Ik kocht de soepjurk* in de kringloopwinkel voor €4 en dacht hem eens vlug om te vormen tot een hip jurkje.
Maar dat bleek toch niet zo evident … ik belde een hulplijn, maar de vriendinnen van het stikmachien waren het niet direct eens over de werkwijze. Zeker was wel dat het meer inhield dat één stikseltje zetten.
Gelukkig wist ons Chris (de naailesjuf) er raad mee. Ons Chris slaagt er toch telkens in om alles wat mij onoverkomelijk lijkt, zo eenvoudig op te lossen.
Wat deden we uiteindelijk?
Mouwen eruit, bovenstuk eraf, alle naden 2cm dieper ‘waardoor de plooien in het voorpand ook 2cm dieper werden en de rok in verhouding breder ten opzichten van het bovenstuk dan oorspronkelijk bedoeld, maar dat is echter wat ik zo leuk vind aan het model), jurk een beetje korter (vuurdoop met de tweelingnaald)
Het voorstuk naaide ik (desondanks de bestaande knopen) toe, het valt niet op, en zo is ook het ‘gapen’ weg.
De mouwen verkleinde ik niet, maar ik zette ze er gewoon in als pofmouwen.
Geslaagd, het resultaat, al vind ikzelf.
Bij mannen echter, slaat het concept ‘vintage’ niet zo aan, althans bij de mijne.
Als hij iemand met een vintagekleedje ziet lopen (daar klasseer ik ook ‘Who’s that Girl’ en consoorten onder) zegt hij steeds “hé kijk, die maakt haar kleedjes ook zelf” (en dit klinkt dan echt niet als een compliment)
Ik bespaar u van de commentaren die ik tijdens een ‘van katoen’ moest aanhoren. Gelukkig neem ik van een man geen modeadvies aan.
*Voor de zus: een soepjurk is een jurk die als een zak om het lijf hangt (vond ik ergens op ‘t internet als omschrijving.
Soms heeft een soepjurk echter potentieel (zoals deze), mits wat aanpassing. Maar ondanks de benaming ‘soepjurk’ drink ik er liever BIER in.
De naailesrok is al een tijdje af, het was echter nooit echt het weer om hem te dragen.
Hij is immers nogal fleurig en zomers.
Gemaakt met een stofke dat ik ooit op het stoffenspektakel kocht … en nu kan ik weer assortie gaan doen met de dochter. Ik dacht feitelijk eens een schoon stofke bij Vermiljoen te bestellen, maar aangezien ik toch ‘een beetje’ (ik zou niet willen dat jullie me verkeerd begrijpen) in de ban ben van het ‘stoppen met shoppen’, besloot ik iets te gebruiken dat ik nog liggen had.
Ik heb me trouwens ook voorgenomen om minder stofkes te kopen, zonder te weten wat ermee te doen, want mijn ervaring leert me, dat ik de stofkes die in mijn bezit zijn, snel beu ben gezien, en ik dan altijd het gevoel heb dat ik beter iets nieuws kan kopen. Niet zo economisch en ecologisch dus (om het nog niet te hebben over de plaats die dat inneemt)
Het model komt uit de knipspecial van Knipmode mei 2009 (rokn°109), maar kan ook als los patroon (rok 18) worden aangekocht op de knipsite. Op het los patroon staan echter nog meer fouten dan in ‘t boekske.
Niets onoverkomelijk echter, enkel wat storend. Wat panden die verkeerd genummerd zijn, of gespiegeld op het patroon staan afgebeeld. Niets wat u zal verhinderen om deze rok tot een goed einde te brengen.
Maar als ik dan toch een kleine aanpassing mag voorstellen. Verleng de bovenzak (het voeringgedeelte) , zodat deze uit 1 stuk bestaat ipv 2 stukken. Achteraf kan je dit doorstikken op de gewenste afstand). Deze aanpassing zorgt ervoor dat de rok veel gemakkelijker te strijken is.
En ook heeft mijn rok ook 2 goei zakken, ik maak er geen meer zonder!!!!
Een brugdag is er voor ‘t amusement. Zo deden we 2 dingen (tegenwoordig moeten we elke dag tellen wat we allemaal gedaan hebben), op Pestaurant en naar de speeltuin (het fietsen naar daar en terug … ook goed voor 32km ofzo … telde niet mee besliste Liv)
Liv is een gezelschapsbeest, zo spreekt ze iedereen aan. Een uitje met haar is gegarandeerd pret. Zo ging ik naar ‘t WC en toen ik terugkwam was Liv aan het toeren op een elektrisch wagentje van een wildvreemde … dolle pret natuurlijk.
Hier zie je Liv ten voeten uit
En Vic ten voeten uit
Ook merkten we dat Vic goed kan acteren
En ziehier, een eerste sneak preview van ‘operatie soepjurk’
Ooit wil ik een reflexcamera, maar deze foto geeft een beetje de illusie dat ik er al één heb.
Een paddenstoel of niet, t doet er niet toe. Ik was alvast content met mijn nieuwste aanwinst.
In verleden tijd, weliswaar, want na de eerst wasbeurt zag het witte randje roze.
Ondertussen heb ik ook mijn haar geruïneerd door zelf kapperke te willen spelen (en dan nog per ongeluk met permanente kleuring)
Een pechdag dus … maar hé … den Désire … hij leeft terug
Ge denkt misschien … oh tof verbouwen … die hebben niets te doen, buiten wat schakelaars te kiezen. (en we hebben ook nog badkamerkranen gekozen, maar daarover later (hopelijk) meer)
Maar niets is minder waar, t is hetgeen waar je ‘t minst van leest, dat je ‘t meest van verschiet.
Ondertussen heeft Bjeurn (alias de werfleider) met de schoonbroer (waarvoor nen dikke merci*), den hof bijna helemaal omgespit om de riolering aan te sluiten.
Dankzij mijn lieve schoonzusje die onze kindjes regelmatig opvangt (waarvoor eveneens een dikke merci*) kon ik ook eens mee gaan schuppen … tevens de moment om dit op foto vast te leggen!
Want ik weet ook wel … voor mijn goede zorgen voor de kinders tijdens de verbouwingswerken zal ik nooit een standbeeld krijgen, dus … die enkele keren dat ik meehelp, moeten er foto’s worden getrokken.
De gemeente had wel anderhalve week vertraging met de aansluiting, maaar wij ook, dus hé, dat was geen probleem.
Voor de rest mogen we echter geen vertragingen meer oplopen, want nog verhuizen in 2011 lijkt stilaan utopisch te worden, doch blijft nog steeds ons doel.
En verder een typische foto … Liv de clown en Vic die geen zin heeft om op de foto te staan)
*in tijden van nood kent men zijn vrienden, maar vrienden heb je nooit genoeg. Daden van barmhartigheid, goesting tot vloeren schuren, kuisen, babysitten, verfvoorbereiding worden steeds geapprecieerd.
Met ons mademoiselle, ‘t is altijd ambiance verzekerd …. ik moet er toch dikwijls mee lachen.
Eerst gaat ze op ridder- en prinsessenkamp (ik vond dat al super tof … een prinseske tussen de ridders) en daar wil ze PERSE een ridder zijn.
Dan mag ze geschminkt worden op een evenement en alle meisjes voor haar kiezen een prachtige prinses met veel glitters. Als ‘t aan Liv is en ze vragen wat zij wil zijn zegt ze -zonder twijfel- … EEN SPIN
En gisteren ga ik haar halen op de speelpleinen … en wie begroet mij? Een piraat met stoppelbaard!!!
Ik mag me al gelukkig prijzen dat het kind nog rokskes aan wil.
Ik vraag me toch wel af van wie ze dat heeft … misschien tochwel van mij … want ik speelde vroeger ook graag indiaan (ja … ook indianen hebben soms verdriet)
Ben ik content dat ik vorig jaar toch heb besloten om op naailes te gaan. Thuis komt het naaien er gewoon niet meer van. Huishouden, verbouwen, werken en soms nog eens gaan lopen, slokken het meeste van mijn tijd (en energie) op.
Maar tijdens de naailes heb ik als laatste werkstuk dit gefabriceerd (ja, ik weet het, het naailesschooljaar is eigenlijk al meer dan een maand gedaan, waaruit blijkt dat ik ook minder tijd heb om deze blog up-to-date te houden dan dat ik eigenlijk zou willen … om maar ‘t zwijgen over al die kinderuitspraken die ik weer vergeten ben … maar u rouwt vast niet om het uitblijven van dit postje, want alle blogs staan tegenwoordig vol met rokjes, kleedjes, dekentjes, ….aangezien echt iedereen aan het naaien is geslagen)
Onze naailesjuf is trouwens een schatje, hoewel we een bloesje moesten maken, mocht een kleedje ook. En volgend jaar zit ik in Rok-Pantalon. Als iemand een goed patroon voor een ‘Pantalon’ weet mag die het altijd doorgeven.
Maar soit … het kleedje dus.
Dit koos ik uit knipmode mei 2006 (nr8). Eenvoudig, maar soms moet het echt niet meer zijn. Tijdens het productieproces dacht ik echt dat ik dit nooit zou dragen, maar ik was mis. Ik ben content !!!
PS. u herkent op de foto’s waarschijnlijk ‘park spoor Noord’ (Antwerpen). Indien u dit niet kent, en u hebt kinderen of mete- en petekindjes … nen aanrader !!!!
ik ben zonder overdrijven wel 12 keer herbegonnen
elke keer was ik steken kwijt, of kwamen er bij, had ik me vergist van steek en vooral … kreeg ik de ogen niet goed
Tot op ne moment
*zucht* “Ik vind dat iemand anders dit moet doen” *zei ik luidop*
er iemand zeer enthousiast antwoordde “ik vind dat ook”
En zo bree de koeka op één avond een zsaMask
Dit kon ik niet over mij heen laten gaan. Wat een ander kan, dat kan ik ook!!! (zelfs al had die ander in haren tijd nog ne lessenrooster vol met breien, haken, kantklossen, …)
En toen bree ik er ook één … technisch gezien klaar voor deze van de koeka omdat zij het naliet om de naden dicht te maken, maar aangezien de ‘onzichtbare naad’ van haar veel schoner is dan die van mij (die niet zo onzichtbaar is) zal ik daar maar niet teveel over stoefen.
En wat hebben we geleerd
…voor het terug opzetten van de steken voor de ogen moet je het breiwerk in de linkerhand nemen en met de rechtse naald terug steken bijcreëren.
… het is ‘averechts’ en niet ‘links’ breien
… een beetje losser breien gaat veel vlotter
…Vic wil dat ding niet op zijn kop, Liv wel want die houdt van fotoshoot
Beetje verdikt? Niets verdikt … mijn trui is gekrompen, dat kan jou toch ook overkomen …
Dat dacht je maar, ik heb mijn veiligheidskuur …. juiste programma, juiste temperatuur … en photoshop
voor de photoshopgebruikers … ‘t is héél simpel, kies de filter – liquify en dan maar spelen. het bovenste icoontje met het vingertje (forward warp)is super handig, maar ook de pucker en bloat (inkrimpen en opblazen) zijn gemakkelijk. De reconstruct brengt alles terug naar de vorige staat. Vergeet ook niet voor elke handeling je borstelgrootte en dekking aan te passen (zie rechts op het scherm)
‘t was een geslaagde editie … den dagtrip naar de tweede leukste loopwedstrijd van ‘t jaar (aan de 20 km van Brussel kan ‘t voor mij toch nog niet tippen)
Eerst alle speeltuintjes van linkeroever bezocht, insmeren met zonnecréme, gepicknicked, insmeren met zonnecréme, gaan supporteren bij de kindjes, insmeren met zonnecréme, en supporteren bij de 5k.
En daarna was ‘t aan ons … de cameraman van ‘t VTM nieuws (die we uit een ver verleden nog kenden als een scoutsmaat) sprong gezwind met de camera over de dranghekkens om ons dan te filmen maar niet in het journaal te laten verschijnen. Na een interview met de gazet van Antwerpen vertrokken we.
Even was het spannend toen Liv en Vic ruzie kregen na 5 minuten, maar dan belandden ze gelukkig weer in een passieve, vegetatieve modus …
Mezelf ging het de eerste 5km niet zo goed af. Zonneschijn is nefast voor mijn lijf, dat functioneert dan ineens niet meer … gelukkig verdween de zon even snel weer achter de wolken en vond ik mijn tweede adem terug.
Jammer genoeg was het mannelijke gedeelte van ‘de leuke bende’ tegen dan verdwenen met kids&kar. Veel heb ik bijgevolg niet geduwd.
Na 1u41 en met 26 km op de teller (alvast volgens de nikeplus die steeds maar grotere afwijkingen vertoont … ‘t was dus 16km) kwam ik aan. Ik had de eer om te lopen met de nummer van Elke Offergeld … een gekende in het milieu en als ik wou kon ik met mijn nummer 184 starten in het eerste vak. Dat heb ik wijslijk maar niet gedaan … ocharm die Elke trouwens, ze heeft dit jaar een héél slechte tijd in haar palmares staan.
En hieronder zie je mijn zusje in haar kunstwerk. Ja we volgen samen de photoshop (hééél gezellig)
*ik ben niet zo content van mijn creatie, dringend ne nieuwe kodak kopen dat ik van een betere foto kan starten
(of hebben we daar binnenkort misschien geen geld meer voor?)*
Vandaag leerden we een foto lelijker te maken … tanden en ogen vergelen, rimpels en pukkels toevoegen, gezicht vergrauwen en rode vlekken toevoegen.
Ik ben gestart met de eerste foto en de tweede foto was het resultaat
En als jullie dit geloven … hebben jullie een veel te hoge dunk van mij
Neen … nu serieus, vandaag was het glamour retouche … iets waar we al lang op aan het wachten waren. Na het werk vroeg ik Bjeurn vlug een foto van mij te maken … héél confronterend als je zoiets moet beginnen bewerken, neem dat van me aan. By the way, hiermee zien jullie ook mijn nieuwe kapsel … al vele beter dan toen ik net van de kapper kwam -ben wel best content nu- maar niet meer zo schoon als vanmorgen En na het wegwerken van rimpels, pukkels, rode vlekken … na het bleken van mijn tanden en ogen …na het verblauwen van mijn ogen (let wel, dit is héél schermafhankelijk in de klas was het héél schoon, op mijn scherm thuis is het echt te fel om nog naturel te kunnen zijn) en na het egaliseren van mijn gezicht kreeg ik de tweede foto. Best wel geslaagd, vind ik zelf.
Je kan nog verder gaan en zo make-up aanbrengen, maar daarvoor heb ik nu echt geen zin meer. Da’s voor een andere keer.
Tot slot nog een kort leuk filmpje. Ik kijk zelf nooit naar filmpjes op het net maar dit is echt nen aanrader, een promotiefilmpje van Dove over hoe een model wordt gesminkt, gekapt, gefotoshoot en hoe die foto daarna wordt bewerkt. Je zal zien dat er niets meer natuurlijk aan het eindresultaat is. Spijtig genoeg kan ik nog niet alle truuken die ze in ‘t filmpje uitproberen.
Ik heb een mamakapsel … EEK
Je bent toch een mama, denken jullie waarschijnlijk (terecht)
Ja inderdaad … maar dat wil niet zeggen dat ik er moet uitzien als een mama Net zoals een geitewollesok er best ook niet uitziet al een geitewollesok (wees dat dan toch stiekem)
Carte blanche geven was ontzettend dom
… en zeggen, neen het moet niet meer in een staartje kunnen was verschrikkelijk ondoordacht.
Living on the edge … niets voor mij … voor ge ‘t weet zit ge met een bommakapsel in de zetel sokskes te breien (ik ben al goed op weg)
Speldjes, diadeems, haarbandjes … alles wordt hier terug bovengehaald, met als gevolg dat ik er nu uitzie als een K3 (Kannelyse … Josje is er niets tegen)
Héhé … als u mij nu wil excuseren … ik ga wat verder wenen!!!
Wees gerust, dat laatste was om het nog wat dramatischer te maken.
MamaLyse gaat haar huishouden wat verderdoen #tgroeitwelweer
Ik had dit kleedje al een hele tijd geleden uitgezocht een een knipmode. Ik wou een kleedje en durfde me niet aan iets moeilijkers als 2 bollen wagen. Het werd dus dit.
(En Liv wou persé mee op de foto’s)
Het stofke zou ik niet meer kiezen, vlekken zie je er direct op, elke fout in de stiksels van super hard op en ik denk dat het ook snel zal beschadigd zijn. Omdat het zo’n blingblingstofke is, denk ik ook dat ik dit kleed enkel met de feestdagen eens zal dragen.
Het model is feitelijk ook niet echt mijn ding, ik hou toch meer van iets gecentreerd. Maar volgende keer dat ik iets maak, kan ik me misschien aan iets met 3 bollen wagen, iets getailleerd met een rits …
Maar ondertussen heb ik het toch maar gemaakt (onder aanmoediging van Bjeurn die uiteindelijk zei … begint er nu gewoon aan, ge hebt niets te verliezen). En heb ik de eerste keer met beleg gewerkt (mouwen en halslijn), mouwen ingezet en zakken gemaakt.
Ik wou een aviator maken, en dat hadden we vorige les (toen het me van geen kanten afging) ook geleerd. Ondertussen heb ik al heel de week wat zitten prutsen en dit is het resultaat.
Ik ben er niet super content van. Ik denk niet dat iemand mij zal herkennen in de aviator, ik slaag er maar niet in om ‘het’ over te brengen.
Voorlopig zal het dus ‘deze’ zijn. En misschien moet ik eens een andere foto gebruiken, ‘t zal wel aan de foto liggen … dat moet wel … toch niet aan mijn photoshopkunsten (en nu zal ik waarschijnlijk onder mijn voeten krijgen van Tom -de trotse fotograaf van deze- maar den toerist is op reis, dus leest hij dit waarschijnlijk nooit)
In de photoshop ging ‘t weer over collage’s, de opdracht was om iets te trekken in verschillende foto’s. Ik ben dan vlak voor de les nog maar eens op de grote markt gestopt.
Van de eerste foto ben ik gewoon een deel vergeten te trekken … een beetje onnozel. Als ik het zo zie denk ik dat ik beter de glazen parkeeringang beter had laten uitkomen en de linker en rechterbovenkant wat minder in de picture zetten. (misschien een idee voor volgende les, maar waarschijnlijk doe ik er niets meer mee)
Bij de tweede foto heb ik valsgespeeld… die is niet samengesteld uit verschillende foto’s, ik heb zelf kadertjes met 10-15 verhouding uit de foto geknipt en over elkaar gelegd … spelen met de dekking, laagmodus, en nog ne filter opzetten en je krijgt dit.
De derde foto is zonder valsspelen en ik vind hem wel geslaagd (alhoewel het collage-effect niet zo opvalt), hier heb ik vooral met laagmodi gespeeld.
De ‘Honey, I Blew up the kid’ foto vind ik wel grappig. Weinig werk en eigenlijk toevallig ontstaan.
De ‘Huney, I cut the kid’ foto is vlug vlug op ‘t eind van de les gemaakt en dat zie er eraan. Ik had nooit door Vic zijn ogen mogen knippen. Het idee mag er zijn, maar de uitwerking laat nog te wensen over.
Waar ik vroeger Flickr maar ongebruiksvriendelijk geworden is het tegenwoordig mijn inspiratiebron geworden. Photoshopideetjes, naaiideetjes … je vindt het er allemaal (jammer dat mijn limiet aan foto’s bijna bereikt is)
En het schooljaar is weer begonnen … ik zit nu in het tweede jaar photoshop … vanaf nu zou het een héél pak boeiender moeten worden.
F. de lerares is gelukkig ook nog steeds van de partij (wat slijmen, want ze leest misschien mee). Omdat F. nogal onpersoonlijk klinkt noem ik haar vanaf nu Jasmijn (hopelijk kan ze haar daar een beetje in vinden)
Verleden week moesten we mislukte foto’s meebrengen naar de les en ze corrigeren. Mijn ervaring is echter dat je van een slechte foto bijna nooit ne goeie kan maken, maar verbeteren is wel dikwijls mogelijk.
Deze les experimenteerden we met collage’s à la David Hockney.
En dit was het resultaat .
De eerste foto is eigenlijk niet volledig af, ik had er nog een leuk randje aan willen maken. De tweede foto, daar ben ik contenter van … ‘t is ook een foto dat ooit door een fotograaf getrokken is naar aanleiding van een artikel in Vacature.
Ik hoor er terug bij … in de wereld van de werkende mens.
Als eerste keer in mijn consultantcarriere bij een nieuwe klant -wat het dan weer extra dimensie geeft- en dan nog wel op 25 minuutjes van thuis, een grote luxe!!!
En ‘t is direct al vollembak begonnen. Vic werd vannacht ineens ziek, huilen, huilen zoals ik hem nog nooit gehoord had, en hij had een hele snelle oppervlakkige ademhaling, vond ik. Toen hij om 2u ‘s nachts gloeide en ruim 39°C had ben ik voor alle zekerheid naar ‘t spoed gereden… om daar te horen te krijgen dat het een gewoon viruske was. Ik voelde me nogal belachelijk, maar soit “better to be save than sorry” zeggen ze weleens.
Op de kribbe zeiden ze me dat het normaal was om wat overbezorgd te zijn bij den eerste … tja, Vic is wel al mijnen tweede
Tegen vijf uur is ons Livke dan wakker geworden, dus veel slaap hebben we vanacht niet gehad.
Er was vanmorgen veel smink nodig om er niet uit te zien als een oververmoeide mama.
Mijn jeansbroek zit ook niet meer zo comfortabel heb ik gemerkt, toch ben ik al terug op gewicht. Waarschijnlijk is ‘t wat anders verdeeld nu, wat meer op de billen en wat minder op andere plaatsen (mijnen boezem waarschijnlijk :-s)
Wat me opviel is dat de tijden veranderd zijn, alvorens binnen te gaan moest ik eerst mijn handen ontsmetten. De Mexicaanse griep heeft de echte wereld goed in zijn greep.
De eerste indruk van het gebouw waar ik de komende maand zal werken was echt “wauw”. Een hoeve, volledig open tot het dak en héél stijlvol en strak ingericht. Jammer genoeg zit ik in een container achter het gebouw
Terug in het leven als werkende mens … ‘t zal me wel bevallen peins ik.
Oh ja, even een misverstand de wereld uithelpen
Thuisblijven met de kindjes is GEEN vakantie
Een visooglens is cool (zeker als je vis aan ‘t eten bent) … ik heb er wel geen … ik denk zelfs niet dat we er één kunnen monteren op ons fototoestel … maar gelukkig is er photoshop.’
‘t is zelfs super simpel, gewoon twee keer hetvolgende doen. Filter -> Disort -> Spherize (normale mode en 100%).
En als het resultaat niet is wat je wil kan het helpen om wat te spelen met de positionering van de foto (wat wegsnijden zodat iets anders in het midden staat). Het canvas vergroten met een transparante rand (nieuwe transparante laag aanmaken en dan image -> canvas size)
PS. Straks beginnen de photoshoplessen terug en ik heb er zin in
Wat op deze blog verschijnt is gebaseerd op waargebeurde feiten.
Doch houdt er rekening mee dat de inhoud dikwijls wordt aangedikt met een portie overdrijving, de chronologie der gebeurtenissen niet altijd gerespecteerd wordt, mijn fantasie soms op hol slaat en een loopje met de waarheid neemt, en figuranten soms onder een pseudoniem deelnemen in het verhaal …
U zegt