- Verstoppen is IN ten huize Annelyse. Ik kan geen kamer binnenkomen of ik hoor kinderen wegduikelen. En als ik dan binnenkom is het héél moeilijk om te doen of ik de verstopte kinderen niet zie en om het gegniffel te negeren.
Liv denkt volgens mij, dat ik haar niet zie zolang ze niet beweegt, ze staat immers dikwijls stokstijf, goed in ‘t zicht.
Vic gelooft nog steeds in het volgende …. *doet zijn ogen toe* en zegt “je kan me toch niet ziehien”
Verder moet ik echt mijn best doen om niet achter deuren, onder donsdekens en onder badkamermeubels te kijken - Voor Liv ben ik “de liefste mama van de wereldbol voor altijd”, Voor Vic ben ik “de liefste wereldbol voor altijd”
- Toch hebben mijn kinders ook wat streken, als ik iets zeg wat hun niet aanstaat onderbreken ze met een *verveelde* “blablablabla”
- Liv kan zwemmen, de privé-juf gaf de aanzet, maar de afwerking deed juf mama
- Juf mama, die trouwens ook soms “tante Lies” wordt genoemd door haar kinders
- Ik heb terug de geneugten van het fietsen naar ‘t werk ontdekt. Puur genieten van de me-time, die 40 minuutjes fietsen geven me echt puur ontspanning, héél anders als bij het lopen.
- Lopen staat trouwens even on-hold, de blessure (slijmbeursontsteking? in de heup), blijkt toch iets erger en hardnekkiger dan ik initieel dacht
- En dat terwijl de inschrijving voor de 10 miles en 20km van Brussel in orde en betaald is.
- 2 voornemens zitten in de pijplijn … stoppen met nagelbijten (weeral) en opstaan als de wekker gaat (snoozen is zo verleidelijk)
- Ik broste voor ‘t eerst een naailes omdat ik geen goesting had
- ik las bij YSABje dat iedereen per dag recht heeft op 3 dagen zelfmedelijden … een quote om te onthouden … maar ik vrees echter dat mijn 3 dagen ook reeds opgebruikt zijn. Hopelijk zet er maandag een betere week in.
|
||||
Vriendjes
Naaien
Haken
Breien |
Vandaag plopte de taak “Bel naar zwemjuf Els voor privéles Liv” naar voor.
Liv staat immers al sinds haar 3 op de wachtlijst. De eerste keer maakte ik zelf een flater, ik schreef Liv in op de wachtlijst voor de lessen van den bond, maar dit bleek op een dag die we eigenlijk niet konden. En daarmee waren we een half jaar verloren. Nieuwe opties zijn
Ik besloot optie 3 te combineren met optie 2. Dus vandaag belde ik naar juf Els … vanaf september krijgt Liv privéles (aan €13 per half uur), hopelijk is ‘t een snelle leerling. En hoe zit dat bij jullie kinders? Gaan die op zwemles, of leer je het hen zelf?
Het begon op vakantie … ineens was Liv was een hond ‘Lili’, allemaal leuk en wel maar het spelleke duurde wel héél lang en Lili was héél consequent. Lili en Fifi waren hondjes en gelieve geen Liv of Vic meer te gebruiken. Dag 2: Eerste woord ”Woef”. Er wordt er gevraagd naar een leiband .. om de goede vrede te bewaren doen we een touw rond haar Dag3: Eerste woord ”Woef”. Als Bjeurn vraagt wanneer we Livke terugkrijgen, is het antwoord Liv is dood !!!!. We vragen we ons stilaan af hoelang een hondenfase duurt (hopelijk geen 6 maand zoals de waarom-fase). Als Lili aandacht nodig heeft zegt ze “Woef” en dan moeten wij wat krabben aan haar kopke Terug thuis: Dag 12: de hondenfase neemt af (in de zin dat er geen leiband meer nodig is), maar veel zinnen eindigen nog met “woef” (we zijn wel al content dat ze terug moeite doet om zich verstaanbaar te maken en meer niet alles op zijn woefs doet) Soit, ik gok nog een tiental dagen voor we volledig uit de hondenfase zijn, en een hondenfase heeft ook zijn voordelen. Ik moet bekennen dat ons hondje beter luisterde dan ons Livke en ‘t hondje wandelde ook graag terwijl Liv soms liever lui dan moe is. En nu mijn vraag aan jullie … is dit zo’n gekende fase als de kaka-, de nazeg- en de waaromfase? Of hebben wij gewoon pech gehad?
Onze kinders zijn waterratten … daarmee dat ik vond dat ze ook zo snel mogelijk op zwemles moesten. Niets zo gevaarlijk als een waterrat die niet kan zwemmen (Liv is al meerdere keren kopje onder gegaan omdat ze haar beperkingen niet wil zien) Maar bij ons in de buurt is dat dus niet zo evident, uw kinders op zwemles krijgen. Bij de zwemclub is ‘t meer dan een jaar wachtlijst en bij den bond een half jaar (en als je je dan nog eens vergist en daardoor een half jaar kwijtspeelt, vloek je zeker). Al een chance heb ik Livke eindelijk (toen ik eigenlijk al op zoek was naar iemand om privéles te geven) toch in een andere sportclub binnengekregen. ‘t zijn maar 20 lessen per jaar, wat me weinig lijkt, maar in elk geval beter dan niets. En vandaag was de eerste les. Terwijl Liv in de club ging zwemmen, zou ik met Vic in ‘t klein badje wat spelen …. fout fout fout!!!! 40 lengtes (32 schoolslag en 8 crawl) verder, pikte ik de kinderen op, die moe waren, maar ‘t wel héél hard naar hun zin hebben gehad. En terecht lijkt me, ik had echt een héél goed gevoel bij de zwemleraars!!! Volgende les, mag Vic nog eens proefdraaien, en valt dat voor de leraar mee, dan mag hij ook mee aansluiten (hopen maar)
Ze worden groot, mijn kinders. We zijn uit de papflessen, uit de pampers, uit de dutjes, uit de kleine bedjes … een zaligheid. Nu nog uit de buggy’s, uit de kribbes (in november) …. en uit de tutjes Iedere ouder van een tutjesminnend kind, kent het gevoel wel …. “oei, waar is die tut, net nu ik geen reservetut meer liggen heb” Meestal duikt de laatste tut wel ergens op, tussen het speelgoed, aan de keukentafel, in een jaszak. Of anders vind je wel een andere tut terug die al lang verloren gewaand was. Gisteren echter niet!!! Net voor bedtijd (op een uur dat de apotheker al toe is) was de tut (de allerlaatste, die zelfs een aanrijding door een wagen overleefde) ineens verdwenen. Op zo’n moment voel ik me nog gestresseerder als een verstokte roker die beseft dat hij de avond zonder sigaretten zal moeten doorbrengen. En ik zocht, en ik zocht … waarna Bjeurn zocht en zocht (wat belachelijk is, want hij deed dezelfde plaatsen als mij aan, en iedereen weet toch dat vrouwen beter zijn in zoeken dan mannen) … zo wanhopig waren we dus. Soit … de nacht was niet zo leuk als anders … maar beter dan verwacht … en de volgende dag vonden we de tut terug in de tuin (en er woonde zelfs al een naaktslak IN … degoutant) En nu … hebben terug een reservetut en dromen er zo van om eindelijk ook uit de tutjes te zijn.
Tussen 1 en 2 zijn ze op hun schattigst. Dat is goed mogelijk, niets zo schattig als een kindje dat zijn eerste paskes zet, zijn eerste woordjes begint te zeggen, natte kussen geeft, …. Maar tussen 2 en 3 zijn ze ook geweldig. Zo heb ik vandaag met Liv, cake gebakken voor papa (maar ook voor Liv è … zoals ze zelf zei), het terras zomerklaar gemaakt (met zeer veel water natuurlijk), miniquichekes gemaakt (ja ik ben gezwicht voor die mini-kooksetjes van den hema … geweldig gewoon) en geknikkerd (waar is den tijd). Je kan met een 2-3 jarige zelfs een gewoon gesprek voeren, en soms geven ze zelfs blijk van intelligentie en kunnen ze plots dingen, waarvan je niet eens vermoedde dat ze er mee bezig waren… zoals Liv die ineens ‘groen!!!’ zei, toen we met zijn allen in de auto zaten en ”t verkeerslicht op groen sprong. En humor, niet immer van wreed hoog niveau, maar toch moest ik lachen toen Bjeurn vroeg ‘wat zegt de poes?’ en Liv -waarschijnlijk verveeld door die altijd wederkerende easy-peasy-lemonsquizy vraag- die ‘WOEF’ blafte naar Julius (onze niet-kindvriendelijke poes) BTW: Liv wou vandaag persé met haar knikkers in bed kruipen en ik hoor er regelmatig ene uit vallen ‘Kinderen kosten een huis’ zeggen ze. Awel … wij hebben een goedkope kribbe … en de kinders gaan maar 4 dagen per week … maar met wat wij maandelijks betalen aan de kribbe voor Liv en Vic … daar kan je
‘Kinderen kosten een huis’ zeggen ze …. Ze hebben gelijk
Ik dacht te brossen omdat ik zooo moe ben, maar toen bedacht ik dat naar de les gaan minder vermoeiend is dan de hele avondrush met de kinders. De oefening hierboven bekom je gewoon door wat transformeren (vrije transformatie, warp….), de filter ‘liquify’ in te schakelen, wat maskers erop los te laten en voor de rest te foefelen en foefelen en nog eens foefelen.  |
|
||
|
Copyright © 2013 Annelyse - All Rights Reserved
Powered by WordPress & Atahualpa 
|
||||
U zegt