Annelyse

Kindjes die na 6 weken doorslapen … zoveel chance hebben we nooit gehad.

Liv, dat was een regelrechte ramp, pas op haar 22 maand ofzo (toen Vic dus al geboren was) sliep ze goed. En dan heb ik het niet over, een tutje gaan insteken, maar over hysterische buien, nachtelijke wandelingen, autoritten, bumbasessies, … slapen op de luchtmatras, bij Liv in ‘t kleine spijlenbed, niet slapen, wisselen van de wacht … we hebben het allemaal meegemaakt.
Meermaals hebben we gefantaseerd over de vondelingenschuif… maar nu het te laat is (‘t kind kan hare naam ‘Wiv’ al zeggen, weet dat papa ‘bjeujen’ is, de broer ‘Tic’, de mama ‘mama’ en de poes ‘jujius’ . En dat ze in Mecheje woont!!! )
Gelukkig voor ons dus … dat het beter gaat … nu we ze niet meer straffeloos kunnen dumpen.

Vic deed het dan héél wat beter. Doorslapen was er tot voor kort ook niet bij, maar 3 keer opstaan voor een tutje in te steken en de derde keer ‘t kind mee in ons bed leggen volstond meestal om hem stil te krijgen.
Ge zou denken, die hebben toch niet te klagen, en feitelijk is dat ook wel zo, maar toch … gaan slapen met het gedacht dat het tot de volgende morgen is, is toch altijd leuker.

Maar nu, sinds een week heeft Vic iets zeer belangrijks geleerd, dat hij gewoon mag verderslapen als hij ’s nachts wakker wordt. Met als gevolg dat hij nog wel weent ’s nachts maar zelf terug kan inslapen. Wij moeten ten hoogste nog enkele keren de tut insteken.
Vic heeft al een hele week in zijn eigen bedje heeft geslapen. Doorslapen komt in zicht, ik kan niet wachten om hem naar Liv haar kamertje te verbannen.

En hierbij krijgen alle -ergerlijke- moeiallen, lik op stuk.
Laten wenen (zoals zij altijd voorstellen) … dat ze dat maar met hun eigen kind doen. Ik laat het mijne geen uren huilen (ik heb het feitelijk wel al gedaan toen ik moe en ten einde raad was, en dat baatte toen ook niet) en bij ons komt het uiteindelijk ook wel goed.

En als het dan al een nachtje niet lukt, dan kruipen we er gezellig bij.

‘t was de dag van de waarheid vandaag bij Kind en Gezin. Althans, voor mij was het toch héél belangrijk. Over Vic maak ik me weinig zorgen maar bij Liv waren er wel wat aandachtspuntjes.

Met Vic was alles weer héél goed. ‘t is ne lange smalle … gewicht tussen P25 en P50 en zijn lengte op P90!!! Geen wonder dat de mensen hem 2 maand ouder schatten. Vic zijn afgeplat hoofd begint terug wat ronder te worden en we moesten er ons geen zorgen om maken, ‘t zou er wel terug uitfloepen. Geen kind met een helmpje voor ons dus.  Vic heeft vannacht voor de verandering nog eens doorgeslapen (ik denk dat dat toch al wel 5 keer gebeurd is ofzo), maar dat blijkt zeker niet abnormaal voor kindjes onder de 6 maand. Och ja, ne goeie slaper was leuk geweest, maar Vic is Vic en da’s niet zo erg …. een Liv ’s nachts … dat was rampzalig, maar ik moet zeggen dat ook dat betert (soms slapen we nog wel eens bij haar, maar nu ze een groot bed heeft is dat niet zo’n opgave meer.

En dan ons Liv.
Wat ons het meeste zorgen baart is haar gewicht. Liv zit met haar gewicht immers boven de P97 curve. Gelukkig is ze de laatste keren met haar lengte van P25 naar P50 tot nu P75 curve gesprongen. ‘t kind is kwa gewicht nog wel wat meer boven de curve gaan liggen, maar aangezien ze zo gegroeid is, is haar ‘BMI’ (voor zover ge daar bij kindjes over moogt praten) er wel op verbetert. En P75, P97 ligt nu ook niet zoo ver meer van elkaar hé.
‘t is niet dat ons Livke zoveel snoep en tussendoortjes krijgt (integendeel, de stumperd) maar ze eet gewoon graag en veel. Op de kribbe hebben ze ons deze week zelfs aangesproken omdat ze niet meer wisten wat te doen, als andere kindjes 2 boterhammen kregen, vraagt Liv er 4. Tja … we gaan er toch blijven op letten. Maar niet ten koste van alles natuurlijk, op een feestje krijgt Liv net als de andere kindjes een sapje en een koekje … net als de rest … zo slecht zijn we ook nog niet.

Liv haar kromme o-benen zouden stilaan moeten veranderen naar x-benen. Een beetje aandacht is geboden om te kijken of ‘t ook echt gebeurt tussen dit en een half jaar. Maar nog niets problematisch, Liv heeft geen krommere benen dan een ander kind, dus ik wel er geen opmerkingen over horen (en zeker niet van wildvreemden).

Het praten lukt ook nog niet zo vlot, Liv maakt nog geen zinnekes en haar woordenschat is nog vrij beperkt. Toch maakte de dokteres zich daar ook niet druk over, als ze al op ‘t potje kan plassen (ze is nog niet droog hoor, maar op de kribbe is ze wel de primus, ook de oudste, maar dit ter zijde) komt dat praten ook wel. Björn en ik waren trouwens ook niet de snelsten op dat vlak.

En dan de toren bouwen … Liv is duidelijk de dochter van 2 ingenieurs … ze bouwde een toren en wist niet van ophouden. Al de 20 blokken (allé, ‘t waren der 10 ofzo, maar dat maakt me niet minder trots) op elkaar zonder om te vallen.  That”s my girl!!!

Kind en Gezin … ik snap niet waarom iedereen er zoveel commentaar over heeft … niets dan lof hier.

PS. Het was wel héél grappig dat Liv zo verlegen was bij de doktores dat ze zo weinig mogelijk bewoog en niet meer reageerde. Precies van “als ik niet meer beweeg ziet ze me misschien niet”

En de nachtrust is nog niet hoe ze moet zijn… en wel om volgende reden.

Liv slaapt vanaf gisteren in een groot bed. Ze is nog jong, ik weet het, maar ‘t is uit noodzaak. Vic is uit zijn wieg gegroeid en hij moet erin.

Ons mademoiselle was wel trots dat ze in haar grote bed mocht liggen en ‘t inslapen ging -tegen mijn verwachtingen in- zeer vlot.

Maar een groot bed wil zeggen … veel plaats … wat resulteert in … een grote zoekactie als de tut verdwenen is. (huilbui 1)
En een groot bed is hier ook … geen rand meer … wat -zoals verwacht- resulteert in … uit het bed vallen (huilbui 2)

Dus om 4u ben ik bij Liv bij in bed gekropen (niet zo pedagogisch, ik weet het, maar ik ben moe … ik heb al mijn 4e koortsblaasje in evenveel weken en dat valt niet weg te schminken)

Gelukkig is supermama tegenwoordig zo slim om wat vroeger in bed te kruipen en kan ze er nog wel tegen … maar toch … benieuwd wat volgende nacht brengt … zou het niet mogelijk zijn … doorslapen … allebei?

Dat Vic nog niet doorslaapt … daar kan ik best mee leven. Hij is immers nog zo klein en hij slaapt trouwens goed, hij wil gewoon tussendoor nog wat eten.
Dat het goedkomt met Vic, daar ben ik vrij gerust in.

Maar Liv … da’s een andere zaak.
De laatste tijd is ‘t weer hysterie troef.
‘t is warm geweest, da’s waar maar zo is er altijd wel iets.

Ge moet ze laten wenen, zeggen ze me constant … maar laten jullie je kind uren wenen? Want dat doet ze gegarandeerd en daarna is ze zo opgefokt dat ze zeker niet meer slaapt.
Een ritueel … dat hebben we
Een lichtje … dat brandt
Knuffels … twee lieve knuffels liggen bij haar
Een liedje … elke avond juist voor ‘t slapen, al een jaar aan een stuk hetzelfde lied.

Ik weet het gewoon niet meer … ik word er zo moe van (en ik begin er stress van te krijgen)

En ondertussen schreeuwt Liv al een uur, ik probeer haar te negeren en hoop dat ze stopt. Ik heb gewoon geen zin om deze nacht ook uren aan haar bed te zitten tot ze eindelijk wil slapen.

Ik vrees dat er geen gouden tip naar ‘t doorslapen bestaat, dat we ons er gewoon bij moeten neerleggen dat Liv ne slechte slaper is en dat ze er wel zal uitgroeien. Joy!!!

Update: Na 4 keer shhht roepen aan de deur, 1 tevergeefse troostpoging door Bjeurn en 2,5 uren verder nog steeds groot lawaai. Maar tenslotte na nog een grote beker water ad fundum (ge krijgt daar dorst van, van zolang te schreeuwen) … kwam er rust.

Surprise, surprise … Liv slaapt tegenwoordig weer niet zo goed.

Tegenwoordig hebben we elke keer wel een excuus voor haar moeilijke slaapgedrag.
De vier weken voor de bevalling had ze last van haar vier kiezen die juist doorkwamen.
Na de bevalling was ze helemaal hare kluts kwijt.
En nu …. heeft ze precies schrik in ‘t donker. Want ’sssht’ fluisteren en de deur op een kier zetten (zodat er wat licht binnenschijnt) blijkt te helpen.

Hopelijk komt er binnenkort eens een eind aan het verzinnen van die excuses!!!

héhé … bij Vic maak ik in elk geval de fout niet meer om te hopen dat hij op zijn 5kg zal doorslapen (wat was ik toch naïef anderhalf jaar geleden)

Met de tweede op rij heb ik al een paar truukjes gevonden om een huilbaby te troosten.

Dit lijstje aanvullen wordt zeer op prijs gesteld.

1. In buiklig op jou leggen
2. Tutje (Vic was gelukkig na twee weken al aan de tut, bij Liv was dit pas na drie maanden)
3. Draagdoek (Wat een aankoop … de tricot slen … een aanrader voor iedereen. Liv en Vic hebben hier al uren in doorgebracht)
4. Stofzuigen (raar maar waar, maar Liv stopte met wenen zolang ik  stofzuigde, jammer genoeg begon ze terug te krijsen van zodra de stofzuiger terug werd uitgeschakeld. En ja …  ook bij Vic werkt de stofzuiger, vandaag uitgetest)
5. Nen evidente … rondrijden met de wagen
6. Een milieuvriendelijkere en goedkopere variant op nr 5… rondrijden in de buggy/koets
7. Schudderen, schudderen en blijven schudderen (… in de koets, in je armen, in de relax…)
8. Borstvoeding (Een portie borstvoeding om te kalmeren durft ook wel eens te lukken, maar er wordt toch aangeraden 3 uur tussen elke voeding te laten om de baby zijn maagje te laten rusten. Doch op sommige momenten breekt nood wet. Maar toch wel opgepast dat je op den duur niet als levende tut fungeert)
9. De mobiel van Tiny Love (Voor 15 minuutjes stilte is de mobiel van Tiny Love een geschenk uit de hemel. Deze speelt 15 minuten en gedurende deze 15 minuten was Liv haar reflux even vergeten en geboeid door de beestjes. Dit was voor mij het uitgelezen moment om een douche te nemen. Valsspelen en de mobiel nog eens aanzetten dat heeft bij Liv echter nooit gepakt.)

Aangezien Liv nog steeds een zielig hoopje ellende was en om de 10 minuten wakker werd van een hoestbui mocht ze nog een nachtje bij ons op de luchtmatras slapen.

Het eerste deel van de nacht was Liv nog een zielig brokje, het volgende uur sliep ze ineens een héél stuk door en opeens was ze opmerkelijk wat beter. Zoveel beter dat ze precies in zichzelf dacht …. “Wat ben ik toch een uilskuiken, ik lig hier als een onnozel te slapen terwijl ik me bevind op een SPRINGKASTEEL”… het vervolg laat zich raden. Liv aan ‘t springen op de matras en mama en papa moe en kriekel.

Dus ja, Liv is de nacht geëindigd waar hij begonnen is, in haar eigen bed.

Om 8u40 werden wij wakker en Liv had gene kik meer gegeven. De angst sloeg me natuurlijk weer om het hart. Maar neen, ze is nog rustig aan ‘t ronken (‘t is ondertussen zelfs 9u30), de vermoeidheid van 2 slechte nachten en 1 slechte dat aan ‘t wegslapen.

Volgens mij is de genezing begonnen.

Zal ik u nooit meer kunnen uitslapen? Vroeg ik me vorige week nog af.
Het antwoord is ondertussen gekend. Natuurlijk kan dat, als je ziek bent.

Vandaag een record sinds ik tot moeder gekroond werd, tot 11u30 in mijne nest.

De dag van de beloningen vandaag.

Liv heeft de mama en de papa beloond voor de zware week, door maar liefst te slapen tot 9u !!!!!!
We werden toch niet zo gerust wakker, babyfoon stuk of erger, iets met ons Livke aan de hand?

Neenee, toen we op haar kamer kwamen was Liv rustig aan ‘t spelen met haar knuffels. En toen ze ons zag begroette ze ons met een stralende glimlach en een gezichtje vol snottebellen waar haar haar lekker in vastplakte.

Als beloning zijn we dan maar met z’n allen gaan zwemmen. We hebben wel nog de beginnersfout gemaakt om geen bal mee te nemen (jaloers dat Liv was op de andere kindjes) en een zwemband was ook wel handig geweest. Maar ‘t was leuk, de schuif af was geweldig, spetteren in het water was leuk, …

Straks nog eens meter en bompa bezoeken en een lekker stuk taart eten en ‘t is nen dag zoals het altijd in de weekends zou moeten zijn. Eén en al feest

Een zware week.

Het begon vrij onschuldig. maandag werd Liv om 5u45 wakker. Niet abnormaal leek ons, na de omschakeling naar winteruur.

Het ging echter van kwaad naar erger, ’s avonds geraakte Liv niet meer in slaap en ’s morgens werd ze zelfs al om 5u wakker.

Gisteren was mademoiselle Daems klaarwakker (en slechtgehumeurd) om 3u45. Waar eindigt dat? Na nutteloze pogingen tot sussen en in slaap wiegen!
Juist ja, Liv en de mama samen in Liv’s bedje. Niet comfortabel, dat verzeker ik u, met z’n tweeën in een bed van 1m20 op 60.

Ondertussen denken we al lang niet meer dat dit allemaal de impact is van ‘t winteruur. Liv heeft vorige week immers haar eerste stapjes gezet en ondertussen oefent ze meer en meer. Met haar mini-pasjes ontdekt ze de wereld. En dat zal waarschijnlijk wel invloed hebben op haar slaap.

… er was een tijd dat ik het winteruur geweldig vond, een héél uur extra om langer te slapen.

Maar met een kindje in huis is het winteruur niet meer zo’n geschenk. Hoe vertel je dat kindje immers dat ze een uurtje langer mag slapen?

Uit voorzorg hebben we besloten ipv zaterdagnacht, de klok pas zondagvoormiddag terug te draaien. Met als gevolg dat we tot 7u55 konden slapen ipv tot 6u55. ‘t is ‘t gedacht dat telt hé.

Impressies van Lissabon

Lissabon is een mooie stad, toch heb ik er mijn hart niet echt verloren.
*De stad ligt er een beetje verloederd bij, de charmante gebouwen worden niet onderhouden en grafitti door beginners vind je op praktisch elke muur.
*Schrijnend is ook het grote aantal bedelaars, die meestal ook nog gehandicapt zijn.
*En op vlak van toegankelijkheid hebben ze in Lissabon nog veel werk. Borduren zijn liefst zo hoog mogelijk, zonder helling. De paden zijn super smal en staat er geen auto op geparkeerd, dan staat er wel een vast vuilbak in ‘t midden gepland.
*De metro heeft poortjes voor gehandicapten en koetsen, maar deze worden niet zoals de andere met de kaart geopend, neen, daarvoor moet je iemand roepen. Tja, eigenlijk geen probleem want een rolstoelgebruiker geraakt toch niet met de trap tot aan die poortjes.

Maar om met een positieve noot te eindigen
*de mensen waren zeer vriendelijk en vooral tegen kindjes.
*We hebben super lekker gegeten (de restauranttips van de reisgids volgen doen we vanaf nu altijd).
*Voor de “hasjies-gebruikers” is het ook gemakkelijk dat je dit op de hoek van elke straat kan kopen, zelfs met je vrouw en kind op stap word je regelmatig aangesproken.
*Voor te shoppen moet je niet naar Lissabon gaan, maar ik heb er wel héél schoon schoentjes voor €20 gekocht (omdat deze zo goedkoop waren, tel ik ze niet bij mijn kwota voor dit jaar)

En Liv?

Het slapen ging niet zo vlot, tussen 21u en 24u was ‘t speeluurtje in ons bed, de laatste nacht heeft Liv echter geprobeerd de nacht door te doen en heeft ze ‘t tot 3u30 getrokken. Wonder boven wonder lijkt ze thuis terug in haar normale ritme te vallen.

Liv was zot van de bidet, zeker nadat ze ontdekte dat er ook een kraan op stond.

De bugaboo heeft Lissabon (en wandeltocht door de bossen naar ‘t kasteel van Sintra) overleefd. Wij concluderen hieruit dat het een klassekoets is. (enkel het beste voor onze prinses).

De hilarische momenten

Liv heeft ons twee keer duidelijk gemaakt dat het niet slim is om haar vlak na ‘t ontbijt in bad te steken, dit is blijkbaar het tijdstip dat ze grote toilet moet.

Omdat we vloeistof meenamen in de handbagage (Liv’s melk) moest Bjeurn hiervan drinken om te bewijzen dat dit echt babymelk was. Zijn gezicht ging van verbazing (toen hij moest drinken), naar walging (terwijl hij dronk)

4 nachten slapen wij al in de living op de luchtmatras met volgend resultaat

nacht 1: verslag in deel 1

nacht 2: Liv is braaf gaan slapen en heeft héél de nacht doorgeslapen.

nacht 3: Vanaf 22u tot 23u30 was Liv weer ontroostbaar, maar we hebben haar op haar eigen kamer gehouden en uiteindelijk in ‘t slaap gekregen. ’s nacht nog één keer moeten opstaan voor ‘t tutje.

nacht 4: Het duurde een uur voor Liv in ‘t slaap lag, terwijl ze duidelijk moe was. Als ik haar in mijn armen pakte lag ze na 5 seconden in ‘t slaap.
’s nachts had ik een zwak moment. Toen ik moest opstaan om hoestsiroop te geven had ik echt zin om haar bij ons te leggen… zo zielig ziek. Maar ja, dat zouden dan 4 zware nachten voor niets geweest zijn. Uiteindelijk is Livke na haar siroopke terug snel in slaap gevallen.

Vanavond terug ons eigen bed uitproberen

Dat Liv geen goede slaper is, is alom geweten.
Tegenwoordig maakt ze ‘t weer te bont. Rond halftwaalf wordt ze wakker in een hysterie dat het niet meer normaal is. Als wij een tutje aanbieden, smijt ze deze gewoon de grond op en huilt (en roept en tiert) er verder op los. Kalmeren lukt niet en ten einde raad nemen we haar dan maar mee in ons bed. Vanaf het moment dat ze in onze kamer komt is ze weer één en al lach en pakt ze haar tut zelf terug uit onze handen.

Wij hebben dus een donkerbruin vermoeden dat het kind héél goed beseft dat hysterisch huilen garantie geeft op “bij de mama en de papa in bed mogen”.

Onze slaapkamer is echter helemaal niet kind-proof (wij slapen in een soort duplex, onderaan de dressing en boven een compartiment zonder leuning waar enkel plek is voor een bed. In afwachting tot de trap, staat er nu een ladder) en als Liv bij ons ligt zijn Bjeurn en ik helemaal niet gerust.

Gisteren hebben we dus besloten om actie te ondernemen tegen deze slechte gewoonte om Liv in bed te nemen.

De luchtmatras in de living geïnstalleerd (kwestie van die ladder niet constant te moeten doen) , wij waren de klaar voor.
Liv ook, om elf uur was ‘t al zover. De hysterie begon. Na drie pogingen, 2 uur gekrijs, een klein flesje melk, ettelijk veel slaapliedjes, rondlopen in de kamer met Liv in onze armen, ‘t installeren van een comfortabele stoel en een dekentje in haar kamer is ‘t gelukt. Liv kalm en in ‘t slaap gekregen.

Vanmorgen hebben we haar natuurlijk uitvoerig gecomplimenteerd dat ze zo mooi heeft geslapen.

‘t is 1-0 voor de mama en de papa.
Niet dat we denken dat Liv het nu al opgeeft, maar wij zijn klaar voor de strijd. Desnoods slapen we een hele week beneden op de matras.

Mooi om 20u gaan slapen, ‘t mooi op waar te zijn? Inderdaad, om 22u30 was het hysterie troef en nu zit mademoiselle hier vrolijk rond te kruipen, zich recht te trekken aan de zetel en hierop trommeltje te spelen.

Wat ook wel lastig is, nu Liv zo mobiel geworden is, is dat ze zich rechttrekt in haar bed. Schoon blijven liggen is er dus niet meer bij. En de volgende stap is waarschijnlijk uit haar bed kuipen. Ik hou mijn hart al vast.

Soit, moeder en dochter kruipen samen in bed.

Slaapwel

Als je dochter niet wil slapen
al twee uur krijst
haar bij jou nemen niet helpt
en slaapliedjes niet goed genoeg zijn.

Als je te einde raad de kinderwagen neemt
het huilen je nader staat dan het lachen
je de stad gaat verkennen
haar blauwe ogen open blijven
er op de koop toe nog oorverdovend vuurwerk buiten is

EN dan een man op je weg zegt
“‘t is wel een beetje laat om te gaan wandelen met zo’n kleintje, hé madammeke”

DAN ONTPLOF JE TOCH WEL BIJNA*

MAAR

als je je weg vervolgt
een papa tegenkomt met een kinderwagen
en een kindje dat ook nog wakker is
en die zegt “ik ga even wandelen want ze wil niet slapen”
je even met de papa meeloopt
samen wat klagen
ineens merkt dat de oogjes toe zijn

Je thuis aankomt
het kleine meisje in haar bed kan leggen
zonder dat ze wakker wordt
en een kwartier later nog steeds slaapt

DAN BESEF JE DAT HET ALLEMAAL LUXEPROBLEMEN ZIJN

*BTW: Ik ben trots op mezelf dat ik toch niet ontploft ben.

Sinds Liv haar eigen kamertje heeft, slaapt ze merkelijk beter door.  We kunnen de nachten, dat we niet meer uit ons bed moeten, zelfs niet meer op twee handen tellen. Super dus.

Wel vrees ik dat Liv -zoals haar papa- zeer weinig slaap nodig heeft. Zoals vandaag, het is nu halfelf ’s avonds en mademoiselle is nog vrolijk aan ‘t spelen in de zetel. Ze wil niet slapen, ze ziet er niet moe uit, geen gewrijf in de ogen… ‘t is ook niet dat ze lastig is.  Maar echt normaal lijkt me dit toch niet. Zeker niet als ik hoor dat andere kindjes het klokje rond slapen.

Bij Liv daarentegen is ‘t een vicieuze cirkel, hoe minder ze slaapt, hoe beter ze lijkt tegen te kunnen.

Maar ja, ze is niet lastig, we zullen het maar klasseren onder “luxeproblemen”

In de loft lijdt iedereen aan een slaaptekort. De grote schuldige …. “LIV”. Het slapen in haar nieuwe kamer gaat haar echt nog niet af. Waarop ze overdag veel slaapt en om de vicieuse cirkel te sluiten, ’s nachts dan weer niet moe is. Om halftwee in bed en om tien voor zeven eruit…. Wij zijn moe!!!

De living die valt nogal mee, Liv’s eetstoel aan de grote hoge toog is best wel OK, de kartonnen dozen in de living zijn leuk…

maar die slaapkamer… even omschrijven… De enige kamer die al praktisch volledig is ingericht, wit met een lila muur, bedje met een mooi muggennetje errond en leuke beestjes erin, speeltapijtje op de grond, knuffeltjes die zitten op een balkje en kijken naar Liv’s bed, een kastje vol speelgoed en boekjes, vlindertjes…

maar die slaapkamer… die valt dus wat tegen, slapen was er deze avond niet direct bij. Na 4 pogingen zijn Liv en de mama maar op de zetel in slaap gevallen. Morgen hopelijk beter

Zoals je leest, ‘t is dus zover, Liv heeft een eigen kamer. Dat heeft zijn voor- en nadelen.

Voordeel: niet meer wakker bij elke huil (waarna ze terug rustig en vredig verder slaapt).

Nadeel: tut terug steken is een hele onderneming (enge ladder wegens “nog geen trap in de slaapkamer, dus er staat een trapladder die beter een meter hoger was geweest”) en ’s morgen samen snoezen is er niet meer bij (zie de ladder), dus de dag begint vroeger en minder gezellig.

Foto’tjes volgen zeker nog, slaapwel

Doorslapen!!!!