Dit ben ik

Annelyse

Dertiger (aan de slechte kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Sportvrouw (die soms eens een uitdaging nodig heeft)

Vriendin van het stikmachien

Databijhouder, lijstjesmaker en afvinker

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Het is vakantie … zelfs al is onze vakantie nog niet begonnen

Op hete dagen als deze, en zwoele avonden zoals ze in de liedjes bezingen, moet je al moeite doen om niet in vakantiestemming te komen.

Hoewel de dagen nog gevuld zijn met werken, zit de vakantiesfeer er al danig in.

Zo trokken we de eerste vakantiedag tegen 19u naar hofstade plage, om daar verkoeling te zoeken. Er was nog betrekkelijk veel ambiance, maar wel van het aangename soort. Iets dat daar niet altijd het geval is/was.

Vakantiegevoel check #avondzwemmen #hofstadeplage

 

En zo trok ik op de avond van de tweede vakantiedag -op ‘t onverwachtse- met restjes eten, ijsmachine, zwemgerief … naar de buren.
Om daar samen te eten, ijs af te draaien, bankjes ineen te knutselen en te plonsen in hun zwembad (ik niet, want het was nog koud en pasgevuld, maar mijn 2 ijsberen wel).

IMG_20150702_220017

 

Leve de vakantie … graag meer van dat.

Op zoek naar de reuzen

Het is zo in het leven, dat de ene dag al wat perfecter is als de andere … maar deze was wel héél perfect.

De zoektocht naar de reuzen van Royal de Luxe in Antwerpen stond al een tijd op onze agenda …vorige keer was het immers ook zo geweldig leuk.

Dit keer gingen we in groter gezelschap, samen met onze fietsvrienden (want zij zorgen altijd voor schoon weer) en onze en hun zussen. (onderweg kwamen we trouwens nog -in die massa volk- per toeval nog een stiefzus, moeder en stiefvader tegen … grappig)

 

Oma vangt een uiltje #dereuzen #antwerpen #royaldeluxe

 

Onze trip startte aan het MAS, waar oma reus lag te slapen.
Wat ik niet wist, is dat je het MAS gratis mag beklimmen tot boven (wat hoog is, en dus voor een schoon panoramisch zicht zorgt).
Jammer genoeg wisten vele anderen dat wel … druk daarboven.

Bovenop het MAS met zicht op oma reus ... ik wist niet dat je gratis tot boven op het MAS mocht gaan. Ik wist ook niet dat het er zo druk kon zijn #mas #dereuzen

 

We lieten oma slapen en gingen naar de Bocadero. Een leuke bar (volgens de ene bron) en een marinakot (vanuit een andere bron) … in elk geval … voor deze gelegenheid was het perfect.

Vakantiemodus #antwerpen #bocadero

 

Toen we terug aan het MAS aankwamen vonden we nog net het beste plekje.IMG_20150620_210743

 

 

 

En even later rolde de oma voorbij.

Beste plekje #dereuzen #royaldeluxe #antwerpen

 

Eten deden we bij de Balls & Glory, de eerste keer dat ik er kwam, maar voor mij wel een aanrader.
Toffe locatie, geschikt voor kinderen en snel en lekker eten.
Wim Ballieu was er trouwens ook … blijkbaar geeft hij daar ook workshops.

IMG_20150620_183209

 

De kleine reus hadden we die dag nog niet gevonden, maar kijk wie daar ineens voorbij het restaurant wandelde. Als wij niet naar de reus komen, komt de reus naar ons.

IMG_20150620_183130

 

 

Toffe dag … wij waanden ons al even helemaal in vakantiesfeer.

IMG_20150620_210545

 

Ik was alvast in de ban van de reuzen … morgen zijn ze er nog een dag … maar ik schrijf me alvast in voor binnen 5 jaar.

Random Snippets #8

  • Vic gaat volgend jaar naar het 1e leerjaar, dat wil zeggen dat we weer de keuze moeten maken of hij godsdienst zal volgen of zedenleer.
    Destijds, bij Liv, was er nog een kleine minuut twijfel … ik was zeker niet van plan om haar haar communie te laten doen, maar ik wou wel dat ze de verhalen over Jesus tenminste kende.
    We schreven haar dus in voor zedenleer en ik kocht in de kringwinkel een kinderbijbel … waarin tot nu toe nooit gelezen werd.
    Dus toen ik op Vic zijn papier “zedenleer” invulde, nam ik me voor om die kinderbijbel nog eens boven te halen … had ik dat maar eerder gedaan.

    De volgende avond las Liv een half uur luidop voor in de bijbel (zo lang las ze nog nooit).
    “Het is wel droevig, mama”, zei ze triest toen ze aan de kruisiging was.

    De volgende dag van ‘t zelfde.
    Liv vroeg me “Mama, wat kan ik doen?” (ik heb een hekel aan die vraag, maar dit terzijde).
    Ik zei : “Je mag de planten buiter water geven”,
    waarop Liv: “Laat maar, ik ga wel in de bijbel lezen”

  • Deze keer waren we er wel op tijd bij, het aanvragen van de kidsID’s (kinderpassen klinkt feitelijk wel beter, vind ik, maar dit terzijde).
    Hoewel de pasfoto’s van ‘t school nu met een witte achtergrond getrokken waren ipv zo’n lelijke wolkenachtergrond (waar ik toch zo nostalgisch van word) waren ze weer niet geschikt.
    Een foto gaan trekken in de cabine dan maar. Mond toe, recht naar de lens kijken, haar uit het gezicht en niet lachen … dat waren de orders.
    Dan krijg je dus zo’n mugshots…. heerlijk !!!

Mug shots

  • Mijn collega kreeg een parkeerboete uit een naburig dorp, terwijl zijn auto op het werk geparkeerd stond.
    De hele voormiddag waren we de spannendste dingen aan het speculeren. Dat iemand met hetzelfde model en kleur auto zijn nummerplaat had gekopieerd en dat er vanaf nu constant boetes in zijn bus gingen vallen. We waren héél het probleem al aan het ontleden en oplossingen aan het zoeken (de camerabeelden al aan het opvragen) en nog straffere verhalen aan het vertellen.
    Maar nadat hij gebeld had met de parkeerfirma bleek dat het gewoon een menselijke fout was, een nummertje verkeerd getypt. Gelukkig … maar wel minder spannend.
  • Ik ben rustig aan het joggen deze week … iets dat me goesting geeft is de podcast “the serial“. Het verhaal over een moord op een jong meisje Hae. Nog 7 keer lopen en ik weet wie haar vermoord heeft.
  • De voorbereiding voor mijn helweek is gestart. Ik heb het boek gekocht en ben ondertussen al bijna aan het einde beland.
    Ik ben ook al ijverig aan het zoeken naar mijn slechte gewoontes, naar doelen die ik me wil stellen en hoe ik het allemaal ga aanpakken. Ja … er is wel wat voorbereiding aan een helweek.
    Zo vroeg ik aan mijn collega’s naar mijn werkpuntjes … maar daar kwam niet veel zinnigers uit dan dat ik teveel snoep … en dat ze een hele week een pot snoep voor mijn neus gaan zetten waar ik af moet blijven.
    Zo vroeg ik aan man en kinderen naar mijn werkpuntjes … Liv vond dat ik niet zoveel tijd mocht spenderen aan de was (maar Bjeurn vond dat wel), Bjeurn vond dat ik niet mocht nagelbijten en samen vonden ze dat ik een week mijn smartphone moest inruilen tegen een gewone gsm. Dat vonden ze een geweldig idee … ik iets minder.
    Als jullie … als mijn bloglezers nog werkpuntjes hebben … ga gerust je gang in de commentaren of via email. Zo lang het niet te grof verwoord is kan ik er wel tegen.

IMG_20150611_214157

Snippets zijn korte stukjes, snippers.
De Random Snippets zijn een verzameling van nutteloze weetjes en gedachtekronkels die ik nog even levend wil houden voordat ze samen met de rest verzinken in de vergeetput der vergankelijkheid

Frustrerende zwemperikelen (maar het komt allemaal wel goed)

IMG_20150609_205126

Het leren zwemmen bij de kinderen is één van mijn frustraties, en een zware frustratie.

 Ik wou kost wat kost mijn kinderen in de zwemclub krijgen, omdat ik ze echt deftig wilde leren zwemmen. Ik heb als volwassene nog serieus moeten bijschaven aan mijn zwemstijl en ik wou dat mijn kinderen direct deftig leerden zwemmen.
Terwijl we op de wachtlijst van de zwemclub stonden (die 1,5 jaar wachten bedraagt) startten we echter wel al met zwemreeksen bij sportsminded, de gezinsbond, en voor Liv zelfs privéles.
Bij sportsminded was het probleem dat de uren ons eigenlijk niet goed uitkwamen, bij de gezinsbond vond ik het jammer dat ze daar wel leren zwemmen, maar dat het dan ook stopt als ze 2 lengtes kunnen zwemmen.
En de privéles dat was helemaal een afknapper. Bij Liv haar privéles (waar ze trouwens wel goed vorderingen maakte) werden de groepjes altijd groter. Toen er op een keer 4 kindjes waren, heb ik hier voorzichtig iets van gezegd. En dat is blijkbaar niet in goede aarde gevallen want van de ene op de andere moment werd Liv gedumpt door de juf. En dat zwemmen verleerde ze direct weer.
Ondertussen volgen de kinderen al 2 jaar les bij de zwemclub, maar vorderingen zijn er amper. 
In de zwemclub beginnen ze immers met het aanleren van crawl, maar dat moet blijkbaar zeer moeilijk zijn want na 2 jaar les komen beide kinderen nog geen meter vooruit in crawl.
Al 2 jaar heb ik hier tijd, energie, benzine en geld in gestoken en er is nog niets van resultaat geboekt. Ik blijf mezelf troosten met de gedachte dat ze “ineens” wel zullen kunnen zwemmen, maar die “ineens” laat lang op zich wachten.
Er moest dus iets veranderen, maar om nu ineens de zwemclub op te geven, dat vond ik wat te drastisch. Ik hoop immers nog steeds dat mijn kinderen “ineens” schoon crawl gaan kunnen zwemmen.
Daarmee zocht ik een parallelle piste.
Eerst dacht ik de kinderen zelf schoolslag te leren zwemmen. Bij Liv lukte dat (er bleef nog genoeg hangen van de vorige zwemlessen) maar Vic had te weinig basis.
Ik kreeg hem dat echt niet aangeleerd … maar tijdens één van onze mislukte zwemlespogingen vond ik een privéleraar voor Vic.
Iemand waar ik me direct goed bij voelde (en dat heeft echt niet alleen te maken met zijn schoon zwemtorso)
Een zeer goede zwemleraar, redder van beroep en regent LO van opleiding (hoorde ik van de vrouw aan de balie)
Iemand die geduldig en kalm is met de kindjes (observeerde ik, voor ik hem aansprak)
Een man die zijn prijs kent, maar met beroepsernst, hij beperkt zich tot 1 kindje per les (waardoor hij een pak minder verdient dan zijn collega’s met meerdere kindjes)
Iemand waarbij een les van 30 minuten ook effectief 30 minuten duurt.
Iemand doelgericht, hij denkt Vic tegen september te kunnen leren zwemmen, zodat hij in het eerste leerjaar direct kan starten in het grote bad.

Dus terwijl Vic zijn privéles krijgt, trekt Liv mee baantjes met Bjeurn of mij … en vandaag haalde ze zelfs haar zwemdiploma van 200m.
Met die schoolslag komt het dus allemaal wel goed … en hopelijk kunnen mijn kinderen naast schoolslag binnenkort ook “ineens” crawl.

Wij houden van onze klassiekers !!!

Mijn leraar esthetica zei me ooit “Ik luister niet naar recente muziek, daar moet je zelf het slechte nog uit filteren. Ik luister naar oudere muziek … enkel de goede klassiekers zijn overgebleven, de tijd heeft de rest er al uit gezeefd”

Ik luister wel naar recente muziek … maar toch hou ik enorm aan mijn klassiekers. Playmobil bijvoorbeeld, iets waar kinderen al tientallen jaren mee spelen, dat moet toch goed zijn.

Daarmee twijfelde ik niet, en de kinderen al zeker niet, om in te gaan op de uitnodiging van Walkie Talkie en Playmobil om een Sneak Preview bij te wonen.

Over de Sneak Preview mogen we nog niet veel prijsgeven, maar ik kan wel zeggen dat de kinderen al behoorlijk enthousiast waren, want het gaat om figuurtjes van een tekenfilm die op canvas wordt uitgezonden (die ik niet kende, maar de kinderen blijkbaar wel).

En natuurlijk was er weer veel en lekker eten (ik probeerde het gezond te houden, maar bezondigde me toch stiekem aan de chocoladetaart)
Op bezoek bij #playmobil voor een sneak preview ... in kader van #projectgezondereten kies ik voor deze versnapering.

Er was veel en leuk speelgoed
IMG_20150520_213152

 

en  onze playmobilfamilie voor thuis werd ook uitgebreid

Uitbreiding in de playmobilfamilie #playmobil, maar niet enkel daar #tantelies

We poseerden wat met de grote poppen die tot grote teleurstelling van de kinderen niet te koop waren
IMG_20150520_212908

IMG_20150520_213056

En er was wat tijd om even te praten met wat andere bloggers.

Thuis probeerde ik enkele prinsessen op te eisen als decoratie op mijn sleutelrek (wat nog niet lukt, maar ik geef niet op, ik ben namelijk niet alleen een playmobilmeisje, maar ook een prinsessenmeisje)
2015-05-20 17.20.13

 

Alleenstaande mama voor 1 week

IMG_20150510_225008

Een hele week alleenstaande mama, geen sinecure. En het is nog niet erg genoeg dat de man er niet is, maar ook de schoonmama die normaalgezien de kinderen van ‘t school afhaalt was een hele week weg.
Wat zijn de impressies dan

  • Dankbaar dat ik hulp kreeg van mijn mama-ke, die de kinderen van ‘t school haalde en lekker eten maakte. Een niet te onderschatten luxe, wonen in hetzelfde dorp.
  • En als ik kookte, deed ik dat minder uitgebreid als normaal (we gingen zelfs eens naar ‘t frietkot)
  • De kinderen misten de papa wel … toen ik zei dat ze verwend waren met zoveel speelgoed zei Liv verontwaardigd droevig *Verwend, verwend?! … met onze papa in Amerika?!”
  • Om beurten sliepen de kindjes in mijn bed, normaalgezien zouden we vanacht met 3 slapen … maar dat plannetje is mislukt … het was daar al iets te plezant bij die 2 charels.
  • Vaak moest ik op 2 plaatsen tegelijk zijn.
    Op de skate en op de voetbal, op het schoolfeest en op het voetbaltornooi, op de scouts waar Liv mama/papavergadering had en bij Vic waar ik op moest letten terwijl Liv op de scouts was.
    Gelukkig bestaan er creatieve oplossingen … carpoolen, met vriendjes meerijden naar het voetbaltornooi, en het broertje dat ook mee naar de scouts mocht.
    Het kwam dan wel allemaal in orde, maar creatieve oplossingen vragen ook wel veel energie.
  • Iets dat ik normaalgezien nooit doe werd deze week ingevoerd. De avond voordien de tafel al dekken en de lunchpakketen al maken. Daar win je dus effectief veel tijd mee.
  • Ik merkte dat ik ‘s avonds pas later in mijn zetel plofte dan normaal, en dat ik meer moe was.
  • De kinderen keken minder tv , en speelden minder op de iPad dan ze gewend zijn. Zou dat komen doordat ze uiteindelijk toch meer aandacht krijgen? (ah ja … want ze moeten mijn aandacht niet delen met de papa)
  • Ik deed precies niets anders dan de kat eten geven, brood zetten, afwasmachien uittasten, tafel dekken, tafel afruimen. Eens naar ‘t toilet gaan in de hoop dat de tafel afgeruimd is als je terugkomt, dat pakt niet (zelfs niet op moederdag)
  • Moederdag is trouwens ook wel relaxer als de papa er ook is … eigenlijk word ik dan vooral door hem verwend ipv door de kinderen.
  • Ik ben een hele week niet gaan lopen. Als je alleen bent moet je al zeer creatief zijn om de tijd te vinden op nog te sporten. Ik dacht … laat ik mezelf gewoon eens enkele weken rust gunnen. En zo liep ik een week niet … en de week voordien ook al niet … en volgende week ook niet (maar dan staat er iets anders leuks op het programma … dan ga ik namelijk naar jaarlijkse gewoonte met mijn mama en zus op fietsvakantie … dit jaar wordt het Amsterdam … met een omweg, want Amsterdam vonden we toch iets te dichtbij).
  • En zo kunnen de kinderen volgende week de verloren tijd met hun papa dubbel en dik inhalen, en de overdosis mama verwerken.

Alleenstaande mama … een week was voldoende … mijn respect voor de mama’s die dat constant doen.

Skivakantie met het gezin

IMG_20150323_222537

Must do ... gaan skiën. .. geen vakantie ontspannender dan een skivakantie #boostyourpositivity

Verleden jaar deden we al een poging tot het plannen van een sikvakantie.

  • We boekten online een vakantie met de CM
  • tijdens de krokusvakantie
  • in Frankrijk
  • met huur van skimateriaal, skilessen en vervoer tot daar
  • We klokten af op + €5000 en ik zag het ineens helemaal niet meer zitten en dat jaar gingen we bijgevolg niet.
Dit jaar een nieuw concept. 
  • We sloten aan bij een groep van 60 personen, in 15 lodges … op de piste van Leysin.
  • Ski’s huurden we in België
  • Met de een auto reden we tot daar (de auto van de koeka want die heeft winterbanden)
  • Eten namen we mee van thuis
  • kostprijs €2300 (all-in -> vervoer, eten, skipas, huur materiaal, skiles, verblijf, kosten ter plaatse)

Het was al een tiental jaar geleden dat ik nog op skivakantie ging en er was toch ‘t één en ‘t ander veranderd.

  • Iedereen draagt een skihelm
  • en een echte skibril … geen gewone zonnebril
  • De skiërs zijn zwaar in de meerderheid
  • Je skipas moet je niet meer in het apparaat steken (niet meer zo’n rolding nodig)
dit waren de lessons learned
  • Kijk naar de vervaldatum van de pannenkoeken (we hadden er zoveel goesting in)
  • Je kan gemakkelijk zonder microgolfoven en afwasmachien
  • Skimateriaal in België huren is veeeel goedkoper dan ter plaatse
  • 5jaar lijkt de ideale leeftijd om te leren skiën (op dag 3  zelfstandig van helemaal boven tot beneden)
  • in een retro skipak uit de kringwinkel ben je de hipste van de piste

Het was geweldig, en wel hierom

  • het gezelschap
  • de lodges … tiptop in orde en op de piste (mits een pittig klimmeke)
  • onze buren waren de stiefzus met gezin. Eten deden we samen, de ene dag kookten zij, en de andere dag kookten wij. Dat werkt perfect.
  • après ski met de groep … in een tentje aan de lodges
  • wandelen naar het restaurant op de berg … terug sleeën naar de lodge beneden (tot de man te onbezonnen werd of ik te angstig … daarover valt te discussiëren)
  • babysit’s bij de vleet in de groep (in de groep waren ook meisjes die graag een centje bijverdienden) voor die ene keer dat we op de lappen gingen
  • de kinderen die gebeten lijken door de skimicrobe
  • de goeie koffie (thuis gekomen lustte Bjeurn zelfs geen senseo meer)
Natuurlijk waren we mindere momentjes
  • toen we Vic kwijt waren (hij was ‘s avonds een sneeuwman aan het maken onderaan de skipiste … en plezier dat hij had)
  • toen we Vic weer kwijt waren (hij was ‘s avonds aan het sleeën met zijn neefje onderaan de skipiste … en tof dat dat was)
  • toen we Liv een half uur kwijt waren (en ‘t kind stond nochtans op de plek waar we hadden afgesproken … ongelooflijk moedig was ze, zelfs geen traantjes gelaten, *alleen in zichzelf* zei ze later)
Volgend jaar
  • wil ik terug
  • liefst hetzelfde concept
  • maar indien dit niet zou lukken … wat is jullie formule? (en hoe houden jullie het betaalbaar)
Memories
We dachten een leuk filmpke te compileren om te laten zien hoe goed we al kunnen skiën, maar eigenlijk waren de bloopers vele leuker.

Taa-haal *klapt 2 keer in de handen*

In de derde kleuterklas leren ze woorden opdelen in stukjes

fiets -> fiets *klapt 1 keer in de handen*
piano -> pi – a – no *klapt 3 keer in de handen*
huizen -> hui-zen *klapt 2 keer in de handen*
en dan heb je de moeilijke waar ze fouten tegen maken
melk -> me – lek *klapt 2 keer in de handen* melk *klapt 1 keer in de handen*

Vic ging zijn splitskunsten eens illustreren met woorden die ik zei

frigo -> fri – go *klapt 2 keer in zijn pollekes*
koelkast -> koe – kast *klapt 2 keer in zijn pollekes*
wat zeg je nu? -> KOE – KAST *klapt 2 keer in zijn pollekes*

Volgens de zoon zit de melk dus in de koe-kast.
En de dochter die probeerde het goed te praten met de rationale: “Ja maar mama, als je alle schapjes eruit haalt, dan past daar toch een koe in”.
Klinkt eerder als zusterliefde dan als logica.

En zo zijn er nog woorden, zo spreken ze hier steevast van tweecee-papier.
IS ER NOG TWEECEEPAPIER? klinkt er dan als ze zonder zitten.

En zo heeft iedereen wel wat anekdotes.

  • zo lustte mijn zus geen pistolets met uitvluchten (maanzaad)
  • zo dacht ik dat iemand die een hartaanval kreeg een ‘nat dak’ had (attack)
  • zo heb ik uren naar het melkbrik zitten staren, me afvragend waarom er nu in hemelsnaam ‘halfvolle melk’ opstond
  • zo weet ik nog steeds niet of het own-goal is of home-goal

en voor meer van deze, kan je hier nog eens lezen

Eind van een tijdperk … begin van een tijdperk

EIND VAN EEN TIJDPERK

Ik vrees dat we zitten aan het eind van een tijdperk. Op de schoot zitten van de Sint, daar worden ze te oud voor.
Dit jaar zagen de kinderen de Sint weliswaar op ‘t school, op de scouts en op de voetbal, maar een persoonlijk praatje op zijn schoot was er niet meer bij.
Deze foto met Vic (2e links) en de rest van de U6/7 in de voetbalkantine, is het beste dat ik kon krijgen en zal ‘de sintfoto van 2014′ worden.

Vanaf nu kan het enkel maar bergaf gaan. Ik hoop dat Liv volgend jaar zo snugger is om te beseffen dat onsterfelijkheid zelfs niet voor een goedheilig man is weggelegd.
Alhoewel ik wel vermoed dat ze zo leep zal zijn om haar ongeloof niet luidop te uiten (stel je voor dat ze volgend jaar geen blaffend en springend hondje krijgt)

Net zoals die keer dat de tandenfee haar was vergeten, waarop ze teleurgesteld opstond “Ik wist wel dat de tandenfee niet bestaat en dat de mama’s en de papa’s dat geld daar gewoon leggen!!!”.
Waarop ze de volgende morgen wild enthousiast opstond omdat de tandenfee dan toch gekomen was.

De sint in de voetbalkantine

 

het archief van de vorige jaren -> 2013201220112010200920082007

BEGIN VAN EEN TIJDPERK

Bjeurn is soms een beetje moediger dan ik. Hij maakte het ambitieuze plan om met de kinderen te gaan mountainbiken. Dwars door d’ hel van Weit … een tocht van 15km (+3,5 km enkel naar het startpunt). En dat terwijl we om 12u al fris gewassen op een verjaardagsfeest moesten zijn.

Ik had al visioenen met vallende kinderen, bokkende kinderen die niet meer verder willen, huilende kinderen, verkleumde kinderen, mountainbikers die onze kinderen omver rijden, mountainbikers die ambetant zijn omdat onze kinderen de boel ophouden, een preek van de schoonmama omdat we te laat op het feest aankomen, ….

Maar geen van allen was waar (allé, sommige dingen wel een beetje … dat vallen, huilen en bokken is even gebeurd, maar het kind in kwestie heeft zich goed herpakt).
De kinderen hebben super flink gefietst, Vic blijkt een mountainbiketalent (onverschrokken en nen doorzetter), de organisatie was super, de andere mountainbikers zagen onze kinderen gewoon als een extra hindernis en niet als een ergernis, we hadden nog tijd voor een afsluitend drankje en waren toch op tijd op het feest (mits academisch kwartier).

Een nieuw tijdperk dus, waarop we activiteiten met de kinderen kunnen doen die we zelf ook leuk vinden. Voor volgend jaar staat dit alvast terug in de agenda (misschien kunnen we de jaarlijkse Sint-fotoreeks dan vervangen door Hel-Van-Weit-fotoreeks)

IMG_20141207_210849

IMG_20141207_210941

Ouderschap … constant het ritme bijsturen

IMG_20141129_195633

Sinds ik mama ben, moet ik constant het net gevonden ritme bijsturen aan nieuwe situaties. “Dynamisch” kan je het ouderschap wel noemen.

Eerst wordt het kind geboren, met een huilbaby was de aanpassing meteen groot. Ik herinner me nog dat Bjeurn me ooit -vermoeid- vroeg: “Is ‘dit’ nu ons leven”?

En zo volgenden er nog meer momenten waarop het ritme moest worden aangepast.

  • Een tweede kind (dat viel nog mee)
  • de overstap van creche naar school (rampzalig, echt)
  • verandering van werklocatie van de man, 60km verder (dat we oplosten met nieuw werk voor mij)

En daarna ging het beter.

  • Het tweede kind ging ook naar ‘t school, een dikke verbetering zowel op vlak van tijd als financieel.
  • Ik begon 4/5e te werken … een zaligheid.

En ik dacht … dat het ergste achter de rug was. Genieten tot ze in de pubertijd komen!!! De lagere school leeftijd is toch de gemakkelijkste leeftijd , zeggen ze … niet?

Inderdaad, lagere school kinderen zijn geweldig.
Niet meer zo schattig weliswaar , maar in ruil krijg je wel veel terug; zelfstandigheid, intelligentie, toffe babbel, toffe activiteiten om met ze te doen, minder kuren  …
Heerlijk vind ik dat, geen buggy’s meer, geen dutjes meer, in de auto stappen en gewoon vertrekken want de kinderen klikken zelf hun gordel vast.
En om 7u des morgens, komen ze even langs om te vertellen dat ze opstaan, waarop ze naar beneden gaan en zelf de tv opzetten. In het beste geval dekken ze nog de tafel en geven ze de kat eten.

Maar er is ook een keerzijde aan lagere school kinderen, namelijk hun hobby’s.
Hier is dat  inline skate (3 keer per week), voetbal (3 keer per week), zwemmen (1 keer per week), scouts (1 keer per week).
Daardoor moeten we elke dag wel ergens zijn (buiten vrijdag). En het is een hele uitdaging om huiswerk, avondeten, hobby, bad in één avond gepropt te krijgen.

Er moet dus weer iets veranderen, weer op zoek naar een nieuw ritme.
Mogelijke oplossingen

  • Naschoolse activiteiten reduceren … maar scouts en zwemmen vind ik te belangrijk, de voetbal schrappen is geen optie voor de zoon, en het inline skaten is te belangrijk voor de dochter.
  • Vroeger opstaan, om vroeger naar het werk te kunnen vertrekken en dan ook weer vroeger te kunnen stoppen. Niet echt een optie … 5u50 vind ik al vroeg genoeg. Vermoeidheid werkt trouwens stress in de hand.
  • Mijn fiets terug inruilen voor de auto om te gaan werken. Dit heb ik héél zwaar overwogen, maar neen. Ik ben trots en blij om met de fiets te kunnen gaan werken. Het is goed voor de mobiliteit van anderen, mijn gezondheid, het milieu en natuurlijk ook voor onze portemonnee.
  • Voor enkele dagen per week naschoolse opvang zoeken waar ze avondeten krijgen en huiswerk kunnen maken. Lijkt ideaal, ik ben de zoektocht alvast gestart.

Voorlopig kwam ik enkel tot het volgende, waar ik wel veel van verwacht.
‘s morgens wat minder op het gemak doen en mijn ontbijt uitstellen tot op het werk. Getest en uitgeprobeerd … spaart me 20 minuten uit. En op 20 minuten kan je veel doen tijdens de avondspits.

Hopen dat het werkt dus, en hopen dat het alleen maar beter wordt … tot ze in het middelbaar zitten, want “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen”.
Maar gelukkig –naar ‘t schijnt – ook “grote kinderen, terug wat meer vrijheid voor de ouders”.

Geocachen ... zo begin je eraan !!!

Geocachen ... zo begin je eraan

 

Wat er juist zo leuk is aan geocachen vertelde ik al hier.
Maar hoe begin je daar nu aan, aan dat cachen?
 

Wat kan je verwachten?

Geocaching is eigenlijk een soort schattenjacht. En je zou ervan versteld staan hoeveel caches / schatten zich in je buurt bevinden. 
Het is dan de bedoeling dat je deze schatten gaat zoeken (op basis van hun GPS-coordinaten) en je je naam in het logboek kan plaatsen, en eventueel ook digitaal kan loggen.
Er zijn geocaches op mooie afgelegen idyllische plekjes, maar evengoed in steden, dorpen, … Bij jou in de buurt, maar evengoed in het buitenland.

Wat heb je nodig?

  • Een computer of smartphone met internet
  • Een GPS (dit kan je smartphone zijn, of een GPS-toestel waar je coördinaten kan ingeven).
    Met mijn smartphone kom ik al héél ver, maar ik merk wel dat ik met mijn loopgps (forerunner 305) toch nauwkeuriger ben.

 

Hoe begin je eraan?

Op verkenning op de geocachewebsite

 Je start op de website www.geocaching.comHier kan je je geocaching-account aanmaken, dit is gratis voor een basis-account (en ik heb tot nu toe nog niet de behoefte gehad om premium te worden). Ook kan je al eens de site verkennen.
Zeer interessant is de kaart met daarop de geocaches op aangeduid. Als je naar de kaart kijkt, zie je verschillende soorten icoontjes, deze geven het type cache aan. Je hebt immers de ‘regulars’, maar ook ‘mystery caches’ (met een al dan niet moeilijke raadsels om de coordinaten te vinden) en ‘multi-step’ caches.
Als je nu eens klikt op een ‘regular’ cache (laten we hier maar mee beginnen), zie je dat er gegevens worden meegegeven over de cache.
De moeilijkheid om deze te vinden, de moeilijkheid van het terrein, de grootte van de cache (micro is ongeveer de grote van een fotoroldoosje van vroeger, een regular heeft al de grootte van een grote yoghurtpot), de coordinaten (zeer belangrijk), een omschrijving, een hint (de code voor ontcijfering staat erbij, maar als je gewoon op ‘encrypt’ drukt, verschijnt de vertaling zonder dat je er moeite voor moet doen), de attributes (geven info over de cache), het digitale logbook, ….

De app op je smartphone

Je kan de officiële geocache app op je smartphone plaatsen … maar voor de android-aanhangers  ik zou je echter een andere aanraden, nl c:geo.
Met deze app kan je inloggen met je geocaching-account, maar je hebt meer mogelijkheden dan bij de officiële app. Je kan de kaart zien met de caches, je kan een lijst oproepen met caches dichtbij en je kan je via een kompas laten leiden naar de coördinaten. Eigenlijk heb je de website niet meer nodig.
Voor een uitgebreide uitleg betreffende de app kan je hier terecht … maar eigenlijk wijst het zichzelf wel uit.
Voor de iPhone en iPad is er (naar mijn research) enkel de officiële versie.

Een cache gaan zoeken

Voor je eerste cache zou ik het niet te moeilijk kiezen. Een oppikker zoals ze zeggen (zoek iets met de gemakkelijkste moeilijkheidsgraad), en liefst op een rustige plek, zodat je op je gemak kan zoeken.
Ofwel zet je de coördinaten in je GPS, ofwel laad je je leiden via de app op de smartphone.
Als je de cache niet direct vindt zijn er nog altijd enkele mogelijkheden. Bekijk eerst al eens op de site/app, of er in de omschrijving iets staat, misschien is er een tip gegeven (gewoon op klikken of op encrypt klikken en ze wordt leesbaar), soms staan er ook spoiler foto’s.
Als je met deze tips niets bent heb je 2 opties … je zoekt verder en komt eventueel later nog eens terug, of je speelt het wat slimmer.
Kijk eens goed rond, soms zie je een spoor van je voorgangers die naar de cache leidt.
Geen spoor gevonden? Dan wordt het tijd om het leep te spelen. Een cache heeft altijd een digitaal logboek, maar regelmatig kan je daar (al dan niet tussen de regels) wat tips vinden in verband met de verstopplaats.
Nog niet gevonden, laat je niet ontmoedigen. Dat hoort ook bij geocachen … soms moet je eens (of meermaals) terugkomen.
Wel gevonden … vergeet niet om je naam in het logboek te schrijven en digitaal te loggen.

Wat kan je vinden in een cache?

Sommige caches bevatten travel bugs of coins. Dit zijn gecodeerde plaatjes, die van cache tot cache reizen. Deze trackables hebben dikwijls een ‘doel’ (codenummer ingegeven in de website) bv. tot in Brazilië reizen. Ik heb echter nog nooit het geluk gehad om op een trackable te stoten.
In de meeste grotere caches zitten ‘goodies’ om te ruilen, sleutelhangers, kleine speelgoedjes, …. dit maakt het natuurlijk spannend voor de kinderen.

Wat zijn muggles?

Als geocachers het dus hebben over muggels dan bedoelen ze “De mensen die niets met geocachen te maken hebben”, de “onwetenden”, “degene die net tot ons clubje behoren”.
Bij het oppikken van een geocache moet er altijd opgelet worden dat “de muggels” dit niet zien.
Nog meer uitleg vind je hier op de geocaching website, of bij de geocachingwijzer

 

De feestdag … voor ieder wat wils

De feestdag … of het nu geweeraflegging of wapenstilstand is … dat maakt niet zo uit.

Dat we iets leuks moesten doen … dat was wel logisch.
Wapenstilstand is immers een leuke feestdag. Een lege dag, zonder school, werk, hobbies, … en ook niet gevuld met familiale verplichtingen.
Dus vrij in te vullen !!! Dat gebeurt niet veel meer.

We zochten voor ieder wat wils.

Een herfstwandeling (voor de ouders) in een speelbos (voor de kinderen). Dat werd het vossenhol in Bertem.

Welkom in 't vossenhol

Met zicht op de radar konden de kinderen zich uitleven op hindernissenparcours, spelen met een reuzen micadospel, klimmen tot in de uikijktoren, spelen in de kabouterhuisjes, ….

Op de radar

De moeite alvast … zeker op een mooie dat als deze (waarop enkel de moeder een jas vandoen heeft)

Konijnenpijp in het vossenhol

De herfstwandeling begon met wat geklaag (zoals steeds in ‘t begin) totdat de scoutsgriet de plassen, modder, eikeldopjes, … ontdekte

Met de laarzen in de modder

Op mijn aanvraag zochten we nog een geocache. Liv trekt wel een raar gezicht, maar dat is vooral een gimmick, de kinderen zoeken misschien zelfs nog liever naar de schatten als ikzelf. Zeker als het een grote is zoals deze (waar dan kleine ruilkadotjes inzitten).
Deze cache bevond zich in een grote put in het bos en hij was ingegraven in een koker in de grond met rubberen deksel (in Liv haar hand). De cache heette toepasselijk “de draaikolk”

Geocache gevonden

Ook dachten we aan ‘den brouwer’ van ons gezin. Er staat immers 500 liter van zijn bier te gisten in een naburige brouwerij.
Vandaag kregen we alvast een proeverke … smaakt veelbelovend.

Het leven als vrouw van de brouwer #bierproeverij #lekker

Amsterdam Marathon: Voor de start #14

Hij zit erop, mijn eerste marathon. Vanaf nu mag ik mezelf een marathonloopster noemen !!!
Ik dacht eens even vlug een verslag te typen, maar ‘eens vlug’ bestaat feitelijk niet, en ik besef ook dat ik meer te vertellen heb dan ik dacht.
Ik begin dus met dit … de dagen en momenten voor de marathon, en beloof vandaag nog het verslag van de marathon (die ik uitliep, dat kan ik al zeggen)

De dagen voordien

De marathon was zondag, maar wij waren al vanaf vrijdag in Amsterdam. Samen met man, kinderen en een bevriend gezin waarvan de man ook ging lopen.
We hadden het alvast getroffen met het hotel. Het Meininger hotel is goedkoop (een veredelde jeugdherberg), maar mooi en proper en ook was er een gezellige bar, waar je zelf kon koken, waar de kinderen lawaai mochten maken, waar je afhaalmaaltijden mocht eten ….. .
Bovendien lag het hotel  net aan het treinstation en op dezelfde metrolijn als het Olympisch stadium (waar de marathon startte en eindigde). Nen aanrader dus.

Vrijdag was ook de dag dat mijn verkoudheid ineens terug een opstoot kreeg en mijn stem verdween (ondertussen zijn we dag 4 en de stem is nog steeds niet terug). Waar het voordien mentaal zo goed zat, kreeg het zelfvertrouwen hierdoor toch wel een stevige knauw. Ik was immers al 3 weken afwisselend ziek, het begon met een oorontsteking, daarna een goei verkoudheid die bijna genezen was en nu ineens terug opkwam.

De dag voordien trokken we al eens tot het olympisch stadium waar we onze nummer afhaalden en de expo eens bezochten. Voor de kinderen was er een schminkstand, je kon ook nog een leuke foto laten trekken en dan was er ook nog een walhalla aan sportkledij.

De namiddag was voor de kinderen en we trokken naar de Artis Zoo (waar je met je Planckendaelabonnement gratis binnen mag). Artis was de moeite, zeer de moeite. Een aangename stadzoo, en ik had de indruk dat je zeer dicht bij de dieren stond.

Poseren met de superheld

Poseren met de superheldSuperheroes Annelies en Liv

 Maar ook wij zijn superhelden

is dit tapering?

 Tot enkele weken geleden dacht ik dat ‘dit’ taperen was

geschminkt

Ook aan de kinderen werd gedacht, zijn zijn nu geschminkt in superturtles.

 

Artis

 Zeeleeuwen, of zeehonden, het verschil tussen die 2 vergeet ik steeds weer.

Artis

Deze kameleon (denk ik) zagen we in een lokaal waar we mochten doorwandelen en die echt vol zat met allerhande aapjes, reptielen, vleerhonden, ….

Giraf voederen

De giraf was ook een hit, zeker toen hij met zijn lange zwarte tong de blaadjes uit de handen van de kinderen trok.Ontsnapt aan een plassende chimpansee

De chimpansee’s hadden een koker boven het wandelpad om van hun buitenverblijf naar hun kot te gaan.
Dit was echter niet zonder gevaar, want één van die apen vond het leuk om vanuit de koker naar beneden te plassen
(en ik verdenk hem ervan dat hij dat express deed).
Nu stond er al een geluk niemand onder, maar ik vermoed dat hij toch wel dikwijls prijs heeft

Ik had een beetje schrik dat alle pastarestaurants vol zouden zitten met lopers, maar eten vinden bleek toch nog gemakkelijk. ‘s middags aten we versgemaakte pasta in de pasta factory en ‘s avonds haalden we bij Julia’s een meeneempasta die we dan in het hotel opaten. Het hele weekend draaide trouwens ook een beetje op koolhydraten tellen en constant eten. Ik was alvast goed voorbereid met voorafgewogen zakjes. Maar het koolhydraten stapelen was toch iets minder leuk dan ik initieel gedacht had … proppen is immers nooit leuk.

Verse pasta bij pasta factory

Zelfgemaakte pasta

Punten TellenGoed voorbereid

Punten tellen en amsterdam verkennen

En ook goed genoteerd … 600 gram koolhydraten zullen het zijn !!!

Wat wel grappig was, was dat je de lopers trouwens gemakkelijk kon herkennen aan de sportschoenen. Ook ik zette eens mijn trots opzij en trok met sportschoenen door Amsterdam, alles voor het comfort, maar ook als gevoel van geheime verbondenheid met de collega lopers.

De nacht voordien

Nu ben ik altijd zo’n goede slaper, dit keer koste het me toch wel een dik uur om in slaap te vallen, waarop ik om 2u terug wakker werd en pas na 3u de slaap terug kon vatten. Typisch aan een slapeloze nacht is ook dat je natuurlijk zeer goed aan het slapen bent als de wekker gaat.

De ochtend

Om half zeven, 3 uur voor de wedstrijd begon ik aan een stevig ontbijt. Muesli, beetje platte kaas, banaan, piccolo met confituur en koffie (ook zeer belangrijk). Uit schrik om tijdens de wedstrijd te moeten plassen stopte ik 2 uur voor de wedstrijd met drinken.
Dan had ik ook nog wat werk met het noteren van de bevoorradingsposten op mijn hand. En ook de kilometers waar de supporters gingen staan schreef ik erbij.
En dan nog mijn quote natuurlijk, een tip die ik van Kim kreeg. Ik koos voor onderstaande, om me eraan te herinneren dat het zwaarste werk al gedaan was en dit enkel de kroon op mijn maandenlange voorbereiding was.

marathon quote

Ik las nog even alle aanmoedigingen van vrienden en familie (bedankt daarvoor, betekende veel voor me). En die van mijn mama (die ook al een marathon op haar palmares heeft staan) was toch wel mijn favoriet: “Succes voor morgen en denk eraan dat het zwaarste werk al gedaan is. Morgen is het alleen nog een beetje lopen”

Op weg naar het stadium

Een dik anderhalf uur op voorhand vertrokken we dan naar het stadium. De sfeer in de metro was speciaal, allemaal lopers, de ene in zichzelf en gefocust, de ander naar iedereen zenuwachtig lachend in de hoop toch maar zijn verhaal kwijt te kunnen en gerustgesteld te worden.
Helaas, ik was niet in staat om ook maar iemand gerust te stellen (en ik was trouwens nog stemloos).

Imiteer je tekening

De kinderen worden groter, en ze krijgen stilaan (soms) een beter gevoel voor humor.

Dit merken we vooral aan de tafelmomenten die geëvalueerd zijn van frustratiemomenten met kinders die niet willen eten, gevoederd moeten worden en alles omstoten  naar leuke, ontspannende, en met momenten grappige familiemomenten.

Hier het resultaat van tafelhumor die overging naar livinghumor.

Imiteer je tekening !!!!

Photo

Photo

Loire-route: Jour15 (Ambloise-Elewijt)

De terugkeer is altijd de minste dag van vakantie. 3u treinen met 1 overstap om terug in Nevers te geraken.

Trein en fiets is nooit een goede combinatie geweest, zo ook op deze toeristische fietsroute niet.
In de eerste trein hadden we geluk. De fietsen konden terecht in dezelfde coupé. En bij de overstap moesten we zelfs niet van spoor wisselen.

De tweede trein werden we in een coupé geleid met onze fietsen (en weehoo gedragen door een vriendelijk man) waarna bjeurn van 1 van de treinbegeleiders zijn fiets naar t midden van de trein moest verplaatsen en waarna ik tijdens zijn afwezigheid ook nog mijn fiets moest verplaatsen naar t begin van de trein … en de kinders dus alleen moest achterlaten de in trein.
Chaos dus … en natuurlijk was dat net op het middaguur en zat onze lunch op mijn fiets waar ik niet meer bij kon.

In Nevers was het een logistieke uitdaging om de kinderen en fietsen op 3 plaatsen verspreid uit de lange trein te halen (tegen dat ik bij mijn fiets was, waren er al nieuwe fietsen de coupé bijgezet). Maar dankzij wederom een vriendelijke man lukte het om fiets en weehoo eruit te krijgen.

Nu was de enige uitdaging enkel nog maar fietsen trappen af krijgen en opnieuw trappen op om het station te kunnen verlaten.

image

Gelukkig heb ik een sterke man en flinke dochter.
Er was trouwens een man die een foto van Liv met fiets trok en me vertelde dat hij nog nooit zo’n klein meisje met zo’n fietszakken gezien had. Chapeau … was zijn antwoord als ik vertelde welke afstand Liv had afgelegd.

Ondertussen is het avond en zijn we Belgenland binnengereden.
T zit er weeral op … we kunnen beginnen dromen van een nieuw avontuur.

Loire-route: Jour 14 (Candé-sur-Beuvron - Ambloise

Afstand: 31km
Camping: camping Muncipal de L’ile d’or (€14,20 zonder elektriciteit)

Vandaag was de duurste dag, ijsje, drankje en op restaurant. Het eten is hier niet gigantisch duur, maar van de prijs van de ijsjes zijn we serieus gedegouteerd. Deze overstijgen het budget van de overnachtingen (althans toch vandaag)

De dag begon met onweer. Gelukkig niet de hele dag zoals op sommige voorspellingen. Tegen 12u was het weer bloedheet.

image

Bjeurn had de kinderes een go-cart beloofd en de kinderen waren ook in de regen gebrand op het nakomen van die belofte (terwijl wij een koffie dronken in alle rust)

image

image

Op de eindbestemming Amboise weer een Chateau Royal.

image

Alsook een tour de l’horloge

image

En ook Leonardo Da Vinci die hier de laatste jaren van zijn leven woonde.

image

De waarschijnlijk laatste foto van de tent. Hierna is ze echt aan vervanging toe (er heeft gisteren trouwens nog een vogel keiveel op gescheten … blij dat we dat niet meer moeten schoonmaken).
De camping is in orde (ontbijtbanken, wel wat weinig schaduw, maar gratis wifi en een aparte trekkerscamping (wat ons de gelegenheid biedt om sommigen opnieuw tegen te komen)

Loire-route: Jour 13 (candé-sur-Beuvron)

Afstand: 3km (rustdag)
Camping: dezelfde als gisteren maar nu aan €33 ???misschien gisteren dus ook wel!!!

Ik was precies de enige die van de rustdag genoot. Bjeurn vond de dag lang, en de kinders konden de uitgebreide speeltuin niet apprecieren. Liever werd er bij ons wat gehangen, ruzie gemaakt en gehuild … veel meer als op een normale fietsdag. 
Gelukkig was er nog het zwembad waar we de hele namiddag spendeerden.

image

Misschien is een fietsvakantie voor kinderen als de onze zo’n slecht concept nog niet.
De persoonlijke interactie met mama en papa wordt immers altijd gesmaakt. Dit houdt bij voorkeur in: verhaaltjes vertellen (bij voorkeur over hondjes, feeën, prinsessen en draken, …), een gesprek (over toffe kinderdingen), liedjes zingen (de poes van tante Loes, hinky pinky, vrouw Fien is dood ….) of liedjes over God zingen.
En dat laatste terwijl onze kinderen niet gedoopt zijn … ik heb echter in het kerkkoor gezongen dus ik heb een grote bagage liedjes over God.

Vic zijn (onbewuste) variaties zijn echter nog grappiger dan die van mijn zus destijds. Waar zij zong “Tot 7 maal 70 maal, de Heer heeft met mij geen geduld” zingt Vic “Tot 7 maal 70 maal, ‘t is altijd een ander zijn schuld”.

Tijdens het avondmaal bespiedden we andere trekkers en besloten we dat we tegen volgende vakantie volgende zaken moeten kunnen.

Vlinderzit

image

Kleermakerszit (en ook zo gaan zitten en rechtkomen zonder de handen te gebruiken)

image

Hurkhouding (hurkzit met voeten plat op de grond)

image

We denken dat dit zal lonen in de afwezigheid van stoelen en tafel.

De dag was weer warm met 30°C maar even leek het te gaan onweren. Aanschouw de tent in regenmodus (alles in t midden want het zijn de hoeken van het grondzeil die lekken)

image

Loire-route: Jour 12 (Vineuil - Candé-sur-Beuvron)

Afstand: 27km
Camping: La grande tortue (€30 zonder elektriciteit)

Het was weer zeer heet vandaag … en het programma overvol. Eerst trokken we naar Blois voor het “maison de la magique” en “chateau Royal”.

image

Eens om het half uur komen uit het maison de la magique 5 draken kijken. Echt de moeite … evenals het betalend bezoek binnen het huis.

Tot mijn verbazing een beetje vonden de kinders (en dan vooral Liv) het kasteelbezoek minder interessant (stom en saai … om het in Liv haar woorden te omschrijven). Nochtans vond ik het zelf wel een goed beeld scheppen van het leven in een kasteel.
Vic vroeg altijd waar de prinses was … ik heb onderweg wat teveel verhaaltjes over prinsessen in torens bewaakt door draken verteld. Waardoor Vicje zich aan een toren met prinses in verwachtte.

image

image

image

Daarna kwam het zware stuk, terug maar de camping fietsen, tent afbreken, en naar de volgende camping fietsen. Heet en zwaar voor iedereen.

image

image

De camping was de duurste tot nu toe, maar wel dik in orde (en dan zeker voor de kinders). Zeer leuk zwembad, leuke speeltuin … dat hebben onze kinders wel eens verdiend.  Er is zelfs animatie,  zo was er vanavond een zeer goede show van enkele mensen van een circusschool, en ik moet zeggen dat ik zin heb om de kinderen morgen ook naar de animatie te sturen zodat we eens in onze humo kunnen beginnen lezen (zuinig zoals trekkers zijn namen we er slechts 1 mee … dus we dacjten er al aan om hem in 2 te scheuren zodat we beiden een stuk kunnen lezen)

Loire-route: Jour 11 (Beaugency - Vineuil)

Afstand: 49km
Camping: Val De Blois (€19,8 zonder elektriciteit)

Vandaag werden er onverwacht nog veel kilometers gereden toen ik beslistte dat ik het château de Chambord nog wou zien. Liv mocht de finale beslissing nemen … een heel pak omrijden voor het kasteel of de korte weg.
Ze koos resoluut voor het eerste !!! *trots*

image

Het kasteel zelf was echt wel de moeite (zelfs al stond het gedeeltelijk in de stijgers). Dit was tenminste eens een ‘echt’ kasteel. Niet één waarvan de kinders zeggen dat dat geen kasteel is.
Jammer genoeg ook wel zeer toeristisch (dat zijn we deze reis niet zo gewend)

image

image

Als je kinderen vraagt om een foto van jou te trekken krijg je grappige resultaten.

Achterafgezien hebben we Chambord op dezelfde dag bezocht als deze Europareizigers met 3 kinderen.
Jammer genoeg niet tegengekomen want ik had hen zeker herkend.

De camping is niet veel zaaks (proper maar wat onpersoonlijk saai), we overwogen een rustdag morgen, maar het zal gewoon een dag van weinig kilometers worden.

image

Op de foto … de campingplek … vic blaast bellen en Bjeurn kookt.
Het zwembad nabij de camping was wel de moeite … openlucht met zicht op Loire (jammer genoeg voor mij te koud
… maar niet voor de kinderen natuurlijk)

image

Loire-route: jour 10 (Olivet - Beaugency)

Afstand: 36km
Camping: camping Du Val de Flux (€15,75 met elektriciteit)

We gingen gisteren slapen in een natte tent en besloten om een bezoekje te brengen aan de Decathlon en ons een nieuwe tent aan te schaffen.
Bij de Decathlon vonden we direct onze goesting, mais désolé … épuisé!!!
We troostten onszelf dan maar met hoorntjes voor het stuur van Liv en een pikkel voor de mijne (in de hoop dat ik mijn bepakte fiets eens kan neerzetten ipv neerleggen)

De dag was dreigend, gelukkig vonden we een schuilplaats onder een plaatselijk kerkje.

Impressies

image

Schuilen voor de regen (met onze toekomstige campingburen … wat we toen nog niet wisten)

image

Vogelspotten

image

Tent aan de waslijn

image

Onze stek op de camping (met wederom zicht op de Loire … voor ons, niet voor u).
Links Bjeurn die mijn pikkel installeert.
De tent bleef na een avondlijke stortbui, tot onze aangename verrassing droog … oef.

image

Beaugency heeft nog een middeleeuws charmant centrum (hier Tour césar). Ideaal voor een avondwandeling met de hondjes Lilly en Victor (het is weer zover)

image

Onder tour de l’horloge

image

De bruggen blijven mooi (maar oh zo gevaarlijk per fiets)

image

Verboden voor camping-cars en caravans 😉