Status
plasjes op de grond/stoel: 5
plasjes op het potje: 0
‘t kind schijnt totaal niet door te hebben wat van haar verwacht wordt.
Ze maakt er ook geen probleem van in een plasje te zitten of met natte broek rond te lopen.
Misschien is het toch nog wat te vroeg.
Ik heb het lang uitgesteld (ken je dat, het proberen te bannen uit je geheugen en als iemand er toch achter vraagt is het een pijnlijke confrontatie), maar zelfs Tuur heeft al lang een schooltje gevonden(en zijn mama en papa zijn echt ‘last minute mensen’) dus ben ik ook maar in gang geschoten.
Een school kiezen is toch niet op 123 gebeurd, zeker niet in Mechelen waar er wel wat keuze is. Dus ondertussen is er een lijstje opgesteld met mogelijke scholen en de dingen die hier belangrijk zijn voor ons.
Ligging, mogelijkheid tot slapen onder de middag (dat zal ze zoals ik ze nu ken wel nodig hebben), nabewaking (ja, daar kunnen we jammer genoeg niet onderuit), algemene sfeer in de school, waarden (stemmen de waarden die ze meegeven overeen met de manier waarop wij onze kindjes opvoeden) en tenslotte willen we geen concentratieschool maar evenmin een school zonder allochtonen (een goede mix, zoals het in Mechelen immers ook is).
Liv kan vanaf volgend jaar na Pasen instappen en ik ben zeker niet te vroeg begonnen aan de zoektocht (misschien eerder een beetje te laat)
Een jaar op voorhand moet je toch wel zeker aan de zoektocht beginnen, voor sommige scholen zelfs nog veel vroeger.
Zo is er een kindje bij Liv op de kribbe vanaf haar 3 maand ingeschreven in een school en merk ik dat niet alle scholen die ik gecontacteerd heb nog plaats vrij hebben.
Van mijn bevallingsverlof kan ik nu handig gebruik maken om eens beter kennis te maken met de schooltjes in ‘t Mechelse. Ondertussen heb ik er al 3 gezien en is er nog 1 te gaan… maar stiekem heb ik mijn besluit al genomen. Een school aan de vaart met veel ruimte, speeltuinen, groen, zelfs een nog eigen speelveldje aan elke kleuterklas.
En een pedagogisch project waar we ons wel in kunnen vinden. Aandacht voor het milieu, verdraagzaamheid en hoffelijkheid in de multiculturele samenleving, ….
Zo moeten de kindjes een brooddoos meenemen ipv zilverpapier, mogen de kindjes geen eigen drankjes meenemen naar school, zijn verjaardagstractaties helemaal geen verplichting en moeten ze gebeuren in samenspraak met de lerar(es) (wat erop neer komt dat je iets klaarmaakt uit het receptenboekje)
Toch blijft het nog een ‘ver van mijn bed show’. Ik kan me niet inbeelden dat Liv binnen een jaar flink naar ‘t school gaat gaan. Toen de directeur mij de rondgang gaf snapte ik ineens waarom sommige ouders het lastig hebben als hun kindje voor ‘t eerst naar de kleuterklas gaat.
Den Beco is eindelijk aangekomen, vrijdag heb ik hem afgehaald en thuis hebben we hem al eens uitgeprobeerd. Liv zag er de leute wel van in.
Zaterdag besloten we naar de bib te gaan en ipv de buggy den beco mee te nemen. Gemakkelijk toch.
‘t eerste deel stapte Livke flink en toen ze ‘t na een tijd beu was stopten we haar in de zak… en dat was geen succes. De eerste twee minuten vond ze het grappig, maar dan wou ze eruit … en wel direct.
Dan toch maar te voet verder gegaan naar de bib. Een beetje zoals in de processie van Echternach.
(Want je moet niet denken dat die eigenzinnige dame dezelfde richting uitwil als ons.
En sinds ze Martha van een trapje heeft zien springen, klimt Liv trouwens op elke drempel om uiteindelijk toch niet te durven springen)
Wanneer we er eindelijk waren, bleek de bib nog niet open. Blijkbaar opent ze pas om 10u ipv om 9u zoals ik dacht.
Wij dus naar huis, Liv in de zak, schreeuwend en krijsend. Echt wel zielig feitelijk, zeker wanneer ze haar armpjes naar ons uitstrekte om haar er toch maar uit te halen. De mensen keken nogal naar ons, dat kan ik je wel zeggen, die rare snuiters die hun kind in zo’n zak proberen te stoppen.
Binnenkort nog eens uittesten… Ik hoop echt dat Liv haar rothumeur voornamelijk te maken had met die 4 tanden die aan het doorkomen zijn, en dat het niet enkel den beco was die haar niet aanstond.
Nog een week werken en dan ben ik huisvrouw voor 6 maanden. De handleiding heb ik al gevonden “hier” (ja, op de blog van De Crem zijn vriendin).
Ben ik blij dat ik geen meisje van de jaren ‘60 ben 
Echt uittreksel uit een Katholiek schoolboek voor de afdeling “Huishoudkunde” voor meisjes uitgegeven in 1960.
Maak de zaken op voorhand klaar, de avond voordien als het moet, zodat een heerlijke maaltijd hem opwacht als hij terug keert van zijn werk. Het is een vorm van duidelijk maken dat je aan hem hebt gedacht en je bezorgd bent over zijn noden. De meeste mannen hebben honger als ze thuis komen en het vooruitzicht op een stevige maaltijd (vooral als het hun lievelingskostje is) maakt deel uit van de noodzakelijke warme verwelkoming.
Neem voor jezelf een kwartier rust voor hij thuis komt om te ontspannen.
Werk uw opmaak een beetje bij, doe een band in je haren en wees fris en bevallig.
Hij heeft een zware dag achter de rug samen met mensen die hem overladen met werk en zorgen.
Wees dus opgewekt en een beetje interessanter dan laatstgenoemden. Zijn zware dagtaak moet opgevrolijkt worden en daar ligt ergens jouw taak dat het zo wordt.
Maak nog een laatste ronde door de voornaamste kamers van het huis juist voor je man thuis komt.
Verzamel de schoolboeken, speelgoed, papieren enz. en neem nog vlug het stof af op de tafels.
Je moet een gezellig vuurtje aanmaken waarnaast hij zich kan koesteren en ontspannen. Uw man zal het gevoel krijgen van in een ordelijke en rustige haven te zijn aangekomen en dat maakt jou ook gelukkig.
Voor zijn comfort zorgen bezorgt jou een enorme persoonlijke voldoening.
Bij zijn aankomst zet je best al het geluid af van wasmachine, droogkast of stofzuiger.
Probeer de kinderen kalm te krijgen. Wees blij hem te zien. Verwelkom hem met een warme glimlach en toon de oprechtheid van uw wil om hem te bevallen.
Het zou kunnen dat je een dozijn belangrijke zaakjes aan hem wilt vertellen, maar daarvoor is zijn thuiskomst niet het geschikte moment. Laat hem eerst spreken, herinner je dat zijn onderwerpen belangrijker zijn dan de uwe. Maak ongeveer dat het zijn avond wordt.
Klaag nooit als hij laat thuis komt voor de maaltijd of zelfs als hij de hele nacht wegblijft. Bekijk het als kleinschalig in vergelijking met wat hij heeft moeten doorstaan gedurende de dag. Instaleer hem comfortabel. Vraag hem zich te ontspannen in de zetel of te gaan rusten in bed. Maak een warme of frisdrank klaar.
Schud de kussens op en stel voor zijn schoenen uit te trekken. Spreek hem aan met een zachte, vredelievende en plezante stem. Stel hem geen vragen wat hij heeft gedaan en twijfel nooit aan zijn oordeel of zijn rechtschapenheid. Denk er aan dat hij de meester is in huis en uit deze functie zal hij steeds zijn wil uitoefenen met eerlijkheid en waarheid.
Als je man vraagt om te helpen wijs zijn voorstel af want hij zou zich kunnen verplicht voelen om het steeds weer te doen en na een zware dagtaak heeft hij geen nood aan extra werk.
Zet hem aan om zich aan zijn favoriete bezigheden te wijden. Toon je interesse hiervoor zonder hem het gevoel te geven dat je op gelijke voet komt op zijn gebied. Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interesse punten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.
Breng het huis in orde zodat het klaar is voor de volgende morgen. Denk er aan eventueel een ontbijt op voorhand klaar te maken. Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten.
Eenmaal dat jullie in de slaapkamer zijn aangekomen maak je je klaar om zo vlug mogelijk in bed te komen.
Een grote rol speelt, mag het niet de bedoeling zijn dat uw man de rij moet doen om in de badkamer te komen, zoals hij moet doen om zijn trein te halen. Zorg er echter wel voor dat je het beste voorkomen hebt als je gaat slapen. Tracht een voorkomen te hebben dat innemend is zonder uitdagend te zijn. Als je een nachtcrème moet aanbrengen of krulspelden, wacht tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaap.
Het is heel belangrijk je te herinneren wat jullie elkaar beloofden bij het huwelijk en voornamelijk de belofte van gehoorzaamheid. Als hij van oordeel is onmiddellijk te willen slapen dan zal het zo zijn. Te allen tijde word je geleid door de wil van je man en oefen je op geen enkel moment druk op hem uit om hem tot een intieme relatie te stimuleren.
Aanvaardt met nederigheid maar houdt steeds in het achterhoofd dat het plezier aan de man is besteed en veel belangrijker is dan dat van een vrouw. Als hij zijn orgasme bereikt is een beetje gekreun van jou kant niet misplaatst, integendeel het zal hem overtuigen dat jij er ook plezier aan hebt beleefd.
Gedraag je gehoorzamend en lijdzaam maar geef je eventueel ongenoegen aan door een stilzwijgen. Het is waarschijnlijk dat je man onmiddellijk zal inslapen. Breng je kledij weer in orde, breng je schoonheidsproducten aan alsook je haarverzorging.
Om zeker even voor je man op te zijn in de morgen. Zo kan je hem een kop thee maken tegen dat hij wakker wordt.
Blijkbaar is er zaterdag in de media weer een artikel over Liv haar kribbe verschenen. Ik had het niet geweten als we dinsdag geen brief in het kastje gevonden hadden.
Blijkbaar heeft de agressieve (zo staat het in de krant) kinderverzorgster nu toch de feiten toegegeven en is ze vanaf nu preventief geschorst. De vakbondsmilitante die voor de klokkenluidster was opgekomen wordt nu toch niet overgeplaatst… en de klokkenluidster heeft nieuw werk.
De werkelijke situatie inschatten is moeilijk als je niet weet wie de betrokken personen zijn.
Bjeurn en ik weten met grote zekerheid wie de vakbondsmilitante is, over wie de klokkenluidster is hebben we ook een vermoeden, maar wie de bewuste kinderverzorgster is, dat weten we niet echt. We kunnen enkel maar speculeren wie we al lang niet meer gezien hebben, maar aangezien de feiten zich niet in Liv haar groepje hebben voorgedaan, is het zelfs goed mogelijk dat we de bewuste persoon zelfs niet kennen.
In elk geval heb ik nog steeds een goed gevoel bij onze kribbe en de verzorgsters. Ik kan me echt niet inbeelden dat er ‘echt geweld’ is gebruikt en ik hoop dat mijn gevoel me daar niet in de steek laat.
We kunnen enkel maar blij zijn dat wanpraktijken blijkbaar toch opgemerkt en aangepakt worden.
Vorige postjes over onze kribbe: hier ‘t eerste en hier ‘t tweede.
En hoe is de sfeer nu … in de kribbe.
Het feit dat er ’s morgens al een brief klaar lag in de kindjes hun kastje, stelde ons al wat meer gerust. In deze brief stond ook dat we met meer vragen altijd langs mochten komen. Dit waren we zoiezo van plan en ’s avonds stonden Bjeurn en ik (zoals het bezorgde ouders betaamd ) samen in de kribbe voor een woordje uitleg.
De verantwoordelijke van de kribbe heeft ook haar tijd genomen om te antwoorden op onze vragen…. en ik moet zeggen dat ik me bij héél de situatie toch wel al beter voel.
We hebben duidelijk gemaakt dat wij vonden dat we vroeger hadden moeten geïnformeerd worden (als er een tuchtprocedure loopt tegen een personeelslid, belangt dit ook ons aan), maar ook dat we het vertrouwen in de kribbe zeker niet kwijt zijn.
Blijkbaar klopt ook niet alles wat in de kranten staat, het gaat om één persoon en niet om drie personen. En er loopt een onderzoek bij ‘kind en gezin’ maar hier is nog geen uitspraak over gedaan. Het verhaal dat ‘kind en gezin’ dus wel degelijk ontoelaatbare praktijken heeft vastgesteld blijkt dus niet correct te zijn.
De sfeer in de kribbe is momenteel niet bijzonder goed, de sfeer tussen het personeel onderling is niet wat het moet zijn (en is dat blijkbaar ook nooit geweest) en we merkten vandaag wel dat iedereen extra vriendelijk deed tegen ons.
Toch ben ik nog steeds blij dat we voor de kribbe gekozen hebben, want wat in dat glazen gebouw, waar ouders en begeleiding binnen en buiten lopen op alle mogelijke uren gebeurt, is misschien niet allemaal perfect.
Maar wat er achter gesloten deuren gebeurt … dat weet je misschien nooit.
Ik altijd gewild dat mijn kinderen naar een kribbe zouden gaan omdat er in een kribbe meer algemene controle is.
Een onthaalmoeder vond ik maar niets, je weet immers nooit hoe het er bij iemand, die je eigenlijk niet kent, thuis aan toe gaat en wat er gebeurt als er niemand bij is. Waarbij ik niets slecht wil zeggen over onthaalmoeders, want het merendeel doet het fantastisch, dat weet ik wel.
In elk geval, Liv zit nu dus in de kribbe en over ‘t algemeen zijn we ook héél content. Maar het volgende artikel over onze kribbe in de krant brengt me toch wel wat behoorlijk van mijn stuk. Een korte samenvatting van het artikel.
Eén van de kinderverzorgsters heeft een klacht ingediend bij ‘Kind en Gezin’ wegens grensoverschrijdend gedrag. Enkele verzorgsters zouden kinderen op de mond slagen, hevig door elkaar schudden en hardhandig eten in de mond proppen. Toen de verzorgster dit melde aan de directie en de vertrouwenspersoon werd er geen gehoor aan gegeven. Daarna is de verzorgster naar ‘Kind en Gezin ‘ en naar de vakbond gegaan en ondertussen ook opgestapt.
Nu blijkt de vakbondsmilitante die ook in onze kribbe werkt en de verdediging van de verzorgster op zich nam, na 40 jaar dienst (en op enkele maande van haar pensioen) ineens overgeplaatst wordt.
De sfeer op onze kribbe zou te snijden zijn en de helft van het personeel zou inderdaad vinden dat er grensoverschrijdend gedrag is geweest.
Ik moet zeggen dat ik me hier helemaal niet goed bij voel, ik moet er niet aan denken dat ze Liv dooreen schudden of slagen. Zo voeden wij onze kinderen niet op, en ik wil ook niet dat anderen dat doen. Langs de andere kant weet ik natuurlijk ook niet wat ik hier allemaal van moet geloven.
Ik weet enkel dat ik hier wel meer uitleg rond wil en dat ik Liv daar maandag niet graag zal achterlaten.
Mama, papa, koe (poes), kij (kijk), daa (dag) dat zei Liv al wel een tijdje. maar dat zijn wel de hele simpele klanken.
Haar nieuwe woord (allé, woorden om juist te zijn) heeft twee lettergrepen met dan nog eens 2 verschillende klinkers in.
Tante Annick wees ons er al enkele dagen geleden op dat Liv “dank u” zegt. En inderdaad, de afgelopen dagen hebben we al heel dikwijls een duidelijk “dank u” mogen horen.
Wat een goede opvoeding geven we dat meisje toch, denk ik dan bij mezelf
Soms zou ik een bordje rond Liv haar nek willen hangen.
VERBODEN TE VOEDEREN !!!
Zouden mensen dan stoppen met het kind -ondanks onze protesten- koffie, alcohol en snoep toe te stoppen?
Veel kinderliedjes zijn toch nog echt van den oude stempel en serieus stereotiep.
* Mama’ke die zal kijven, papa’ke die zal slaan (klein klein kleuterke)
De papa mag weer de slechterik zijn. Slaan is trouwens toch helemaal niet meer van den tijd. Ik vraag me af of de kindjes dit liedje nog steeds op ‘t school leren.
* Wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is de roe.
Geen wonder feitelijk dat kindjes schrik hebben van Piet. ‘t is niet omdat hij zwart ziet, ‘t is omdat het een wrede kinderbeul is met een roe.
Het doet me denken aan onze eerste leesboeken in ‘t eerste leerjaar. Daar was de mama ook altijd aan ‘t koken, An moest helpen, terwijl Jan mocht klimmen in de pereboom van oom.
4 nachten slapen wij al in de living op de luchtmatras met volgend resultaat
nacht 1: verslag in deel 1
nacht 2: Liv is braaf gaan slapen en heeft héél de nacht doorgeslapen.
nacht 3: Vanaf 22u tot 23u30 was Liv weer ontroostbaar, maar we hebben haar op haar eigen kamer gehouden en uiteindelijk in ‘t slaap gekregen. ’s nacht nog één keer moeten opstaan voor ‘t tutje.
nacht 4: Het duurde een uur voor Liv in ‘t slaap lag, terwijl ze duidelijk moe was. Als ik haar in mijn armen pakte lag ze na 5 seconden in ‘t slaap.
’s nachts had ik een zwak moment. Toen ik moest opstaan om hoestsiroop te geven had ik echt zin om haar bij ons te leggen… zo zielig ziek. Maar ja, dat zouden dan 4 zware nachten voor niets geweest zijn. Uiteindelijk is Livke na haar siroopke terug snel in slaap gevallen.
Vanavond terug ons eigen bed uitproberen
Dat Liv geen goede slaper is, is alom geweten.
Tegenwoordig maakt ze ‘t weer te bont. Rond halftwaalf wordt ze wakker in een hysterie dat het niet meer normaal is. Als wij een tutje aanbieden, smijt ze deze gewoon de grond op en huilt (en roept en tiert) er verder op los. Kalmeren lukt niet en ten einde raad nemen we haar dan maar mee in ons bed. Vanaf het moment dat ze in onze kamer komt is ze weer één en al lach en pakt ze haar tut zelf terug uit onze handen.
Wij hebben dus een donkerbruin vermoeden dat het kind héél goed beseft dat hysterisch huilen garantie geeft op “bij de mama en de papa in bed mogen”.
Onze slaapkamer is echter helemaal niet kind-proof (wij slapen in een soort duplex, onderaan de dressing en boven een compartiment zonder leuning waar enkel plek is voor een bed. In afwachting tot de trap, staat er nu een ladder) en als Liv bij ons ligt zijn Bjeurn en ik helemaal niet gerust.
Gisteren hebben we dus besloten om actie te ondernemen tegen deze slechte gewoonte om Liv in bed te nemen.
De luchtmatras in de living geïnstalleerd (kwestie van die ladder niet constant te moeten doen) , wij waren de klaar voor.
Liv ook, om elf uur was ‘t al zover. De hysterie begon. Na drie pogingen, 2 uur gekrijs, een klein flesje melk, ettelijk veel slaapliedjes, rondlopen in de kamer met Liv in onze armen, ‘t installeren van een comfortabele stoel en een dekentje in haar kamer is ‘t gelukt. Liv kalm en in ‘t slaap gekregen.
Vanmorgen hebben we haar natuurlijk uitvoerig gecomplimenteerd dat ze zo mooi heeft geslapen.
‘t is 1-0 voor de mama en de papa.
Niet dat we denken dat Liv het nu al opgeeft, maar wij zijn klaar voor de strijd. Desnoods slapen we een hele week beneden op de matras.
Iemand bij ons thuis moet op dieet …. en ‘t is niet de mama.
Terug van de weeg. Liv weegt 10,92 kg voor 75,3 cm. Dit wil zeggen met haar gewicht op percentiel 90!!!! terwijl haar lengte mooi op percentiel 50 zit.
Liv wordt dus op dieet gezet. Niet teveel tussendoortjes, nog geen yughort en plattekaas en gematigde porties.
Liv is ne gemakkelijke eter, blijkbaar iets TE gemakkelijk. ‘t kind zal ook nooit uit zichzelf stoppen met eten, meestal zijn wij (mama en papa) degene die beslist dat ze nu echt wel genoeg heeft gehad.
Maar nog geen paniek, ze loopt nog niet, en eens ze zal lopen komt het vanzelf wel goed. Zo hebben ze ons toch wat gerustgesteld bij kind en gezin.
BTW: Wij vinden Liv trouwens niet dik (wel zwaar, maar dit terzijde), wij vinden haar super schattig hoe ze nu is.
Nele gaf me de tip om Liv in het park te zetten als ze weer eens in de kasten heeft gezeten of het verboden terein KEUKEN betreedt. Vermoeiend hoor. Liv heefT de laatste dagen al veel in t park doorgebracht. Toch Begrijpt ze helemaal niet wat nu wel en niet mag. En ondanks mijn attentie is ze erin geslaagd een glas te bemachtigen en op de vloer stuk te smijten. Om dan onschuldig in de scherven te zitten.
soit, ik ga mijn dochter eens uit het park halen.
Dankzij de mooie tut gekregen van Els en het fingerspitzengefuhl van tante Annick is Liv eindelijk aan de tut. Eerst was ‘t serieus moeilijk om de tut erin te krijgen (behalve voot tante Annick), maar nu slagen Bjeurn en ik er ook in om Liv haar tutje te geven. Echt geweldig want ze heeft er ontzettend veel troost van en laat mooi 4uur (of meer) tussen elke maaltijd.
Liv heeft van Els (de apothekeres) een nieuw tutje gekregen. Aangezien Liv hare MAM niet wil hebben, heeft ze nu nen BIBI gekregen (ne schone roze). Els en ik hebben al een paar pogingen gedaan om Liv aan de nieuwe tut te helpen, maar tot nu toe heeft het nog geen effect gehad.
Op dit eigenste moment ligt Liv in haar bed en is ze hartverscheurend aan ‘t huilen. We proberen de tips van kind en gezin uit. Laten huilen en regelmatig komen kijken en Liv even geruststellen. Ik vrees enkel dat Liv koppiger is dan wij.
Morgen heeft Liv terug een afspraak met de osteopaat. We zullen deze eens onder haar voeten geven, want sinds Liv daar geweest is, is het gehuil er enkel maar erger op geworden 
Op zoek naar een trouwkleed heb met onze dochter al ettelijke uren in kledingwinkels gespendeerd. Het meisje is gewoon gedoemd om een shopaholic te worden. Het goede nieuws is dat na een bezoekje aan “de trade” ik mijn trouwkleed gevonden heb… Nu nog de schoenen, iets van juwelen en een vestje, dat is voor morgen. En dan hebben we nog geen kleedjes voor ons Livke zelf… En zo blijven we bezig.
Ik ben een hevige voorstander van nen tut, vooral omdat ik schrik heb dat ons Liv zou gaan duimen. Maar hoeveel we de tut ook aanbieden, Liv moet er niet van weten. Tegenwoordig hoor ik Liv echter meer en meer smakkelen, en dan betrap ik ons meisje met haar vingertjes in hare mond…en ze heeft er deugd van. Hoewel ik mijn best doe om dat vlug die vingertjes in te ruilen voor nen tut, valt de tut nog altijd niet in de smaak. Ik begin te vrezen dat wij tegen wil en dank een duimertje hebben.
Liv is al helemaal gewend aan de fles, eergisteren 70ml, gisteren 100ml en vandaag 140ml. Niet dat we al gaan overschakelen naar flessenvoeding, maar aangezien afkolven niet zo bijzonder veel opbrengt wouden we Liv een beetje laten wennen aan de fles zodat ze als ‘t nodig is ook eens van iemand anders eten kan krijgen. Maar met borstvoeding gaan we dus nog wel door. Alvast totdat de mama terug gaat werken en liefst nog wat langer ook.
Recente Commentaren