Liefste bompa (of boempa op zijn Liv’s),
Hoewel we het al een tijd wisten, kwam het afscheid gisteren veel te plots.
Bedankt voor alles
… voor de liefde die je ons gaf
… voor de grappen en de grollen
… omdat je altijd bereid was om iets voor ons ‘te regelen’
… omdat je -zelfs toen je ziek was- in de eerste plaats aan ons dacht
… omdat ons geluk, jou gelukkig maakte
… omdat je ‘nen echten bompa’ was
Bompa, we zullen je missen!!!
We zijn samen gaan zwemmen, en zij hebben er -denk ik- even hard van genoten dan Liv, Vic en mij.
Zwempamper vol kaka verversen (gelukkig deze keer geen lek in ‘t zwembad), wildwaterbaan met Liv, babybad met Vic (die zich trouwens als een vis in het water voelde … en dat voor zijn eerste keer), balspellekes met Liv (die weer niet wou delen met de andere kindjes), …
En dan ’s avonds samen nog een hapje eten en enkele pintjes drinken. Tegen acht uur trokken zij -vol verwachting en plannen- de avond in … en ik …. ik verlangde zo naar mijn zetel, mijn dekentje en mijne man om me tegen te vleien.
Als kind gooide hij de dekens van zich af om zich te harden tegen de koude. Hij had een droom. Het verre Noorden ontdekken.
Nadat hij zijn bachelor in de geneeskunde haalt trekt hij de wijde wereld in. Zijn droom als gids. Twee jaar later beëindigd hij de langste en zwaarste sledehondenrace met zijn zestien dappere honden.
Dit jaar wil hij niet alleen deelnemen aan de Iditarod maar ook de Yukon Quest beëindigen, de twee bekendste sledehondenwedstrijden in één winter. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor mensen met MS. Ondertussen zet hij zijn geneeskundestudies verder.
Je vindt Sam met zijn neus in de boeken, bengelend aan een vlieger op zee, lopend in het bos of op een slee met zijn honden into the wild.
Omdat ik het zelf niet mooier kan zeggen heb ik deze intro op Sam zijn gloednieuwe blog gepikt.
Sam is mijn neef en behoorlijk avontuurlijk. Verleden jaar de Iditarod beëindigd, als enige met AL zijn sledehonden. Dit typeert Sam ook, want hoe volhardend hij ook kan zijn. In de omgang is hij ne schat (net zoals héél zijn familie trouwens). Dit jaar gaat hij voor meer, hij gaat niet enkel voor de Iditarod maar ook voor de nog zwaardere Yukon Quest.
Dat dit niet van de poes is (misschien een bizar uitdrukking voor een hondenrace) spreekt voor zich. -40°C, snijdende wind, de zorg voor al de honden die ook niet te onderschatten is, weinig slaap, ….
Sam heeft een gloednieuwe blog waarin hij dit avontuur zal beschrijven.
Sam draagt zijn tochten ook op aan de mensen met MS, zoals zijn mama. In zijn blog zal hij de parallellen doortrekken tussen dit gewild avontuur. De uitdaging met de natuur aangaan en je overgeven aan haar grillen en onvoorspelbaarheden en anderzijds dezelfde elementen ongewild opgedrongen krijgen, voor altijd.
Nen aanrader http://www.samdeltour.be/blog
PS. Maandag 31 augustus wordt op één het verhaal van Sam zijn eerste Iditarod getoond. Een voorproefje vind je al hier
50 km in de benen, 40 al fietsend en 10 al lopend. Dat is de balans van gisteren.
De grote kampioen echter was ons Sas (Miss Subtiel 
) !!! Zij is onlangs begonnen met lopen en nu was ‘t haar vuurdoop, 3,5 km met glans beëindigd. Sas begint ook met dezelfde afstand in dezelfde wedstrijd waar ik ook in begonnen ben (de stratenloop van KWB Weerde)
En spijt zal ze er niet van hebben, niet alleen had ze een hele resem supporters mee … de hele familie en schoonfamilie (wij dus), maar ook won ze bij de tombola de tweede prijs ‘een stoomstrijkijzer’.
Marjan en ik hebben ons gewaagd aan de 10,5km (3 rondjes). Op voorhand beklaagden we ons dat we ons weer zo gingen afjakkeren, om dan achteraf super content te zijn.
Net binnen het uur binnen, dat vinden wij schoon gelopen. Dat er maar 3 deelnemers achter ons waren, daar trekken we ons niets van aan. Alhoewel dat ik het echt bizar vind dat je met een gemiddelde snelheid van 10,2 km/u praktisch laatst eindigt (maar dit terzijde).
En Bjeurn en Tom lieten ons natuurlijk direct achter zich, om 10 minuten voor ons te finishen (zolang ze ons maar niet dubbelden waren we content )
Papa, je bent de beste papa van de heeeeeeeeele wereld. Deze tekening mag je op je werk hangen!!!
-Tijd dat Liv naar ‘t school gaat, dan kan de juf haar hoofd breken over een gepast kadotje-
Even schetsen … dinsdag heb ik gekuist.
Woensdag komt ‘Miss subtiel’ langs en merkt langs haar neus weg. “Amai, de vloer is zo proper!!!”
Ik vraag “Anders niet soms?”
Waarop ze eruit flapt “‘t is hier toch netter dan vorige zondag”
*Slik*
En toch snapt ze maar niet dat we haar niet subtiel vinden!!!
PS. Maar je bent en blijft een schatje hoor … Miss subtiel
Ja … het actieve deel van ‘de leuke bende’ staat in de gazet van Antwerpen.
Let ook op ons ‘De Leuke Bende T-shirt’ (buiten bij de moeke die zondigt).
Zelfs Liv en Vic hebben een gepersonaliseerd T-shirt (dank u meetje en ome Tom).
en hoe gaat het nu met ons?
Vic heeft het al ontzettend goed gedaan
Liv haar oude vertrouwde wereldje is wat dooreengeschud. De mama in het ziekenhuis met een ander kindje in haar armen. En de laatste twee nachten en dagen heeft ze ook bij moeke doorgebracht. Geen wonder dat het kind in de war is. Maar volgende twee weken zijn we met ons viertjes thuis en zullen we er eens terug wat routine en ‘quality time’ inbrengen.
Bjeurn was mijn rots in de branding bij de bevalling (en ‘t is niet gemakkelijk om op zo’n moment goed te doen), ondanks de vermoeiende week heeft hij toch nog de ronde van Vlaanderen uitgereden (respect) en is hij de drijvende kracht van ons viertjes
Ik doe het nog even kalm aan, maar ik ben ongelooflijk gelukkig met mijn 3 schatten
… en nu zijn we een gezin van vier !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Vanavond komen de mama en schoonmama eten.
Op zich niets mee mis, mijn schoonmama is een toffe madam waar ik het héél goed mee kan vinden. (Mijn mama dat spreekt voor zich)
Waarom ik dan toch een beetje stress heb … mijn schoonmoeder kan ongeveer 25 000 keer beter koken dan ik.
En nog eentje om het af te leren
Op deze foto zie je mijn peter Pol, Tante Mie en mijne papa.
Groot was mijn verbazing toen ik op alle oude foto’s zag dat de Claesen blijkbaar aanleg tot flaporen hebben. Het rare is dat ik me niet herinner dat mijn papa flappies had en dat ik bij mijn tantes en nonkels ook nog nooit flaporen heb opgemerkt.
Zijn ze eruit gegroeid of hebben ze gezamelijk een oorcorrectie uitgevoerd? Dat moet ik toch eens navragen.
Ik ben dus enkele dagen geleden op oude foto’s gestoten. Geweldig toch… je ouders eens in hun jonge jaren zien met die geweldige kapsels en kleren. Ik wou dat mijn mama (tweede van links) wat meer van haar outfits had bewaard, want haar kleedje is echt wel super. Wat ook geweldig is, is mijn papa (derde van links, op wie ik trouwens veel harder lijk) eens als jonge adonis te zien.
En dan stootte ik hier nog op dit, schoon toch.
Dit ben ik … in de armen van mijn mama (de moeke) en op de achtergrond mijn meter.
Hoe oud ik toen was, daar heb ik geen idee van, maar ik was in elk geval kaal (en dat ben ik naar ‘t schijnt zeker een jaar geweest). Ons mama vertelde me dat een kindje ooit luidkeels in de GB riep “kijk mama, ne kletskop!!!”
Misschien verklaart dit waarom ik zo verbaasd was dat Liv veel haar bleek te hebben.
En ondanks zijn voorgangster, denk ik toch dat Wiz een kletskopje zal zijn.
32 wordt hij vandaag …
mijnen Bjeurn, nu al onder de wol, slapend, verdoofd onder de dafalgan, ziek zieker ziekst …
terwijl zijn 33e levensjaar ingaat.
Ik zou wel voor hem willen zingen en hem dikke kussen geven.
Maar in plaats daarvan -met evenveel liefde- schrijf ik het geruisloos hier
GELUKKIGE VERJAARDAG !!!
Vandaag kreeg ik wel een héél leuk telefoontje. Buiten Wiz komen er nog twee extra babies bij in de familie. En genen tweeling, maar twee van mijn nichtjes blijken ook zwanger te zijn.
Ik denk dat ik het gespreksonderwerp van het volgende familiefeest al wel kan raden. Dikke buiken, zwangerschapskleding, zwangerschapskwaaltjes, babyspullekes, ….
Dat breidt het lijstje voor 2009 weer uit
2008 was tot nu toe het jaar van de meisjes (met Frédérique, Emma, Frauke, Layla, Kato en -in de minderheid- Tijs en Luca).
Wordt 2009 het jaar van de jongens?
Al jaren heb ik met mijn zus de volgende discussie….
wie zou je kiezen als (bed)partner als je MOEST kiezen tussen John en Roman. (Ja, ik weet het, ‘t zijn nu niet de twee droommannen, maar welke van de twee is het ‘minst’ erg)
Ik zou dan toch wel Roman verkiezen, want John kan ik al helemaal niet uitstaan (met zijn zwoele fluisterstem). Maar mijn zus verkiest onbegrijpelijkerwijze voor John.
Om er nu voor eens en voor altijd uit te geraken, aan jullie de oproep … breng ook jullie stem uit en dan weten we voor eens en altijd wie de slechte smaak in mannen heeft. Marjan of ik.
Om het geheugen nog eens op te frissen, fototjes van beide mannen.
Roman
John
Ik breng alvast een stem uit op Roman
Marjan ik veronderstel dat de eerste stem op John snel zal volgen.
Loading ...Na de trapkast ook even de deuren schilderen, dacht ik.
Amai, heb ik me daar serieus aan mispakt !!! Die zes deuren die we hebben nemen toch iets meer tijd in beslag dan ik had verwacht.
Ik werd al depressief als ik dacht dat we een week zouden moeten wonen tussen het schildergerief, het behangpapier dat op de grond ligt ter bescherming, een badkamer vol verfborstels.
Dat we nog altijd moesten slapen in de buro op de luchtmatras (aangezien de trapkast naar de slaapkamer nog stinkt en de kamer nog moet opgerommeld worden, de vloer vlekvrij gemaakt worden, de trapkast ordelijk geschikt, ….).
En dat we moesten leven in een huis dat al enkele weken niet meer grondig gekuisd is (aangezien al onze vrije tijd naar het schilderen gaat, niet omdat wij zo’n vieze mensen zijn)
Nu wonen we dus terug even bij mijn mama, totdat alles geschilderd gepoetst en op orde gezet is.
Ondertussen worden we goed verwend en heeft ze zelfs haar bed met tempurmatras heeft ze aan ons afgestaan. Daarvoor moet je dan 28 geworden zijn. Op je ouders kan je toch altijd rekenen !!!!
Bedankt mama
Lees je graag reisverslagen en zie je graag mooie fotokes.
Mijn allerliefste zusje (en Liv’s meetje) en schoonbroer (Ome Tom) hebben een reisblog van hun reis naar Cuba.
marjanentomincuba.wordpress.com
Zeker lezen!!!
En bedankt aan Bjeurn en Tom voor jullie hulp
Zaterdag hebben we met ons familieloopclubje “De Leuke Bende”, voor de vierde keer meegedaan aan de ‘Ekiden’ (een aflossingsmarathon in Brussel).
Normaalgezien moest ik 10 km lopen, maar ik zag dat -in mijnen toestand- niet echt zitten. De eerste weken ben ik zooo moe geweest en de laatste week te ziek om veel te trainen.
Ik heb dan de wedstrijd maar ingezet met de 5 km. Genieten, op ‘t gemak en niet afzien, was mijn moto… en ‘t is gelukt !!! 34 minuten heb ik er echter wel over gedaan. Bjeurn was de sterloper, 7,2 km en nog 3 minuten sneller dan ik
Enkele impressies van een zalige dag
Mijn aankomst
Bjeurn zijn aankomst
Liv gaat voor de 100meter
De Leuke Bende
Recente Commentaren