Blog

Blog

Hartje voor Italië 

Afstand 54km – Hoogtemeters 244 – Bestemming nabij Matera – Overnachting wildkamperen op een olijfgaard 

Om eerlijk te zijn was ik nog niet ondersteboven van de natuur in Italië  … tot vandaag. 

Eens aan de andere kant van de Apennijnen werd het magnifiek. Zo groen, zo glooiend, amper bewoond  …. prachtig. In mijn romantische gedachten zou ik me hier al zien wonen in een huisje, zelfvoorzienend en ver van alles, maar al gauw realiseerde ik me dat ik niet romantisch ben en dat dan ook niets voor mij zou zijn. Maar anders … daar!!!!

Op de koop toe was het 54km zo goed als bergaf. 

   

Het eerste deel was niet zo aangenaam fietsen (maar gelukkig wel mooi), op een onverharde steile weg, die op een bepaald moment zelfs gedeeltelijk weggespoeld was. We moesten de fietsen afladen om alles over te brengen naar waar de weg opnieuw verder ging.

   

   

Maar daarna was het zo idyllisch … warm en zonnig maar net niet te warm, altijd bergaf, maar geleidelijk zodat je je remmen niet moet gebruiken. Groene grote hagedissen die oversteken en zelfs een vos, en in de lucht roofvogels, naar vermoeden rode wouws.

   
Gelukkig waren we erop voorzien dat het zondag was, want we kwamen amper huizen tegen, laat staan een winkel.

Het water dat hier uit de kranen komt is trouwens niet drinkbaar … wat ervoor zorgt dat we wat op rantsoen zitten, we kregen aan een huis 3,5l maar daar ben je snel door. Hopelijk komen we morgen snel een huis of winkel tegen voor water.

    

Slapen doen we in een olijfgaard … die lenen zich wel goed voor wildkamperen. 

   

Een boer die we tegenkwamen waarschuwde ons al voor wilde zwijnen en op onze kampeerplek zagen we al sporen … we hebben echter nog niets kunnen spotten … al zou ik niet weten wat ik zou doen als ik ze wel tegenkwam want zo stoer ben ik nu ook weer niet (waarschijnlijk zou ik Bjeurn ter hulp roepen). 

   

We hebben in elk geval ons vuilnis al veilig boven in een boom gehangen. 3 zakken vuilnis hebben we al (vermits we geen bewoning tegenkomen en het niet kunnen achterlaten), mensen creëren toch nogal afval, dat bedenken we ons dagelijks.

    

Deze dag voelde echt zalig … als het begin van de lente, maar zelfs de avond voelde zo. We zaten buiten tot 20u zonder het koud te hebben   … dat was al heel lang geleden. 

maart 20th, 2017|Tags: , |6 Comments

Het venijn van de Apennijn

Afstand 43km – Hoogtemeters 941 – Bestemming nabij Potenza  (Italië) – Overnachting wildkamperen op een winderig veld

“It’s not the distance, it’s the speed that’ s killing you”… dat wordt (in mijn perceptie terecht) gezegd bij een marathon.

Maar wij hebben iets anders ondervonden bij het fietsen. 

It’s not the height, it’s the steepness that’s killing you!!!

Vandaag was immers vreselijk, er stonden wat hoogtemeters op het programma, maar niet onoverkomelijk. Bleek dat al die hoogtemeters aan een stijgingspercentage van 8% en meer waren. 

   

Misschien zegt dit je niets … stel je dan voor dat je zo steil moet fietsen dat je je constant afvraagt of je niet beter zou afstappen voor je omvalt.

   

Misschien denk je “8%, dat valt toch nog mee”  … denk dan je koersfiets weg en beeld je in dat je zit op een fiets van 60kg (als je een vrouw bent) of 90kg (als je een man bent) met daarop 2 personen, waarvan de kleinste bij het trappen niet eens zijn eigen gewicht compenseert.

   

We hoopten vandaag het hoogste punt van 1000m voorbij te zijn om te kunnen dalen tot warmere oorden. 

We geraakten tot de top … en we weten meteen waarom die windmolens daar staan … zooooo winderig.
We geraakten echter niet tot beneden in warmere oorden. Het was immers al laat en ook mijn remmen konden de bergaf niet meer trekken, die moesten sowieso eerst vervangen worden.

Uiteindelijk belandden we op één van de mooiste plekken waar we ooit wildkampeerden. Jammer genoeg ook het winderigste, zodat we er minder van konden genieten. 

Alhoewel het ondanks de wind wel tof was … we zetten direct de tent op om er niet meer uit te komen. We installeerden ons samen op het picknickdeken in de tent en  onze wraps aten we koud, zodat er niet moest gekookt worden.

We danken Giuseppe nog voor de wijn die hij ons meegaf … hij smaakte deze avond enorm (en koeken hebben we kog steeds in overvloed). 

maart 20th, 2017|Tags: , |4 Comments

Dubbel betrapt

Afstand 39km – Hoogtemeters 981 – Bestemming nabij Satriano di Lucania (Italië) – Overnachting kamperen in de tuin van mensen die we tegenkwamen.

Wat een dag weer … vanmorgen kwam er een andere boer langs het veld en die was super boos dat we er geslapen hadden … zelfs de kinderen hielpen niet als joker. Hij maande ons aan om direct ons gerief bij elkaar te pakken en te vertrekken. Gelukkig hadden we net gegeten … enkel de koffie was nog niet gezet. 

    
Het grappige was, dat 5 minuten later de oma van gisteren langskwam om ons koekjes te brengen. We hebben niet meer proberen te achterhalen van wie het veld was … we zijn gewoon blij dat we de boze boer gisterenavond niet tegen zijn gekomen. 

   

Enerzijds snap ik wel dat boeren het niet plezant vinden dat er wildkampeerders op hun veld staan … anderzijds laten we het altijd even proper achter als we het gevonden hebben, daar maken we een erezaak van.

Voorts stond er vandaag een bergrit op het programma en eindelijk was de route ook eens echt mooi. 

   

En lunchen deden we op een charmant plekje aan een bergriviertje … ik wou dat we er konden blijven.

   


De hellingen waren net te steil om gemakkelijk te zijn, daarmee dat we vandaag niet eens aan 40km geraakten. 
Op het eind merkte Bjeurn dat de kinderen toch wel echt onze joker zijn. Hij zei tegen Vic om bij de fiets te wachten toen hij aanbelde om achter water te gaan vragen. Maar toen die man Bjeurn alleen zag werd hij weggestuurd. Pas toen ik kwam aangefietst en de man ineens onze fietsen en onze kinderen zag was zijn argwaan weg. We kregen water … en natuurlijk koeken (we krijgen tegenwoordig meer koeken dan we opkrijgen).

We hadden chance met het plekje voor de nacht. Terwijl Bjeurn op mij aan het wachten was (ik fiets trager) werd hij aangesproken door een man en we vroegen of we onze tent ergens konden zetten bij hem … en nu staan we in zijn schapenwei. En we hebben zonet nog water en een fles wijn gekregen (jammer genoeg is het te koud om ze nog buiten op te drinken), en een uitnodiging om morgen koffie te komen drinken. Zalig.
Momenteel zitten we op 800m hoogte, een pak hoger als gisteren en toen was er al nachtvorst … we verwachten dus weer een koude nacht.

  

Vic: “Waar bleven jullie zolang? Wij staan hier al meer dan een half uur te wachten” (ook leuk te horen als je al puffend boven op de berg aankomt)

    

Vic: “Ik ga de kabel er eens insteken, misschien zit daar nog elektriciteit in” (Vic kan niet aanvaarde  dat de iPod plat is) 

   

Liv: “Ik zie mezelf later al als dierenarts, en dan heb ik ook zeker een hond”. (Ik zie dat eigenlijk ook nog gebeuren, ik heb echt bijna compassie met het kind dat ze van ons geen hond krijgt)


maart 17th, 2017|Tags: , |9 Comments

Betrapt op wildkamperen

Afstand 45 km – Hoogtemeters 910 – Bestemming omgeving Oliveto Citra (Italië) – Overnachting poging tot wildkamperen maar betrapt 

Wat een vermoeiende dag … 910 hoogtemeters op 45km, waarvan de eerste 25 zo goed als vlak waren.

Ik ben eigenlijk te uitgeput om veel te schrijven, maar we kwamen weer zo’n mooie mensen tegen dat het zonde zou zijn om daar niets over te vertellen. Laten we gewoon de dag overslaan en doorgaan naar de avond  (ik wil ook nog wel zeggen dat we vanmorgen ook weer verwend zijn door onze gastfamilie met lekkere Italiaanse koffie en een kilo koeken … die al goed van pas gekomen zijn).

In elk geval … we hadden een toffe wildkampeerplek gevonden … precies een kampterrein van de scouts … groot, open en schoon zicht.

En toen de tent opgezet, de matjes opgeblazen en de slaapzakken uitgepakt, kwam daar ineens de eigenaar aan … direct al teken te doen dat we onze tent daar niet mochten zetten. Ik vertelde in mijn beste Italiaans dat we met de fiets waren, en dat we moe waren en dat we maar 1 nacht wilden overnachten. En gelukkig ontdooide hij direct (het hielp misschien ook dat de kinderen benieuwd kwamen kijken).

In elk geval . . we kregen toestemming om een nachtje te blijven … en de man waarschuwde ons dat zijn hondje wel hard kon blaffen maar niets zou doen.

Een uur later stond de man er opnieuw met de hele familie, zijn dochter Carmella die heel goed Engels sprak, en zijn moeder. En ze hadden water en beschuiten voor ons mee.

Waar we eerst schrik hdden dat we zouden weggestuurd worden, voelden we ons nu weer zo welkom en zo hadden we weer een leuke kennismaking met een Italiaans gezin.

Het is moeilijk om niet van Italianen te houden. 
    

maart 17th, 2017|Tags: , |8 Comments

Bij Alfredo

Afstand 55km – Hoogtemeters 328 – Bestemming Battipaglia (Italië) – Overnachting kamperen in de tuin van een manege bij Alfredo

De rit vandaag was echt niet veel bijzonders … vooral drukke wegen en daar waar de wegen dan niet druk waren, lagen ze weer vol met afval … echt frappant, ik ben benieuwd of dit in heel Italië zo is … laten we hopen van niet.

In Salermo aangekomen zagen we een tipje van de Amalfikust (achter Vic), moet zo mooi zijn, maar wij gaan er noet langs. Iemand wijs (Bjeurn) zei me ooit “Concentreer je niet op wat we niet gaan doen, maar focus je op wat we wel zullen zien” … een goede raad, die ik dikwijls in gedachten houd.
‘S avonds wilden we wildkamperen (geen campings hier, laat staan open campings), maar de goesting was er niet echt. In Italië sluiten ze bijna alles af, zodat je er niet op kan en wat niet is afgesloten, dat ligt vol met afval. 


Uiteindelijk reden we het erf van Alfredo op en vroegen daar of we onze tent mochten opzetten. Een goede keuze was dat, want onze kinderen begonnen direct te spelen met de kinderen die daar ook woonden en er was vanalles te zien … konijnen, paarden, varkentjes, ….

Bovendien zijn Alfredo en zijn familie heel lief … we kregen al een koffie en cake aangeboden. De koffie wordt hier trouwens totaal anders dan in België gedronken. De koffie is super zoet en wordt in een klein plastieken bekertje gedronken … wel zeer lekker vind ik persoonlijk  (maar ik ben dan ook een zoete).

De nachten zijn nog steeds koud … daarom lezen Vic en ik samen in één slaapzak, gezellig. Als de temperaturen nog eens tot het vriespunt gaan (is mogelijk de komende dagen) steek ik Vic de hele nacht mee in mijn slaapzak.

maart 15th, 2017|Tags: , |1 Comment

Pompeii

Pompeii was zo de moeite, ongelooflijk wat er allemaal bewaard bleef en hoe groot en mooi de Pompeii site is. Ook tof voor de kinderen, die in hun spelletjes wel veel verbeelding hebben, maar hun dan weer veel minder kunnen voorstellen als we archeologische restanten vinden. Pompeii is eigenlijk nog zo intact dat het heel werkelijk en tastbaar is  .. echt knap.

   

   

   

   

   

   

   

   

   

   

Morgen trekken we verder, we steken door via Matera naar Lecce. Het zal een pak kouder en bergachtiger worden, een mooie afwisseling na al dat citytrippen van de laatste tijd. We kijken er weer naar uit.

     

Liv tegen Bjeurn: “Doe niet zo belachelijk”. 

Ik (tegen Bjeurn) : “We hebben deze reis net op tijd aangevangen, want een jaar later vindt ze je nog veel belachelijker dan nu”

Liv: “Huh?”

Vic (legt uit): “Oude mensen worden elk jaar belachelijker”

maart 14th, 2017|Tags: , , , |13 Comments

Processierupsen 

Afstand 29km – Hoogtemeters 198 – Bestemming Pompei (Italië) – Overnachting Camping Fortuna Village

De voormiddag brachten we bij de fietsenmaker door … hydraulische remproblemen laten oplossen … en direct nog eens een gebroken spaak laten herstellen. Hiermee hebben de gebroken spaken, de platte banden van de troon gestoten. Jammer… wij vervangen liever een band als een spaak.
    

We hebben het verkeer in Napels succesvol getrotseerd. Als je het eenmaal doorhebt is het niet meer zo angstaanjagend als het eruit ziet. Eenmaal je ‘offensief’ je move hebt gemaakt, laten de andere chauffeurs je er immers gemakkelijk tussen. Je moet niet verwachten dat men zijn pinker gebruikt, afslaat in de richting van zijn voorsorteervak, of zelfs maar rijdt in de correcte rijrichting … maar men laat je er wel tussen. Op één of andere manier is men wel hoffelijk, er wordt dikwijls geclaxoneerd, maar niet lang en luid, iedereen rijdt zoals het hem belieft, maar men anticipeert wel op de anderen. Zo las ik ook het verhaal van een deel van de verkeerslichten die niet werkten doordat er geen geld was om het onderhoud te betalen … en in een andere stad zouden er dan veel accidenten gebeuren, maar niet in Napels. Daar is men het gewend dat iedereen maar wat opdoet. Een zootje ongeregeld, of een stad met een hoek af.

Vanmiddag hadden we ook een leuk vertier, een processierupsenparcours maken. Je moet enkel de voorste van de wijs brengen en de rest volgt. Processierupsen … ik moet zeggen dat ik ze in België nooit zag, maar in Spanje en Italië zijn ze zeer talrijk. 

    

Ondertussen zijn we aangekomen in Pompei, en hier zijn de campings wel open, er zijn er zelfs 4. Al goed dat we de reviews gelezen hebben, want er staan er zijn er enkele waar de bungalows per uur worden verhuurd (update: in onze camping blijkbaar ook) en waar het er nogal luidruchtig aan toe gaat. Daar hadden we nu niet zoveel behoefte aan. Onze kinderen weten tegenwoordig al ongeveer wat straatmadeliefjes zijn (die vrouwen die op een stoel zitten aan een ongezellige straat met veel afval, en een vuurtje stoken tegen de kou …. de arme vrouwen  … we zien toch ook wel veel ellende).

     

De camping waar we nu zitten is zeer schappelijk van prijs, met zijn €18 veel goedkoper dan de goedkoopste die we in Spanje aandeden. Jammer wel dat de meeste cmpings in Italië pas half april terug open gaan. Wildkamperen is immers leuk, maar een warme douche ook.

     

Morgen Pompei… we zijn benieuwd.

   

maart 13th, 2017|Tags: , , , |6 Comments

De sfeer opsnuiven in Napoli

  

   


We hadden al veel negatiefs gehoord over Napels, zowel van de Italianen zelf als van de buitenlanders (de Belgen die we kennen), vooral over de criminaliteit hoorden en lazen we veel.

Tot mijn grote verbazing vonden wij Napels wel een héél leuke stad, vanaf het moment dat we er binnenfietsten eigenlijk.

   


Waarschijnlijk omdat we voorbereid waren, want Napels is geen typische citytripstad.

Het is een mooie stad … waar een zootje ongeregeld in leeft. Ik heb veel moeten lachen, met alles dat ik zag gebeuren. Ik moest lachen met die jongeman die Bjeurn toeriep als “Jésus, Jésus”, om een kruisteken  te slagen toen Bjeurn doorhad dat het tegen hem was. Ik moest echter niet lachen toen een ongeregelde duif op mijn hoofd kakte.

    

Skooters zijn overal, op de straat maar evengoed op de stoep of op een plein. En op die skooters zit dan een 12-jarige, een volledig gezin, iemand met 6 sixpacks water, …

    
Het verkeer is druk, men toetert graag, er wordt amper gestopt voor voetgangers en zelfs op het voetpad of op het zebrapad ben je niet veilig.

  


   


Graffiti is aangebracht zowat overal waar men aan kan … echt elke muur of poort is beklad.
    

En dan is er ook nog zo’n vreemde stoet die soms passeert met enkele jongemensen die wat muziek maken, en nog meer jongelui die erbij lopen met een zak waar je je vriendelijk wordt gevraagd wat geld in te steken.

    

Maar Napels is ook de stad van de vele steegjes vol leven en vol streetfood.


De stad die nog steeds dweept met Maradona.

De stad die uitkijkt op de Vesuvius.

   


   


   


Een stad met eens andere souvenirkraampjes.


   


    

De stad met het wonder van het gestolde bloed van San Gennaro dat 3 keer per jaar weer vloeibaar wordt in de Duomo.

    
Napels … we hebben de dag weer overleefd en zijn (nog) niet beroofd, nu hopen dat onze fiets morgen ongeschonden uit de chaotische garage komt.

maart 12th, 2017|Tags: , , |11 Comments

We moeten geloven dat Italianen toffe mensen zijn

Afstand 52km – Hoogtemeters 222- Bestemming Napels (Italië) – Overnachting in een mistroostig appartement via booking.com


De dag begon goed … koffie en koekjes bij onze boer en zijn familie. 

En daarna vertrokken we richting Napels, nog meer als de vorige dagen zagen we veel gedumpt vuilnis op de wegen. We vroegen ons af of dit te maken had met de vuilniscrisis van enkele jaren geleden in Napels, maar toen we internet begonnen uitpluizen ontdekten we dat het probleem veel groter en triester was.

Onderweg kochten we nog een kilo! buffelmozarella (de specialiteit van de streek) die we werd overhandigd als mozarellabollen in een grote zak vol water. Niet gemakkelijk in het transporteren … met een kleine lek tot gevolg.

We gaan moeten gaan geloven dat Italianen lieve mensen zijn. Toen we ons middags op een bankje zetten en het brood begonnen te snijden kwam iemand van het cafe aan het plein een tafel en stoelen brengen. En toen Vic een crisis kreeg gaf een jongeman hem 2 auto’s om mee te spelen (crisis opgelost).

   
De aankomst in Napels was wel een tegenvaller. Het appartement met privé parkeergelegenheid dat ik geboekt had, bleek geen privé parkeergelegenheid te hebben. Onze fietsen staan nu dus in een betaalgarage die overvol staat (auto’s en fietsen mogen noet op slot omdat ze deze moeten verplaatsen om de achterste eruit te halen). Ook is er in het appartement geen zonlicht… alle ramen geven uit op een hoge schacht, zelfs het balkon is een donkere schacht. We voelen ons een beetje in het zak gezet … en dan vooral door de garage. Gelukkig blijven we hier maar 2 nachten.

We besloten dan maar uit eten te gaan, omdat we triest werden van het appartement, en al een eerste impressie van Napels op te doen. Die eerste impressie was goed en de pizza (uitgevonden in Napels) was zeer lekker.

Dat Napels levendig is kan wel gezegd worden, veel volk op de straten, brommertjes die je bijna van je sokken rijden en rijen aanschuivende mensen aan de restaurants.

   
We houden wel goed onze spullen in het oog want we zijn al veel gewaarschuwd door Italiaanen dat de criminaliteit hier bijzonder hoog ligt.

Met deze haan in het stadscentrum moesten we trouwens ook lachen.

maart 12th, 2017|Tags: , , |5 Comments

Tussen de serres

Afstand 54km – Hoogtemeters 136 – Bestemming Mondragone (Italië)  – Overnachting kamperen op het veld van de boer tussen zijn serres

Enfin … ik heb goed geslapen  …  Bjeurn niet … rara wie ‘de waker’ is in ons gezin.
Om 6u30 stonden we zoals afgesproken op en toen Bjeurn de tent uitstapte was ook de eerste wandelaar weer daar. Maar grappig genoeg reageert niemand eigenlijk vreemd als daar een tent in het park staat.

Er was veel tijd vandaag om te fietsen … gelukkig maar want we hadden ook de nodige pech. Een hydraulische rem heeft het begeven, een gat in de remkabel … en geen fietsenmaker in de buurt. Ik ben geen fan van die hydraulische remmen (maar op dat punt is Bjeurn het niet met mij eens), in mijn perceptie hebben ze ons al veel miserie en geld gekost …. een gewone remkabel kan je tenminste zelf vervangen. 

Voorts braken er 2 spaken in mijn wiel. Dat kunnen we (lees Bjeurn) wel zelf maken … het is alleen nogal veel werk. Ambiance dus. 

Veel foto’s zijn er niet getrokken … de elektronica begint leeg te geraken. Als de powerbanks zouden doen wat ze beloofden,  dan zou er geen probleem zijn, maar dat is dus niet zo. Gelukkig hebben we nog zonnepanelen.

Door de mechanische pech was het al vrij laat toen we op zoek gingen naar een kampeerplek. Net toen we dachten dat we een plekje gevonden hadden begon er een boer (die we niet gezien hadden) naar ons te roepen. Hij zei dat we daar niet moesten staan, dat was niet goed. We mochten ons tussen zijn serres zetten, want daar was het beschut tegen de wind en daar was betere ondergrond, en hij had water om ons te wassen. Super lief dus. Nadat we wat aan de praat geraakten zei hij dat hij ons om 8u morgen komt halen en dat we dan bij hem thuis koffie mogen komen drinken. Toch weer een lieveke hé.

Er is nog 1 ding beter dan wildkamperen en dat is kamperen met toestemming van de eigenaar. Veel beter voor de gemoedsrust … nu kan Bjeurn ook nog eens goed doorslapen.

maart 10th, 2017|Tags: , |0 Comments