Leuke (gratis) Tutorials

Naaien

Breien

Haken

Archief

Buttons

Bookmark and Share

Subscribe

Subscribe

Page Rank Check

Follow Anne_lyse on Twitter

Subscribe to Annelyse by Email

Verzamelde kilometers

2009: 287,0 km | 28u56
december 28,7 km
november: 42,1 km
oktober: 40,2 km
september: 10,8 km
augustus: geblesseerd
juli: 106,9 km
juni: 13.6 km
mei: 49.5 km

2008: 103.9 km | 11u24 + verloren data
2007: 431.6 km | 47u11
2006: 674.5 km | 70u07
2005: 382.1 km | 39u17
2004: 177.4 km | 18u17

Facebook

Google Friend Connect

Het kamp in woord en beeld

Voila … het kamp in een notedop

Kamp Samenvatting

Maar natuurlijk valt er ook meer over te vertellen
Wat een triest kamp

Botten, KW, nat, modder, oorontsteking, beren in de wei naast ons, stink, ne nagel om aan ons gat te krabben (WC-slot rechts onder)

Maar natuurlijk was het allemaal niet zo ellendig als het wel lijkt

Zeepkistenrace, groot kampvuur, zingen, luchtmatras=springkasteel, geitjes, superman, quad, in ‘t blootje in de beek, spelen op een berg stenen, dropping met fluovestjes, kaartlezen, onemanshow van de hulk, ons eigen bier

Wat gebeurt er???

1. Onze kinderen worden groot!!! (en wij worden oud, zoals Bjeurn wijselijk zegt, maar ik weiger te geloven)

Liv is al een echt meisje (ik kan bijna niet geloven dat ik zo’n groot kind zelf gemaakt heb) en Vic is baby-af (nu hij voorzichtig en sporadisch zijn eerste stapjes waagt heb ik geen enkel excuus om hem nog mijn babietje te noemen).

Allebei hebben ze morgen een grote mijlpaal voor de boeg … Vic naar zijn nieuwe kribbe en Liv naar de school.
Ik werd al emotioneel toen ik daarnet een voorraad drankjes en koekjes kocht voor in de boekentas.

Héhé … morgen nen dag congé … om te gaan blijten aan de schoolpoort (wat ik waarschijnlijk niet ga doen, want daar ben ik volgens mij toch iets te nuchter voor)

2. Wij waren op kamp

En u hebt een verslag tegoed

3. Ik ben dan toch ingeschreven in de naailes

En niet alleen, maar met de zus en 2 vriendinnen.
En het oude, antieke, lieve madammeke (dat we onze juffrouw mogen noemen) met het wollen gilletje verzekerde ons dat het niet oubollig maar zeer modern ging zijn.

4. Liv werd gisteren 3

Ze kan het zeggen EN tonen met de vingertjes (na veel oefenen zelfs zonder hulp van de andere hand). En ze kreeg al een fiets en een Spaans kleed (maar foto’s volgen pas als ook de schoentjes aangekomen zijn) en ze heeft nog veel tegoed.

De duiker en de kleine reuzin

duiker en kleine reuzin

Net zoals 600 000 anderen waren wij er ook.

Wij (de groten) waren onder de indruk van de reuzen… de kleintjes vooral van ‘t water in Park Spoor Noord.

Weer een kaka-incident

Den decathlon heeft ongeveer hetzelfde effect op mij als den ikea. Daarmee dat ik  daar ineens het lumineuze idee opperde ‘schat, ‘t zou super zijn als we nu vlug efkes naar den ikea gingen stofkes halen en ballekes eten’.

Nu ben ik al zo goed als 3 jaar moeder en toch was ik nog zo naïef.

Daar aangekomen besloten we Liv even in het ballenbad achter te laten, ‘t kind content en wij op ons gemak. 5 minuten echter kregen we al telefoon, Liv had kaka in haar broek gedaan.

En welle terug.
Ik trof daar aan
… een jong meisje die Liv niet vlug genoeg aan mij kon overhandigen en “c’est une catastrophe, c’est desastreux, elle est propre maintenant” mompelde
… een zakje met een kleedje en onderbroekje vol met kak
… en een huilende Liv die allesbehalve proper was, haar poep was nog vuil, aan haar benen hing kak en haar voeten hingen gewoon echt vol, zelfs tussen haar tenen. (ik snap eigenlijk echt niet hoe ‘t zo degoutant kon worden)

Gelukkig ben ik niet vies van kak en pis en sleur ik altijd met een loodzware zak met reservekleren (die eindelijk eens van pas kwam)

Alhoewel het er niet naar uitzag dat Liv die dag nog zou lachen,was ze na een uurtje over haar trauma heen.

“Weet je nog, dat je daarnet kaka in je broek hebt gedaan?” vroeg ik haar
Ja, vies hé!!! …. Stink” antwoordde ze me met een samenzweerderige blik in haar ogen.

Als ik de baas zou zijn van het journaal

Als ik de baas zou zijn van het journaal
Dan werd meteen het nieuws een heel stuk positiever
De hele wereld werd meteen een beetje liever
Want ik negeerde alle narigheid totaal

De grote mensen op ‘t journaal staan vaak te zeuren
Nou ja, dat zal soms ook wel best ‘s nodig zijn
Maar wat ik graag op TV zou zien gebeuren
Dat is nieuws waarvan je denkt: ‘Ha fijn’

Ken je Vicje, dienen blonde met zijn guitig lachje
hij verrastte héél de wereld op het onverwachtse
HOERAA HOERAA

en ineens zelfs 12 stappen, al deed hij nooit iets anders.
En zus, mama, papa … klapten in hun handen
HOERAA HOERAA

Liv en Vic, die slechte slapers, konden 3 nachten zonder
wakker worden en huilen… echt het is een wonder
HOERAA


Assortie

Assortie

Wij houden van assortie
ook al doet gij dat nie!!!

De kinders zeggen ‘nog ‘geen NEE …
mama …. da’s belachelijk met twee

Gesmokte Liv kijkt misschien wel boos
maar da’s omdat zij haar tut verkoos
en geen fotosessie wou
ze wou haar tut … en gauw!!!

En Vic met zijn te grote hemd
waar hij een beetje in zwemt
ziet hem gaan, ziet hem gaan
aanstekelijk enthousiasme dat steekt zelfs ons Livke aan

Windpokken


“Hij had de windpokken” verklaarde de crecheverpleegster.

Tja … wij klaar voor een weekendje hel.
Bjeurn was het al vergeten, maar ik doe dat mijn leven niet … Liv haar pokkenperiode was echt VERSCHRIKKELIJK!!!

En ja, Vic was ziek, hij leefde van perdolan tot junifen en omgekeerd.
Maar toch, waterpokken zonder water, die verdwijnen na een dag … dat zou te mooi zijn om waar te zijn.
Mijn conclusie (waar ik Bjeurn 2 dagen van heb moeten overtuigen, want hij gelooft natuurlijk eerder een verpleegster dan mij) … dit waren geen windpokken.

Maar wat het ook was, 2 dagen later velde het Bjeurn en nu deze er terug bovenop is, ben ik een vod.

Ik leef nu van dafalgan naar dafalgan … en allemaal voor niets, want het helse weekend dat staat nog op het programma (wanneer we ‘t het minst verwachten).


help … ‘t is ne kwajong

Kwajongen
16 maand is hij nu (bijna) en ‘t is nen echte kwajong geworden, de deugnieterij druipt eraf.

Stappen doet hij nog niet… hoewel hij onlangs 3 pasjes zette heeft hij geen zin meer om dat te herhalen. Waarom zou hij ook, al kruipend geraakt hij ook overal (op en onder … zoals op het schommelpaard waar hij dan begint op te schommelen, op de stoel om er dan weer direct af te gaan). Dat hij nu nog maar even wacht want ik heb met Bjeurn gewed dat hij nog niet zal stappen als we eind augustus op kamp vertrekken.

Zijn gedrag is typisch dat tweedegedrag… ondeugend, ongehoorzaam maar zo ubercute dat ge ‘t hem moeilijk kunt kwalijk nemen.
Als ik hem terecht wijs lacht hij eens super lief naar mij om daarna ongestoord weer te hernemen met wat hij bezig was.

In de creche is Vic ne pestkop, hij gaat liggen op de andere kindjes, trekt zich recht aan de andere kindjes. En maakt de verzorgster zot door altijd met de poort te rammelen (en als hij onder zijn voeten krijgt, kijkt hij naar de andere kindjes met een blik die zegt ‘kijk eens wat ik durf’)

Vrolijk is Vic praktisch altijd … behalve als hij ziek is (en dat is hij wel nogal veel) … maar voor de rest is hij ongetwijfeld het zonnetje in huis (nog zonniger dan onze welgeluimde wieda)

Praten en zingen … daar zou hij dan wel snel in zijn.
‘t kind vertelt héél den dag en zegt héél den tijd dat we moeten ‘kijke’. Ook het woord papa is nog steeds populair
En ook verdenk ik Vic ervan bestaande liedjes zingt en soms meen ik zelfs iets te herkennen.

Hondjes- schaduw- papegaaien- aapjesgedrag of hoe je ‘t ook noemt, daar kan je hem ook van beschuldigen. Waar wij ook gaan, Vic kruipt erachter. En imiteren, nazeggen … is ‘t liefste wat hij doet.

Zijn hobbies? Drummen … met ne lepel (liefst 2) op een bord ) -> zeer irritant ;-)
En zijn tutjes… die ziet hij zeer graag, als onze nachtbraker niet wil slapen leg ik hem in bed met één tut in de mond, één in het linkerpolleke, één in het rechterpolleke en een laatste naast zijn hoofd. En dan is hij meestal wel content.

En Liv en Vic, dat zijn twee handen op enen buik. Zoals die ene keer dat we in de zetel zaten en Vic ineens op Liv haar schoot kruipt en Liv haar armen om hem sloeg tot ze na een tijdje kreunde ‘mama, Vicje zwaar’

Eten … daar heeft Vic veel plezier van, aan zijn 6 tanden heeft hij genoeg. En we hadden nooit gedacht dat Vic nog zelf zijn papfles zou leren hanteren, maar sinds een maand doet hij zelfs dat. Meer nog, toen ik hem overlaatst zijn fruitpap zag binnenlepelen (‘t zou kunnen dat ‘t ne linkse is), zonder al te veel gemors, was ik wel héél verbaasd. Ik dacht altijd dacht dat hij kwa handenmotoriek een achterstand had … ik heb mijn manneke duidelijk onderschat!!!

Het slapen is nog steeds niet wat het moet zijn (en tegenwoordig valt/springt hij ook soms uit bed/over de rand … niet goed voor mijn moederhart) , maar ach ja … anders was hij perfect geweest en dat is toch maar saai !!!

Voor op de verlanglijst

Een deftig hemdjespatroon stond al langer op mijn verlanglijst en dat vond ik in de knippie van juni/juli 2010. (misschien ook een tip voor jou  Saar)

Maar kijk eens welke variatie er bij dat hemdjespatroon staat.

uit knippie juni/juli 2010

uit knippie juni/juli 2010

Is dees niet het allertofste pakskes ooit? Geknipt voor Vic, die zoiezo al het koddigste en schoonste ventje ooit is  (het is eigenlijk onbegrijpelijk dat ik nog nooit ben aangesproken met de vraag of ze mijn zoon mogen gebruiken in één of andere reclamecampagne)

Maar soit … ik ben dus verkocht!!!

I had a dream

Ik had een droom vanacht, ik droomde dat Vic kon stappen. En toen ik even later werd dacht ik … hé vandaag gaat hij stappen.

Dat vertelde ik daarnet aan de ontbijttafel (soms kan je de dingen maar beter direct vertellen, want daar achteraf mee afkomen is nogal stom)

En ja … wat deed Vic vandaag … hij zette zich recht uit het niets … en deed een stapje. Niet één keer, maar zeker vijf keer.

Slechts één stapje weliswaar, maar met dat begin zijn wij al zeer trots. Hé … misschien wordt Vic ooit nog wel een een marathonloper en ik een helderziende ;-)

Voila, nu ga ik mijn glazen bol even opblinken

Eén, twee, drie, vier … hoedje van papier

Hoedje van papier

Overdag kan hij toch zo schattig zijn

Eerste hulp bij jonge gevallen

‘t is weer ambiance, ten huize ‘koeka’.Het jongste kind slaapt niet meer en drijft zus, ouders en koeka tot wanhoop.

Koeka heeft echter wat snode plannetjes

Plan A:  Weg met het daglicht!!! Geen streepje is hem nog gegund.
Eerste hulp bij jonge gevallen
PlanB: iets met een hangmat

PlanC: ik ben benieuwd waar de koeka binnenkort mee afkomt (ge zou haast hopen dat de vorige plannen niet baten)

Kijk … bolletjes

Een hemd voor Vic

Ik had me voorgenomen niets meer voor Liv te maken … na hare stoot van de laatste keer.

‘t volgende ging voor Vic zijn, die jongen heeft tenminste nog geen eigen mening gekoppeld aan een slechte smaak … zeer gemakkelijk.

Ik wil Vic al de hele tijd een schoon hemdje maken, er liggen schone stofkes in mijn kast te blinken, maar wijs als ik ben besloot ik toch te beginnen met een stofje uit het goedkopere gamma.
In het boek ‘Weekend sewing’ haalde ik het patroon, maar echt onverdeeld gelukkig ben ik niet. Ik denk dat het nog een jaar zal duren eer Vic erin past (nogal wijd), en aan de kraag klopt er toch ergens iets niet.  Op zoek naar een beter patroon dus  … maar Vic zal er toch niet aan ontsnappen, hij zal het toch moeten dragen!!!

Toen ik Vic het de volgende morgen aanpaste, zei Liv … nee, voor Liv.
Omdat ‘t ventje erin zwom probeerde ik het toch eens bij Liv aan. “Mooi” zei ze zelfverzekerd “Kijk Vicje, bolletjes” voegde ze er trots aan toe.
Gelukkig heb ik haar kunnen overtuigen dat het voor haar een beetje klein is (dat het voor haar wat mannelijk is, zou ik haar toch niet aan haar verstand kunnen brengen)

PS. Ik ben zo verloren … mijn 2 fototoestellen hebben me in de steek gelaten, gelukkig zijn er nog gsm’s

PPS. Goei patronen voor jongenshemdjes ? Laat maar komen

Het toppunt van stoer

De dag nadat je een serieuze val hebt gemaakt met de fiets, er onbevreesd terug opkruipen.
Toppunt van stoer

Kijk mama … zonder handen!!!

En ‘t was echt wel een serieuze val, dat hemdje heeft hij enkel aan omdat ik geen T-shirt over zijn gehavende hoofd durfde trekken.

(Over stoer gesproken, de mama is dat in zo’n geVALlen helemaal niet)

De verhuis naar BHV

Zo gaat dat blijkbaar in BHV. Je kan stemmen op franstalige partijen en krijgt bijgevolg ook franstalige verkiezingsfolders (met linksonder toch nog een paragraaf in ‘t Nederlands) in de bus.
MR in BHV

Vic kan echter enkel nog maar Vlaams lezen.

Zo jong en al zo rechts

(PS. dit is spontaan ontstane situatiehumor en niet in scene gezet omdat wij extreem-rechtse sympathieën hebben. En de eerste afkorting van deze paragraaf is eveneens geen verwijzing naar ‘de partij’ )

Mama is het gePAPA beu

Het was best wel schattig
… ik kwam aan in de kribbe
… en toen Vicje me zag
… kroop hij ‘full speed’ (want stappen doet hij bijlange nog niet) naar met toe
… terwijl hij luid en stralend PAPA PAPA PAPA zei

Het is wel eens grappig
… als ik met mijn zoveelste poging bezig ben om mijn zoon het woord ‘mama’ te leren
… IK: “mama” Vic:”PaPa”
… en dan Liv die zich nog eens komt moeien
… en “Papa papa papa” ertussen gooit (… al een even grote grapjurk als haar papa)


Maar nu is mama haar geduld op
Mama is al dat gePaPa beu

en wacht ongeduldig op een welgemeende

MAMA

Schierongeval of onveilige situatie

Ik zag

…Vic, met zijn handje tussen de stijl en de deur aan de linkerkant
… Liv met de klink in haar hand

Schierongeval of onveilige situatie???? Da’s één discussie
Serieus verschieten!!! Da’s een feit.

Is Eddie There?

Eddie Cap
Vic met Eddie Cap
En ook ik maakte een pet dit weekend … want dienen kleine wittekop en de zon … geen goei combinatie.

Ik waagde me aan de Eddie Cap … een geweldig petje, met een duidelijke tutorial.
Aangezien het enige geschikte stofke een vermiljoentje was, besloot ik toch eerst een proefversie te maken met een €2/m stof.

En hieruit heb ik geleerd dat de flap best aan beide stofdelen verstevigd wordt en dat de flap ook best wat kleiner mag. Vic weigert het ding immers op te zetten als de klep langs voor staat.

Nu hopelijk nog eens de moed, tijd, energie en goesting vinden om in mijn eerste designerstofke te snijden.

Bjeurn vond de pet trouwens ook zo geslaagd dat hij er ook een besteld heeft, daarvoor dacht ik meer aan een bompa-stofke of zo’n stofke als in de tutorial, en misschien moet ik voor Vic ook wel zo eentje maken … want wij houden van assortie (ik alvast, mijn wederhelft … daar ben ik nog niet zo zeker van)

Den Afrikaan en de melkmeid

Assortie
“Allé, voor ene keer is ‘t goed”: zei Bjeurn toen ik onze kindjes van een assortie rok en broek voorzag.

Eerst maakte ik een broekske voor Vic … dat wat Afrikaanser toonde dan ik verwacht had.

Dan maakte ik een rokje voor Liv (die eigenlijk een broekje wou en teleurgesteld was, tot de moment dat ze ontdekte dat ze zakken had waar ze centjes in kon steken, dat verzachtte de bittere pil wat).

Voor  Liv maakte ik de Milkmaid Skirt volgens deze tutorial, in tegenstelling tot meisjesmama volgde ik de tutorial wel minutieus. Goedgekeurd en voor herhaling vatbaar.

De biais vond ik zo geslaagd dat ik de onderkant van Vic zijn broek knipte (was toch te lang) en in plaats van de zoom ook een blauwe biais aannaaide. Ik zag de broek direct een pak liever.

Schattig toch hé … assortie … ik ga dat meer doen

Lopen is sexy (hoorde ik op ‘t nieuws)

‘t was een geslaagde editie … den dagtrip naar de tweede leukste loopwedstrijd van ‘t jaar (aan de 20 km van Brussel kan ‘t voor mij toch nog niet tippen)

10 miles2 013

Eerst alle speeltuintjes van linkeroever bezocht, insmeren met zonnecréme,  gepicknicked, insmeren met zonnecréme, gaan supporteren bij de kindjes, insmeren met zonnecréme, en supporteren bij de 5k.
10 miles 008

En daarna was ‘t aan ons … de cameraman van ‘t VTM nieuws (die we uit een ver verleden nog kenden als een scoutsmaat) sprong gezwind met de camera over de dranghekkens om ons dan te filmen maar niet in het journaal te laten verschijnen. Na een interview met de gazet van Antwerpen vertrokken we.

10 miles 011
Even was het spannend toen Liv en Vic ruzie kregen na 5 minuten, maar dan belandden ze gelukkig weer in een passieve, vegetatieve modus …

Mezelf ging het de eerste 5km niet zo goed af. Zonneschijn is nefast voor mijn lijf, dat functioneert dan ineens niet meer … gelukkig verdween de zon even snel weer achter de wolken en vond ik mijn tweede adem terug.
Jammer genoeg was het mannelijke gedeelte van ‘de leuke bende’ tegen dan verdwenen met kids&kar. Veel heb ik bijgevolg niet geduwd.

Na 1u41 en met 26 km op de teller (alvast volgens de nikeplus die steeds maar grotere afwijkingen vertoont … ‘t was dus 16km) kwam ik aan. Ik had de eer om te lopen met de nummer van Elke Offergeld … een gekende in het milieu en als ik wou kon ik met mijn nummer 184 starten in het eerste vak. Dat heb ik wijslijk maar niet gedaan … ocharm die Elke trouwens, ze heeft dit jaar een héél slechte tijd in haar palmares staan.

Blog Widget by LinkWithin