Annelyse = Een afgeleide van mijn echte naam
Dertiger (nog aan de goeie kant)
Mama van twee en vrouw van één
Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)
Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken
Verbouwster (tegen wil en dank)
Sportvrouw (zeer gemotiveerd, doch zeer gezapig)
Vriendin van het stikmachien
Lifehackster en fan van David Allen (maar dit is mogelijks een fase)
Ook in 2013 gaan we voor de kilometers
In 2013 wil ik meer fietsen dan in 2012
|
Door Annelyse, May 13th, 2013% 
Hij fietst al lang … en goed ook feitelijk, maar pas sinds kort is hij echt in het land der fietsers, pas sinds kort verkiest hij zijn ‘echte’ fiets boven zijn loopfiets.
Tot grote trots van vader en moeder, maar toch is het ook dubbel, ons kind blootstellen aan de gevaren van het verkeer is niet altijd goed voor onzen tikker.
Zelfs in de staat van de school is het voor een kind levensgevaarlijk. Kinderen en volwassenen die fietsen op een zeer smal fietspad (dat eigenlijk geen fietspad meer is, maar bijna niemand weet dat omdat de streep die ze er ooit schilderen en daarna weer wegschilderen er toch terug doorkomt). Als ouders dan toch op de staat fietsen (zoals het eigenlijk moet), maken sommige gehaaste ouders in de auto het zeer duidelijk dat ze het niet op prijs stellen dat je hen ophoudt (want ook de straat is smal).
Ik schreef er ooit nog eens over … alsof het een voorspelling was
Want Vic zijn eerste aanrijding op weg van ‘t school is al een feit … al een geluk zonder kwetsuren … maar toch … die andere mama (die uit haar parkeerplaats reed) reed effectief tot tegen het been van Vic die gewoon op het fietspad/voetpad huiswaarts fietste. Gelukkig was het warm weer (echt waar) en stond haar autoraampje open. Door het gegil van de omstaanders (en waarschijnlijk nog het luidst van Vic zijn mamie die het allemaal zag gebeuren) kwam ze tot stilstand. Vic hield stand maar was natuurlijk gigantisch hard verschoten, evenals de mamie en de bestuurster van de auto.
Soit … al een chance zonder veel erg, mits een klein trauma voor Vic en mamie. Maar misschien is het wel eens goed dat we op zo’n manier nog eens op de gevaren gewezen worden.
Ondertussen hebben wij zelf ook een nieuwe weg uitgestippeld (langs de overkant van ‘t straat … wel wat meer voetgangers en drukte daar … maar misschien rijdt Vic beter tegen een voetganger als onder een auto).
Ook de directrice nam actie en de volgende dag stond ze al met fluovest aan de schoolstraat om te observeren en de mensen aan te spreken om voorzichtig te zijn.
Maar toch … dit lijkt me niet voldoende … mijn kinderen laten fietsen is weer met wat meer schrik in mijn hart … maar ik wil dan ook weer die mama niet zijn, die haar kinderen die vrijheid niet gunt.
Moederschap, het maakt toch zo kwetsbaar.
Door Annelyse, April 2nd, 2013% 
Vic is VIER … en vermits het al véél te lang geleden is dat ik nog over mijn favoriete zoon iets schreef houd ik jullie met dit lijstje up-to-date
- ‘t is ne pestkop, maar de juf garandeerde me dat hij in de klas toch niet meer krabt en bijt … want hij heeft een verleden en toen ik mijn zoontje overlaatst in de nabewaking kwam afhalen, liep er een ander jongetje naar me toe met de woorden “dat is een stout kindje *wijst naar Vic*, die doet iedereen pijn”.
- Sinds kort hoort onze Vic weer perfect, en gaat zijn spreken er beduidend op vooruit en de frustraties die zich uiten in bijten, krabben en duwen evolueren blijkbaar ook omgekeerd evenredig daarmee. Oef dus.
- Er is echter een nieuwe zeer populaire (en efficiënte) manier van pesten die hij ontdekt heeft … de zus constant nazeggen. Zeer ergerlijk (… maar soms ook wel grappig)
- Mijn kwelleke … zo noem ik hem soms, want ondanks dat pesten heeft hij toch zo’n klein hartje. Echt ne knuffelman … en ik hoop zo dat dat nog even blijft
- “Nog ne kus en ne knuffel”, dat zegt hij als we hem aan de schoolpoort afzetten of in bed steken
- Over het bed gesproken, zeer regelmatig kruipt hij er bij ons bij
- ‘t is ne grote … tenminste dat zegt men mij toch constant … toch blijkt hij niet de grootste van zijn klas te zijn (maar den derde grootste ofzo)
- Hij praat nog jong … volgens de juf … en daarin moeten we haar bijtreden. Toch maak ik me daar geen zorgen in, ik ben zelfs ook niet het grootste taalvaardig wonder (ik hoop dat Vic wel wat minder -dt fouten zal schrijven dan zijn mama)
- Puzzelen, dat doet hij graag, in tegenstelling tot de grote zus, die daar echt het geduld niet voor heeft, kan hij zich echt verdiepen ‘in een goede puzzel’. 48 stukjes … dat is geen uitdaging meer, maar samen is altijd leuker dan alleen
- Mauro, dat is de beste vriend. En daar zien we weer een verschil tussen broer en zus. Waar Liv een allemansvriend is, heeft Vic zijn duidelijke voorkeuren. Niet alleen in vriendjes, maar ook in knuffels, speelgoed (duplo, clickx), waar hij zich aan hecht en héél het huis mee rondzeult. Het is meermaals gebeurd dat Vic met héél zijn hebben en houden (boormachine, dino’s, knuffels, …. bij ons in bed kruipt)
- Fietsen zonder zijwieltjes, kan Vic al een hele tijd, toch prefereert hij zijn loopfiets nog steeds. Deze zomer mag daar mijn part verandering in komen
- Wat wil Vic eten voor zijn verjaardag? “Iets ongezond”
- Vic heeft samen met de mama, ne winterdip gehad … dagelijks gaf hij de opmerking “waarom is het al donker?”
- Naar ‘t school gaan doet Vic niet graag, alhoewel ik de indruk heb dat het tegenwoordig wat aan het keren is. Ik geef hem tot volgend jaar, Liv ging immers ook niet graag naar’t school in de eerste kleuterklas en een jaar nadien was het dolle pret.
- Zwemmen is volgens mij één van zijn grote talenten (net zoals fietsen en zindelijkheid). Jammer genoeg kan hij nog wel niet zwemmen. Maar zelfs in baksteenslag geraakt Vic waar hij moet zijn. Zo springt dat ventje zonder aarzelen in ‘t diepe … van op de startblok!!!
Zo zwemt hij gerust een breedte (in een kruising van crawl, schoolslag en op zijn hondjes) met zich gewoon soms aan de kant vast te pakken als ‘t niet meer gaat.
Zeer gevaarlijk is dat … want bandjes dat wil hij niet meer dragen, want dan kan hij niet duiken en onder water zwemmen.
Die jongen moet dringend leren zwemmen !!!! (hij zit wel in de zwemles, maar dat gaat eigenlijk te traag voor hem, misschien toch ook maar eens privé-les overwegen)
Door Annelyse, March 24th, 2013%
- Verstoppen is IN ten huize Annelyse. Ik kan geen kamer binnenkomen of ik hoor kinderen wegduikelen. En als ik dan binnenkom is het héél moeilijk om te doen of ik de verstopte kinderen niet zie en om het gegniffel te negeren.
Liv denkt volgens mij, dat ik haar niet zie zolang ze niet beweegt, ze staat immers dikwijls stokstijf, goed in ‘t zicht.
Vic gelooft nog steeds in het volgende …. *doet zijn ogen toe* en zegt “je kan me toch niet ziehien”
Verder moet ik echt mijn best doen om niet achter deuren, onder donsdekens en onder badkamermeubels te kijken
- Voor Liv ben ik “de liefste mama van de wereldbol voor altijd”, Voor Vic ben ik “de liefste wereldbol voor altijd”
- Toch hebben mijn kinders ook wat streken, als ik iets zeg wat hun niet aanstaat onderbreken ze met een *verveelde* “blablablabla”
- Liv kan zwemmen, de privé-juf gaf de aanzet, maar de afwerking deed juf mama
- Juf mama, die trouwens ook soms “tante Lies” wordt genoemd door haar kinders
- Ik heb terug de geneugten van het fietsen naar ‘t werk ontdekt. Puur genieten van de me-time, die 40 minuutjes fietsen geven me echt puur ontspanning, héél anders als bij het lopen.
- Lopen staat trouwens even on-hold, de blessure (slijmbeursontsteking? in de heup), blijkt toch iets erger en hardnekkiger dan ik initieel dacht
- En dat terwijl de inschrijving voor de 10 miles en 20km van Brussel in orde en betaald is.
- 2 voornemens zitten in de pijplijn … stoppen met nagelbijten (weeral) en opstaan als de wekker gaat (snoozen is zo verleidelijk)
- Ik broste voor ‘t eerst een naailes omdat ik geen goesting had
- ik las bij YSABje dat iedereen per dag recht heeft op 3 dagen zelfmedelijden … een quote om te onthouden … maar ik vrees echter dat mijn 3 dagen ook reeds opgebruikt zijn. Hopelijk zet er maandag een betere week in.
Door Annelyse, February 2nd, 2013% Maria Lichtmis is sinds een viertal jaar de dag dat wij volk uitnodigen en pannenkoeken bakken. T eerste jaar dat we dit in een weekend mogen vieren, en daarmee maakten we er een hele daguitstap van.
‘S voormiddags prepareerde ik met de kinders het deeg, dit keer met 250g zelfrijzende bloem, halve liter melk, zakje vanillesuiker en 3 eieren. toch slaag ik er nog steeds niet in om dit zonder klonters te krijgen. Maar dat gaf niet, want Liv zag dat ik mijn best deed.
Omdat het weekend is maakten we ook eens uitgebreider tijd om Liv haar haar eens te vlechten.
En om de dag nog een beetje gezond te houden maakten we een weight watchers receptje, hamrolletjes met spinazie
Ingrediënten
- 1 kg spinazie (vers)
- 2 sjalotten
- 1 koffielepel olie
- Peper en zout
- Nootmuskaat
- 4 plakken magere gekookte ham
- 4 zongedroogde tomaten, zonder olie
- 100 ml room, 5% vetgehalte
- 50 light gruyère
- Aardappelpuree
Instructies
Maak de spinazie schoon. Pel de sjalotten en snipper ze fijn. Fruit ze in de olie, doe er de spinazie bij en laat slinken. Giet af en kruid met peper, zout en nootmuskaat.
Verdeel de spinazie over de ham. Snijd de zongedroogde tomaten in fijne reepjes en strooi ze over de spinazie. Rol de ham op en leg de rolletjes in een ovenschaal.
Schenk de room over de hamrolletjes en strooi er de geraspte kaas over. Zet 8 min onder de ovengrill tot de kaas gesmolten is.
Serveer met de aardappelpuree
Hup, de pret kan beginnen … Op weg naar het speelgoedmuseum, waar we Noor, Tijs en Lili zouden treffen …. Als ze ons herkennen !!!
Speelgoedmuseum bracht wat nostalgie naar de goede oude tijd … het was nog steeds hetzelfde als de laatste keer dat ik het bezocht 20 jaar geleden.
Nog even een momentje van stress toen we naar huis gingen, Vic die gewoon recht op t straat rende … Gelukkig is Bjeurn nogal snel van reflex en had onze kleine een dikke jas met kap. Zo leerde ik weer dat ik nooit mijn kinderen kan vertrouwen, zelfs al weten ze de regels maar al te goed.
Gelukkig zijn er nog pannenkoeken en zelf gebrouwen bier !!!
Dit alles goed voor 65 ww-punten, mijn record tot nu toe (en ik vertrek sebiet nog naar een feestje)
Door Annelyse, December 2nd, 2012%
- Ik: ”Ik ga tegen de Sint zeggen dat jij niet flink eet hé”
Liv: ”Dan zeg ik wel dat jij liegt”
Ik: “de Sint weet wel alles hé”
Liv: “Niemand weet alles !”
- Bjeurn: “Gaan we bij de Sint op de schoot zitten?”
Liv: “Neen, ik zal wel een andere keer op zijn schoot gaan zitten”
- Liv: “Mamaaa, spoelt dat van de Sint eens door, ik wil ‘My Little Pony’ zien”
Voila, bovenstaande uitspraken tonen al aan dat mijn kinderen niet echt zwaar onder de indruk zijn van de Sint (Vic wel iets meer, maar ook hij spoelt de Sint op ‘t tv liever door, dan ernaar te kijken). Ik verwachtte eigenlijk dat Liv dit jaar zou doorhebben dat de Sint niet echt bestaat (want zo nuchter is ze wel), maar ik denk dat ze gewoon te weinig interesse heeft in die man, om zich met zo’n triviale dingen bezig te houden.
Een verlanglijstje hadden ze wel. Liv iets van “My little Pony” en Vic “Een robot die kan stappen”. Zo gevraagd, zo gedaan!!! (leve Amazon.de, alhoewel de kinderplaneet ook een webshop met scherpe prijzen blijkt te hebben, en gratis verzending vanaf €100 … interessant voor volgend jaar … niet dat mijn kinderen zo’n dure kado’s krijgen, maar Bjeurn heeft ook nog 2 petekindjes)
En naar jaarlijkse traditie … ziehier de foto’s
Toen het nog leuk was
Liv, teleurgesteld toen bleek dat de Sint haar een kadotje gaf dat ze al had (waarmee haar statement bewezen is dat “niemand alles weet”)
En ik, ook braaf geweest dit jaar
Door Annelyse, November 8th, 2012% Het jacobpatroon is zo grandioos dat er mijn inziens niet veel extra nodig is om deze beter tot zijn recht te laten komen.
Hoewel ik vind dat het patroon er net iets beter uitkomt bij de rode/bruine broek dan bij de paarse.
Deze keer de winterversie met resten van stof die ik nog liggen had (want ik volhard, eerst eens opgebruiken wat we hebben liggen)
Ik sluit ik niet uit dat er wat variaties zullen op volgen, dit patroon is er immers eentje voor massaproductie … toch zolang Vic de 1m34 niet ontgroeid is (of misschien nog een laatste keer voor de dochter, die zal flirten met de grootste patroonmaat)
Door Annelyse, October 21st, 2012% Mijn meter had me ooit wel gezegd dat er op zolder nog leuke kleedjes lagen. Maar pas toen we na haar overlijden het huis leegmaakten, vond ik in een kist in de kelder de bewuste kleedjes.
En de buit was zeer de moeite … Diolen, diolen en nog eens diolen. Enkele kleedjes pasten perfect (wat vreemd is, vermits mijn meter een pak kleiner was dan mij), en andere konden nog herwerkt worden tot een leuke rok.
Tof, tof … dat wel, maar bijna 2 jaar later was er -typisch- nog niets mee gebeurd. Maar daar komt nu verandering in, ik heb de smaak van het recycleren helemaal te pakken. Het doel is nu om mijn stofresten weg te werken en operatie soepjurk weer op te starten.
En na het bompa-broekske volgt nu het meter-rokje.
Van dit kleed startte ik. Een kleed dat mijn meter ooit naaide. Waarschijnlijk het laatste van haar naaiperiode, want het kleed was nog niet volledig afgewerkt (gek hé, hoe het kan lopen, ze had toen nooit kunnen denken dat dit onafgewerkte kleed nog een tweede leven zou krijgen)
Het kleed werd een rok, helemaal niet afgewerkt volgens de regels, gewoon wat op het gevoel onder de overlock gestoken (de naailesjuf zou me een donderpreek gegeven hebben). Maar met het resultaat ben ik best content.
Door Annelyse, October 5th, 2012% Kijk eens naar deze schone jongen
hij leerde in september niet enkel steppen
maar ook fietsen (ik heb alle soorten filmpjes … ééntje waar hij in de planten eindigt, waar ik storend hard in de microfoon brul van enthousiasme, waar ik de camera omgedraaid hield, een super lang ……) maar ‘t is dees geworden. Het bewijs dat je ook kan leren fietsen als het niet met uw goesting is. Want het is wel wreed. Vic is zot van zijn loopfiets en hij had echt geen zin om te leren fietsen. Toch kon hij na nog geen 10 minuten oefenen al fietsen (mits de nodige overredingskracht van ons).
Zo is voor mij het bewijs geleverd dat inderdaad, als ze kunnen fietsen met wieltjes en ze kunnen loopfietsen, dan is ‘t een kwestie van eventjes proberen voor ze ook kunnen fietsen.
Ondertussen heeft Vic zich al een klapband gefietst. Platte band met een luide knal, gelukkig geen trauma’s.
Nu hebben we 2 fietsers in huis (en kunnen we op zoek naar een follow-me)
Door Annelyse, October 1st, 2012% 
Jeuj, na 13 maand zusterloos besloot ze toch terug te komen!!!
Er was nog even een klein stressmoment toen bleek dat hun vlucht een uur vervroeging had en wij nog thuis waren toen hun vliegtuig geland was.
Ik had geen idee dat vliegtuigen ook te vroeg konden komen, al een geluk kwam onze wens … “lang wachten op de bagage met de bagage” toch uit, waardoor we nog een half te vroeg ter plaatse waren …. met nepkinderen, spandoeken, cava uit plastieken bekers en een hele grote delegatie (en zelfgemaakt bloesje, maar dat hoort in een volgende post).
t was super … en nu heb ik ook mijn favoriete loopmaatje terug.
Door Annelyse, August 13th, 2012% 
Buisjes erin … omdat hij amper hoorde
Poliepen eruit … omdat ze dan toch bezig waren
Amandelen eruit … omdat hij gezegend was met gigantische exemplaren die hem het ademhalen moeilijk maakten
Deze keer ging de papa mee naar het ziekenhuis, omdat ik een klein trauma heb opgelopen bij het ontwaken van Liv uit haar narcose. Maar papa’s van tegenwoordig zijn niet meer die van weleer, en die kunnen dat even goed.
Ik zat dus héél de dag nagelbijtend op ‘t werk met mijn telefoon binnen handbereik (zelfs in de meeting met de tiran).
Maar onze Vic was blijkbaar héél flink. Hij keek ook wel uit naar de operatie, want we hadden op voorhand nogal veel verteld over de operatie en het kadotje dat hij zou krijgen (allé, dat heeft Liv hem verklapt “Vic, jij krijgt voor je operatie een kado met dinosaurussen, maar de rest verklap ik niet wat dat is een verrassing” … dat er geen rest was, en dat ze bijgevolg alles al had verklapt dat had ze blijkbaar niet door … ‘t kind kan al evengoed verrassingen stilhouden als haar moeder) en de ijsjes die hij achteraf zou mogen eten.
In het boekje van de kliniek lazen we wel dat we moesten vertellen tegen onze kleuter dat “een toverdokter hem in een toverslaap zou brengen”, maar zo’n gezever krijgt ik als nuchtere mama niet over mijn lippen.
Waar we Vic niet op voorbereid hadden (en wat het grootste drama scheen te zijn) was dat hij een kleedje moest dragen. Vic (die nogal kieskeurig is op vlak van kledij … ik had dus nooit gedacht dat jongens daar moeilijker konden in zijn dan meisjes) was het daar dus niet mee eens.
De zus was ook ontzettend lief voor de broer, omdat Vic een groot kado kreeg (en ik schrik had dat ze wat jaloers zou zijn op Vic zijn aandacht) had ik voor haar ook iets kleins van playmobile gekocht met een dierenarts en een hond (waar ze bijgevolg zeer blij mee was, want de hondenfase is nog steeds niet gedaan) en toen Vic vertrok tilde ze hem op en zei “jij krijgt dit om mee te spelen in het ziekenhuis” *smelt*
Tijdens de operatie kreeg hij een lelijk roos knuffeltje, waar hij nu enorm aan gehecht is (dat ga ik waarschijnlijk nooit uit mijn huis kunnen laten verdwijnen … want elke poetsbeurt verdwijnt hier wel wat speelgoed/brol)
Vic is héél goed uit de narcose ontwaakt … zoals in de boekjes, en was achteraf blijkbaar ook zeer flink. Wel zei hij blijkbaar met een raar stemmetje (want je krijgt tijdelijk een vreemd alienstemmetje na het verwijderen van de poliepen) “ik heb pijn in mijn keel” *zielig*
Thuis aangekomen was hij -gezien de omstandigheden- zeer flink. Met de tut in de mond (content dat hij dat nog heeft) en het speelgoed bij de hand.
Van de dokter mocht hij vandaag niet meer eten, maar een verpleegster fluisterde Bjeurn daarna toe “da’s een strenge, ge moet daar niet naar luisteren, geeft diene vanavond maar ijs of yoghurt hoor”.
Bij ‘t eten maakten we echter een beginnersfout … we vergaten de pijnstillers toe te dienen voor het eten … met als gevolg dat het ijs super veel zeer deed in zijn keel. Een brokje ellende, dat niet wist waar kruipen van de ambetantigheid en zei “Pijn, ik moet naar de dokter” *nog zieliger* (en ook een beetje vreemd dat hij nog vertrouwen heeft in de dokters)
En vanavond wou onze man natuurlijk weer niet slapen (maar dat is feitelijk bijna elke nacht zo) en toen ik terug kwam van mijn looptocht zat hij te glunderen met de papa in de zetel.
Ik had hier héél veel schrik van, maar ‘t komt allemaal wel in orde. Bedankt aan de supporters en bezorgde vrienden en familie.
Door Annelyse, August 5th, 2012% De vakantie in ‘t kort
- Italië (36° tot de regen kwam en de temperatuur tot 20°C daalde) daarna gevlucht naar bij Dyon (30°C)
- Kamping1 .. pitoresk, rustig (als enige kampeerders daar, want volgens mij was het eigenlijk helemaal geen kamping), agritoerisme (met paarden, honden, zwijnen, varkens, geitjes, wijngaarden, olijfbomen …..), sympatieke uitbating en gemoedelijke zuiderse sfeer.
- Kamping2 … de vreemde eend in de bijt waren wij, als enige Belgen tussen allemaal Nederlanders. Kamping minder pitoresk maar met super lieve en toffe uitbaters!!! Dat mag gezegd.
Impressies
- Nederlanders lijken professionele kampeerders, op kamping 2 was zoveel luxe hadden dat ik me afvroeg of het nog wel kamperen was. Alles op een ergonomische hoogte (wij maar koken op de grond), de meest comfortabele stoelen, zelfs iedereen had een wasrek (en ik was al zo trots dat we hadden gedacht aan een touw en wasknijpers)
- Fietsen met een kind achterop, bij +30°C in de bergen (hoewel Bjeurn beweert dat het maar heuvels waren) lijkt wel een beetje sterven (gelukkig had ik een goei supportersploeg mee)
- Hoewel we een speciaal kampeerkarreke hadden gekocht om achter de auto te hangen, waren we nog ferm volgeladen. Ik snap echt niet meer hoe we dat vorig jaar deden met dakkoffer ipv karreke, 3 fietsen ipv 4nu, 2 buggy’s ipv geen nu.
- In Italië gebruiken ze geen pinkers, de vrachtwagenchauffeurs dan weer wel, maar die vergeten ze dan weer dikwijls af te zetten (waarschijnlijk omdat ze niet gewend zijn om dat ding te gebruiken als ze met de auto zijn)
- De wegenwerken leken ons te achtervolgen
- Het hoogtepunt van Liv haar vakantie was hoogstwaarschijnlijk héél den dag filmkes mogen kijken in den auto (waar is den tijd dat kindjes zich nog entertainden met zwaaien naar de andere auto’s … en ruzie maken)
- Frankrijk is en blijft een prachtig land
- Italianen zijn super vriendelijk
- Een siesta is een noodzaak op vakantie (want vakantie is vermoeiend als je om 7u uit de tent gebakken worden en de jongsten pas om 21u30 ten vroegste gaan slapen)
- Italianen spreken enkel Italiaans
- Onze dochter trekt haar plan in ‘t buitenland, de rekening vragen in ‘t Italiaans of in ‘t Frans, allemaal geen probleem voor haar
- Het was de vakantie van de apps. GPSapp, woordenboekapp, toeristische apps, …
- We zaten met een kaka-, een nazeg- en een hondenfase
- Naar ‘t WC gaan met een rol WC-papier in je handen … dat went niet
- Een hondenfase kan lang duren
- Vic hysterisch
vertellend brullend dat een mier hem had opgegeten
- Liv die ineens -out of the blue- verkondigt “Spak is onze allerbeste vriend hé” (voor de insiders)
- Wij zijn ook op weg om professionele kampeerders te worden als ik zie wat we al van gerief hebben en kijk naar de lijst van alles wat we nog gaan bijkopen (weliswaar geen wasrek)
- Bij +30°C vergeet ik mijn leuze “Als je er niet gelopen hebt, ben je er niet geweest”
Volgend jaar (lessons learned)
- Minder ver … 1650km gaat erover
- Minder warm … 36°C gaat erover
- Vroeger vastleggen van de reis en overnachtingsplaatsen boeken
- Spotify abonnement nemen en muziek via iPad / iPod / smartphone beluisteren
- Langer dan 2 weken op verlof
- De kaartjes op tijd versturen zodat ze voor een keer sneller in België toekomen dan wijzelf (alhoewel de post mee schuldig is)
Foto’kes
De fietsers (toen ik nog kon lachen)
Mezelf op de fietstocht toen het eigenlijk al helemaal niet meer ging
Smak smak smakelijk (en moest ge ‘t u afvragen, neen, ik ben niet terug zwanger, dat kleedje geeft alleen die impressie)
Instagrammekes
Eén van onze vakantiezwijnen, entertainment gegarandeerd !!!
Sfeerbeeldje van een bangelijk moment in de auto
Schoon, kindvriendelijk strandje met gratis strandstoelen en parasollekes, de spoorlijn aan het strand namen we er dan maar bij (in Pedaso Italië)
Schoon zicht vanuit Fermo
Door Annelyse, July 29th, 2012% 
Dat we vertrokken waren, dat hadden jullie waarschijnlijk al wel door.
Een vakantie op een plaats met een minimum aan internet … stel je voor … en dat ik dat geeneens erg vond … onvoorstelbaar.
In elk geval, we zijn al weer 2 dagen thuis. Twee drukke dagen, ‘t kampeergerief terug sorteren en organiseren voor volgend jaar, de was bijwerken, en nog allerlei kleine taakjes. Want tijdens de vakantie zijn we erg bezig geweest met onze ‘Getting Things Done’, we hebben onze todo-lijst volgepropt en Bjeurn en ik verwachten nu super productief te worden.
Waar we ook veel tijd in hebben gestoken dit weekend, was onze pelouse. We vertrokken na een regenachtig weekend waarin het onmogelijk was om het gras nog eens te maaien en toen we 12 dagen later terugkwamen kwam ‘t gras tot aan mijn kuiten en stond het paadje naar de voordeur (waar nog geen tegels gelegd zijn) vol met gele bloemen (aka onkruid).
Tussen de regels door kon ik lezen dat ‘de mensen’ erover spraken !!! En dat kan natuurlijk niet zijn, over alles mag er geroddeld worden maar niet over mijn groene (nog) klavervrije gras !!!!
Ondertussen zijn we terug de schande voorbij (enkele de biezekes nog, maar de perfectie wordt hier nooit nagestreefd)
En nu is het zondagavond en ben ik klaar om weer (met maar een beetje tegenzin) in de mallemolen van de werkende mensen te stappen.
Het vakantieverslag volgt natuurlijk nog, want deze was weer geweldig doch veel te kort (héhé cliché) !!!
Door Annelyse, June 23rd, 2012% “Onze Vic is nen bijter … gelukkig lust hij enkel maar eigen bloed”: zo vertelde ik het altijd.
Inderdaad, Vic bijt regelmatig, maar dat beperkte zich tot Liv, Bjeurn en mezelf en soms ook eens de mamie en de koeka!
En krabben, daar is hij ook een krak in.
Op de creche vroeg ik regelmatig of hij de kindjes daar niet beet of pijn deed, maar dat bleek niet het geval te zijn.
En ook op ‘t school was dat een standaard vraag bij ‘t oudercontact, met ‘gelukkig’ altijd een negatief antwoord.
Tot op de dag dat ik werd opgebeld omdat Vic tot bloedens toe gebeten was op ‘t school en de juf erop stond dat ik met hem naar de dokter ging, want een mensenbeet blijkt vrij gevaarlijk.
Ik -op tijd aan de schoolpoort- en Liv in alle staten door de beet van haar broer. Iedereen sprak ze aan met de vraag of zij wisten wie haar broer gebeten had.
En zo kwam ik in contact met een kleine jongen en zijn ouders … een kleine jongen vol met krassen in zijn gezicht … eens goed gevochten met de poes, nam ik aan.
En als een onnozel zeg ik “Amai, diene is ook goed toegetakeld”
Waarop de ouders “Ah ja, Vic en hij vechten altijd, Vic heeft dat gedaan !!!”
*manman, ik kon wel door de grond zakken, dit had ik totaal niet zien aankomen*
Waarop ik enkele dagen de juf wil spreken om eens te horen hoe dat zit met onze vechtersbaas en het verhaal eerst doe aan een scoutsvriendin wiens zoon ook in onze Vic zijn klas zit.
En zij doodleuk zegt “Ah ja, Vic heeft mijne zoon ook al enkele keren goed toegetakeld”
*Oh oh, dit is nog erger dan ik dacht*
En vrijdag kwam Vic van ‘t school met een  tekentje op zijn hand, en op ‘t briefje voor ‘t oudercontact stond dat de juf ons zeker wou spreken.
*Toeme toch, niet goed bezig*
Hierbij verontschuldig ik me bij Vic zijn slachtoffers en hun familie
Door Annelyse, June 7th, 2012% Een weekje
BLOGVERLOF
En daarna ben ik gewoon weer terug … maar het blote benen project (links) gaat natuurlijk verder.
Toedeloe !!!!!
Door Annelyse, May 29th, 2012% Het pinksterweekend is voor mij één van de leukste weekends in het jaar. In dit weekend leeft ons dorp op en komt iedereen buiten. Kermis in ‘t dorp, stoelen voor ieders deur, processie, dorpsloop, pintjes, zon, van ‘t één evenement naar ‘t ander feest (en helemaal geen tijd op te bloggen) …. zaaaaaalig.
Ik paste voor de dorpsloop, maar …. zo moeder, zo dochter.
Liv behaalde haar eerste medaille …. als een echte loopster, 1 km op een regelmatig tempo en met zelfs nog een sprintje aan de finish!!!!
Liv -terecht- zeer trots !!!
Door Annelyse, May 29th, 2012% Mijn zesde deelname al … ik word nen ancien … toch was het dit jaar weer anders (zoals in “minder gemoedelijk”)
We vertrokken net als altijd goed op tijd richting metrostation “Kraainem” om daar vlug in de metro te springen. Dit jaar konden lopers niet gratis met het openbaar vervoer, maar kom … zo zijn er nog jaren geweest.
Dit is echter ook het eerste jaar dat er elektronische hekjes staan aan de ingang naar de metro.
Dit -in combinatie dat 1 van de 2 ticketautomaten defect was- zorgde voor een wachtrij lopers voor de betaalautomaat van meer dan een half uur.
Aangekomen aan de start bleek dat alles daar anders was. Zo vonden we de nummerophaling niet, en eens deze gevonden was bleek deze ook zeer moeilijk bereikbaar met een buggy. Zo stonden we uiteindelijk maar 5 minuten voor de start in ons vak en waren we al serieus opgejut.
Elk jaar maak ik me toch wel druk in ‘t één of ‘t ander. Mijn eerste deelname was het angst voor mijn blessure (mijn chronische scheenbeenvliesontsteking), dan was er ook eens de blaasontsteking, een ander jaar was ‘t de zwangerschap en het gevolg daarvan op mijn blaas, dan was er het jaar met een overlijden in de familie in de week voor de wedstrijd, en een andere keer was ik niet optimaal getraind.
Dit jaar was de voorbereiding beter dan ooit, maar maakte ik me zorgen om het warme weer. Mijn prestaties gaan immers exponentieel naar beneden met de stijging van de temperatuur. De eerste 7km heb ik dan ook vrij fel afgezien, ik was haast content om in de tunnels te mogen lopen.
Gelukkig heb ik een man die me hoedde, naar de schaduwplekjes gidste, mij soms eens overspoelde met water en na die 7km kwam ik er ook weer bovenop.
Mijn man, die loopt normaalgezien niet samen met mij, want eigenlijk heeft hij een veel betere fysiek (ooit geëindigd in 1u33). Maar een niet optimale voorbereiding door blessures, de dag voordien nog zwaar aan het breken bij een renovatie … dat deed hem beslissen om ‘op ‘t gemak’ te lopen en bij mij te blijven.
Zoals steeds vond ik de laatste klim op de Tervurenlaan niet zo bijzonder zwaar (misschien is dat wel mijn talent, bergop lopen)
Ik had me dit jaar voorgenomen om alle drank die ik onderweg kreeg aan de bevoorradingsposten op te drinken (schrik voor uitdroging enzo), maar dat bleek onmogelijk. Er waren zoveel drankposten … dik in orde!!!
Na km 13 had ik zelfs schouderpijn, door constant een waterflesje vast te houden (of als gevolg van val1)
Uiteindelijk kwam ik binnen na 2u (op de kop). Andere jaren zou ik hier tevreden mee zijn, dit jaar niet, ik had gericht naar 1u55 en ooit mik ik naar 1u50 !!! Misschien moet ik toch eens deftig aan de interval gaan.
En stijf !!! Ongelooflijk, normaal ben ik nooit stijf en nu merkte ik de stijfheid al op van zodra ik stopte met lopen.
Ik wijd het allemaal aan het weer.
Om te concluderen: voor mij was deze 20km van Brussel was dit jaar geen uitschieter, ik heb niet bijzonder hard afgezien, maar ook niet bijzonder intens genoten en ik was niet bijzonder onder de indruk van mijn tijd (maar ik had wel bijzonder aangenaam gezelschap … Bjeurn)
Onze supporters (de kinders en de koeka) waren mee afgezakt naar Brussel. Vic hééft lamlendig overal geslapen waar het maar kon (te lang uit zijn raam naar de kermis zitten kijken de avond voordien), Liv was wel in form en genoot van alle promotiemateriaal dat ze kreeg. Na de wedstrijd genoten we nog even in ‘t zonneke aan de fontein, zalig.
De kinders kregen natuurlijk onze medaille.
Een dame op de metro die ook gelopen had tegen Liv: “Heb jij ook gelopen?”
Liv: “Neen, mijn mama” *Waarop ze de vrouw beter bekijkt en haar medaille ook opmerkt* ”Hé, heb jij ook gewonnen?”
De vrouw: “Neen, iedereen krijgt een medaille”
… en voila, daar ging mijn dochter haar illusie dat mama en papa de snelsten waren
Mijn tips voor de organisatie
*openbaar vervoer in Brussel zou in het ticket moeten zitten (geen files voor de aankoop van tickets en gebruik van openbaar vervoer als je uit de wedstrijd moet stappen)
*rugnummers opsturen per post
*duidelijker aangeven waar inschrijvingen, toiletten zijn
*meer beschikbare toilets en gratis graag (een loper heeft immers geen geld op zak)
*startuur 10u is perfect (minder warm en zo heb je tenminste nog iets aan je namiddag)
*lopers drinken niet graag uit blikjes, wel uit flesjes die met dop worden aangereikt (de post met energiedrank was blik, de rest was ‘spa’ in een flesje)
*de eerste drankpost mocht iets vroeger
Tips voor mezelf
*koop metro-tickets op voorhand
*vertrek 2u voor de starttijd
*print op voorhand het startplan uit
*neem de kinderen en een oppas mee (animatie en vertier genoeg voor die klein mannen)
*lees ook eens terug hier
Door Annelyse, May 13th, 2012% Iets nuttigs doen, of iets leuks … dat was de keuze zaterdag. Vermits we tegenwoordig al veel nuttigs doen en te weinig leuks besloten we voor de laatste keuze te gaan.
Naar Manu Mundo, met de fiets, de knooppunten volgend.
Super, mits als enige minpuntje dat het vrij koud was en dat Liv -ondanks winterjas en sjaal- na 21km bijna huilde van miserie omdat ze het zo koud had.
Ter plaatse was er voor ieder wat wils…
Een draai-hem-zelf-molen.
Goei muziek en zeer toegankelijk (Hannelore Bedert is het rood)
Drank
Op hun blote voetjes zien ‘t er echte festivalgangers uit !!! Het weer mag volgen !!!
Door Annelyse, May 10th, 2012%  In mijn bed al besefte ik dat ik de wekker een uur ging laten snoozen.
Op de fiets al, besefte ik dat het niet goed zat.
Tegen de middag toe besefte ik dat ik nog niets anders heb gedaan, dan zeuren en klagen.
Toen ik wou vertrekken naar huis, liet ik de printer/scanner nog vastlopen en verloor ik daarmee ontzettend veel tijd.
Ik ben kapot, de week duurt me te lang.
Gelukkig heb ik nog zo’n grappige kinderen die erin slaagden me nog te doen lachen
- Liv die vertelde dat ze me gemist had (terwijl ze op voorhand standhield dat ze me zeker niet zou missen)
- Mijn zoon die kei snel fietst om dan zijn benen van de trappers te halen en van ‘wiiiiiiiiieeeew’ te doen
- Mijn dochter die mijn verstopte moederdagkado boven haalde (omdat ik het niet wou zoeken), in mijn handen duwde en boos was omdat ik het nog niet wou opendoen.
- De reacties van de kinders toen ik deed of ik een cupcake -gemaakt van zeep- wou opeten.
Liv in paniek “Neee, neee, mama, dat is niet eetbaar”.
Vic -met zijn schalkse* karakter- die “jaaa, jaaaaa, opeten” gilde.
- Vic die ging biechten in de kerk en van mij moest zeggen dat hij zijn zusje had geduwd. Hij deed dat ook zonder morren waarna hij guitig, al op voorhand genietend zei “En nu is ‘t aan u, zusje”
Door Annelyse, May 3rd, 2012%
Velen moeten erdoor, de fase van de denkbeeldige vriendjes.
Zo ook Liv. Allé, ‘t is te zeggen. Liv vindt haar vriendin precies niet erg leuk. In de badkamer is ‘t telkens
“ho, Charlei, waarom doe je mij nu weer na!!!! Je moet niet altijd hetzelfde als ik doen”
“Ga weg Charlei”
Gelukkig doet dat geen zeer … zot zijn
Door Annelyse, May 1st, 2012% Een brugdag is er voor ‘t amusement. Zo deden we 2 dingen (tegenwoordig moeten we elke dag tellen wat we allemaal gedaan hebben), op Pestaurant en naar de speeltuin (het fietsen naar daar en terug … ook goed voor 32km ofzo … telde niet mee besliste Liv)
Liv is een gezelschapsbeest, zo spreekt ze iedereen aan. Een uitje met haar is gegarandeerd pret. Zo ging ik naar ‘t WC en toen ik terugkwam was Liv aan het toeren op een elektrisch wagentje van een wildvreemde … dolle pret natuurlijk.
Hier zie je Liv ten voeten uit
En Vic ten voeten uit
Ook merkten we dat Vic goed kan acteren
En ziehier, een eerste sneak preview van ‘operatie soepjurk’
Ooit wil ik een reflexcamera, maar deze foto geeft een beetje de illusie dat ik er al één heb.
|
Volg me via andere kanalen !!! (klik eens rond)
Disclaimer Wat op deze blog verschijnt is gebaseerd op waargebeurde feiten.
Doch houdt er rekening mee dat de inhoud dikwijls wordt aangedikt met een portie overdrijving, de chronologie der gebeurtenissen niet altijd gerespecteerd wordt, mijn fantasie soms op hol slaat en een loopje met de waarheid neemt, en figuranten soms onder een pseudoniem deelnemen in het verhaal …
Soms durf ik wel eens reclame maken.
Uit mezelf, omdat een product dat waard is, maar ook weleens 'op vraag'.
Een review is echter altijd eerlijk en waarachtig en ik verleen mijn webruimte enkel aan zaken die in mijn interessesfeer passen.
Indien ik geniet van een voordeel in natura, dan zal deze blogpost steeds van de tag 'gesponsorde reclaam' vergezeld zijn. |
U zegt