Annelyse

Liefste peter,

In deze moderne tijden
een nieuwjaarsbrief schrijven,
dat valt verdraaid niet mee!
Maar de beloning is best oké.

Dus doe ik maar mijn best
en de computer doet de rest.

Ik typ mijn wensen op ’t klavier
en haal ze uit de printer hier.

Zo’n nieuwjaarsbrief is cool.
Die zegt hoe ik me voel:
helemaal in, keitof en hip.
En ik heb er vijf klaar in een wip.

Maar ik moet bij de zaak blijven
en mijn beste wensen schrijven:
voor mijn fouten, druk: delete!
Voor al het goede: druk repeat!
Escape! Uit ziekte en zorgen
en alle geluk van de wereld vanaf morgen!

Je petekind Annelyse

Mechelen, 30 januari 2010

Ja, ik droeg vandaag deze nieuwjaarsbrief voor. En waarschijnlijk ben ik ook de enige 29-jarige die dat nog moet doen.
Met dank aan neefje Arne om me deze moderne brief door te mailen.

Onze moeder was een schat.
Die kookte,naaide, daag’lijks bad.
Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.
En vader kreeg voor ieder klusje
Altijd weer een dankbaar kusje ‘
s Avonds rustig bij de haard,
’s zondags lekker appeltaart.
Helaas ,’t is over met de pret:
Mammie is aan ‘t INTERNET.

Nog steeds is pappie in de weer,
Maar hij krijgt geen kusje meer;
Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart
‘t is Hotmail Dot Com Apestaart.
Zelden is er warm te eten,
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.
Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan het’t INTERNET.

Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.
En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.
Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan ‘t INTERNET!!!

Noot: Op tinternet vind je toch echt alles, mijn meter had me dit gedicht ooit voorgelezen uit ‘kerk ‘n leven’ en ja … maanden later vind ik het met enkele trefwoorden direct terug. Van wie het gedicht is, daar ben ik echter nog niet achter.
Maar ik draag het op aan alle bloggende mama’s!!!

Ik moest er ineens aan denken … dit gedicht dat mijn mama jaren geleden -toen ik nog thuis woonde en vreselijk slordig was- voor me had afgeprint.

Toen grappig en nu ook nog zeer herkenbaar.

Mijn moe zeurt altijd aan mijn kop,
van: ‘Ruim je kamer nou eens op.
Ik vind bij jou in elke hoek
wel sokken of een spijkerbroek,
of blikjes Cola, stapels strips,
computergames, geplette chips,
een tas voor school, een tas voor sport.
Als jij een keer volwassen wordt,
spring ik een meter in de lucht.’
Ze pakt een vuile trui en zucht.
Mijn moe is meestal slechtgeluimd,
maar ik ben altijd opgeruimd.

Marjolein Kool