Annelyse

Ons huwelijk is misschien nog maar leer, maar onze relatie is sinds gisteren zijde.

optische illusie blijkt leuk

Ja, ik geeft het toe … sinds ik kinderen heb ben ik in mijn pipi-kaka fase … ik analyseer de vorm, de kleur, de hoeveelheid en zelfs de hardheid.

Ik verschoot dan ook toen ik in de comments ‘Jacques’ zijn opmerking op het krokodilleke las

Ik heb mijn kinderen altijd geleerd zoals het me altijd voorgehouden is:
Doe wel en ziet niet omme!

Zijn er echt mensen die niet kijken in de pot? Of doen jullie dat (net als ik) wel.

Daarmee, nog eens een nutteloze poll.

 Loading ...

*derde poging*

Soms kan ‘de knoop doorhakken’ zo moeilijk zijn

Soms kan ‘wachten’ zo lang duren

“Al is het vrouwtje nog zo arm, bij lichtmis zet zij haar pannetje warm”

… mmm, lichtmis, pannenkoeken ….

Na bijna 4 maanden tewerkgesteld in het franstalige landsgedeelte

weet ik dat Walen

• en kat in de keel hebben en geen kikker (un chat dans la gorge)
• geen woord hebben voor ‘goedemorgen’
• ‘impecable’ gebruiken voor ‘perfect’, maar dat het vele cooler is om ‘impec’ te zeggen
• Ne lastige/vervelende mens noem je Casse-pied (als je bij je familie bent), chiant (bij vrienden), ambetant (bij collega’s)
• Dat ze de uitdrukking ‘c’est à pleurer’ nogal raar vinden
  

Gelukkig nieuwjaar!!!

ik wens jullie dat ene … dat ene dat jullie amper luidop durven zeggen … uit schrik dat het te onrealistisch, te hoog gegrepen, haast onmogelijk is … dat ene stiekeme geheim … dat wens ik jullie toe.

(en voor mezelf graag hetzelfde)

Ik heb een zwak voor toffe vitrines … tja iedereen zijn dada’s. En zeker deze vitrine (Kammenstraat Antwerpen) trok mijn aandacht.
Voor de verduidelijking … een vitrine vol met oude naaimachines en rechts van de deur staat ook nog een vitrine vol (waarom zijn vitrines zo moeilijk te trekken … jammer)

En als ik wist dat er ook VICkers naaimachines bestaan (of bestonden) had ik me zo één gekocht ipv nen brother.

Tess, onder normale omstandigheden doe ik volgend jaar terug mee. Ondanks de stress die het me bezorgd heeft, faalangst dat het naar boven bracht, weerzin voor deadlines die terug kwam … was het héél geslaagd.

Saar, nen dikke merci voor het leuke tasje in het mooie stofke. Ondanks dat er hier thuis al een ruzie om is ontstaan, ben ik héél content.
Voor de nieuwsgierigen … neen … geen echtelijke ruzie, maar een ruzie tussen moeder en dochter, dat waarschijnlijk een voorproefje is voor wat me later nog te wachten staat. Liv vond namelijk dat het tasje voor haar was. “Sakosj Wivke” schreeuwde ze, terwijl ze ‘t van mijn arm probeerde te trekken. (Ter info … Wivke staat dus voor Livke, het woord sjakosj echter … dat kan ze al vrij mooi uitspreken)

Onze moeder was een schat.
Die kookte,naaide, daag’lijks bad.
Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.
En vader kreeg voor ieder klusje
Altijd weer een dankbaar kusje ‘
s Avonds rustig bij de haard,
’s zondags lekker appeltaart.
Helaas ,’t is over met de pret:
Mammie is aan ‘t INTERNET.

Nog steeds is pappie in de weer,
Maar hij krijgt geen kusje meer;
Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart
‘t is Hotmail Dot Com Apestaart.
Zelden is er warm te eten,
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.
Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan het’t INTERNET.

Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.
En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.
Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan ‘t INTERNET!!!

Noot: Op tinternet vind je toch echt alles, mijn meter had me dit gedicht ooit voorgelezen uit ‘kerk ‘n leven’ en ja … maanden later vind ik het met enkele trefwoorden direct terug. Van wie het gedicht is, daar ben ik echter nog niet achter.
Maar ik draag het op aan alle bloggende mama’s!!!

Als je op een franstalig bedrijf werkt, krijg je ook franstalige mopjes in je mailbox. Deze vond ik wel grappig (blijkbaar spreken onze Waalse vrienden onze president zijn naam steeds verkeerd uit, wist ik niet)

En kunnen jullie ook de onderste rebus oplossen?

Ik moest er ineens aan denken … dit gedicht dat mijn mama jaren geleden -toen ik nog thuis woonde en vreselijk slordig was- voor me had afgeprint.

Toen grappig en nu ook nog zeer herkenbaar.

Mijn moe zeurt altijd aan mijn kop,
van: ‘Ruim je kamer nou eens op.
Ik vind bij jou in elke hoek
wel sokken of een spijkerbroek,
of blikjes Cola, stapels strips,
computergames, geplette chips,
een tas voor school, een tas voor sport.
Als jij een keer volwassen wordt,
spring ik een meter in de lucht.’
Ze pakt een vuile trui en zucht.
Mijn moe is meestal slechtgeluimd,
maar ik ben altijd opgeruimd.

Marjolein Kool

Ik kan slechts sporadisch lachen met mopjes.
Zeker hier op de werf, want hier is ‘t vaak ‘niveau nihil’!!!
*met een dikke vette knipoog naar mijn collega’s die deze blog hopelijk niet lezen*

Maar bij deze die ze me onder de neus schoven moest ik dus wel lachen … het ontaarde (mede door binnenpretjes en de situatie) zelfs tot de slappe lach …

Als enige vrouw (buiten de poetsvrouwen, maar let wel … we hebben ook poetsmannen) op de werf. ‘t lijkt een mannenwereld, maar schijn kan bedriegen.

Vanmiddag zat ik met een collega te keuvelen over naaien, stofkes, overlockmachines en borduurmachines. Ik moest me volgens hem nen overlock aanschaffen, een prachtig ding. En de stoffenbeurs …. nen aanrader. En hij vroeg of ik nu ook knopen kon aanzetten met mijn nieuwe stikmachien.

Ondertussen werden we uitgelachen door een medecollega (de enige die nog een vrouw aan de haard heeft). Waarop de rest allemaal begon te verkondigen dat ze het huishoudelijk werk evenredig verdeelden en best wel nieuwe mannen waren.

Het leven op de werf … ‘t is volgens mij niet meer wat het geweest is …
(Of hoe één vrouw de sfeer op de werf grondig kan doen keren)

De les was wat minder vandaag, werken met macro’s. Ik heb zelfs niets bijzonders gemaakt.

Toch zou Jasmijn Jasmijn niet zijn (grappig eigenlijk, want Jasmijn is Jasmijn eigenlijk niet … ‘t is een schuilnaam) als ze niets uit haar mouw zou toveren. En zo ook nu.

Verleden les had ik gevraagd of we dit jaar ook gingen zien hoe we een foto(affiche) maakten die bestaat uit een mozaik van verschillende foto’s. Jammer genoeg gaat dat echter in photoshop niet, daarvoor zijn dure programma’s nodig.

Maar deze les kwam Jasmijn af met 2 sites met freeware om dit effect te bekomen. Andreamozaic, de gekendste en sixdots. Het schone hiervan is dat je gewoon maar het programmake moet downloaden, foto’s kiezen en de rest wordt voor u gedaan.

Als huistaak moet ik van Jasmijn een vergelijk tussen de twee programma’s maken. Voorlopig heb ik me enkel nog maar op Andreamozaik toegelegd. En ziehier een voorbeeld.

Dit is de originele foto

Hieronder het resultaat samengesteld uit 2000 unieke foto’s

uit 500 unieke foto’s

en uit 100 unieke foto’s

Zoals je ziet zijn er voor een leuk effect wel veel foto’s nodig. Een gemakkelijkere achtergrond kan ook wel leuk zijn, deze is misschien iets te complex.

Héél leuk is dit vooral in posterformaat. Van ver zie je dan een foto en als je dichterbij komt zie je pas de verschillende kleine fotokes erin. En het programma kan ook héél grote formaten aan.
Toftof, dit vraagt om meer!!! Ik denk dat ik voor thuis eens een poster ga ontwerpen in groot formaat om op te hangen.

‘t is dan nog wel 2 dagen tot Liv verjaart, maar haar eerste kaartje van meter en bompa heeft ze al gekregen. Is het toeval of gewoon goede smaakt? Toeternietoe … ‘t is ‘t mooiste dat ik ooit gezien heb.

In Mechelen hebben ze tegenwoordig ook parkeerplaatsen voor mensen met een huilbaby.