrij stijf zijn. bij ‘t brillezakje heb ik met stijve stoffen van IKEA gewerkt en het GSMzakje heb ik een tussenlaag met stijve stof tussengezet (zoals in de tutorial ook aangegeven).

Wat wel opmerkelijk is, is dat de stiksels op niets trekken. Hoe ik ook probeerde, ik kreeg de spanning niet goed (ik heb het machien zelfs van een likje olie voorzien een tijdje geleden) … ofwel waren de stikstels bovenaan niet goed, ofwel trok ‘t vanonder op niks. Als je ze bestudeert, zie je ook dat ze niet proper zijn, steken overgeslagen, niet allemaal even groot …. in elk geval ‘t trekt er niet op.
Ligt het aan het machien (ne plastieken Toyota)? Kan het liggen aan het garen? Ik weet het niet … de ervaren rotten mogen me alvast hun goede tips geven … of hun vermoedens uiten op wat er misloopt.

Zichtbare stiksels zijn dus voorlopig niet meer aan mij besteed (en daarmee schuif ik het project “kleedje” weer wat verder de kast in)

Maar den tutorial … nen aanrader dus.