Annelyse

Onze verhuis is een proces

Eerst openden we na 1,5 jaar terug het kot waar onze meubels in gestockeerd stonden en sleepten we alles naar binnen. Een hindernissenparcours over de nog niet volledig dichtgesmeten rioolgreppels, maakte het nog wat pittiger … doch, dankzij de helpende handen van mijn mama ging alles zeer vlot.

2 nachten later, waren ook de bedden geïnstalleerd en verhuisden we ook onszelf en de kinderen.

En geleidelijk aan, halen we ons gerief in het huis van ons mama weg (en hopen we dat we de kartonnen dozen sneller weggewerkt krijgen dan we ze aanvoeren), programmeren we de domotica, kopen we al wat we tekort hadden

 maar verhuizen is ook

eindelijk eens terug naar de IKEA kunnen gaan … met 2 wagens … om amper alles mee naar huis te kunnen krijgen.
Met mijn wagen open en Vic in de koffer van Bjeurn zijn auto gepropt, lukte het net.

Vuilnis dat niet wordt op gehaald, omdat ook de ophalers niet weten dat er terug leven is in dat huis (morgen tweede poging)

Beseffen dat je huis niet zo handig is, omdat de kinderen niet aan de klinken kunnen, en bijgevolg geen deuren kunnen openen.

Meubels die er na 1,5 jaar stockeren in een onverwarmde garage nog verbazingwekkend goed uitzien

Je huis toch handig vinden door zijn grote gang, waar wel héél veel bananendozen kunnen staan.

Jarenlang gegarandeerde aanwezigheid van kartonnen dozen om het papier en karton in buiten te zetten.

Telkens opnieuw zoeken naar ‘waar in godsnaam de plaats is van de borden’

Tandenpoetsen in de keuken

Oude schatten die tevoorschijn komen uit de dozen (maar eveneens dingen die je niet meer mooi vindt … zoals de kasten die absoluut niet meer passen in onze nieuwe woning, dingen waar je uitgegroeid bent … potjes / papflesjes, dingen die verouderd zijn … mp3speler)

Kaarsjes willen branden voor de gezelligheid, maar geen aansteker vinden om ze aan te doen

Een weegschaal die rare dingen aangeeft, maar uiteindelijk de waarheid in pacht blijkt te hebben…. Bjeurn is 6 kg afgevallen door de werken (ik heb echter blijkbaar niet hard genoeg gewerkt)

Kinderen die de eerste nacht te moe zijn om het uit te hangen en per uitzondering super flink doorslapen, om het de volgende avond te compenseren.

Volk ontvangen in een mest (en voor één keer kan het geen kwaad)

Een zoon, die ineens zo klein lijkt in zijn grote kamer

Een dochter, die zo content is met haar ‘dikke bed’

gigantisch veel werk, maar echt wel super (wel content dat we nog even congé hebben)

We zien het gebeuren … de werf verandert in een huis !!!

Vandaag smeerde ik de laatste olielaag op onze planché … 4 ruimtes, 90m², 3 lagen, 9 dagen na onze werkuren … hoewel ik oliën een leuk werkje vind en het eigenlijk best wel vlot gaat, bleek het toch niet te onderschatten werk. 3 lagen … da’s veel … zo hebben we de hele voorraad vodden van de mama en de schoonmama opgebruikt. En zo zijn onze knieën pijnlijk en zien ze wit van de olie (gelukkig is het geen rokskesweer … maar ik hoop toch dat het er snel afslijt)

Ondertussen plaatste Bjeurn de schakelaars en de stopcontacten en hebben we terug elektriciteit aan 1 stopcontact (en moeten we niet meer aftappen bij de werfkast van de buren)

Hopelijk komt onzen elentrieker nog eens uit zijn pijp, want de stopcontacten en lichten in huis zijn nog niet aangesloten, dit kan een obstakel worden voor de verhuis (die al enkele dagen uitgesteld is, maar hé … de kerstbomen staan er wel al)

De buren (oftewel de bouwheer) begonnen trouwens ook aan de heropbouw van onze muur van de voortuin, die ze vorig jaar ‘per ongeluk’ helemaal gesloopt hadden. Traag, maar gestaag … onze muur (die eigenlijk behoorlijk bouwvallig was voordat hij werd vernietigd door het gigantische sloopmachien) ziet er in elk geval al beter uit dan toen we het huis kochten. Een geluk bij een ongeluk, kan je dat dus noemen.

Een goede fee kwam onverwachts met haar stoommachien het huis stofvrij maken !!! Verdiep 1 en 2 zijn al spik en span. Ik bood de fee aan om dit wekelijks te komen doen met dienstencheques (ik heb er nog een heleboel die ik anders waarschijnlijk weer zal moeten laten annuleren), maar dit aanbod sloeg ze -vriendelijk maar kordaat- af. Jammer.

En kijk eens naar dit mooie sterretje … morgen staat hier een keuken op !!!

Spannend allemaal … nu beperken mijn taakjes zich voorlopig vooral tot ‘kuisen kuisen kuisen’ en ‘verhuizen’!!!!

Lang, lang geleden, toen ik nog naïef was, de dagen lang en kerst nog zeer ver leek … zei ik tegen Bjeurn.

“Bjeurn, ik wil dat onze kerstboom in ons nieuw huis staat”
waarop Bjeurn
“Schat, als dat zo belangrijk is voor u, wil ik daar wel een kerstboom zetten” 

Hoe staat het nu met de kerstboom? … dat is een vraag die we tegenwoodig nogal eens horen.
Wel, wij hebben ondertussen twee boompjes. Liv en Vic hebben ze gedecoreerd en het eerste dat verhuisd op 23 december zullen deze bomen zijn. Of wij dezelfde dag nog zullen volgen, lijkt elke dag onwerkelijker.
Doch, dit houdt ons niet tegen om hiernaar te blijven streven.

Bjeurn ontpopte zich tot een slavendrijver (ik ben de slaaf) en de kinderen veranderen ‘s nachts in monsters.
Mijn leven is voor de moment niet zo gemakkelijk

De vloeren zijn ondertussen allemaal afgeschuurd … en het schuurmachien is gesneuveld.
De living is lijmvrij (dit hangt nu in mijn haar) maar in iets minder goede staat dan we oorspronkelijk dachten. Tijdens de uuuuuuuren dat ik heb zitten schuren, droomde ik al volop van een nieuw vloertje met visgraatmotief. (werd geklasseerd onder fase 11).
Maar terug naar de harde realiteit, volgende week starten met het oliën van de vloeren, hopelijk gaat dit wat vlotter.

Onze chauffagist voorspelde voor vandaag 16° (en we bereikten zelfs 16,5°C) … HOERAAAA!!!
Weer een milestone bereikt !!! En ook aangenaam bij onze laatste eindsprint naar de verhuis.

Onze brievenbus is gestolen, dus als iemand een witte brievenbus met nr.1 erop tegenkomt … gelieve me een seintje te geven.

Ondertussen maken wij voor een laatste keer stof, alvorens te proberen onze werf stofvrij te krijgen. (ik kan me echt niet inbeelden dat dat ooit zal lukken, maar binnen enkele weken hopen we toch zover te zijn) 
De planché van de slaapkamers en de living wordt afgeschuurd. Een werkje dat ik eerder leuk vind, doch trager gaat dan gehoopt en ergonomisch niet zo ideaal (toch niet als je het kantjesmachine bedient).
En ondanks de uren en uren dat we 100 000-en nageltjes uit de vloer hebben getrokken, blijken er nog minstens evenveel in de planken achtergebleven te zijn.

Nu nog beslissen of we gaan beitsen, vernissen of oliën. Tips mogen altijd worden achtergelaten in de commentaren.

Wij zijn over het algemeen niet zo’n hulpvragers, maar sinds wij de eindsprint inzetten, zijn we echt op zoek naar oppassers.
Babysit mogen we niet zeggen want …. ‘ik ben wel geen baby hé mama *roloog*’.
Wie in een ‘willekeurig’ weekend in december nog een voormiddag, namiddag of hele dag in gezelschap van onze kinders wil doorbrengen, mag zich zeker melden.
Alvast bedankt aan miss Subtiel om onze kroost vandaag onder haar hoede te nemen.

Toen we klonken op 2011 wist ik het al … 2011 wordt een ongelooflijk kl*tejaar. 2012, dat werd mijn jaar. En nu dat 2012 nadert hebben we de laatste rechte lijn richting verhuis ingezet.
Nu tellen enkel nog maar de kinders, ‘t werk (ah ja, want het geld blijft rollen) en de verbouwingen … en hopelijk kunnen wij dan kerst vieren rond een kerstboom in ons eigen huis.

‘t zal nog een uitdaging zijn, want van ons verlof blijft niet zoveel meer over, we zijn ook afhankelijk van anderen (en we weten hoe aannemers zijn) en er is gewoon nog veel werk (waaronder aan de nutsvoorzieningen, zeer cruciaal dus)
Als we verhuisd zijn, zal ‘t zoiezo nog wat kamperen zijn … de badkamer is pas voor in januari, de muren schilderen mogen we zelfs nog niet (het voordeel van gepleisterde muren, die moet je héééél lang laten drogen), en voor al de rest van de afwerking hebben we gewoon nog geen tijd of geld.

Kamperen dus … gelukkig dat Bjeurn en ik jarenlang in de scouts gezeten hebben.

Ondertussen houden wij ons bezig met, het verwijderen van schimmel van de deuren, het graven van sleuven (Bjeurn), het dichten van barsten in de plafonds met Renoband, wachten we op de schrijnwerker, den elentrieker, de loodgieter, de tegelaar … en hebben we nog een ellenlange todo-lijst.

Het toekomstige huis is immers echt nog een werf … ik kan me echt niet inbeelden hoe ik het ooit stofvrij zal krijgen.

Wat er van deze blog zal worden, dat weet ik nog niet. De naaisels, loopverslagen, recepten …. en alle andere zaken voor mensen met teveel tijd, zullen hier waarschijnlijk even verdwijnen.
Misschien wordt dit wel tijdelijk een verbouwblog, trakteer ik jullie af en toe op een fototje, of misschien heb ik wel helemaal geen energie meer om  nog iets te publiceren.

Wens ons veel geluk

Er zit een man op ons dak !!!

En ik kon al een blik werpen op de nieuwe logia en ramen !!!

Binnen een maandje ziet onze buitenkant er al vééél schooner uit

Na lang wikken en wegen besloten we niet enkel de zuilen, maar ook de schouw van de middenplaats te liquideren.

Tot iemand ons de lumineuze tip gaf, de schouw niet gewoon naar ‘t stort te brengen, maar op kapaza te koop aan te bieden.
En zo geschiedde … schouw op kapaza … en een dag later verkocht voor de vraagprijs en de kopers kwamen hem nog zelf afbreken.

Ik weet niet met wat ik het meest content ben, het geld (altijd mooi meegenomen als je aan ‘t verbouwen bent) of het feit dat de schouw een tweede leven krijgt (ik ben nogal nostalgisch over ons huis)

Een katrol is handig … daar niet van.

Maar als je besluit om toch 2 verdiepen van hun bezetsel te ontdoen
en je hebt al de ervaring dat uit een kleine kamer 32 zakken bezetsel komen
dan moet het sneller.

En nu zijn wij trotse eigenaars van een heuse stortkoker bestaande uit 10 kokers.

Het bevestigen ervan bezorgde me werkelijk kiekevel (… gelukkig dat mijne man een echte held is)
Maar de hartkloppingen en bibbers waren de moeite waart … ne stortkoker … da’s nogal een gerief sè!!!