Annelyse

… gaan Marjan/Tom op tijd zijn om ons naar ‘t vliegveld te brengen?

… zal Livje het leuk vinden in het vliegtuig, en zal ze 3 uur zoet blijven?

… gaat Liv haar eerste stapje zetten op Portugese bodem?

… zullen we nog kunnen zwemmen daar in Portugal?

… zal de auto in tussentijd veilig zijn?

Wij hebben der in elk geval zin in.

Akke akke TUUT TUUT weg zijn wij

Daaaaaag

Ondanks al de regen, ons fototoestel dat het begeven heeft, Liv die ziek is vertrokken, was het kamp echt leuk. Binnen twee jaar schrijven we ons weer in.

Op ons gemak zijn we woensdag vertrokken en de kampsfeer zat er al snel in. Koken op houtvuur, kampvuurtjes, ‘s morgens de opening, het voelde aan als een echt kamp. Enkel de HUDO’s, het wassen in de beek, de koelputten ontbraken, maar daar was denk ik niemand rouwig om. Met het ouder worden ben ik al wat meer op mijn luxe gesteld en die warme douches waren zalig.

Het weer had denk ik niet slechter gekund. We zijn aangekomen in de regen en terug vertrokken in de regen. Dag 3 was zeer spannend. Een bui die hevig begon en maar bleef duren, zorgde in een mum van tijd dat het terrein zeer drassig werd, de rivier bijna uit zijn oevers stroomde, greppels rond de tenten moesten gegraven worden, de fouragetent onder water stond, onze tent lekte waardoor onze gastvrouw is moeten evacueren en Liv haar bedje nat was. De kinderen vonden dit echter  geweldig. De ganse namiddag hebben ze in de regen zitten spelen, helemaal nat. Voor Livke was ‘t iets minder, voor een kruiper is ‘t niet ideaal, kruipen in ‘t gras zat er zeker niet meer in. Gelukkig hadden we een groot gebouw ter beschikking waar we een groot geïmproviseerd park maakten.

35 kinderen en volwassenen waren er mee. Leuk om iedereen eens wat beter te leren kennen, want het feit dat je een scoutsverleden van 10-tallen jaren deelt wil niet zeggen dat je elkaar goed kent.

Livke heeft op ‘t kamp ook héél goed geslapen, zelfs een keer het klokje rond, wat ze thuis nooit doet. Van Miro hadden we een mummyslaapzakje gekregen en Livke heeft het daarin zeker niet koud gehad.

Voor de rest is Liv goed verzorgd geweest. Els en Fien hebben we gebombardeerd tot haar “kamp-petemoei”. Een titel waar Els niet zo content mee was

De tricot-slen blijkt nog bruikbaar, welliswaar niet ideaal, voor ons 10kg plussertje.

Nog twee keer slapen, nog één dag werken en wij vertrekken op kamp.

Totaal onvoorbereid, lijkt wel. ‘t komt ineens zo dichtbij, terwijl ik normaalgezien al twee weken op voorhand een lijstje klaarheb, zal ‘t nu last minute zijn. Vanavond héél de avond op trot geweest. Het bijeenzoeken van de verkleedkleren, het inpakken van al Liv haar gerief, paraplu’s, botten, …. allemaal zorgen voor morgen.

Het weer baart ons ook wel een beetje zorgen.
Op HLN.be  voorspellen ze in Amel respectievelijk 15 °C met regen, 18°C en bewolkt, 17°C met regen en 18°C bewolkt.

Gisteren hebben we trouwens Miro en zijn ouders op bezoek gekregen. Zij gingen enkele weken geleden op oudscoutskamp en ze kwamen verslag uitbrengen. Wat blijkt, ook bij hen was het verschrikkelijk slecht weer. De bodem van de wei kon het water gewoon niet slikken en ze zijn welgeteld 24 uur op kamp geweest. Na een dag waren al alle kleren van Miro nat, ‘t was dus echt geen doen.

Ons voordeel is wel dat we ook nog een gebouw hebben op ‘t terrein, waardoor we toch droog kunnen zitten.

Pff, ‘t zijn vermoeiende dagen geweest. Ik denk dat ik de eerste kampnacht samen met Livje in bed kruip.

Ondanks al mijn bedenkingen, heb ik der SUPER veel goesting in !!!

De kogel is door de kerk, wij gaan in augustus op (oud)scoutskamp. Eerst zagen we het helemaal niet zitten met ons Liv, maar als zelfs Karen en de Lens het zien zitten met Seppe en het dan 3maand oude kindje, dan doen wij ook mee. (Lens, je hebt ons overtuigd)

Liv is deze avond bij de moeke gebleven terwijl wij naar de oud-scouts gingen, en toen we haar kwamen afhalen zagen we ineens een andere Liv. Ze was nen helen babbel aan ‘t doen tegen de moeke.

Kraaien dat doet Liv al lang, maar babbelen deed ze ervoor eigenlijk praktisch nooit, en zeker geen 5 minuten aan een stuk.

‘t was alweer de laatste dag van onze huwelijksreis, die hebben we afgesloten met een dinertje met cava op een leuk terras (in de schaduw, want in de zon was het te warm). Niet te geloven dat we enkele uren later weer in de vrieskou stonden. In het vliegtuig is alles weer vlot gegaan. Liv heeft amper iets gemerkt van ‘t stijgen en ‘t landen. We vlogen op Schiphol en de mentaliteit is er blijkbaar toch iets anders dan in België. Zo probeerden ze ons weer voor te steken bij ‘t inchecken. In de heenreis hebben we het zo gelaten, maar nu hebben we er toch iets van gezegd. Als je dan denk dat de voorsteker zijn excuses aanbiedt, heb je het mis. We werden een beetje uitgescholden dat WIJ te ongeduldig waren. Tja …. even tot 10 tellen.

Liv heeft deze vakantie weer dingetjes bijgeleerd. Normaal, maar voor ons toch zo speciaal. Ons meisje wordt zich bewust van haar charmes en ze heeft haar een verlegen charmant lachje aangemeten. Het spelen met haar beestjes gaat ook al veel vlotter en ze slaagt er zelfs soms in haar tut terug in haar mond te steken.

Een schone dag vandaag, vollembak zon en 25C. Zalig. Iedereen zo goed als genezen dus terug op stap. We zijn naar de hoofdstad gereden, hebben terrasjes gedaan en zijn eens goed gaan shoppen voor Livke. Liv’s nieuwe boddy heeft welgeteld 3 seconden geleefd, tot Bjeurn deze met harde hand wou opendoen en ‘t stofke het begaf.

Twee baxters van 500 ml, verschillende volgekotste lakens, …. verder mocht Liv in de late namiddag eindelijk naar huis. Content dat de papa was!!! Jammer genoeg werd hij later op de avond het volgende slachtoffer.

Op zoektocht naar een gezellig restaurantje zijn we ’s avonds op een wel heel erg stijl wegje beland. Zo smal dat er praktisch niet te keren was, super kronkelig en ‘t bleef maar stijgen. Op ne bepaalde moment trok onze Clio het niet meer en stonden we stil. Enige oplossing was achteruit laten bollen en terug naar beneden. Amai, ik heb nog nooit zone schrik in den auto gehad. Content dat Liv nog zo klein is dat ze ‘t allemaal niet besefte… Anders had ik me vrolijk moeten houden en doen of er niets aan de hand was (en dat kon ik op die moment echt niet).