Morgen ga ik naar Parijs
… voor het werk
… wedden dat ik de Eiffeltoren niet zal te zien krijgen !!!
|
|||||
Vriendjes
Naaien
Haken
Breien |
Haha, deze vond ik in de schuif van een collega die op pensioen is gegaan. Grappig door zijn herkenbaarheid
Op elk familiefeest bakt mijn oma taart. Kaastaart, mokka-taartjes, rijsttaart, …. maar hetgene waarvoor je echt snel moet zijn, is haar ‘befaamde’ chocoladetaart …. zaaaaalig !!!! (en simpel, net zoals ik het graag heb) *en heb ik al gezegd dat mijn collega’s zoveel chance hebben met mij?* Oma Margriet haar chocoladetaart BISCUIT
SMEERSEL
SMEERSEL
BISCUIT
Iedereen kent dat gevoel wel “Help waar heb ik mijn sleutelke nu weer gedaan” … en meestal bij het uitmesten van de zakken en de sjakosh vind je dit wel snel terug. Maar vandaag was dit niet het geval … ik haalde mijn sjakosj helemaal uit (tot groot jolijt van de collega’s die eindelijk eens konden zien wat er nu allemaal in zo’n vrouwentas zit) … liep mijn weg 2 keer terug af … keek in al mijn zakken … ruimde mijn buro eens geheel op … meste mijn kastje uit … maar NERGENS Enkele opties bleven over A. De bus … wat me gigantisch veel vertraging zou opleveren Het werd dus optie C. Ik viel weer binnen bij technische dienst, waar ze me ondertussen al beter kennen wegens mijn fietsperikelen dan door werkgerelateerde bezigheden. Ik liet hun plagende opmerkingen aan mij voorbijgaan (ze droegen immers mijn -zeer zware- fiets héél dat eind naar binnen) liet mijn fietsslot overslijpen en fietste gezwind terug naar buiten. Gelukkig maakte één man dit in de terugweg helemaal goed. Maar toch liever mijn fietssleutel kwijt, dan de autosleutel (bedenk ik me ineens)
Ik ga amper 3 dagen met de fiets naar ‘t werk en ik heb al beslist dat ik een nieuwe wil. Mijn gammel ding met een overgetrokken rem en andere slecht werkende rem, pedalen die er soms afvallen, licht dat al lang stuk is en bijgevolg vervangen werd door zo’n ledjes (in het bereik van de kinderhandjes van mijn passagiers … en bijgevolg altijd leeg) en waar echt alles aan rammelt…. Mijn eisen zijn
Indien mogelijk
Een nieuwe dus … misschien deze achielle craighton pick-up. Hip, degelijk, robuust en handig en -ook niet onbelangrijk- Made in Belgium!!! Indien u hier ervaringen mee hebt, graag achterlaten in de commentaren. En ondertussen ben ik al 3 dagen aan ‘t fietsen, mijn nieuwe wagen staat voor de deur te blinken, maar ik neem de fiets. En nu … volhouden hé
Laten we het niet over het nieuwe werk hebben, maar over de tocht naar het nieuwe werk … die was veel boeiender. Vermits mijn nieuwe wagen nog geen nummerplaten heeft moest ik zoiezo met de fiets. Dit weekend trok ik een rem over en viel mijn pedaal eraf. Dus vanmorgen met 2 kinderen op de fiets, elk op zijn halte gaan afzetten. Ondertussen heeft een man van de technische dienst daar, mijn fiets terug in orde gezet (alvast de pedaal … de rem ook vragen zou er iets over zijn) … dus ze kennen me daar al, en ik sta al in ‘t krijt bij iemand. Zo’n eerste dag … is toch vermoeiend … maar ik heb toch maar schoon 32km op de teller staan.
Na 5 jaar consultancy besliste ik begin 2011 dat ik eens iets anders wou … wat meer betrokkenheid, stabiliteit en een job in de buurt in een bedrijf dat me aansprak. En vanaf gisteren zit ik dan tussen 2 jobs in (zoals ze dat zeggen) … soit, officieel nog ben ik nog 3 dagen consultant … 3 dagen om wat af te kicken van het vorige werk Maar ondertussen heb ik wel al mijn fiets in orde gebracht … en heeft Bjeurn een kinderstoeltje vooraan geïnstalleerd … zodat ik geen excuus heb om die 12km naar ‘t nieuwe werk niet -af en toe- met de fiets af te leggen. En ondertussen zit Liv tegen iedereen die het horen wil (en ook tegen wie het niet horen wil) te zeggen dat haar mama geen werk heeft
*Amai, ‘t gaat u vandaag precies niet goed af!!! En dan heb je nog een ‘bad-hair-day’ ook …. Spinnekop!!! *Nu hebt ge afgedaan voor mij Nadat ik hem heb verteld dat ik op zijn aanraden de smartphone-app ‘Eén teletekst’ ook heb geïnstalleerd … omdat ik zo op een snelle manier kan zien wat er deze week in thuis gebeurt (pagina 213 voor de liefhebbers) *Oh, ge hebt een grappig kleedje aan (één van de retrokleedjes van mij meter) *Ik: “Gij gaat ne koffie halen zonder mij?” *Meeting met 3 mannen en 2 vrouwen Hij: “En dan is het werkje voor de vrouwen … dat in het zakje te steken” (op duidelijke toon dat dat wel een héél onnozel jobke is) *En morgen heb ik verlof en zit er een nieuwe vrouwelijke collega op mijn plaats en ik ben al zeker dat mijnen buur morgen zal zeggen tegen haar
onder het moto …. pak je kinderen hun speelgoed eens af en breng sfeer op je werkplek
Update: de collega’s appreciëren mijn humor niet echt
Daar kan ik van genieten … na alweer een lange werkdag van bijna 12u … en een héél weekend werkplezier voor de boeg !!!
Op 70u zou ik deze werkweek normaalgezien afgeklokt hebben… ‘t is 60u geworden … 60u met een slecht resultaat … wat veel erger is dan 70u met een goed resultaat (zoals ik me had vooropgesteld)
Op de vergadering: En dat … dat is volgens mij het mentaliteitsverschil dat ervoor zorgt dat vaders carrière maken en moeders deeltijds gaan werken Voila, mijn werkweek is afgeklokt op 60u. D-day is goed verlopen en ik heb me zelfs niet overslapen. Nog één verlossend telefoontje en dan kan ik in mijn bed kruipen. En dan kaarsjes branden dat ik vandaag alle beestjes heb gedood En wat hebben we geleerd vandaag?
Mijn allereerste werkervaring was in de verzinkerij. Een verzinkerij in een grote groep, maar met KMO structuur. Een (toen) negatieve ervaring die ik toch wel 1,5 jaar heb doorgezet … veel te lang … maar ‘t leverde wel leuke verhaaltjes op. Toen ik werkte “in de zinkerij” vond ik altijd dat ik nen boek moest schrijven, er was immers veel te beleven, nen boek die ik nooit geschreven heb maar die ik graag terug zou reconstrueren (wat mijn geheugen nog niet ontglipt is, want dat gaat snel) De zinkerij was een heuse ervaring in mijn beschermde leventje. Een kennismaking met de vierde wereld, met interimmers die altijd interimmers zullen blijven, maar evengoed met harde werkers met een gouden karakter, met KMO-structuur (veel lakser op vlak van veiligheid, personeelsbeleid, … dan bij de grote multinationals) , zware metaalnijverheid en ongezonde werkomstandigheden. De zinkerij waar ik terecht kwam via een mooie advertentie in jobat, maar direct van functie moest veranderen toen de huidige productieleider op staande voet ontslagen werd. En dus maar ‘promoveerde’ tot productieleidster van 30 arbeiders in 3 shiften. Dat ik mijn mannetje daar kon staan (als pas afgestudeerd vrouwtje) lag waarschijnlijk enkel en alleen aan het feit dat ik een bierflesje kan openen aan een tweede flesje (de scouts hé). De zinkerij … ik denk dat ik eens wat verhaaltjes ga reconstrueren Jij bent altijd de belangrijkste persoon aan tafel!!! En nu de langverwachtte antwoorden. Scenario 1… Je geeft een presentatie
Scenario 2… Je volgt een presentatie
Scenario 3… Je organiseert een meeting
Moraal van het verhaal: Jij bent de belangrijkste, kom steeds op tijd (iets te vroeg dus), bepaal zelf je plaats (letterlijk en figuurlijk) De positie die je inneemt is belangrijk, belangrijker als je misschien wel denkt Daarom volgende vraag … welke plaats kies jij en waarom? De tekening geeft een vergaderzaal weer met bovenaan het scherm, links onder de deur en in het midden de tafel met 9 stoelen
A) Je geeft een presentatie (keuze tussen alle stoelen) B) Je volgt een presentie (keuze tussen alle stoelen) C) Je organiseert een meeting met 4 personen, welke plaats is het best (keuze tussen de 4 rode stoelen) Volgende keer het antwoord!!!
Een nieuwe werkplek … staat voor mij altijd gelijk aan een weekje verloren lopen (en dat bedoel ik dan letterlijk), dwalen door de gangen, technische ruimtes, productiezones met mijn plan in de hand (want ik heb misschien geen oriëntatie, ik kan wel kaartlezen) Mijn nieuwe locatie … ik kan 40min langer slapen, de kindjes naar en van de kribbe brengen, een praatje slagen met de andere mama’s en papa’s daar en toch vroeger thuis zijn dan welleer. Een nieuw bedrijf, nieuwe regels, nieuwe gewoontes … een koffie drinken aan den buro wordt hier niet gedaan, maar er is wel een verplichte koffiepauze. Een nieuwe opdracht, nieuwe aandachtspuntjes. .. zo moet ik mijn trouw- en verlovingsring zowat dagelijks uitdoen … zeer gevaarlijk om ze zo kwijt te spelen Mijn nieuwe job, misschien ook niet zo nieuw… de wereld is klein, zeeeeer klein en vele oude bekenden ben ik terug tegengekomen, wat dan ook weer een aangename bijkomstigheid is, zo kwam ik de eerste dag al iemand van ‘t vorige project tegen Mijn nieuw project … I think I like it
Wat ik alvast niet zal missen zijn de ellenlange files Wat ik wel zal missen zijn
De collega’s, ondanks hun tact was er toch zeer veel collegialiteit De speciale sfeer De kans om mijn frans wat op de krikken (mijn frans was rampzalig, nu is ‘t gewoon ‘niet goed’) En nu … het zwarte gat of ‘ander en beter’? Ik ga voor dat tweede !!! “Ik zal maar gaan lopen, dan zal mijn ventje content zijn” …. neen, met mijn ventje bedoel ik niet Bjeurn (die ik nooit mijn ventje noem trouwens). Daarmee bedoel ik mijn nikeplus-ventje. Ik heb namelijk van Lien een nikeplus horloge gekregen, waarmee ik supercontent ben, bedankt Lien.
Jammer genoeg ben ik nog niet onverdeeld positief, hierover. Het idee sprak me enorm aan, een ventje dat u motiveert. Mijn ventje (dat eigenlijk een vrouwtje is, zie hierboven) is ook mijn screensaver en is à la Tamagotchi des te contenter wanneer je veel gaat lopen. Ik was dus direct enthousiast en beloofde zelfs mijn oude vertrouwde polar (waar ik ook wel kritiek op heb) toe aan Bjeurn. Tot hier het positieve… nu ‘back to reality”. Vandaag ben ik nog eens 6km gaan lopen, en mijn grootste angst werd werkelijkheid … ik krijg het weer niet online. Het ergste is dan ook nog dat je verloren data niet manueel kan ingeven. Ik kan dus niets doen om die inspanning terug te krijgen. Ja ik weet het, ik ben ne freak op dat vlak, maar langs den andere kant … dat ding moet maar één ding kunnen en dat is mijn data registeren … dus dat moet het maar goed doen ook. Ook is de nikeplus-site -hoewel visueel zeker in orde- verschrikkelijk traaaaaaaaaaaaaag. En kan ik ook mijn ventje wel plakken in facebook, twitter of gebruiken al screensaver, toch kan ik nergens de html-code vinden om hem ook op mijn blog te gebruiken. Conclusie: Als ‘t deftig zou marcheren, dan zou ik de grootste fan zijn … maar nu ben ik vooral ontgoocheld. Misschien toch maar mijn polar terug opeisen om me klaar te stomen voor de 10 miles. Een ladder met sokjes aan !!! Dat kom je maar in één sector tegen … |
|
|||
|
Copyright © 2012 Annelyse - All Rights Reserved
Powered by WordPress & Atahualpa 
|
|||||
… mijnen boom kon den boom in!!!!
U zegt