Annelyse is …

Een afgeleide van mijn echte naam

Dertiger (nog aan de goeie kant)

Mama van twee en vrouw van één

Enthousiast (maar tevens zeer nuchter en praktisch)

Ingenieur en bouwt (deeltjes van) fabrieken

Verbouwster (tegen wil en dank)

Sportvrouw (zeer gemotiveerd, doch zeer gezapig)

Vriendin van het stikmachien

Constant op zoek naar een manier om meer, sneller, beter en efficiënter te doen. Studeert hiervoor graag lifehacking, timemanagement en andere boeken.

DIY

Gehaakte zakdoekendooshoes Zakdoekendooshoesjes
Kerstversiering - Engeltjes Engeltjes
Zakdoekendooshoes Zakdoekenhoes Vriendjes Vriendjes voor

Breizak Breizak

Recepten

Snelle kostx

Soepx

Voorgerechtx

Hoofdgerechtx

Variax

Dessertx

Annelyse leest

Book recommendations, book reviews, quotes, book clubs, book trivia, book lists

Soms is stikken meer dan een leuke hobby

Soms is stikken meer dan een leuke hobby … en is het gewoon echt handig dat je patronen kan aanpassen een een stikmachien hanteren … in dit geval bijvoorbeeld.

Liv past praktisch in geen enkele broek in de winkel, want winkelbroeken zijn gemaakt voor bonenstaakjes met stekkebeentjes, niet voor ronde, gezonde, olijke meisjes met nog een goei babybuiksken.
Als Liv broeken probeert zijn deze dus meestal te smal en zoniet is een zichtbare bilspleet gegarandeerd.

Het broekentrauma ging zelfs zo ver dat ik Liv enkel nog maar kleedjes en rokjes aandeed. Wat zijzelf dan weer niet kon appreciëren vermits er in de turnles van ‘t school -vermoed ik- soms een opmerking op kwam.

De Jacob wat aanpassen dus.

Jacoba 1.0:
Jacoba 1.0
Jacoba 1.0
In oefenstof, nl. de resten die ik overhield na het inkorten van Liv haar gordijnen.
Ik nam gewoon het grootste patroon over maar met een kortere lengte. In plaats van een tailleband gebruikte ik een roze boordband.

Resultaat: Zeker draagbaar en beter dan de rest dat in de kast hangt, maar iets te wijd naar mijn goesting, en het spaarpotprobleem is ook nog niet volledig opgelost. Het is ook vrij duidelijk dat het achterstuk van de broek nog wat mag omhooggetrokken worden.

 

Jacoba 2.0:
Jacoba 2.0
Jacoba 2.0
Jacoba 2.0

In oefenstof, nl. de resten die ik overhield na het inkorten van Vic zijn gordijnen.
Deze keer nam ik een 134 over in de breedte met lengte 122, maar ik lette er wel op de de onderbreedte van de pijpen dezelfde was als die dat bij de maat 122 hoorde.
De achterkant trok ik 3cm hoger en de tailleband maakte ik iets breder dan aangegeven in het patroon.

Resultaat: Beter, maar niet voldoende. Ik heb de indruk dat er vanachter nog wat mag opgetrokken worden maar dat voor het fenomeen “babybuik” het voorpand iets naar omlaag mag.

Voor Jacoba 3.0 beloofde ik Liv dat zij een stofje mag kiezen, dat wordt dus paars of roze.
Het model ga ik vanachter nog 2cm optrekken en vooraan 2cm verlagen en dan hoop ik echt dat we er met versie 3.0 wel zijn. Zoniet, is versie 4.0 en 5.0 ook nog een mogelijkheid, maar daarna zijn Liv haar vingertjes op en zal ze gedoemd blijven tot rokskes en kleedjes.

PS. Tips (hoe jij het zou doen, of waar ik het kind wel goei broeken kan kopen) zijn steeds welkom

 

 

Schoolgaande jeuk

Flinke Liv

Mijn grootste vrees werd werkelijkheid … schoolgaande jeuk … en de vieze beesten kozen niet de kleine Vic-e-man, maar ons Liv-kind met de prachtige dikke lokken die tot haar middel reiken. Ik verdenk de Sint ervan een katalysator te zijn voor het verspreiden van die vieze beestjes.

In elk geval stond ons weekend in het teken van luizen … 2 bussen luizenshampoo gingen erdoor … 2 sessies waren er nodig om Liv te bevrijden van die vieze beestjes … sessies van 2 uren … en meer dan 2 wasmachienes waren er nodig om lakens, jassen, sjaals, handdoeken, badjassen, … te wassen

Bij de rest van het huishouden werden geen beestjes gespot, maar er werd wel duchtig gekrabd … massahysterie heet dat !!!

 

 

De sint

  • Ik:  ”Ik ga tegen de Sint zeggen dat jij niet flink eet hé”
    Liv:  ”Dan zeg ik wel dat jij liegt”
    Ik: “de Sint weet wel alles hé”
    Liv: “Niemand weet alles !”
  • Bjeurn: “Gaan we bij de Sint op de schoot zitten?”
    Liv: “Neen, ik zal wel een andere keer op zijn schoot gaan zitten”
  • Liv: “Mamaaa, spoelt dat van de Sint eens door, ik wil ‘My Little Pony’ zien”

Voila, bovenstaande uitspraken tonen al aan dat mijn kinderen niet echt zwaar onder de indruk zijn van de Sint (Vic wel iets meer, maar ook hij spoelt de Sint op ‘t tv liever door, dan ernaar te kijken). Ik verwachtte eigenlijk dat Liv dit jaar zou doorhebben dat de Sint niet echt bestaat (want zo nuchter is ze wel), maar ik denk dat ze gewoon te weinig interesse heeft in die man, om zich met zo’n triviale dingen bezig te houden.

Een verlanglijstje hadden ze wel. Liv iets van “My little Pony” en Vic “Een robot die kan stappen”. Zo gevraagd, zo gedaan!!! (leve Amazon.de, alhoewel de kinderplaneet ook een webshop met scherpe prijzen blijkt te hebben, en gratis verzending vanaf €100 … interessant voor volgend jaar … niet dat mijn kinderen zo’n dure kado’s krijgen, maar Bjeurn heeft ook nog 2 petekindjes)

En naar jaarlijkse traditie … ziehier de foto’s

Toen het nog leuk was

IMG_3074

Liv, teleurgesteld toen bleek dat de Sint haar een kadotje gaf dat ze al had (waarmee haar statement bewezen is dat “niemand alles weet”)

IMG_3084

En ik, ook braaf geweest dit jaar

IMG_3087

 

 

 

Loveboat

Eén van de voordelen van een blog, is dat je soms al eens een uitnodiging krijgt.

SAM_4126

Zo kreeg ik (en mijn hele gezin) het aanbod om eens op scheepsbezoek te gaan op de MSC Lirica die in Antwerpen aanmeerde. Voor de kinderen was er een schattenjacht voorzien en voor ons wat uitleg en een rondleiding, gevolgd door een lunch. Ik was wel eens benieuwd naar zo’n cruiseschip en naar zijn love boat-gehalte*.

De aankomst in Antwerpen was alvast impressionant, ik weet niet of ik al ooit zo’n groot schip gezien heb, maar ik ben er wel zeker van dat ik er nog nooit zo’n grote boot heb betreden. Waarop onze gastheer fijntjes vertelde dat dit hun kleinste schip was (maar dat de andere Antwerpen niet binnenkunnen)

Wij werden bij het bezoek ingedeeld bij de pers, wat wel grappige conversaties opleverde.

Waarvoor schrijf jij? Ik heb een blog. Ah… en heb je een visitekaartje? Neen, zo’n professionele blogger ben ik ook niet, ik heb ook nog een voltijdse job. Ja? wat doe je dan? Fabrieken bouwen. Oh, da’s iets totaal anders *interesse weg*
Waarvoor schrijf jij? Ik heb een blog. Ah, ken jij ‘ysabje‘?

 

SAM_4116

SAM_4109

Untitled

Untitled

 

De bedoeling** van MSC was om de cliché’s te ontkrachten, nl. een cruise is duur, voor oude mensen en niet kindvriendelijk. Het is echter niet echt gelukt om ons helemaal warm te maken voor het concept ‘cruise’ (alhoewel ik moet zeggen dat het toch iets heeft ‘dobberen op het water’).
Maar even een resumé van wat we daar geleerd hebben

  • een cruise kost blijkbaar gemiddeld €800 per persoon en je moet in je achterhoofd houden ‘hoe groter de boot, hoe goedkoper de reis’.
  • De gemiddelde leeftijd op de boot is 50 jaar, wat niet zo jong is, maar ze beweren wel kindvriendelijk te zijn.
  • Toch vrees ik dat mijn kinderen niet zo populair zouden zijn op zo’n schip … Vic kreeg toch al een vieze blik toen hij bij het buitengaan een bordje omver zwierde, en op restaurant gaan met mijn kinderen vind ik nooit zo ontspannend (en ik ben er vrij zeker van dat de medepassagiers dat ook niet zouden vinden, zeker de 50+ niet)
  • Ik had trouwens ook schrik dat mijn kinderen tussen de railing gingen vallen (dat dek ligt ook echt hoog boven het water)
  • oktober is cruisemaand (lees promoties, waarschijnlijk omdat dat een héél onaantrekkelijke maand is om met een boot te gaan reizen)
  • toen de boot in Antwerpen aanmeerde (rond 9u) kon ook Gent bezocht worden, de passagiers moesten echter om 15u al opnieuw inschepen. Niet veel tijd om te citytrippen dus.
  • de lunch is me zeer goed bevallen
  • een schip betreden is vergelijkbaar met op de vlieger stappen, je moet ook door de metaaldetector en de sjakosh moet ook door de scan.
  • fitnessruimte, welness, kapper, casino, theaterzaal …. het is er allemaal
  • Voor nog meer info en betere foto’s kan je eens op deze blog gaan kijken, want ik was niet de enige blogger met een invitatie.

Nadien probeerden we nog een kleine city-trip Antwerpen, en toen kwam het absolute dieptepunt van de dag.

Het dieptepunt van de dag #citytripje
Ik voelde me ineens terug een jaar in de tijd gekatapulteerd toen zo’n dramatische toestanden zich op zeer geregelde basis voordeden.

 

* Ik moet zeggen, het love boat-gehalte was groot, overal bling, bling … enkel de passagiers waren wat minder flitsend als in de serie.
** Het is me jammer genoeg niet gelukt om voor jullie een give-away te versieren, maar ik heb het alvast geprobeerd … ‘t is zo goed of ge ‘t gehad hebt hé.

 

Let op wat je zegt

Ik situeer …

soms kan Liv nogal klagen:
‘ik wil het roze glas, waarom krijg ik dat niet, dat is niet eerlijk’ 
of …. ‘Vic zijn taart is groter dan mijn stuk, dat is niet eerlijk’
of … ‘waarom wil jij geen baby meer, dat is niet eerlijk’
waarop ik dan soms antwoord: “Liv, het leven is niet eerlijk” 

 Aan tafel, met de oma, tantes, nonkels, neefjes, nichtjes, …. en het is net een ogenblik stil
Liv *zeer plechtig*: Mijn mama zegt ‘altijd’ dat het leven niet eerlijk is !!!

 

 

Hopelijk heeft ze dat ook niet op ‘t school verteld,
want anders denken de juffen en de mama’s
dat ik ‘altijd’ loop te zuchten dat het leven niet eerlijk is

Recycleren en restjes opgebruiken

Hoewel de recycleren 14-daagse al afgelopen is ….

Recycleren gecombineerd met de restjes opgebruiken (ook belangrijk). Dit was het resultaat van een T-shirt die nogal kort werd en een stofrest van de naailesbroek.

Gewoon 2 trapeziums stof aan elkaar geoverlocked, en daarna aan de T-shirt gezet (eveneens met overlock). Vermits het resultaat niet zo schoon was aan de overgang T-shirt naar rokdeel, stikte ik op het voorpand nog een lintje vast over het stiksels en voila … ‘t is draagbaar.
Dan nog afgepompt met de rokpomp (en nu kent Liv meteen dat vreemde voorwerp … en heeft het ook haar interesse gewekt … dat vraagt naar kapoenenstreken) en een sierstiksel waarvan mademoiselle Liv zelf de kleur en motief mocht kiezen, en ‘t kind is in de wolken (ah ja, want er zitten glinsters in de jeansstof, dus ‘t is gebombardeerd tot prinsessenkleed)

Gemakkelijke toch … kleedjes. Simpel te combineren (vooral tof voor de papa) en ook … door Liv haar babybuikje lukt het praktisch niet om haar een deftige broek te vinden. Dat zakt altijd af tot onder de bilspleet … ambetant word ik daarvan, daarmee dat ik me voorgenomen heb om broeken zoveel mogelijk te weren.

Liv in recyclagekleed

Liv in recyclagekleed

Liv in recyclagekleed

Terug

Op de luchthaven

Jeuj, na 13 maand zusterloos besloot ze toch terug te komen!!!

Er was nog even een klein stressmoment toen bleek dat hun vlucht een uur vervroeging had en wij nog thuis waren toen hun vliegtuig geland was.

Ik had geen idee dat vliegtuigen ook te vroeg konden komen, al een geluk kwam onze wens … “lang wachten op de bagage met de bagage” toch uit, waardoor we nog een half te vroeg ter plaatse waren …. met nepkinderen, spandoeken, cava uit plastieken bekers en een hele grote delegatie (en zelfgemaakt bloesje, maar dat hoort in een volgende post).

t was super … en nu heb ik ook mijn favoriete loopmaatje terug.

 

 

Soap

Eerst ging ze trouwen met Jelle, wel een hele vakantie lang … en ze gingen 4kindjes krijgen… Lili,  Aurélie, Jonathan en Jelle Jr.  Tot het schooljaar weer begon en Jelle die trouwplannen precies niet zag zitten.

Zwaar was ze precies niet onder den indruk want even na de melding van de break-up vroeg ze mij plechtig of ik met haar wou trouwen.  Natuurlijk zei ik … JAAAA, tenminste als ze dan nog wou als ze 18 was.

Direct begon we te plannen, als we getrouwd waren gingen we verhuizen naar Mechelen en als de kinderen groter waren dan trokken we terug naar Zemst. Constant bezig over de trouwring die ik voor haar moest kopen en hoeveel kinderen we wel niet gingen pakken (geen wonder dat Jelle dit allemaal nog niet zag zitten op de leeftijd van 5)

Tot ik de moed vond om haar droom in diggelen te slaan en te zeggen dat ik geen kindjes meer wou.

De volgende dag was het al Kobe dat de klok sloeg.
Ik was genadeloos aan de kant gezet …”Ah ja mama, want gij wilt toch geen kindjes meer”.
Liv en Kobe gaan trouwen, in een kasteel worden en koning en koningin worden. Zij zal dan koninginehapjes eten, en Kobe koninghapjes.

En als wij dan bij haar op bezoek komen mogen we haar niet meer Liv noemen, maar wenst ze met “Majesteit” aangesproken te worden.

Wat een soap … “days of our Lives” is er niets tegen!

 

Oh ja … en ze gaan in het kasteel ook op een ‘kroon’ zitten

Als 5 jaar

Al 5 jaar

… kan ik niet meer uitslapen
… ben ik niet meer onbezonnen en zorgeloos
… ben ik aan het plannen en puzzelen
… zucht ik dat het ‘druk’ is
… ben ik altijd (zelfs in mijn slaap) alert voor het woord ‘mamaaaaa’ en kindergehuil

Al 5 jaar
… zie ik een ander liever als mezelf
… ken ik dat gevoel “héél de dag genieten van iets grappigs of liefs, dat ze deed of zei”
… is haar lach het mooiste geluid dat bestaat !!!

Een gelukkige verjaardag … mijn lieve meid !!!

 

Lili heeft het gebouw verlaten

Ons prinses ... Liv haar nieuwe huisdier #lili has left the building

De hondenfase duurde net iets langer als ik had gedacht … een héle maand … astemblieft.

Maar de hondenfase eindigde ook iets bruusker als ik had verwacht, nl op 26 augustus, de dag van haar verjaardagsfeest toen ze van haar peter dit hondje kreeg (met bijhorende leiband, mandje en haarspeldjes).
Onze nieuwe huisgenoot kan dansen en blaffen en nadat ze enkele keren van naam veranderde heeft Liv haar nu definitief tot “Prinses” gedoopt.

Ik kan het genoegen van mijn dochter enkel maar ultraschattig en hartveroverend vinden!!!
Zo’n wit klein speelgoedhondje … was dat immers niet ieders ultieme meisjesdroom? (alvast destijds toch van mij, maar ik heb dat nooit gekregen, in tegenstelling tot mijn nichtje Eva)

En nu is de fixatie op ‘Prinses’ gericht.
‘s morgens moet ik met ‘Prinses’ naar ‘t werk vertrekken om ‘s avonds met ‘Prinses’ onder mijn arm, de dochter van het brandweerkamp op te halen, om dan van alle begeleiders te horen “is dat je hondje waarover je vertelde?”
(Maar gelieve Liv niet te verklappen dat ik haar Prinses in mijn warme auto achterlaat in plaats van op mijn buro te zetten om bij mijn collega’s te showen, zoals me gevraagd was).

Lili heeft het gebouw verlaten. Welkom prinses!!!

Bel naar zwemjuf Els voor privéles Liv

Liv in de Adriatische zee

Vandaag plopte de taak “Bel naar zwemjuf Els voor privéles Liv” naar voor.

 

Liv staat immers al sinds haar 3 op de wachtlijst. De eerste keer maakte ik zelf een flater, ik schreef Liv in op de wachtlijst voor de lessen van den bond, maar dit bleek op een dag die we eigenlijk niet konden. En daarmee waren we een half jaar verloren.
Dan zette ik de kinders op de wachtlijst van de zwemclub en na 10 maand staat ze toch al op plaats 33!!!!!
In tussentijd zette ik de beide kinders ergens anders op zwemles, maar dat was op een vrijdag om 16u en dat bleek zo moeilijk te combineren met ‘t werk, dat ik voor ‘t volgende seizoen niet opnieuw inschreef.

Nieuwe opties zijn

  1. terug inschrijven bij den bond (maar onder de week, dat zie ik feitelijk niet zo goed zitten)
  2. wachten op de zwemclub (maar nog 32 wachtenden voor ons, dat klinkt lang)
  3. privéles (maar dat is dan weer duur).

Ik besloot optie 3 te combineren met optie 2.

Dus vandaag belde ik naar juf Els … vanaf september krijgt Liv privéles (aan €13 per half uur), hopelijk is ‘t een snelle leerling.

En hoe zit dat bij jullie kinders? Gaan die op zwemles, of leer je het hen zelf?
Is dat bij jullie ook zo moeilijk om de kinders op zwemles te krijgen ???
En van welke leeftijd kunnen ze zwemmen?

 

De vakantie

De vakantie in ‘t kort

  • Italië (36° tot de regen kwam en de temperatuur tot 20°C daalde) daarna gevlucht naar bij Dyon (30°C)
  • Kamping1 .. pitoresk, rustig (als enige kampeerders daar, want volgens mij was het eigenlijk helemaal geen kamping), agritoerisme (met paarden, honden, zwijnen, varkens, geitjes, wijngaarden, olijfbomen …..), sympatieke uitbating en gemoedelijke zuiderse sfeer.
  • Kamping2 … de vreemde eend in de bijt waren wij, als enige Belgen tussen allemaal Nederlanders. Kamping minder pitoresk maar met super lieve en toffe uitbaters!!! Dat mag gezegd.
Impressies
  • Nederlanders lijken professionele kampeerders, op kamping 2 was zoveel luxe hadden dat ik me afvroeg of het nog wel kamperen was. Alles op een ergonomische hoogte (wij maar koken op de grond), de meest comfortabele stoelen, zelfs iedereen had een wasrek (en ik was al zo trots dat we hadden gedacht aan een touw en wasknijpers)
  • Fietsen met een kind achterop, bij +30°C in de bergen (hoewel Bjeurn beweert dat het maar heuvels waren) lijkt wel een beetje sterven (gelukkig had ik een goei supportersploeg mee)
  • Hoewel we een speciaal kampeerkarreke hadden gekocht om achter de auto te hangen, waren we nog ferm volgeladen. Ik snap echt niet meer hoe we dat vorig jaar deden met dakkoffer ipv karreke, 3 fietsen ipv 4nu, 2 buggy’s ipv geen nu.
  • In Italië gebruiken ze geen pinkers, de vrachtwagenchauffeurs dan weer wel, maar die vergeten ze dan weer dikwijls af te zetten (waarschijnlijk omdat ze niet gewend zijn om dat ding te gebruiken als ze met de auto zijn)
  • De wegenwerken leken ons te achtervolgen
  • Het hoogtepunt van Liv haar vakantie was hoogstwaarschijnlijk héél den dag filmkes mogen kijken in den auto (waar is den tijd dat kindjes zich nog entertainden met zwaaien naar de andere auto’s … en ruzie maken)
  • Frankrijk is en blijft een prachtig land
  • Italianen zijn super vriendelijk
  • Een siesta is een noodzaak op vakantie (want vakantie is vermoeiend als je om 7u uit de tent gebakken worden en de jongsten pas om 21u30 ten vroegste gaan slapen)
  • Italianen spreken enkel Italiaans
  • Onze dochter trekt haar plan in ‘t buitenland, de rekening vragen in ‘t Italiaans of in ‘t Frans, allemaal geen probleem voor haar
  • Het was de vakantie van de apps. GPSapp, woordenboekapp, toeristische apps, …
  • We zaten met een kaka-, een nazeg- en een hondenfase
  • Naar ‘t WC gaan met een rol WC-papier in je handen … dat went niet
  • Een hondenfase kan lang duren
  • Vic hysterisch vertellend  brullend dat een mier hem had opgegeten
  • Liv die ineens -out of the blue- verkondigt “Spak is onze allerbeste vriend hé” (voor de insiders)
  • Wij zijn ook op weg om professionele kampeerders te worden als ik zie wat we al van gerief hebben en kijk naar de lijst van alles wat we nog gaan bijkopen (weliswaar geen wasrek)
  • Bij +30°C vergeet ik mijn leuze “Als je er niet gelopen hebt, ben je er niet geweest”

 Volgend jaar (lessons learned)

  • Minder ver … 1650km gaat erover
  • Minder warm … 36°C gaat erover
  • Vroeger vastleggen van de reis en overnachtingsplaatsen boeken
  • Spotify abonnement nemen en muziek via iPad / iPod / smartphone beluisteren
  • Langer dan 2 weken op verlof
  • De kaartjes op tijd versturen zodat ze voor een keer sneller in België toekomen dan wijzelf (alhoewel de post mee schuldig is)
 Foto’kes

SAM_3313

De fietsers (toen ik nog kon lachen)

SAM_3380

Mezelf op de fietstocht toen het eigenlijk al helemaal niet meer ging

vakantieitalie2012 626

Smak smak smakelijk (en moest ge ‘t u afvragen, neen, ik ben niet terug zwanger, dat kleedje geeft alleen die impressie)

 Instagrammekes

Een van onze vakantiezwijnen #camping #italie

Eén van onze vakantiezwijnen, entertainment gegarandeerd !!!
Zondvloed in #Italie #eng #auto

Sfeerbeeldje van een bangelijk moment in de auto
Siesta

Schoon, kindvriendelijk strandje met gratis strandstoelen en parasollekes, de spoorlijn aan het strand namen we er dan maar bij (in Pedaso Italië)
Vakantiesfeer

Schoon zicht vanuit Fermo

 

De hondenfase

vakantieitalie2012 718

Het begon op vakantie …

ineens was Liv was een hond ‘Lili’, allemaal leuk en wel maar het spelleke duurde wel héél lang en Lili was héél consequent. Lili en Fifi waren hondjes en gelieve geen Liv of Vic meer te gebruiken.
Laatste zin van de avond “Baasje, ik moet pipi doen”. 

Dag 2: Eerste woord  ”Woef”. Er wordt er gevraagd naar een leiband .. om de goede vrede te bewaren doen we een touw rond haar arm poot (liefst had ze ‘t nog rond haar nekske gehad). In de winkels en op de kamping krijgen we de opmerkingen dat honden niet binnen mogen … zo overtuigend was ze.

Dag3: Eerste woord  ”Woef”. Als Bjeurn vraagt wanneer we Livke terugkrijgen, is het antwoord Liv is dood !!!!. We vragen we ons stilaan af hoelang een hondenfase duurt (hopelijk geen 6 maand zoals de waarom-fase). Als Lili aandacht nodig heeft zegt ze “Woef” en dan moeten wij wat krabben aan haar kopke

Terug thuis:
“Baasje, nu kan je een halsband voor mij stikken!”
Wanneer krijg ik een mand?
Lili slaapt in bed met haar lijf op haar kussens.
We moeten nog steeds van “kopke krab”, “pootje geven” doen en krijgen nog regelmatig een lekje van onze hond

Dag 12: de hondenfase neemt af (in de zin dat er geen leiband meer nodig is), maar veel zinnen eindigen nog met “woef” (we zijn wel al content dat ze terug moeite doet om zich verstaanbaar te maken en meer niet alles op zijn woefs doet)

Soit, ik gok nog een tiental dagen voor we volledig uit de hondenfase zijn, en een hondenfase heeft ook zijn voordelen. Ik moet bekennen dat ons hondje beter luisterde dan ons Livke en ‘t hondje wandelde ook graag terwijl Liv soms liever lui dan moe is.

En nu mijn vraag aan jullie … is dit zo’n gekende fase als de kaka-, de nazeg- en de waaromfase? Of hebben wij gewoon pech gehad?

 

vakantieitalie2012 715
vakantieitalie2012 713

vakantieitalie2012 648
vakantieitalie2012 634

 

Vakantie

vakantieitalie2012 432

Dat we vertrokken waren, dat hadden jullie waarschijnlijk al wel door.
Een vakantie op een plaats met een minimum aan internet … stel je voor … en dat ik dat geeneens erg vond … onvoorstelbaar.

In elk geval, we zijn al weer 2 dagen thuis. Twee drukke dagen, ‘t kampeergerief terug sorteren  en organiseren voor volgend jaar, de was bijwerken, en nog allerlei kleine taakjes. Want tijdens de vakantie zijn we erg bezig geweest met onze ‘Getting Things Done’, we hebben onze todo-lijst volgepropt en Bjeurn en ik verwachten nu super productief te worden.

Waar we ook veel tijd in hebben gestoken dit weekend, was onze pelouse. We vertrokken na een regenachtig weekend waarin het onmogelijk was om het gras nog eens te maaien en toen we 12 dagen later terugkwamen kwam ‘t gras tot aan mijn kuiten en stond het paadje naar de voordeur (waar nog geen tegels gelegd zijn) vol met gele bloemen (aka onkruid).

Tussen de regels door kon ik lezen dat ‘de mensen’ erover spraken !!! En dat kan natuurlijk niet zijn, over alles mag er geroddeld worden maar niet over mijn groene (nog) klavervrije gras !!!!
Ondertussen zijn we terug de schande voorbij (enkele de biezekes nog, maar de perfectie wordt hier nooit nagestreefd)

En nu is het zondagavond en ben ik klaar om weer (met maar een beetje tegenzin) in de mallemolen van de werkende mensen te stappen.

Het vakantieverslag volgt natuurlijk nog, want deze was weer geweldig doch veel te kort (héhé cliché) !!!

't is een meisje

Waar is mijn stoere meid naartoe?!

Eerst was het verdacht stil … slecht teken, ik weet dat, maar soms ben je zoo blij dat het eens rustig is, dat je dat kleine stemmeke in je achterhoofd negeert

Toen kwam ze naar beneden, met lippenstift die een clown niet beter zou kunnen aanbrengen.
Sminkpop

MIJN lippenstift trouwens, en in haar hand MIJN nagellak, en met de boodschap “Mamaaaaa, wil jij mijn nagels lakken?”

Sminkpop met nagellak

Om het helemaal af te maken, zijn we daarna maar cake gaan bakken.

Een weekje

Een weekje

juni2012 045

BLOGVERLOF

juni2012 039

En daarna ben ik gewoon weer terug … maar het blote benen project (links) gaat natuurlijk verder.
Toedeloe !!!!!

Dag99: Commentaar op mijn outfit

Tegenwoordig is er hier één die altijd een mening heeft over mijn outfit.

Hieronder een selectie van de grappigsten.

Beeld je terwijl ook in
IK: *fier met mijn nieuwe schoenen / kleedje, klaar om het compliment in ontvangst te nemen*.
Liv: die eerst zegt “Wauw” …. waarna dan volgt
het boevenkleed

… een boevenkleed !!!

strijkparels

… da’s van strijkparels gemaakt

schoenen voor op het ijs te glijden

… zijn dat schoenen om over het ijs te glijden?

Dag89: LIV-295

Een tweede Liv gespot. Niet door mij, maar eveneens als de eerste LIV, werd deze ook door een Karen (een andere weliswaar).
Deze werd ook in ook in ons franstalig landsgedeelte gespot (Hotton). Misschien zijn de LIVkes daar prominenter aanwezig, want echt, ik heb er nog nooit één mogen aanschouwen in werkelijkheid.

Maar ‘t is zo goed of ik ‘t gehad heb. Nen dikke merci, Karen.

LIV-295

VIC – LIV 10-2

Dag88: Paasmaandag

Het pinksterweekend is voor mij één van de leukste weekends in het jaar. In dit weekend leeft ons dorp op en komt iedereen buiten. Kermis in ‘t dorp, stoelen voor ieders deur, processie, dorpsloop, pintjes, zon, van ‘t één evenement naar ‘t ander feest (en helemaal geen tijd op te bloggen) …. zaaaaaalig.

stoelen

processie

Ik paste voor de dorpsloop, maar …. zo moeder, zo dochter.
Liv behaalde haar eerste medaille …. als een echte loopster, 1 km op een regelmatig tempo en met zelfs nog een sprintje aan de finish!!!!

liv loper

Liv -terecht- zeer trots !!!

Dag87: de 20km van Brussel

Mijn zesde deelname al … ik word nen ancien … toch was het dit jaar weer anders (zoals in “minder gemoedelijk”)

We vertrokken net als altijd goed op tijd richting metrostation “Kraainem” om daar vlug in de metro te springen. Dit jaar konden lopers niet gratis met het openbaar vervoer, maar kom … zo zijn er nog jaren geweest.
Dit is echter ook het eerste jaar dat er elektronische hekjes staan aan de ingang naar de metro.
Dit -in combinatie dat 1 van de 2 ticketautomaten defect was-  zorgde voor een wachtrij lopers voor de betaalautomaat van meer dan een half uur.
File

Aangekomen aan de start bleek dat alles daar anders was. Zo vonden we de nummerophaling niet, en eens deze gevonden was bleek deze ook zeer moeilijk bereikbaar met een buggy. Zo stonden we uiteindelijk maar 5 minuten voor de start in ons vak en waren we al serieus opgejut.

Elk jaar maak ik me toch wel druk in ‘t één of ‘t ander. Mijn eerste deelname was het angst voor mijn blessure (mijn chronische scheenbeenvliesontsteking), dan was er ook eens de blaasontsteking, een ander jaar was ‘t de zwangerschap en het gevolg daarvan op mijn blaas, dan was er het jaar met een overlijden in de familie in de week voor de wedstrijd, en een andere keer was ik niet optimaal getraind.

Dit jaar was de voorbereiding beter dan ooit, maar maakte ik me zorgen om het warme weer. Mijn prestaties gaan immers exponentieel naar beneden met de stijging van de temperatuur. De eerste 7km heb ik dan ook vrij fel afgezien, ik was haast content om in de tunnels te mogen lopen.
De tunnel
Gelukkig heb ik een man die me hoedde, naar de schaduwplekjes gidste, mij soms eens overspoelde met water en na die 7km kwam ik er ook weer bovenop.

Mijn man, die loopt normaalgezien niet samen met mij, want eigenlijk heeft hij een veel betere fysiek (ooit geëindigd in 1u33). Maar een niet optimale voorbereiding door blessures, de dag voordien nog zwaar aan het breken bij een renovatie … dat deed hem beslissen om ‘op ‘t gemak’ te lopen en bij mij te blijven.

Zoals steeds vond ik de laatste klim op de Tervurenlaan niet zo bijzonder zwaar (misschien is dat wel mijn talent, bergop lopen)
Ik had me dit jaar voorgenomen om alle drank die ik onderweg kreeg aan de bevoorradingsposten op te drinken (schrik voor uitdroging enzo), maar dat bleek onmogelijk. Er waren zoveel drankposten … dik in orde!!!
Na km 13 had ik zelfs schouderpijn, door constant een waterflesje vast te houden (of als gevolg van val1)

Uiteindelijk kwam ik binnen na 2u (op de kop). Andere jaren zou ik hier tevreden mee zijn, dit jaar niet, ik had gericht naar 1u55 en ooit mik ik naar 1u50 !!! Misschien moet ik toch eens deftig aan de interval gaan.

En stijf !!! Ongelooflijk, normaal ben ik nooit stijf en nu merkte ik de stijfheid al op van zodra ik stopte met lopen.
Ik wijd het allemaal aan het weer.

Om te concluderen: voor mij was  deze 20km van Brussel was dit jaar geen uitschieter, ik heb niet bijzonder hard afgezien, maar ook niet bijzonder intens genoten en ik was niet bijzonder onder de indruk van mijn tijd (maar ik had wel bijzonder aangenaam gezelschap … Bjeurn)

Onze supporters (de kinders en de koeka) waren mee afgezakt naar Brussel. Vic hééft lamlendig overal geslapen waar het maar kon (te lang uit zijn raam naar de kermis zitten kijken de avond voordien), Liv was wel in form en genoot van alle promotiemateriaal dat ze kreeg. Na de wedstrijd genoten we nog even in ‘t zonneke aan de fontein, zalig.
Aankomst
liv
Untitled

 

De kinders kregen natuurlijk onze medaille.
Een dame op de metro die ook gelopen had tegen Liv: “Heb jij ook gelopen?”
Liv: “Neen, mijn mama” *Waarop ze de vrouw beter bekijkt en haar medaille ook opmerkt*  ”Hé, heb jij ook gewonnen?”
De vrouw: “Neen, iedereen krijgt een medaille”

… en voila, daar ging mijn dochter haar illusie dat mama en papa de snelsten waren

Mijn tips voor de organisatie
*openbaar vervoer in Brussel zou in het ticket moeten zitten (geen files voor de aankoop van tickets en gebruik van openbaar vervoer als je uit de wedstrijd moet stappen)
*rugnummers opsturen per post
*duidelijker aangeven waar inschrijvingen, toiletten zijn
*meer beschikbare toilets en gratis graag (een loper heeft immers geen geld op zak)
*startuur 10u is perfect (minder warm en zo heb je tenminste nog iets aan je namiddag)
*lopers drinken niet graag uit blikjes, wel uit flesjes die met dop worden aangereikt (de post met energiedrank was blik, de rest was ‘spa’ in een flesje)
*de eerste drankpost mocht iets vroeger

Tips voor mezelf
*koop metro-tickets op voorhand
*vertrek 2u voor de starttijd
*print op voorhand het startplan uit
*neem de kinderen en een oppas mee (animatie en vertier genoeg voor die klein mannen)
*lees ook eens terug hier 

 

Blog Widget by LinkWithin