|
|||||
Vriendjes
|
Toen wij ons huis kochten, kregen we de meubels die er nog in stonden (al een chance niet al te veel meer) erbij. En sommige zaken verdienen echt hun tweede leven, zoals bijvoorbeeld deze spreuk … er zit verdorie veel waarheid in … geluk vind je in jezelf. Een week zijn we ondertussen verhuisd … een drukke week … een toffe week … met vele feesten die toffe kado’s brachten, die ons lieten verlangen naar sneeuw … waarin we ontzettend veel dozen uitpakken (en nog niet helemaal rond zijn) … waarin we al veel volk ontvingen
en cupcakes bakten in de nieuwe oven, uit een nieuw kookboek (tof kado)
… we merkten dat het beste vuurwerk te zien is vanuit ons dakraam
… en gingen nog eens met het hele gezin op stap (naar de zoo) en ook naar de crocswinkel, die we goed plunderden, want wij zijn crocs-fans (en zeker in de solden) Een week voorbij … en we voelen ons al goed thuis (ondanks al het werk dat nog moet gebeuren) Onze verhuis is een proces Eerst openden we na 1,5 jaar terug het kot waar onze meubels in gestockeerd stonden en sleepten we alles naar binnen. Een hindernissenparcours over de nog niet volledig dichtgesmeten rioolgreppels, maakte het nog wat pittiger … doch, dankzij de helpende handen van mijn mama ging alles zeer vlot. 2 nachten later, waren ook de bedden geïnstalleerd en verhuisden we ook onszelf en de kinderen. En geleidelijk aan, halen we ons gerief in het huis van ons mama weg (en hopen we dat we de kartonnen dozen sneller weggewerkt krijgen dan we ze aanvoeren), programmeren we de domotica, kopen we al wat we tekort hadden maar verhuizen is ook eindelijk eens terug naar de IKEA kunnen gaan … met 2 wagens … om amper alles mee naar huis te kunnen krijgen.
Vuilnis dat niet wordt op gehaald, omdat ook de ophalers niet weten dat er terug leven is in dat huis (morgen tweede poging) Beseffen dat je huis niet zo handig is, omdat de kinderen niet aan de klinken kunnen, en bijgevolg geen deuren kunnen openen. Meubels die er na 1,5 jaar stockeren in een onverwarmde garage nog verbazingwekkend goed uitzien Je huis toch handig vinden door zijn grote gang, waar wel héél veel bananendozen kunnen staan. Jarenlang gegarandeerde aanwezigheid van kartonnen dozen om het papier en karton in buiten te zetten. Telkens opnieuw zoeken naar ‘waar in godsnaam de plaats is van de borden’ Tandenpoetsen in de keuken Oude schatten die tevoorschijn komen uit de dozen (maar eveneens dingen die je niet meer mooi vindt … zoals de kasten die absoluut niet meer passen in onze nieuwe woning, dingen waar je uitgegroeid bent … potjes / papflesjes, dingen die verouderd zijn … mp3speler) Kaarsjes willen branden voor de gezelligheid, maar geen aansteker vinden om ze aan te doen Een weegschaal die rare dingen aangeeft, maar uiteindelijk de waarheid in pacht blijkt te hebben…. Bjeurn is 6 kg afgevallen door de werken (ik heb echter blijkbaar niet hard genoeg gewerkt) Kinderen die de eerste nacht te moe zijn om het uit te hangen en per uitzondering super flink doorslapen, om het de volgende avond te compenseren. Volk ontvangen in een mest (en voor één keer kan het geen kwaad) Een zoon, die ineens zo klein lijkt in zijn grote kamer Een dochter, die zo content is met haar ‘dikke bed’ gigantisch veel werk, maar echt wel super (wel content dat we nog even congé hebben)
Naarmate de verhuis dichter bijkomt, zien de kindjes het ook stilaan zitten. Zo geeft Liv een rondleiding aan de mensen en zegt. Dit is mijn kamer, ik krijgt een ‘dikke bed’ … zodat haar Aurélie bij mij kan komen slapen (vertelt ze trouwens tegen iedereen) Vic vindt het allemaal OK. Hij heeft de nieuwe keuken al verkend, hij antwoordt “ja” op de vraag of hij ze mooi vindt (en heeft ook bewezen dat het kot helemaal nog niet stofvrij is) Maar het was niet altijd zo Destijds toen Bjeurn ‘s weekends altijd werkte, vroeg ik regelmatig “Gaan we nog eens kijken naar ons huisje?” Of als Liv weer over haar feestje bezig was en ik zei: “Dan kan je dat doen in ons nieuwe huisje”, waarop Liv: “neen, liever ergens anders” Of Liv gewoon recht voor de raap: “Ik vind ons huis stom, daar is geen badkamer” Ik zie Liv trouwens …. maanden geleden nog eens op werfbezoek (elentrik net geslepen, de muren nog niet bezet) “Mama, papa, is mijn kamertje al mooi geschilderd?” In elk geval … de kinderen kijken ernaar uit … en wij ook !!! Niet meer horen “Papaaa, ga je werken voor je baas, of in het huisje?” En eindelijk tijd voor ontspanning en ons lijstje “Wat gaan we doen als we verhuisd zijn” beginnen af te werken!!!! We zien het gebeuren … de werf verandert in een huis !!! Vandaag smeerde ik de laatste olielaag op onze planché … 4 ruimtes, 90m², 3 lagen, 9 dagen na onze werkuren … hoewel ik oliën een leuk werkje vind en het eigenlijk best wel vlot gaat, bleek het toch niet te onderschatten werk. 3 lagen … da’s veel … zo hebben we de hele voorraad vodden van de mama en de schoonmama opgebruikt. En zo zijn onze knieën pijnlijk en zien ze wit van de olie (gelukkig is het geen rokskesweer … maar ik hoop toch dat het er snel afslijt) Ondertussen plaatste Bjeurn de schakelaars en de stopcontacten en hebben we terug elektriciteit aan 1 stopcontact (en moeten we niet meer aftappen bij de werfkast van de buren) Hopelijk komt onzen elentrieker nog eens uit zijn pijp, want de stopcontacten en lichten in huis zijn nog niet aangesloten, dit kan een obstakel worden voor de verhuis (die al enkele dagen uitgesteld is, maar hé … de kerstbomen staan er wel al) De buren (oftewel de bouwheer) begonnen trouwens ook aan de heropbouw van onze muur van de voortuin, die ze vorig jaar ‘per ongeluk’ helemaal gesloopt hadden. Traag, maar gestaag … onze muur (die eigenlijk behoorlijk bouwvallig was voordat hij werd vernietigd door het gigantische sloopmachien) ziet er in elk geval al beter uit dan toen we het huis kochten. Een geluk bij een ongeluk, kan je dat dus noemen. Een goede fee kwam onverwachts met haar stoommachien het huis stofvrij maken !!! Verdiep 1 en 2 zijn al spik en span. Ik bood de fee aan om dit wekelijks te komen doen met dienstencheques (ik heb er nog een heleboel die ik anders waarschijnlijk weer zal moeten laten annuleren), maar dit aanbod sloeg ze -vriendelijk maar kordaat- af. Jammer.
En kijk eens naar dit mooie sterretje … morgen staat hier een keuken op !!! Spannend allemaal … nu beperken mijn taakjes zich voorlopig vooral tot ‘kuisen kuisen kuisen’ en ‘verhuizen’!!!!
Kinderen … soms leren ze een nieuwe uitdrukkig … en moeten ze deze precies een tijdje ‘te pas en te onpas’ gebruiken om deze uitdrukking hun eigen te maken. Zo had Liv de fase ‘laat mij gerust’ Liv: Mamaaaaa, mamaaaa Nu is het weer iets nieuws … elke discussie breekt ze af met de zin … “Weet ge wat … het maakt niet uit!!! Maar vanmorgen hadden we dit gesprek Liv: Nog 5 keer en we verhuizen naar ons nieuw huisje hé En dit was tevens de eerste keer dat ze -met haar nieuw geleerde uitdrukking- zeer intelligent uit de hoek kwam.
Lang, lang geleden, toen ik nog naïef was, de dagen lang en kerst nog zeer ver leek … zei ik tegen Bjeurn. “Bjeurn, ik wil dat onze kerstboom in ons nieuw huis staat”
Hoe staat het nu met de kerstboom? … dat is een vraag die we tegenwoodig nogal eens horen. Bjeurn ontpopte zich tot een slavendrijver (ik ben de slaaf) en de kinderen veranderen ‘s nachts in monsters. De vloeren zijn ondertussen allemaal afgeschuurd … en het schuurmachien is gesneuveld.
Lijmresten, dat krijg je er dus niet zomaar afgeschuurd … ellendig … echt ellendig … en afsteken is geen optie … dat lukt ook niet. En vermits ik 23 december heb uitgeroepen als -al dan niet realistische- verhuisdag, is elke dag meerwerk, ook gelijk aan … wat meer provisoir verhuizen … of misschien zelfs niet kunnen verhuizen. ‘t zijn hier vermoeiende dagen, ten huize koeka!!! En de kinderen hebben er denk ik ook stress van, want ook die slapen niet goed meer (ook dat nog!!!!!) Wel moet ik jullie danken voor de reactie op de vorige post. Ik had immers super veel schrik voor het oliën van de vloer en durfde dat niet aan, maar nu gaan we toch daarvoor. Bedankt voor jullie insteek!!!
Onze chauffagist voorspelde voor vandaag 16° (en we bereikten zelfs 16,5°C) … HOERAAAA!!! Onze brievenbus is gestolen, dus als iemand een witte brievenbus met nr.1 erop tegenkomt … gelieve me een seintje te geven. Ondertussen maken wij voor een laatste keer stof, alvorens te proberen onze werf stofvrij te krijgen. (ik kan me echt niet inbeelden dat dat ooit zal lukken, maar binnen enkele weken hopen we toch zover te zijn)
Nu nog beslissen of we gaan beitsen, vernissen of oliën. Tips mogen altijd worden achtergelaten in de commentaren. Wij zijn over het algemeen niet zo’n hulpvragers, maar sinds wij de eindsprint inzetten, zijn we echt op zoek naar oppassers.
Stel dat we al een geïnstalleerde wc hadden, dan konden we deze nu gebruiken. De riolering is aangesloten. Bravo voor Bjeurn*!!!
Nu nóg verwarming, een keuken, een bad, een bed en een toilet, en mijn basisbehoeften zijn vervuld. * Toen ik vandaag tegen de kindjes zei “papa is aan ‘t werken in ‘t huisje, papa is een harde werker hé !!!” zei Liv ineens: “Mama, jij bent ook een harde werker hoor” …. mijn hartje kan toch zo diplomatisch zijn
Wat ik een voordeel vind aan verbouwen, is dat je minder keuzes moet maken. Nen hele nieuwbouw … als je alle kanten uitkan … dat lijkt me verschrikkelijk moeilijk !!! Wij hebben alles grotendeels gelaten hoe het was, en we schilderen gewoon alles wit Maar op nen bepaalde moment moet je altijd keuzes maken. En om het ‘nog’ moeilijker te maken is ‘t schoonste ook altijd het duurste. We zijn er dus nog niet volledig uit, maar dat het die spiegelende niet zal worden, dat kan ik alvast wel vertellen, want onderhoudsvriendelijk telt zeer zwaar door in onze beslissingen, en vingerafdrukken op een spiegel ….
‘t zal nog een uitdaging zijn, want van ons verlof blijft niet zoveel meer over, we zijn ook afhankelijk van anderen (en we weten hoe aannemers zijn) en er is gewoon nog veel werk (waaronder aan de nutsvoorzieningen, zeer cruciaal dus) Kamperen dus … gelukkig dat Bjeurn en ik jarenlang in de scouts gezeten hebben. Ondertussen houden wij ons bezig met, het verwijderen van schimmel van de deuren, het graven van sleuven (Bjeurn), het dichten van barsten in de plafonds met Renoband, wachten we op de schrijnwerker, den elentrieker, de loodgieter, de tegelaar … en hebben we nog een ellenlange todo-lijst. Het toekomstige huis is immers echt nog een werf … ik kan me echt niet inbeelden hoe ik het ooit stofvrij zal krijgen. Wat er van deze blog zal worden, dat weet ik nog niet. De naaisels, loopverslagen, recepten …. en alle andere zaken voor mensen met teveel tijd, zullen hier waarschijnlijk even verdwijnen. Wens ons veel geluk
Er zit een man op ons dak !!! En ik kon al een blik werpen op de nieuwe logia en ramen !!! Binnen een maandje ziet onze buitenkant er al vééél schooner uit
Als je aan verbouwen denkt, denk je aan elentrik leggen, badkamer installeren, wat breken, …. Maar de loze taken zoals behang afstomen worden schromelijk onderschat. Zo heb ik nu ook een nieuwe loze taak “nageltjes uit de planché trekken”. De vorige bewoners waren zo aardig om hun plankenvloer met een vinyl te bekleden. Leuk … want nu is hij nog in héél goede staat. Maar in plaats van er gewoon 5 nagels in te kloppen (één in elke hoek en één in ‘t midden) werd deze vinyl daar nu op vastgelegd met 1 000′en, 10 000′en of naar alle waarschijnlijkheid zelfs 100 000′en piepkleine nageltjes. Mijn knokels zijn geschaafd, mijn knieën doen pijn en ik ben zo over héél mijn lijf zo stijf als nooit tevoren … en de eerste kamer is nog niet halfweg … joy!
Na lang wikken en wegen besloten we niet enkel de zuilen, maar ook de schouw van de middenplaats te liquideren. Tot iemand ons de lumineuze tip gaf, de schouw niet gewoon naar ‘t stort te brengen, maar op kapaza te koop aan te bieden. Ik weet niet met wat ik het meest content ben, het geld (altijd mooi meegenomen als je aan ‘t verbouwen bent) of het feit dat de schouw een tweede leven krijgt (ik ben nogal nostalgisch over ons huis)
Geen zuilen meer in ons huis
Want ik ga er misschien graag eens over … maar trop is teveel, en teveel is trop
Een katrol is handig … daar niet van. Maar als je besluit om toch 2 verdiepen van hun bezetsel te ontdoen En nu zijn wij trotse eigenaars van een heuse stortkoker bestaande uit 10 kokers. Het bevestigen ervan bezorgde me werkelijk kiekevel (… gelukkig dat mijne man een echte held is) Als ik al jullie gokken uitmiddel kom ik op 45,7 zakken puin dat van de muren kwam. Ik verschiet ervan dat jullie allen zo hoog gokken, precies mensen met ervaring (en trauma’s) op vlak van verbouwen. Er kwamen namelijk ‘maar’ 32 zakken oftewel 2 remorques volgeladen uit de badkamer, wat voor mij al meer dan genoeg was en ook meer dan ik initieel verwacht had. Tijdens onze werkvakantie zijn we zo’n 8 keer naar het containerpark gereden. We hebben namelijk nog wat plafonds uitgebroken ook en daar kwam ook ‘t één en ‘t ander uit.
Kijk, gekregen van Miss Subtiel -zeer schoon tweedehandsschoentjes (derdehands nu) … ‘t is nu wel bijna winter, maar volgend jaar zijn ze nog ‘retro’ En zie dees schoon stoeltjes … ze passen perfect bij mijn nieuw schoenen en zouden zo schoon zijn in ons nieuw huis, maar jammer genoeg zijn ze eigendom van de kerkfabriek.
Ik zag overlaatst een experimentje op ‘t tv. Het kwam erop neer dat verschillende mensen moesten raden hoeveel een taart woog. En hoewel er enkele mensen flagrant naast gokten bleek het gemiddelde van de gokken zeer dicht bij het echte gewicht te zitten. Nu wou ik dit experimentje ook eens doen met jullie … dus gok alstublieft mee … gewoon voor de leut … al heb je hier niets van verstand van. De ene slechte gok heft de andere immers op (of dat wil ik toch bewijzen) Even kaderen: wij hebben het bezetsel van onze badkamer gekapt. Deze badkamer is 13m² en ik gok dat de muren 3,5m hoog zijn. Vraag: Hoeveel zakken puin kwamen er van de muren?
|
||||
|
Copyright © 2012 Annelyse - All Rights Reserved 
|
|||||
U zegt