Annelyse

Ons huwelijk is misschien nog maar leer, maar onze relatie is sinds gisteren zijde.

Dat ze om op te eten is … dat vind ik zeker
Maar haar zo gruwelijk verminken … dat zou zelfs ik niet doen

“Wie heeft in je oor gebeten” vroeg ik haar. “Koeka” zei ze zelfverzekerd.
… Moeke, jij hebt iets uit te leggen

En om het helemaal compleet te maken heeft Liv’s nichtje Aurélie ook eens goed in haar kaak gebeten, met eveneens weliswaar minder blauwe tijdelijke verminking…
“Wie heeft in je wang gebeten” vroeg ik haar. “Rune” zei ze zelfverzekerd.

Hierbij acht ik het als bewezen, mijn kind is het zoetste en het lekkerste … ze is om in te bijten !!! (En hierbij is het ook bewezen dat ‘t niet is omdat ze eindelijk deftig kan praten, dat ze de waarheid vertelt)

Niet luieren
Niet tv-hangen
Niet naaien
Niet lopen

Maar klussen … vanavond was het tegelen (en nog niet eens in mijn eigen kot)

PS. Wie vindt de tegelnaden

En binnenkort … nog veel meer van dit

Op de zolder van een verzamelaar kom je héél wat tegen. Saaie dingen, leuke dingen, merkwaardige dingen, maar vooral veeeeel dingen.

Klik op foto voor vergroting

1. De allerschattigste suikerklontjes die ik ooit gezien heb
2. Porseleinen disney vingerhoeden
3. Poster met Jezus
4. Knuppel op koeien mee dood te slagen. Denk ik aangezien er “mort aux vaches” opstaat
5. 2 dozen Tiny boeken
6. Gigantisch veel blikken dozen
7. Vingerhoeden
8. Nog vingerhoeden
9. En postzegels allerhande, binnenlandse, buitenlandse, gestempelde en ongestempelde. Zoveel postzegels dat ik niet denk dat ik in mijn leven ooit nog een zegel ga moeten kopen. Ik heb een levenslange voorraad 5BEF, 30BEF, 6,5BEF zegels. (en ge kunt die dus niet inruilen hé, wel verder gebruiken, ik zal dus veel brieven moeten sturen)

en dan bespaar ik u nog de briefkaarten, boeken, bierviltjes, 4 schildersezels, kaartspelen, strips, lipjes van melkskes, de papieren verpakking die rond citrusvruchten zit, 2 plasitficieermachines, 2 boormachines, tonnen papier, 3 scheerapparaat-en-zaklamp-in-één en nog veeeeeel andere dingen.

Vette dinsdag, acht uur ’s avonds.

Ik heb buikpijn, voel me vet en ongezond. Ik ben er echt ‘over’ gegaan vandaag. Morgen zal de weegschaal waarschijnlijk de bovenste alarmgrens aanwijzen.

Ik kijk al uit naar die 40 dagen zonder chocolade en zoetigheid.
Wist je trouwens dat zondagen niet gevast moet worden, daarmee dat de vastenperiode feitelijk 46 dagen bedraagt, omdat de zondagen niet meetellen (had ik dat maar geweten in die 2 vastenperiodes dat ik de alcohol bande)

Uit ervaring weet ik dat ik na 2 dagen vergeten ben waarom ik ook weer zo naar de vasten smachtte, daarmee dat ik blij ben dat ik niet alleen ben. Annava en aanhangsels gaan mee deze uitdaging aan.

En u … u doet toch ook mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd Gedeelde smart, is halve smart.

Goei tradities zijn er om in ere te houden, zo is er vandaag vette dinsdag.

En op vette dinsdag bakt de schoonmama wafels voor de hele familie, de vrienden  de buren. Iedereen mag aanschuiven … zeer gezellig.

En daarna op aswoensdag begint de vasten.
2 vastenperiodes ben ik een geheelonthouder geweest op vlak van alcohol, maar na 2 zwangerschappen zie ik dat niet meer zitten. Deze keer zweer ik de chocolade af.

En u … wat laat u tijdens de vasten? (niets is natuurlijk ook een goed antwoord, want ja …. jezelf kwellen, waar is dat nu goed voor)

En als u me nu wilt excuseren, ik ga nog een koetjesreep eten.

Meestal sta ik in de file, dus heb ik er niet al teveel last van

Maar als ik word ingehaald door al de camions, merk ik toch dat er iets niet normaal is

PS. iemand heeft me ingefluisterd dat er op de E19 tussen Mechelen en Kontich geen snelheidsbeperking is.

“Al is het vrouwtje nog zo arm, bij lichtmis zet zij haar pannetje warm”

… mmm, lichtmis, pannenkoeken ….

Gaan zwemmen … ik heb er een hekel aan … allé, dat zwemmen is leuk, maar dat ‘gaan zwemmen’ … pure ellende

De zwemzak maken … zoveel om mee te nemen en aan te denken … ellendig … precies of we vertrekken op reis

De groepskotjes waar je (wat ik helemaal niet begrijp) geen gebruik van mag maken

Aanschuiven voor een babykotje (wat nog meevalt voor het zwemmen, maar na de zwembeurt helemaal niet leuk)

Gewriemel in het kot, kinderen die eronderuit kruipen, die de deuren opengooien als ge juist in uwe pure staat

die euro die je in het kaske moet steken en natuurlijk niet meehebt

het kaske dat natuurlijk te klein is om je sporttas in te proppen

lopen op gladde vloeren wat gegarandeerd leidt tot een valpartij met het nodige gebleit dat daarbij hoort

het wassen achteraf in een overvolle douche met pisstraal

handdoeken die op de grond in ‘t nat moeten liggen wegens gebrek aan een bankje of iets anders hoog en droog

terug aankleden, natte haren, warm, moe …

pfff, ‘k word al slechtgezind als ik er terug aan denk.

Gelukkig stond er ne VIC op de parking

STAND

Gekiekt:

VIC-110

VIC-730

VIC-970

Gemist: 2 stuks -> waarvan 1 vandaag … zeer frustrerend

Maar nu … graag ne LIV

Vloeken … dat deed ik toen ik mijn wagen daar op de parking zag staan met een lekke band.

Toen ik in een slakkegang naar het naftstation reed hing mijn wagen al merkelijk scheef en al mijn achterliggers claxonneerden of flashten naar mij. Plan A “band oppompen en doorrijden leek toch niet zo geschikt”

Dit kon er nu echt niet bij … ik spendeer al genoeg tijd in die wagen en voor nekeer dat ik op tijd thuis ‘moest’ zijn.
Ik was van plan even in mijn wagen te blijten terwijl ik op de pechverhelping wachtte (mijn favoriete blijtplaats ‘de wagen’ maar dit geheel terzijde), maar ik vond snel een beter -en al even vrouwelijk- alternatief. Een pakje snoep twee pakjes snoep in ‘t tankstation kopen en in tussentijd wat emo-eten!!!

Mijn redder-in-nood kwam er snel door en had mijn wiel op nen hip-en-ne-wip vervangen en wees me erop dat dat stuk metaal in mijn band ‘de snodaard’ was.
Nog snel een foto als bewijsmateriaal getrokken, want mijn macho collega’s (die waarschijnlijk denken dat een vrouw niet zo goed kan rijden, laat staan parkeren) dachten natuurlijk allemaal dat ik me lompweg had lekgereden op de betonblokken die onze parkeerplaatsen markeren (ik dacht het in elk geval, maar mijn zelfvertrouwen is hierbij terug hersteld)

En tot overmaat van ramp spotte ik vandaag nog VIC-053 en trok ik een foto …. die op niets trok (en bijgevolg niet meetelt in mijn verzameling)

Een plasje links en een plasje rechts … santé!!!

Omdat ik van Bjeun mijn fiets niet gewoon bij de fietsenmaker mocht binnendoen (tja, van mij zou hij zijn broeken ook niet bij een kleermaker mogen laten inkorten), wou ik hem eens verrassen/impressioneren en zelf mijn remblokjes vervangen. Manman, wat een klucht.

Wat hebben we geleerd

1. ‘t is niet omdat er een G op uw remblokjes staat, dat je gewoon 4 G’tjes kan bestellen … neen, je moet er één afvijzen en meenemen naar de winkel. (G is dus blijkbaar geen type)
2. ‘t is niet omdat je fiets niet meer remt, dat je remblokjes afgesleten zijn … je kan ze bijregelen
3. Als je te hard aanspant, dan remt je fiets constant
4. Als je pech hebt, springen je ‘beide’ remkabels
5. Als de nood het hoogst is … heb ik nog altijd mijne man (nadat Bjeurn eerst eens hartelijk gelachen heeft, is hij nu mijn fiets aan ‘t herstellen)

BTW: Wordclouds zijn zo leuk

De winter is en blijft mooier op den buiten. Het viel dus ongelooflijk mee dat we er gegijzeld werden door de sneeuw.

Een lift krijgen door een tractor met een slee aan vastgebonden … dat overkomt je enkel op ‘den buiten’

De liefde voor ons dorpje van weleer is er nog steeds … en misschien leidt een grote droom ons ooit terug naar daar.

Ik heb een mamakapsel … EEK
Je bent toch een mama, denken jullie waarschijnlijk (terecht)
Ja inderdaad … maar dat wil niet zeggen dat ik er moet uitzien als een mama
Net zoals een geitewollesok er best ook niet uitziet al een geitewollesok (wees dat dan toch stiekem)

Carte blanche geven was ontzettend dom
… en zeggen, neen het moet niet meer in een staartje kunnen was verschrikkelijk ondoordacht.
Living on the edge … niets voor mij … voor ge ‘t weet zit ge met een bommakapsel in de zetel sokskes te breien (ik ben al goed op weg)
Speldjes, diadeems,  haarbandjes … alles wordt hier terug bovengehaald, met als gevolg dat ik er nu uitzie als een K3 (Kannelyse … Josje is er niets tegen)

Héhé … als u mij nu wil excuseren … ik ga wat verder wenen!!!

Wees gerust, dat laatste was om het nog wat dramatischer te maken.
MamaLyse gaat haar huishouden wat verderdoen #tgroeitwelweer

Gisteren kreeg ik een reeds opengescheurde enveloppe met een post-it opgeplakt
… “sorry, ik dacht dat het voor mij was” (de onderbuurvrouw heeft een vrij gelijkaardige naam aan de mijne).
‘t zal gepikt hebben toen ze merkte dat deze 2 mooie bloemenbroches niet voor haar bestemd waren

Ik vind ze geweldig mooi, en ook héél schoon afgewerkt, zowel vanvoor als vanachter (zelfs het kaartje van schoon vanachter, helemaal af dus)

Ik moet er geen tekeningentje bij maken dat ik ze vandaag al direct aan mijn bloes spelde om te gaan werken. (gecombineerd met een blauw bloesje dat er achteraf bekeken mee bleek te vloeken, maar om 6u ’s morgens had ik dat niet zo opgemerkt)

Tot mijn grote verbazing kwam er van de (alle van het mannelijke geslacht) collega’s geen reactie op de bloem … zelfs geen flauw grapje (waar ik me natuurlijk eerder aan verwacht had dan aan een compliment)

Tijdens de lunch besloot ik ze wat uit hun tent te lokken.
Wat vinden jullie van mijn bloem? vroeg ik (in het frans)
“Original”, zei mijn Waalse collega beleefd. (“Original” is volgens mij het franse equivalent voor “speciaal”, waarmee de mannen eigenlijk bedoelen dat ze ‘t maar niks vinden)
De Vlaamse collega’s waren minder subtiel …een blauwe bloem, mompelde de ene misprijzend … zolang ze maar niet overspringt naar mij, grapte mijn buurman

Maar gelukkig trek ik me het allemaal niet aan, ‘t is niet dat zij uitblinken in goede smaak *terug met een dikke vette knipoog*
Ik vind ze geweldig, merci Eloleo

Voila, dit was weer een nutteloos verhaal om uw weekend mee in te gaan

Ik moest er ineens aan denken … dit gedicht dat mijn mama jaren geleden -toen ik nog thuis woonde en vreselijk slordig was- voor me had afgeprint.

Toen grappig en nu ook nog zeer herkenbaar.

Mijn moe zeurt altijd aan mijn kop,
van: ‘Ruim je kamer nou eens op.
Ik vind bij jou in elke hoek
wel sokken of een spijkerbroek,
of blikjes Cola, stapels strips,
computergames, geplette chips,
een tas voor school, een tas voor sport.
Als jij een keer volwassen wordt,
spring ik een meter in de lucht.’
Ze pakt een vuile trui en zucht.
Mijn moe is meestal slechtgeluimd,
maar ik ben altijd opgeruimd.

Marjolein Kool

De dag van ons Livke geboren was, was niet de mooiste van ons leven.

Bij een zwangerschap van 36 weken (zwangerschapsvergiftiging) en een baby van 3kg verwachtten wij geen problemen … maar die bleken er wel te zijn. Waarschijnlijk juist omdat ze zo zwaar was.

Direct na de geboorte werd Liv met de ambulance naar de neonatale van het UZA gebracht … wij konden enkel huilen en haar in een aparte ambulance achterna gaan.

Haar longetjes konden het blijkbaar nog niet aan.

Liv’s gezondheid verbeterde gelukkig héél snel.

Wat begon met allemaal buisjes, volledige beademing, verdoving, sondevoeding, …  eindigde in … reeds thuis na 7 dagen neonatale en 1 dag gewone kliniek.

Achteraf gezien is alles goedgekomen, je ziet echt niet aan Liv dat het een prematuurtje is (36 weken is ook niet meer ‘zeer’ prematuur natuurlijk) en we hebben een excuus om het op te steken dat ze alles op haar gemak doet.

Toch zal ik niet snel vergeten hoe hard het me destijds aangreep. Pas na Vic zijn geboorte (die perfect was, alhoewel een bevalling zeer doet natuurlijk) heb ik het echt achter mij kunnen laten.

Daarmee dat ik de dag van het vroeggeboren kind (wat laat weliswaar) even in de kijker wil zetten.
Want Liv is geboren op 36 weken, maar er zijn andere gevallen.
Livs buurmeisje … geboren op 25 weken … ze woog 600gram bij de geboorte en zat al 4 maand in  de neonatale (en mocht nog niet direct naar huis).
En dan natuurlijk Lara … met haar hebben we zo meegeleefd, meegehoopt dat het allemaal goed zou komen … we zijn haar nog niet vergeten.

Ik wil nog even de Vlaamse Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen vermelden. Zo weten ouders van couveusekindjes, en dus niet enkel prematuurtjes, dat er een vereniging bestaat die hen steunt en info kan geven.

“en met mijnen dop kwam ik niet toe, dus dacht ik … ik zal maar gaan werken” vertelde ze me een week geleden.
Mijne frank had toen al definitief moeten vallen.

En dit is hoe ze vandaag de pompbak achterliet, niet gekuist en nog rommeliger dan toen ze bij ons toekwam. Ik zou nog andere vuile plekjes kunnen tonen (onder het park, de zetel, het bad, den douche…), maar ik zou niet willen dat jullie denken dat ik in een zwijnenstal woon.
De tas koffie in de pompbak is trouwens van haar. Die heeft ze (zonder te vragen) gezet met onze koffiepads en onze senseo (die ze dan ook nog verkeerd heeft gebruikt)

Nadat we tot de conclusie zijn gekomen dat er niet met nat gekuist is, dat het bad, den douche, de kranen, de vuilbak, een deel van de keuken … en alles wat ik nog vergeten ben niet gepoetst is. En erger nog … dat ze een uur te vroeg is vertrokken (gelukkig hadden we juist niet genoeg dienstencheques, dus krijgt ze er voor vandaag ene minder) en dat de TV blijkbaar heeft opgestaan.

Wel na dit alles dus … hebben we besloten dat ze niet meer moet terugkomen.

Ander en beter … wij dus maar weer. Want dat ga ik wel duidelijk maken aan het dienstenchequenbedrijf, dat ze iemand met goede referenties moeten sturen, oftewel helemaal niemand.

Met hulp van mijn schoonzussen hebben wij een grote pampertest gedaan. Een prijs/kwaliteit vergelijk … want ge geeft toch veel geld uit aan die dingen … en we zijn nog niet direct uit de pampers.

De beste prijs/kwaliteit ging met stip naar de pampers van de Lidl… die zijn ‘nog’ beter en ‘nog’ goedkoper dan die van het kruidvat.
De slechtste prijs/kwaliteit ging met stip naar nr1 van carrefour, ze zijn van plastiek, ze scheuren af bij het aandoen, ze vallen af (wat héél grappig was, we waren op verplaatsing en ineens stond Liv daar met har pamper op haar voeten) en ze absorberen niet goed.
Ik vond echter dat we het pak toch moesten opgebruiken …. maar die dingen zijn zo slecht!!!

En nu … zijn ze voor mij kleinkinderen … jaja Liv heeft 2 babies ondertussen, een meisje en een jongen. Nog naamloos. Ze is er nog niet zo handig mee … zoals je ziet op de foto’s … maar ze ziet ze (soms) wel graag.