|
|||||
Vriendjes
Naaien
Haken
Breien |
En dat komt ervan … aprilvissen verspreiden … loontje komt om zijn boontje … de collega’s hadden me ook liggen. En ze hebben zelfs hun beste gedaan om origineel uit de hoek te komen. Wat ik hier allemaal te horen krijg op de werf * Amai, ge ziet dat wel aan uwe rok dat hem zelfgemaakt hebt * Tu as TOUJOURS l’ air fatigué * Zo lijk je op Olijfje, de vrouw van Popey (dezelfde van l’air fatigué) * Smakelijk, meneer, en prettig weekend (de vrouw aan de kassa van ‘t restaurant in een dappere poging om Nederlands te praten) A propos: binnenkort is ‘t gedaan met werfverhalen. Dit werfavontuur stopt na 9 april voor mij… dan ga ik terug naar een normaal bedrijf met normale collega’s … hopelijk ga ik dat niet te saai vinden.
Misschien moet ik maar eens een issue sturen met een boze smiley met een duim naar beneden als ze nog eens mijn verzegelde deur binnenlopen!!! * “Gaat gij dan 40 dagen niet eten?”, mijn verbaasde collega’s als ik hen verklaar dat ik aan de vasten doe * “Ben je katholiek?” de vraag die ik praktisch van iedereen krijg * “Ik voel me precies zoals thuis”: zegt mijn collega bedeesd nadat ik hem heb afgesnauwd (1edag) * “Vasten, da’s gewoon ne moderne naam voor regimen, belachelijk, ik heb trouwens liever een vrouw met wat pak aan” bromt mijn cynische collega Maar soit … ik hou het nog steeds vol … geen chocolade tot pasen. Ik moet zeggen dat geen chocolade pakken gemakkelijker is dan geen alcohol. Maar ik moet ook bekennen dat ik me nog wel heb bezondigd aan chips en gisteren als dessert ipv de chocoladeverleiding de appelcake heb gekozen. Maar misschien moet ik wel eens wat strenger zijn, want 2 snoepkilo’s zijn er de laatste tijd ongemerkt bijgekomen … en ik wil ze niet. Daarmee ga ik me wat extra inzetten, ‘t is de moment nu wel met zovelen zijn in onze missie. En Annava, Annelies, Kelly, Mamasha, Rietje, Tine, Sofie, Tess, Ester, Zita, …. en al degenen die ik nog vergeten ben, ik ben benieuwd naar jullie eerste 10 dagen. Op het eerste zicht, geen één probleem
Maar met een fluo veiligheidsjas en veiligheidsschoenen (die ik thuis gebruik om te verven zoals je ziet) … niet zo elegant En ja … het kan nog erger met ‘overshoes’.
En naar huis … ga je gegarandeerd met vuile schoenen.
En het grappigste ergste is dat het voor accidenten zorgt. Toen ik een man op de trap kruiste, misTRAPte hij zich en viel (gelukkig zonder veel erg), en dan had hij nog het lef om te zeggen dat het door mij kwam. Dat gaat erover !!! Met Royco Minute Soup (en neen, ik word niet gesponsord)
Vloeken … dat deed ik toen ik mijn wagen daar op de parking zag staan met een lekke band. Toen ik in een slakkegang naar het naftstation reed hing mijn wagen al merkelijk scheef en al mijn achterliggers claxonneerden of flashten naar mij. Plan A “band oppompen en doorrijden leek toch niet zo geschikt” Dit kon er nu echt niet bij … ik spendeer al genoeg tijd in die wagen en voor nekeer dat ik op tijd thuis ‘moest’ zijn. Mijn redder-in-nood kwam er snel door en had mijn wiel op nen hip-en-ne-wip vervangen en wees me erop dat dat stuk metaal in mijn band ‘de snodaard’ was. En tot overmaat van ramp spotte ik vandaag nog VIC-053 en trok ik een foto …. die op niets trok (en bijgevolg niet meetelt in mijn verzameling)
Na bijna 4 maanden tewerkgesteld in het franstalige landsgedeelte weet ik dat Walen
Ik duw mijn telefoon af (de kribbe om te zeggen dat we Vic moeten komen ophalen, want het manneke is ‘weer’ ziek) en sla een diepe zucht. “Bij ons zijn ‘t nu luizen, de school is maar net terug begonnen of ze zitten er weer mee”, moppert de eerste terug. De deur opent en een vierde persoon komt binnen “Ah Annelies, lang geleden, mijn beste wensen” *bisous* en ik wens u *bisous* nog ne nieuwe kleine *bisous* voor 2010. *Hilariteit alom*
Je merkt dat je (te) lang vakantie hebt gehad als je
Het voordeel van als consultant van één bedrijf tewerkgesteld te zijn bij een bedrijf, dat een project uitvoert bij weer een ander bedrijf? 3 sinterklaastraktaties … een chocoladesint, een gigantisch grote speculazensint en twee kleine speculazensinten. Ik ben blijkbaar ‘zeer braaf’ geweest dit jaar
Gisteren kreeg ik een reeds opengescheurde enveloppe met een post-it opgeplakt Ik vind ze geweldig mooi, en ook héél schoon afgewerkt, zowel vanvoor als vanachter (zelfs het kaartje van schoon vanachter, helemaal af dus) 
Ik moet er geen tekeningentje bij maken dat ik ze vandaag al direct aan mijn bloes spelde om te gaan werken. (gecombineerd met een blauw bloesje dat er achteraf bekeken mee bleek te vloeken, maar om 6u ‘s morgens had ik dat niet zo opgemerkt) Tot mijn grote verbazing kwam er van de (alle van het mannelijke geslacht) collega’s geen reactie op de bloem … zelfs geen flauw grapje (waar ik me natuurlijk eerder aan verwacht had dan aan een compliment) Tijdens de lunch besloot ik ze wat uit hun tent te lokken. Maar gelukkig trek ik me het allemaal niet aan, ‘t is niet dat zij uitblinken in goede smaak *terug met een dikke vette knipoog* Voila, dit was weer een nutteloos verhaal om uw weekend mee in te gaan Ik kan slechts sporadisch lachen met mopjes. Maar bij deze die ze me onder de neus schoven moest ik dus wel lachen … het ontaarde (mede door binnenpretjes en de situatie) zelfs tot de slappe lach … Een man in een luchtballon is verdwaald. Hij zakt wat en ziet een vrouw op de begane grond lopen. Hij roept haar toe: ‘Ik heb vrienden van mij beloofd hen over een uur ergens te vervoegen, maar ik heb geen idee waar ik juist ben!’De vrouw roept terug: ‘u bevindt zich in een ballon op ongeveer 10 meter boven de begane grond. U zit tussen de 40 en de 41 graden noorderbreedte en tussen de 59 en 60 graden westerlengte.”U bent ingenieur, he?’ vraagt de man. ‘Inderdaad, hoe weet u dat?’ vraagt de vrouw. ‘Wel,’ zegt de man, ‘u heeft mij een technisch perfecte uitleg gegeven, maar ik weet niet wat ik met die informatie moet doen en heb nog steeds geen idee waar ik me juist bevind. In alle eerlijkheid heeft u me niet veel geholpen en u heeft me bovendien ook nog eens kostbare tijd gekost.’ ‘En u bent manager neem ik aan?’ antwoordt de vrouw. ‘Klopt, hoe weet u dat?’ ‘Wel, u weet noch waar u zich bevindt, noch waar u naartoe moet. Een grote massa lucht heeft u gebracht waar u bent. U heeft een belofte gedaan, waarvan u geen idee had hoe u ze moet nakomen en u verwacht dat mensen die onder u staan, uw problemen oplossen. Het feit is dat u in net dezelfde situatie zit als vijf minuten geleden, alleen is het nu mijn fout!’ Weer één van die dagen … dat niets lukt en dat alles dubbel zo lang duurt als gepland.
Soit, toch weer gaan werken, gaan photoshoppen en bijna 8km gelopen …. nu even ontstressen. Als enige vrouw (buiten de poetsvrouwen, maar let wel … we hebben ook poetsmannen) op de werf. ‘t lijkt een mannenwereld, maar schijn kan bedriegen. Vanmiddag zat ik met een collega te keuvelen over naaien, stofkes, overlockmachines en borduurmachines. Ik moest me volgens hem nen overlock aanschaffen, een prachtig ding. En de stoffenbeurs …. nen aanrader. En hij vroeg of ik nu ook knopen kon aanzetten met mijn nieuwe stikmachien. Ondertussen werden we uitgelachen door een medecollega (de enige die nog een vrouw aan de haard heeft). Waarop de rest allemaal begon te verkondigen dat ze het huishoudelijk werk evenredig verdeelden en best wel nieuwe mannen waren. Het leven op de werf … ‘t is volgens mij niet meer wat het geweest is …
Ik kan het amper geloven … hij is van mij …. de Brother NV30. Zo trots dat ik was, dat ik het zelfs niet erg vond om twee straten met de gigantische kartonnen doos te sleuren (omdat ik geen parkeerplek vond, what’s new). Ik moet u niet vertellen dat ik mijn avond achter het naaimachien heb doorgebracht. (ik moet hem/haar nog ne naam geven, zullen we stemmen Mijn brother en ik, wij zullen nog vele mooie tijden beleven (tenminste 5 jaar want zolang loopt de garantie) By the way: dank aan mijn mannelijke collega’s die me hebben uitgelegd hoe je ‘t beste een knoop kan aannaaien met of zonder naaimachien. Ik heb weer bijgeleerd en de rest van de collega’s heeft goed gelachen. De stemming is afgesloten … hier staat Gerard (Jéraar). ‘t was niet mijne favoriete naam, maar ik ben zo eerlijk geweest om de stemming niet te manipuleren (het kwam wel even in me op). Bij deze, Gerard dus!!!
Vanaf morgen kan ik vier keer per dag zwaaien en roepen ‘joe die Jéraar’!!! Hopelijk doen jullie hetzelfde |
|
|||
|
Copyright © 2012 Annelyse - All Rights Reserved
|
|||||
U zegt