Annelyse

Kijk eens hoe groot onze jongen al geworden, en gelukkig nog steeds even vrolijk.

Het hélé leuke programmake om de foto’s in elkaar te laten overvloeien, vond ik via deze blog en downloadde ik hier.

Let wel, je krijgt maar 3 kansen om hiermee iets te maken (per computer), daarna is het betalen …

‘t is toch soms een beestenboel

En hieronder zie je mijn zusje in haar kunstwerk. Ja we volgen samen de photoshop (hééél gezellig)

*ik ben niet zo content van mijn creatie, dringend ne nieuwe kodak kopen dat ik van een betere foto kan starten
(of hebben we daar binnenkort misschien geen geld meer voor?)*

Gaan zwemmen … ik heb er een hekel aan … allé, dat zwemmen is leuk, maar dat ‘gaan zwemmen’ … pure ellende

De zwemzak maken … zoveel om mee te nemen en aan te denken … ellendig … precies of we vertrekken op reis

De groepskotjes waar je (wat ik helemaal niet begrijp) geen gebruik van mag maken

Aanschuiven voor een babykotje (wat nog meevalt voor het zwemmen, maar na de zwembeurt helemaal niet leuk)

Gewriemel in het kot, kinderen die eronderuit kruipen, die de deuren opengooien als ge juist in uwe pure staat

die euro die je in het kaske moet steken en natuurlijk niet meehebt

het kaske dat natuurlijk te klein is om je sporttas in te proppen

lopen op gladde vloeren wat gegarandeerd leidt tot een valpartij met het nodige gebleit dat daarbij hoort

het wassen achteraf in een overvolle douche met pisstraal

handdoeken die op de grond in ‘t nat moeten liggen wegens gebrek aan een bankje of iets anders hoog en droog

terug aankleden, natte haren, warm, moe …

pfff, ‘k word al slechtgezind als ik er terug aan denk.

Gelukkig stond er ne VIC op de parking

STAND

Gekiekt:

VIC-110

VIC-730

VIC-970

Gemist: 2 stuks -> waarvan 1 vandaag … zeer frustrerend

Maar nu … graag ne LIV

Vloeken … dat deed ik toen ik mijn wagen daar op de parking zag staan met een lekke band.

Toen ik in een slakkegang naar het naftstation reed hing mijn wagen al merkelijk scheef en al mijn achterliggers claxonneerden of flashten naar mij. Plan A “band oppompen en doorrijden leek toch niet zo geschikt”

Dit kon er nu echt niet bij … ik spendeer al genoeg tijd in die wagen en voor nekeer dat ik op tijd thuis ‘moest’ zijn.
Ik was van plan even in mijn wagen te blijten terwijl ik op de pechverhelping wachtte (mijn favoriete blijtplaats ‘de wagen’ maar dit geheel terzijde), maar ik vond snel een beter -en al even vrouwelijk- alternatief. Een pakje snoep twee pakjes snoep in ‘t tankstation kopen en in tussentijd wat emo-eten!!!

Mijn redder-in-nood kwam er snel door en had mijn wiel op nen hip-en-ne-wip vervangen en wees me erop dat dat stuk metaal in mijn band ‘de snodaard’ was.
Nog snel een foto als bewijsmateriaal getrokken, want mijn macho collega’s (die waarschijnlijk denken dat een vrouw niet zo goed kan rijden, laat staan parkeren) dachten natuurlijk allemaal dat ik me lompweg had lekgereden op de betonblokken die onze parkeerplaatsen markeren (ik dacht het in elk geval, maar mijn zelfvertrouwen is hierbij terug hersteld)

En tot overmaat van ramp spotte ik vandaag nog VIC-053 en trok ik een foto …. die op niets trok (en bijgevolg niet meetelt in mijn verzameling)

Speciaal voor Annava

Hoera, hij kruipt beweegt zich voorwaarts voort op ondefinieerbare wijze.

Zie maar

1. Doel in zicht
2. In positie
3. Over ‘t rond punt
4. Over ‘t voetpad
5. Binnen handbereik?
6. Jeuj

En met Liv?

Ondanks een laatste accidentje ter hoogte van het rond punt, is ze goed bezig

En dit hebben we deze les gedaan … een foto omvormen tot puzzel, wat puzzelstukskes ernaast leggen. Ik wou de puzzel ook nog op een tafel leggen, maar ik vond op ‘t net geen mooie foto van een tafelblad.

De twee puzzelfoto’s waren voorbeeldfoto’s van Jasmijn, maar ik vond ze wel leuk. De bovenste foto toont immers een beeld waar ik op ‘t werk zowat dagelijks in vertoef.

En daarna heeft Jasmijn ons nog iets super geleerd. Je kan blijkbaar op het net photoshop actions downloaden. Die actions zijn feitelijk iets gelijkaardigs als ‘macro’s’. Hiermee doet het programma alles automatisch… zo vind je er ook om het puzzeleffect (dat wij manueel gedaan hebben) met één klik uit te voeren.

Op nen hip en ne wip transformeerde ik dan de foto van Vic naar deze kubus met een gedownloade actie. TOftof, gemakkelijk en de mogelijkheden zijn legio.

Hieronder de tutorial om ‘actions’ te gebruiken.

1. download een actie bv. hier, hier, hier of hier
   
2. dit is meestal een -zip bestand, unzip dit
3. Plak de atn-file (actiefile) bij de acties in photoshop om te weten waar dit is kan je best photoshop openen en in het ‘windowvenster’ de ‘actions’ openen. Dan kan je via het menutje hiervan kijken waar de acties gesaved staan.
4. Open je foto die je wil bewerken in photoshop
5. Open het actievenster window->actions
6. zoek de gedownloade actie in het venster en speel deze af in je foto die je wil bewerken.

Aangezien ik op twitter weer lees dat den Beco wordt opgehemelijkt.

Ik heb spijt van de aankoop. Hij is duur en ik gebruik hem niet graag.

Waarom?

Daarom! Zie Vic zijn hoofdje hangen, helemaal niet comfortabel zo lijkt me … en dan ondersteun ik hem nog, want het is echt zielig anders.

Een Liv heb ik nog niet gevonden, maar mijnen tweede Vic kwam gisteren voor me ingevoegd in de file (wat super handig was voor nekeer, want dan kon ik op mijn gemak mijn gsm nemen en ‘t vastleggen voor de eeuwigheid)

En aan jullie wil ik vragen, rijd je met een LIV of VIC, of zie je er toevallig eentje geparkeerd staan terwijl je je fototoestel in je hand hebt (neen, ik vraag u niet om uw leven te riskeren, dat zou zelfs ik niet doen). Trek ne foto en mail hem door. Een verzameling met twee stuks is immers maar wat belachelijk (en technisch gezien misschien zelfs niet eens een verzameling)

Hier kijk ik al zo lang naar uit, de moment dat we met Livke kunnen beginnen bakken… en die moment lijkt aangebroken.

Liv bleek een geweldige bakplaatinvetter, vormpjessteker en chocoladeinlegger (en voorproever). Ze dacht van zichzelf ook dat ze goed kon kneden en deegrollen … maar wij weten wel beter.
Aangezien Vic nog niet zo handig is, heeft Bjeurn de taak van koekjessluiter op hem genomen.
Vic zijn taak is voorlopig enkel nog lachen en mooi zijn … maar dat doet hij zeeeer goed.

Weer chocoladekoeken. Het recept kwam van de Jamie Oliver en zo deden wij het

• 255g zelfrijzende bloem
• 140g fijne suiker
• 140g boter op kamertemperatuur
• pure chocoladereep in grote stukken gesneden (maar je kan ook witte/bruine repen/callets/chocoladeventjes die niet opgeraken …. erin verwerken)
  
• 2 eierdooiers (en met de eiwitten kan je bijvoorbeeld dit maken)
  
• 30g cocaopoeder

1. vet de bakplaat in (of leg er bakpapier op)
2. Meng de boter en de suiker (met een vork, of zoals wij, met de handen)
3. Eierdooiers, bloem en cacoapoeder toevoegen en kneden tot het goed gemengd is.
4. Leg een tijdje in de frigo
5. Strooi bloem op het werkblad en rol de helft van het deeg uit en steek de bodemvormpjes uit (wij gebruikten onze rijstring als vorm)
6. Spreid ze uit op de bakplaat en leg in het midden van elk vormpje een stuk chocolade
7. Rol de tweede helft uit en steek de bovenvormpjes uit
8. Leg de bovenvormpjes op de bodems met het chocoladestuk en druk de randjes goed dicht (zodat je niet met een lek zit in de oven)
9. Bak 10 minuten op 190°C (voor grote koeken als de onze mag dit zeker 15 minuten of meer zijn)
10. Laat even afkoelen op de rooster.Als je de koeken vrij snel opeet is de chocolade nog lopend (lekker, maar een smerigheid bij kinderen, zie foto’s)

“Van wie hou je het meest? Mama of Papa?” vroeg Bjeurn naar het voorbeeld in onze mijn lievelingsserie Desperate Housewives
“Wivke” antwoorde Liv gevat

Diplomatisch, of vol van zichzelf?
Ik meen het tweede te mogen vermoeden. Sinds het kind haar eigen naam kan uitspreken denkt dat ze haar eigen naam kan uitspreken is het “Wivke” hier, “Wivke” daar, “Wivke” overal en alles van “Wivke”

Onze Vic wordt steeds assertiever. Zijn hobbies zijn nog steeds lachen, maar nu ook “Wivke” plagen (liefst door aan haar haar te trekken, of haar tut af te pakken), te zwaaien naar al wie naar hem zwaait, en ook nen “high five” kan hij apprecieren

En ondertussen is er in de loft een territoriumgevecht uitgebroken … die de kinderen lijken te winnen. We wonen precies in ne speelgoedwinkel.

Tijd voor iets groters?

Liefste bompa (of boempa op zijn Liv’s),

Hoewel we het al een tijd wisten, kwam het afscheid gisteren veel te plots.

Bedankt voor alles
… voor de liefde die je ons gaf
… voor de grappen en de grollen
… omdat je altijd bereid was om iets voor ons ‘te regelen’
… omdat je -zelfs toen je ziek was- in de eerste plaats aan ons dacht
… omdat ons geluk, jou gelukkig maakte
… omdat je ‘nen echten bompa’ was

Bompa, we zullen je missen!!!

Kindjes die na 6 weken doorslapen … zoveel chance hebben we nooit gehad.

Liv, dat was een regelrechte ramp, pas op haar 22 maand ofzo (toen Vic dus al geboren was) sliep ze goed. En dan heb ik het niet over, een tutje gaan insteken, maar over hysterische buien, nachtelijke wandelingen, autoritten, bumbasessies, … slapen op de luchtmatras, bij Liv in ‘t kleine spijlenbed, niet slapen, wisselen van de wacht … we hebben het allemaal meegemaakt.
Meermaals hebben we gefantaseerd over de vondelingenschuif… maar nu het te laat is (‘t kind kan hare naam ‘Wiv’ al zeggen, weet dat papa ‘bjeujen’ is, de broer ‘Tic’, de mama ‘mama’ en de poes ‘jujius’ . En dat ze in Mecheje woont!!! )
Gelukkig voor ons dus … dat het beter gaat … nu we ze niet meer straffeloos kunnen dumpen.

Vic deed het dan héél wat beter. Doorslapen was er tot voor kort ook niet bij, maar 3 keer opstaan voor een tutje in te steken en de derde keer ‘t kind mee in ons bed leggen volstond meestal om hem stil te krijgen.
Ge zou denken, die hebben toch niet te klagen, en feitelijk is dat ook wel zo, maar toch … gaan slapen met het gedacht dat het tot de volgende morgen is, is toch altijd leuker.

Maar nu, sinds een week heeft Vic iets zeer belangrijks geleerd, dat hij gewoon mag verderslapen als hij ’s nachts wakker wordt. Met als gevolg dat hij nog wel weent ’s nachts maar zelf terug kan inslapen. Wij moeten ten hoogste nog enkele keren de tut insteken.
Vic heeft al een hele week in zijn eigen bedje heeft geslapen. Doorslapen komt in zicht, ik kan niet wachten om hem naar Liv haar kamertje te verbannen.

En hierbij krijgen alle -ergerlijke- moeiallen, lik op stuk.
Laten wenen (zoals zij altijd voorstellen) … dat ze dat maar met hun eigen kind doen. Ik laat het mijne geen uren huilen (ik heb het feitelijk wel al gedaan toen ik moe en ten einde raad was, en dat baatte toen ook niet) en bij ons komt het uiteindelijk ook wel goed.

En als het dan al een nachtje niet lukt, dan kruipen we er gezellig bij.

Omdat Sintfoto’s er gewoon bijhoren

Enthousiaste ontvangst (… dag Piet, dag Sint … zei ze met glinsterende oogjes … en ikke trots op mijn flinke dochter)

Maar op de schoot, dat was toch teveel gevraagd (zo’n foto’s vind ik altijd hilarisch … Liv heeft er nog zo’n grappige van verleden jaar)

Vic daarentegen vond ‘t allemaal OK

Nen tweeling !!!

Volgende week ook nog
… meer foto’s van mijn eerste zelfgemaakte rok (zie de eerste foto)
… het leukste kado van de Sint

Een broek … voor onze Vic … nog veeeeel te groot … uit de knippie

Ik ben héél content van ‘t resultaat (ik merk wel juist dat ik nog een jeansnagel moet insteken) en Vic … tja, dat is nu onze Vic … immer lachend … tof manneke (met een toffe broek).

Voorlopig nog een nepgulp (maar voor zijne leeftijd is dat nog gepermitteerd) en nepzakken (maar zakken kan ik al, dat heb ik al bewezen)

*Oh ja … ‘t is dezelfde broek als die dat Eloleo overlaatst maakte, maar voor éne keer is dit louter toeval*

Onze Julius heeft er indertijd al behoorlijk wat van verorberd en hij leeft nog steeds, OEF.

Ondertussen moeten de kinderen zo spelen

En als u dat niet gelooft maken we u wel weer wat anders wijs

we hadden alle hoop gevestigd op Vic … hij moest en zou ons wonderkind worden … wisten we veel dat hij nog trager zou zijn dan Liv !!!

Dit terzijde … vandaag hadden we een mijlpaal … Vic zit (al van zijn 4 maand verwachtte ik dat het voor één van de dagen ging zijn, maar op de dag dat jij 7 maand geworden is, is het eindelijk zo ver)

“Eindelijk? Ge moet niet zoveel druk op uw kind leggen!!!” hoor ik u al denken.
Maar ja … ik meen het … EINDELIJK. Nu kan hij EINDELIJK gezellig met ons meetafelen, nu hoort hij er EINDELIJK helemaal bij!!! JOEPIE DE POEPIE

We zijn samen gaan zwemmen, en zij hebben er -denk ik- even hard van genoten dan Liv, Vic en mij.

Zwempamper vol kaka verversen (gelukkig deze keer geen lek in ‘t zwembad), wildwaterbaan met Liv, babybad met Vic (die zich trouwens als een vis in het water voelde … en dat voor zijn eerste keer), balspellekes met Liv (die weer niet wou delen met de andere kindjes), …

En dan ’s avonds samen nog een hapje eten en enkele pintjes drinken. Tegen acht uur trokken zij -vol verwachting en plannen- de avond in … en ik …. ik verlangde zo naar mijn zetel, mijn dekentje en mijne man om me tegen te vleien.

De laatste dagen bestaan vooral uit leuke activiteiten zoals restaurantbezoekjes, cinema, speeltuinen en zwembaden. (ik zal content zijn als ‘t weer avond is en ik me in mijn pyama onder het dekentje in mijn luie zetel kan vleien)

Maar in elk geval … de laatste dagen waren de moeite.

La Boya … voor wie van de Marokaanse keuken houdt … tapas, couscous of tagine in een leuk kader (dat we er onze halve vriendenkring tegenkwamen op onze romantische avond namen we er maar bij en zelfs dat de wijn pas kwam als ‘t eten al op was kon ons niet storen)

Sensunik … héél tof met een groep mensen met kinderen. De kinderen worden boven geanimeerd in het kinderparadijs en ze eten daar ook een kindvriendelijke menu en de ouders kunnen beneden lekker tafelen. Want lekker was het, en Livke … die vond het ook geweldig, haar hebben we van de hele avond amper gezien.

De helaasheid der dingen … nen aanrader, beste film van de afgelopen tijd voor mij. Dit is trouwens de eerste keer dat ik de film beter vindt dan het boek (dit kan ook wel liggen aan het feit dat ik het boek helemaal niet graag gelezen heb).

Speeltuin … Het Tivolipark is toch wel met stip de leukste speeltuin in Mechelen. Liv had het daar geweldig naar haar zin.
Kom mama, zegt ze dan, en Vic en ik moeten achter haar aandrentelen in de trein, het vliegtuig en de piratenboot. Liv kan ook een bullebak zijn, merkte ik. Ze deed het meisje Kyra, dat met haar wou spelen, huilen. Daarna echter werd ze vriendin van een jongen die zich niet zo snel liet doen (en die zo slim was om haar een koek aan te bieden in ruil voor speelgoed)

Subtropisch zwembad in Lier … daar gaan we sebiet plonzen met ome Wout en tante Sas. ‘t zal Vic zijn eerste keer zijn … en dat is toch altijd een beetje spannend.