Blog

Blog
Blog 2018-02-21T22:20:58+00:00

Authentiek Brussel in het poppentheater van Toone

“Brussel wat beter leren kennen” dat staat bij mij al lang ergens op een lijstje en een bezoek aan het poppentheater van Toone is misschien één van de leukste activiteiten die we al in onze hoofdstad deden.

Ik ben immers nogal fan van het Brusselse dialect en in het poppentheater van Toone geven ze, naast voorstellingen in het Bruxellois ook soms voorstellingen in het Brussels Vloms. Ik had chance want toen ik wou boeken stond er maar 1 Vlaamse voorstelling op het programma voor de komende maanden.

En zo fietsten we op 30 juni, op een stikhete dag met temperaturen tegen de 30°C naar Brussel (want de treinen staakten) en kwamen we bezweet aan in centrum Brussel waar het poppentheater en zijn staminee zich bevinden. Geheel toevallig kom je daar niet terecht, want het ligt volledig achterin gelegen.

Feitelijk is het staminee, dat voor iedereen toegankelijk is, op zich al de moeite om ene te gaan drinken. Heerlijk authentiek, je kan er nog nen boterham met plattekeis bestellen en er zijn héél veel verschillende soorten bier.

Het poppentheater is momenteel het enige overblijvende Brusselse volkstheater, in 1830 werd het opgericht door Antoine Genty, ook Toone genoemd. De huidige poppenmeester is al de achtste generatie en wordt Toone VIII genoemd, soms gaat het over van vader op zoon zoals bij Toone VII (die ook aanwezig was) en Toone VIII, maar dit is dus niet altijd het geval.

De poppentheaters zijn trouwens populair geworden nadat de theaters werden gesloten tijdens de Spaanse bezetting van de Nederlanden, om te voorkomen dat de acteurs stukken opvoerden gericht tegen de Spaanse overheersers, om dit verbod te omzeilen kwamen de poppentheaters in zwang.

Wij hebben alvast genoten van de voorstelling van “de Drââ Mousketairs” en de rijke Brusselse woordenschat … hoe lang was het immers geleden dat ik het woord “fleus” nog gehoord had, ik was het bestaan ervan bijna helemaal vergeten. Dat de houten bankjes zonder leuning niet zo comfortabel zaten namen we erbij.

 Zo’n poppenspel wordt trouwens met 7 personen gedaan, 6 personen om de poppen te bedienen, wat niet gemakkelijk is want die poppen wegen 8kg, en dan de poppenmeester die alle stemmekes doet.

Moraal van het verhaal, als je de kans krijgt om eens een voorstelling mee te pikken, zeker doen (met of zonder kinderen) en anders is het staminee een mooie troostprijs.

Nuttig te weten

  • Koninklijk poppentheater Toone
  • Grasmarkt 66, 1000 Brussel (op een boogscheut van de grote markt)
  • Staminee voor iedereen toegankelijk en open vanaf 12u behalve maandag en in januari
  • Voorstelling kost €12 (volwassenen) en is best op voorhand te reserveren

juli 9th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , |4 Comments

Chocoladepralines

Op het einde van het jaar is het steeds even nadenken over een presentje voor de juffen (en meesters), geen materiele zaken maar gewoon iets kleins consumeerbaar waar toch een beetje liefde moet in zitten. Onze klassieker zijn mijn beruchte chocoladekoekjes in zelfgemaakte zakjes en ooit maakten we ook een vriendschapsbrood (nen Herman).

Deze keer kwam het einde van het schooljaar precies onverwacht en dachten we het bij een fles bier te houden, dat is het voordeel als je getrouwd bent met een brouwer.
Liv vond dat echter maar een belachelijk idee en zij wilde persé chocoladepralines maken, wat ik dan weer niet zag zitten, want op een drukke donderdagavond nog het maken van chocoladepralines erbij proppen leek me  teveel gedoe.
En zo kwamen we tot het compromis dat ze haar chocoladepralines mocht maken maar dat ik er niets voor moest doen, ze moest zelf naar de winkel gaan en de keuken achterlaten of er niets was gebeurd.

Het kind pakte dat slim aan en schakelde haar oma in, die nogal graag kookt en bakt. Samen vonden ze een recept en toen ik thuis kwam van het werk waren er 18 chocoladepralines aan het af koelen in onze berging (niet evident als het heet is) en was er een doosje geknutseld om ze in te leggen.

Het recept is feitelijk zeer simpel en eigenlijk ook nog relatief gezond, ik lees immers overal dat noten en zwarte chocolade gezond zijn, daarmee deel ik het graag, zie hieronder het recept voor chocoladepralines, ideaal om te presenteren bij de koffie en feitelijk een tof presentje als je het geeft in een schoon doosje.

Chocoladepralines

  • 200 g pure chocolade
  • 200 g noten en gedroogde vruchten (bananen, rozijnen, abricozen, vijgen, dadels ….)
  • Optioneel papieren vormpjes om ze in te presenteren en geraspte kokos of amandelschilfers voor de afwerking
  1. Laat 150g chocolade smelten op een licht vuurtje, au bain marie of in de microgolfoven. Als de chocolade gesmolten is voeg je er de laatste 50g aan toe en doorroer je alles. Zo bekom je een glad mengsel met een mooie donkere kleur.
  2. Voeg dan de gedroogde vruchten eraan toe en meng het geheel
  3. Neem nu lepel per lepel een beetje van het mengsel en schik dit op bakpapier, zodat je kleine rotsjes bekomt.
  4. Bestrooi met kokos, amandelschilfers ter versiering en laat ze nadien afkoelen op een koele plek*
  5. Eens afgekoeld kan je ze (optioneel) in een papieren vormpje leggen, doe dit niet als het mengsel nog warm is want dan zal het vastplakken in het papiertje.

* Het recept zegt frigo maar Liv en mamie kozen voor een koele ruime in plaats van voor de frigo omdat ze schrik hadden voor witte aanslag op de chocolade als ze het in de frigo zouden zetten

juli 7th, 2018|Categories: Lifestyle|Tags: , |3 Comments

Met de daktent naar een natuurkampeerterrein

Het afgelopen weekend mag ik een testweekend noemen, zijn de Nederlandse natuurkampeerterreinen even tof als ze zeggen, is de daktent ook praktisch om alleen op te stellen en af te breken en kan ik 3 kinderen alleen de baas?

Kan ik 3 kinderen alleen de baas?

Tuurlijk dat, mijn kinderen zijn al vrij zelfstandig en Liv is dan ook nog eens van het zorgzame type, dus het kleutertje in ons midden werd goed vertroeteld en verpamperd en dat besefte hij maar al te goed. Hij liet zich maar al te graag overal naartoe dragen en hij had ook snel door dat eigenlijk hij de baas was … dat heb je met een petekindje … dat mag iets meer.

Zijn de Nederlandse natuurkampeerterreinen even tof als ze zeggen?

In Nederland hebben ze dus natuurkampeerterreinen, dit zijn rustige campings met veel ruimte in het groen. Je hebt verschillende soorten terreinen, zeer eenvoudig of met wat meer luxe. Vermits dit weekend speciaal voor mijn petekindje was koos ik voor wat meer luxe en selecteerde ik op natuurlijk zwemwater, vuurput en speeltuin en daarna koos ik voor de plaats die het minst ver rijden was, wel grappig want toen we effectief naar daar reden vroeg ik me af of ik wel degelijk iets in Nederland geboekt had, maar de laatste 500m reden we toch nog net Nederland binnen. Gelukkig … want ik had wel al aan mijn petekindje verteld dat we naar “Het Buitenland” gingen.

Uiteindelijk verbleven we op de Ottermeerhoeve, waarschijnlijk één van de duurdere terreinen, maar echt geweldig voor de kinderen. Om maar even te staven, trampolines, schuifaf, go-carts op het terrein die je gewoon mocht nemen, zwemvijver met kano’s en SUP’s die je zomaar mocht gebruiken en met deathride, touwenbrug en strandje, paarden, een groententuin met eetbare bloemen die je kon plukken om je eten wat op te frissen, ….. En het kwam gewoon ook super sympathiek over, lieve uitbaters, uitchecken op het uur dat wel zelf wilden, een uitnodiging om in de groententuin te komen kijken.

En hoe zat het met de daktent?

De daktent was de blikvanger op de camping, dat was wel duidelijk. Iedereen wist dat de alleenstaande moeder met haar 3 kinderen in de daktent verbleef. Iemand kwam me vragen wat de meerwaarde was van zo een daktent, maar om gewoon te gaan kamperen zoals we nu deden heeft dat voor mij feitelijk niet veel meerwaarde. De meerwaarde aan zo’n tent zit hem vooral als je op roadtrip gaat en onderweg wilt wildkamperen. Dat zullen we binnenkort ook eens kunnen testen.

Maar ik moet zeggen dat we 27 minuten nodig hadden om uit te stappen, ons allemaal in te smeren met zonnecreme, de tent op te zetten, mattekes op te blazen, slaapzakken uit te pakken en alles in te richten, dat valt uiteindelijk wel mee, bovenstaand filmke vat dit proces samen in 51 seconden.
Voor alle zekerheid nam ik ook een trapladdertje mee, want een daktent alleen opzetten dat is op zich geen probleem, maar ik kan zo net niet overal aan.

Ik heb deze keer de daktent trouwens ook eens kunnen testen vermits mijn petekind liever in de auto wou slapen en Liv perse bij hem wou slapen. De daktent is goedgekeurd als slaapplaats, ik heb heerlijk geslapen en werd zacht in slaap gewiegd door de wroeters in de auto.

Hieronder nog een sfeerfilmke, zonder muziek … dat laatste is een werkpuntje voor mijn volgende filmke

 

 

 

juli 1st, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , , |6 Comments

It’s about the journey, not the destination !!!

It’s about the journey, not the destination”, dat is een quote die ik dikwijls gebruik.

Bij deze trip ging het me vooral om de uitdaging. Ik had nog nooit een solofietstocht gedaan maar ik vond dat altijd wel stoer en ik vroeg me af, kan ik dat wel zo’n fietstocht wel alleen. Als je een fietsreis aanvat met 2 of met meer heeft toch iedereen zijn specialiteit. Zo was op onze Tour d’Europe Bjeurn degene die het fietsherstel werk deed, die kookte, die de route plande en waarop ik rekende om ons te beschermen als we ergens wildkampeerden. Ik citeer Vic “Mama, ik ben er zeker van dat jij ook ergens goed voor bent, maar ik weet nog niet waarvoor.”

Ik was dus benieuwd hoe vlot het me zou afgaan als ik nu ook de volledige verantwoordelijkheid zou hebben voor die dingen. Zou het me goed afgaan en zou het probleemloos gaan of zou ik toch op mijn gebreken stoten.

Nog iets anders dat ik me afvroeg was of ik het wel leuk zou vinden om zo alleen onderweg te zijn, zou ik het niet saai vinden, of zou ik niet eenzaam zijn. Ik kon me alvast niet inbeelden dat ik last zou hebben van eenzaamheid, maar dat is natuurlijk ook omdat ik bijna nooit alleen ben. 

Wel … de trip was in elk opzicht geslaagd. Ja, ik ben zelfstandig genoeg om zo een solotocht te doen en alles ging me verbazend vlot af. De hellingen waren zwaar maar niet onoverkomelijk, ik sliep wat minder diep tijdens het wildkamperen, maar ik denk dat het normaal is dat er tenminste iemand op waakstand slaapt in zo’n geval. Ik miste Bjeurn wel op een bepaald moment om mijn fiets mee te duwen op een steile onverharde helling in het bos, maar ook daar raakte ik uiteindelijk boven en was het niet gelukt dan had ik gewoon mijn route aangepast. 

Ik vond het ook echt plezant om eens de loner uit te hangen, te kunnen pauzeren wanneer ik wilde, een boek te lezen, te eten waar ik goesting in had, ….. Niet dat dat allemaal zo’n spectaculaire zaken waren die ik deed of at, maar in ons leven houden we al zoveel rekening met anderen dat het wel eens een bevrijdend gevoel is om dat niet te moeten doen.

Al moet ik toegeven dat ik ook veel had aan Bjeurn die thuis zat te supporteren en die me deze ervaring helemaal gunde.

Nog een kleine evaluatie

  • In totaal reed ik 280km met meer dan 2000 hoogtemeters. De eerste dag reed ik 108 km en eigenlijk vind ik dat net te ver omdat er dan weinig tijd overblijft voor de rustpauzes, 80 à 100 km vind ik voor mij feitelijk ideaal (afhankelijk van de moeilijkheid van de route).
  • Mijn route stelde ik samen met afstandmeten.nl en ik zou hem zo opnieuw doen. Al ga ik volgende keer eens proberen te plannen met komoot.com want dat schijnt ook zeer handig te zijn.
  • Mijn garmin touring Edge liet me regelmatig in de steek, maar ik vermoed dat dit lag een een slecht routekaartje dat ik erop had geïnstalleerd. Ik ben nog steeds zeer tevreden van mijn garmin al schijnt de Wahoo Elemnt ook zeer handig te zijn (en leesbaarder bij fel zonlicht)
  • Ik was tevreden over mijn paklijst, al maakte ik enkele kleine foutjes, ik had minder kleding kunnen meenemen maar meer technische kledij (merino of sneldrogende zaken ipv katoenen T-shirts) en ik was uiteindelijk héél content dat ik besloten had om een extra fietszak mee te nemen, zodat ik niet altijd moest proppen in mijn zakken. Vooral als je gaat winkelen is wat extra ruimte wel handig.
  • Ik denk dat ik echt geen aanleg heb voor zadelpijn, want ik reed 280km op een onbekend zadel en ik ben daar niet voor gestraft.
  • Het 2 persoonstentje is comfortabel voor 1 persoon maar lijkt me klein voor 2 personen. Hoewel de tent vrij hoog is voor een trekkerstent kon ik net niet helemaal rechtop zitten, voor mij mocht ze net 5cm hoger zijn, oftewel een heel pak lager maar dan ook een héél pak lichter.
  • Mijn powerbank heb ik niet gebruikt en feitelijk de zonnepanelen ook amper (want er was niet zoveel zon), ik laadde mijn gsm ofwel op op de campings en ook aan de oplader aan de dynamo, ik was daar trouwens zeer content van (al moet je daarvoor wel 15km/u rijden, een dag met veel hoogtemeters is dus niet zo geschikt om op te laden). Toch zou ik volgende keer de powerbank toch meenemen want gemoedsrust is ook belangrijk, wat zou ik immers doen zonder mijn telefoon … geen foto’s en geen verhaal.
  • Ik plan (ooit eens) een reviewpagina te maken van al mijn gear, want ik vind dat ook plezant om te kijken bij anderen wat ze gebruiken en waar ze content van zijn, of wat de nadelen zijn. Er gaat niets boven eerlijke reviews!!!
  • Wat ik stiekem leuk vind aan reisjes als deze, is dat ze bijna niks kosten (eens je het materiaal hebt natuurlijk). Ik gaf €52 uit … tot we in Keulen aankwamen!!!  En daar gingen we 2 keer eten en gebruikten we het openbaar vervoer en klokten we uiteindelijk af op €250.
  • Een solofietsreis is zeker voor herhaling vatbaar, het is een plezante extra maar geen must. Voor wie eraan zou twijfelen … de gezinsvakanties zijn voor mij nog altijd het belangrijkste.
juni 22nd, 2018|Categories: Travel|Tags: , , |9 Comments

De aankomst in Keulen

Afstand 20km – Hoogtemeters 33 – Overnachting Campingplatz der Stadt Köln

Nog 20 km moest ik de laatste dag fietsen tot Keulen en daar zou ik Vic, Liv en Bjeurn treffen op de camping in Keulen. Ik had nog de tijd voor een uitgebreid ontbijt met zicht op het meer waarbij ik me even in Zweden waande, een meer met een strandje en picknickbank en verder helemaal omgeven door bos, enkel het ontbreken van een steiger liet vermoeden dat ik elders was.

Ik had verwacht dat de laatste 20 kilometer van de rit wel minder mooi zouden zijn vermits ik in meer verstedelijkt gebied kwam, maar ik verschoot nog van de route die grotendeels verkeersvrij was, Duitsland is feitelijk ook wel een tof fietsland.

Héél ruim op tijd kwam ik op onze camping aan, zodat ik nog genoeg tijd had om onze citytrip Keulen wat te plannen en me wat voor te bereiden op het weerzien met mijn man en de twee ruziemakers.

Geen gewone tent voor ons dit keer maar een daktent op onze auto !!! En zo sliepen Liv en Vic op de auto en Bjeurn en ik erin. Plezant, zeer plezant !!!

In Keulen spraken we nog af met een Italiaanse vriendin die we verleden jaar leerden kennen en die nu verhuisd was naar Keulen. Ik blijf het een wondere wereld vinden, de wereld van het internet, want zonder instagram hadden we elkaar waarschijnlijk nooit meer gezien.

 

 

 

Voorts heeft Keulen mijn hart niet volledig weten te veroveren, maar we hebben de beroemde Dom gezien, we hebben worst gegeten en rondgewandeld in het Belgische kwartier en in de oude stad. We hebben het wel jammer genoeg niet horen donderen, maar het heeft wel gigantisch hard geregend, natuurlijk net toen wij op een terrasje aan het eten waren.

Bijna bracht ik een flesje Eau De Cologne mee, die me zo herinnert aan mijn meter die ons vroeger altijd een zakdoekje gaf besprenkeld met wat van haar Eau De Cologne, ook waren we ongelooflijk gecharmeerd door de winkel van Victorinox met alle soorten zwitserse zakmessen … tja, dat heb je met trekkers.

 

Het straatentertainment wist ons te charmeren, we zagen we een gigantische tekening van een ijsbeer op een smeltende ijsschots, maar het grappige was dat de kunstenaar zo blauw zag als zijn tekening door al zijn krijt en er was een straatkunstenaar die gewoon landsvlaggen op de grond tekende zodat je geld kon leggen op het land van keuze, simpel idee maar slim gezien was want hij haalde veel geld binnen. Ook stond er een groep mensen van “Anonymous for the Voiceless” op het plein, met allemaal gruwelijke dierenbeelden bv. over kipkwekerijen waarbij de kleine haantjes worden getrieerd en vermalen, …. De kinderen waren onder de indruk en Bjeurn blijkbaar ook want hij heeft zich voorgenomen om binnenkort eens een vegan week te organiseren, waarbij hij de menu zal opmaken en de inkopen doen. Ik ben eens benieuwd hoe dat ons zal afgaan, ik verwacht bij mezelf vooral een gemis aan yoghurt.

Het is plezant om een fietsreisje af te ronden met een citytrip, maar het is wel zonde om een citytrip te doen op een zondag, zeker als je in de vitrine van een gesloten winkeltje een ketting tegenkomt die als 2 druppels water op je man lijkt.

juni 21st, 2018|Categories: Travel|Tags: , , , , |2 Comments

De loner

Afstand 73km – Hoogtemeters 303 – overnachting camping Heider Bergsee te Brühl

“Wat doe je zo ’s avonds” vroeg Bjeurn, wel ten eerste doe ik alles op het gemak, zo maakte ik gisteren mijn eten, dronk ik een koffie of 2, typte ik mijn verslag, maakte ik water warm om me te wassen en terug wat op te warmen (want ik was helemaal doorweekt door de regen) en dan kroop ik in mijn slaapzak en las ik een doktersromanneke helemaal uit. Zalig … ik heb daar ontzettend van genoten, en terwijl was ik heel dankbaar voor mijn geweldige slaapplaats. Een tent opzetten in lang nat gras en daar de hele avond in vertoeven dat leek me nu niet zo aanlokkelijk.

Hoewel ik snel in slaap viel heb ik niet heel goed geslapen, ik was immers in waakstand.

Zo stond ik ook al om iets voor 7 op, ontbijtte en was ik om iets na 8 al terug op trot.

De rit van vandaag was zalig …. vol welverdiende bergaffen. Eerst was er de Vennbahn (knap, spijtig dat ik er maar 20km langs moest),en dan passeerde ik langs de Eifel, ik waande me bij momenten in de bossen van Noorwegen, ik spotte trouwens weer een reetje, jeuj. De Eifel is echt wel héél knap, ik snap nu waarom iedereen daar zo lyrisch over is, tijd om daar eens een wandeltrip te doen.

Ik zag trouwens een tof kapelleke in een rotswand, wie oh wie zorgt voor het brandend houden van die kaarsjes vraag ik me af.

Ik kwam onderweg trouwens nog veel schuilhutten tegen, allemaal met een kruisje (zonder Jezus eraan) in.

De rest van de route was landelijk en ook ferm. Al twijfelde ik over sommige wegen of het wel de bedoeling was dat hier gefietst werd. Lange grassen fietsen immers niet zo goed, zeker niet met een fiets die eigenlijk te groot is en ambetante pedalen heeft (langs ene kant klikpedalen)

Ik had 2 opties, direct doorfietsen naar Keulen of nog een camping onderweg zoeken. Vermits ik wel van afwisseling houd werd het een luie dag en een extra camping op 20km van Keulen. Een toffe camping feitelijk (en ik heb een hekel aan de meeste campings), in een natuuurgebied, met meer en strand, zalige douches, picknickbanken en een bar.

Ik heb trouwens weer een super associale dag, ik heb enkel nog maar goededag gezegd aan de passanten , mijn camping geregeld, een pintje besteld en gebeld met het thuisfront. Ik vind dat wel plezant, zo wat de loner uithangen. Al zal ik wel heel blij zijn om morgen Vic, Liv en Bjeurn weer in mijn armen te sluiten, althans totdat die 2 charels elkaar weer in de haren vliegen.

juni 15th, 2018|Categories: Travel|Tags: , |4 Comments

Het weer dat je verdient

80km – 1101 hoogtemeters – overnachting in een schuilhut nabij de Vennbahn

Als er 2 zekerheden zijn in mijn leven is het dat ik altijd kan slapen en dat ik altijd kan eten. Vreemd feitelijk dat ik goed sliep want ik was helemaal niet op mijn gemak ’s avonds. De avond met de voyageurs was wel gezellig met BBQ, karaoke op Franse liedjes die ik niet kende en hele leuke kinderen, maar er was ook een jongeman die constant aan het flirten was en die me zei dat ik de Rolls Royce onder de wagens was (ik ben liever een fiets eigenlijk) en die me steeds vroeg om te dansen (wat ik natuurlijk niet deed). Maar toen ik al naar de tent was gegaan begon er dus een hele luide ruzie en er werd met vanalles gesmeten … echt vies, ik was content dat ik op tijd naar bed was gegaan. Maar ik had schrik dat die jongeman ineens aan mijn tent zou staan … een irreële angst misschien maar in het donker lijken de dingen altijd erger dan overdag.

De volgende morgen heb ik niemand meer gezien en ik was daar precies toch blij om.

Om 7u30 stond ik op en om 9u15 was ik klaar voor vertrek, ik had nu toch gedacht dat ik op mijn eentje sneller zou zijn.

Het eerste deel van de route was schoon, langs de Ourthe en de Amblève, maar de klim die ik nog zou moeten doen was als het zwaard van Damocles in mijn gedachten.

Ik kocht alvast een blikje cola onderweg allereerst voor wat cafeïne want de koffies die ik zette waren te klein om mijn cafeïneverslaving te stillen en dat resulteert in hoofdpijn (nu weet ik dat mijn koffies zo klein waren omdat mijn gas bijna op was) en om al wat suikers binnen te krijgen.

Het volgende deel van de route was feitelijk echt zwaar, de eerste helling was behoorlijk steil en de tweede was minder steil maar die reed ik op een oude spoorweglijn (de ravel 44a) die ik zowel bejubeld als verketterd heb.

Enerzijds was het super schoon anderzijds was ze totaal (nog) niet geschikt voor fietsers.

Ik heb een paar keer mijn fiets serieus omhoog moeten duwen waar er een grote baan moest overgestoken worden.

Mijn garmins spanden trouwens samen tegen mij, terwijl ik aan het afzien was op de bergen begon mijn stappenteller te vibreren omdat ik moest bewegen en ging de fietscomputer in auto pause omdat ik niet snel genoeg reed, motiverend … zo’n slimme elektronica.

Onderweg kwam ik allemaal borden tegen naar plaatsen met leuke herinneringen aan de scoutskampen van weleer Robertville, Awaye, Trois Ponts, ook naar de Ninglinspoo trouwens.

Eens in de Hoge Venen beland zag ik trouwens ook een ree (of was het een edelhert) en een vos (de laatste als roadkill jammer genoeg)

Ik krijg veel complimenten omdat ik dit allen doen, maar ik doe het feitelijk niet helemaal alleen, Bjeurn herinnerde me er daarnet nog eens aan dat hoogtemeters niet zo erg zijn zo lang het maar niet te steil is (en inderdaad … ik merkte vandaag weer maar eens dat dat volledig klopte … deel 1 was veel zwaarder terwijl ik in deel 2 veel meer hoogtemeters deed). En hij herinnert me er ook soms aan dat ik moet eten (dat is normaal altijd zijn taak, zorgen dat ik me niet leeg rijd). Voor ik vertrok zei Bjeurn trouwens dat hij me wel komt oppikken moest het niet meer lukken, ik vind dat heel geruststellend.

Ik was zooooo content toen ik na kilometer 75 eindelijk aankwam op de Vennbahn want vanaf dan waren de zwaarste klimmen achter de rug. Het plan was om daar langs de kant een wildkampeerplekje te zoeken, jammer genoeg begon het toen ook te regenen om niet op te houden. Onder een afdak kwam ik een ouderen man tegen die me vertelde dat er onderweg nog wat overdekte banken waren en dat er in het volgende dorp ook hotels, … waren. En die hotels klonken zeer aanlokkelijk (en dat moet kunnen ook) want een tent in de regen opzetten is niet heel leuk.

Maar dan vond ik een gigantisch toffe schuilhut op de OpenStreetMap kaarten van mijn fietscomputer en voila … nu zit ik hier … droog en overdekt te koken en sebiet leg ik mijn matje en ga ik hier overnachten. Wat een luxe, want ik denk niet dat het vandaag nog stopt met regenen. Het enige nadeel is dat de internetverbinding hier nogal slecht is, maar voorts heb ik alles wat ik wil, zelfs 2 warme pintjes die ik even in de regen heb gelegd om af te koelen.

Misschien kreeg ik deze avond niet het weer dat ik verdiende, maar ik kreeg wel de schuilhut die ik verdiende.

juni 15th, 2018|Categories: Travel|Tags: , |3 Comments

Dag 1 naar Keulen

Afstand 108km – Hoogtemeters 643 – Overnachting Camping fraiture

Mobiel op de telefoon een verslag schrijven, niet gemakkelijk … ik hoop dat alles een beetje deftig verschijnt.

Vic vroeg me vanmorgen meteen of ik toch niet thuis ging blijven want hij zou me missen. Ik ben zo content dat ze nog op de leeftijd zijn dat ze me missen.

Ik was nog maar 2 minuten vertrokken of ik had ik al smeer op mijn handen, Vic zijn ketting lag eraf (ik reed eerst de kinders mee naar school) … dat begon dus al goed.

De route was redelijk geslaagd, de LF2 tot Leuven, dan de fietssnelweg Leuven Tienen, daarna nog ravel 127 (een oude spoorweg) en daarna begonnen de heuvels.

Al moet ik zeggen dat de baan niet altijd even comfortabel reed (kasseien, holle wegen, …)

En die fietssnelweg was volgens mij bijlange nog niet af. Ik zie op onderstaande foto nog geen speedpedelec rijden.

Maar er waren ook zeer aangename wegen.

Eten deed ik in Racour, het begin van Wallonië en het was ook sinds dan dat ik me echt op reis voelde. Leuven en omstreken voelde misschien nog te bekend.
Ik had me trouwens voorgenomen dat ik elke 20-25 km iets zou eten, Bjeurn is normaal degene die merkt dat ik honger heb voordat het kwaad geschied is … ik ben immers nogal gevoelig aan energiedips, zelfs op mijn traject van het werk naar huis rijd ik me dikwijls volledig leeg. Mijn plan is niet volledig gelukt waardoor ik op 2km van de camping nog efkes moest gaan zitten voor mijn 2 laatste sandwiches (ik heb er 10 op) maar enfin, het voornemen moet ik bebouden.

Tot in Huy viel de route relatief mee, maar daar moest ik uit de Maasvallei geraken, ik weet waarom ze dat de muur van Huy noemen, 19% is veel, zeker met een te grote fiets met ambetante pedalen (Bjeurn heeft langs 1 kant klikpedalen en langs de ander kant gewone pedalen). Dat was zweten en 1 keer afstappen.
Mijn garmin liet me ook in de steek, ik geloof dat hij wel 9 keer gecrashed is.

Uiteindelijk ben ik tot een camping gereden, waar ik mijn ienimienietentje voor t eerst opzette, content dat ik maar alleen ben want volgens mij zijn onze matjes te groot om er 2 in de tent te krijgen, nu weet ik waarom veel matjes zo smal zijn aan de voeten.

Op de camping werd ik uitgenodigd op een BBQ, en vermits men me geleerd heeft nooit neen te zeggen ben ik hier met plezier op ingegaan.

De mensen hier op de camping zijn “voyageurs” in het Nederlands woonwagenbewoners. Zij legden me het uit als zigeuners die niet stelen, ze zijn trouwens ook niet Roma maar gewoon Belgen.

Zo zijn ze met enkele gezinnen die samen rondtrekken, wel steeds in dezelfde regio want de kinderen gaan naar school … al gingen ze vandaag niet want de auto is stuk.

Enfin, het was een gezellige avond maar nu lig ik in mijn tent en er is serieuze ruzie onder de voyageurs ontstaan, en ik durf niet naar het toilet tot het terug kalm is.

Altijd een avontuur fietstrekken, elke dag is een verrassing en zeker vandaag.

Enfin … einde verslag en rust op de camping, zelfs bij de koeien.

Update: ik durfde gaan plassen en ik zag glimwormpjes, dat is al super lang geleden dat ik die nog eens zag.

juni 13th, 2018|Categories: Travel|Tags: |11 Comments

De paklijst voor Keulen

Ik heb er veel genoegen in gehad om mijn paklijst voor Keulen op punt te stellen, mijn doel was om zo weinig mogelijk mee te nemen en met 5 fietstassen toe te komen (stuurtas, 2 tassen op het voorwiel en 2 tassen op het achterwiel), jammer genoeg ben ik in dit opzet niet geslaagd en heb ik nog een extra tas op mijn 2 achterste fietstassen moeten plaatsen. Hoofdzakelijk door het picknickdeken dat ik persé wou meenemen, het extra water (want ik heb maar 1 drinkbushouder op de fiets) en de tent die ook niet de meest compacte is, maar ook niet de meest dure.  Enfin … het zou misschien wel net gelukt zijn in het eerste opzet, maar reizen met overvolle fietstassen is ook niet zo ideaal, want als je dan eens naar de winkel gaat is het echt zoeken naar plaats om die inkopen op te bergen.

Iets wat ik ook standaard doe is het wegen van al mijn spullen, ik vind het altijd plezant om te weten met hoeveel gewicht ik op trot ben. 

Fiets: 19,8km
Stuurtas: 1,8kg
Voortassen: 6,6km (eten en kookgerief)
Achtertassen: 10,8kg (kleding, ontspanning, fietsherstelgerief, tent en slaapgerief)
Fietszak bovenop: 4kg (extra waterfles 1,5l, picknickdeken, jas en vestje)

Al ben ik ook altijd wat teleurgesteld omdat het gewicht 23,2kg aan bagage zo veel lijkt … ik zal nog wat moeten oefenen vooralleer ik een echte lightpacker ben.

Enfin … hieronder staat mijn complete paklijst, misschien is iemand er iets mee en anders ik wel als deze trip voor herhaling vatbaar is.

Fiets

Kookgerief

  • Compact kooktoestel + campinggaz* – Brander Campinggaz
  • Aansteker
  • Gamel* – kookset 1persoon 1 l1ter
  • Zakmes (inclusief pincet, schaartje en kurkentrekker)
  • Spork
  • Koffiezet 1 persoon met tasje
  • Picknickdeken – plaid
  • Sponsje
  • Handdoek
  • Enkele zip-lock zakjes voor etensresten

Voeding

  • 2 vriesdroogmaaltijden* – vriesdroogmaaltijd
  • Fles water 1,5l
  • Gemalen koffie
  • Lunchpakket dag 1: sandwiches met spek met eieren
  • Ontbijt: melkbrikjes (200ml) + muesli
  • Eten voor tijdens de volgende dagen: soldatenkoeken/ hardgekookte eieren/ blikje sardines en makreel/ yoghurt/ fruit/ gedroogde vijgen/ Aïki noodles/ wraps/ confituur/ ….
  • Plastiek zakjes voor afval

Slaapgerief

Toiletgerief

  • WCpapier
  • Kleine flesjes en doosjes voor shampoo, deo, tandpasta, maïzena … – Travel bottles
  • Shampoo (de shampoo doet ook dienst als zeep en ev. als wasmiddel moest het nodig zijn, voor deze reis ga ik niet low poo vermits ik geen zin heb om een blok zeep en azijn mee te nemen en vermits ik te lui was om uit te zoeken welke commerciële shampoo’s low poo zijn. Ik heb gewoon gekozen voor een shampoo zonder siliconen zodat ik eens thuis terug van low poo kan doen)
  • Maizena + borstel (ik zweer bij maïzena als droogshampoo)
  • Tandenborstel
  • Tandpasta
  • Nivea
  • Deo (zelfgemaakt)
  • Compacte haarborstel
  • Haarrekker + haarspeld
  • Washandje
  • Handdoek – Microvezel handdoek
  • Vochtige doekjes (komt altijd van pas op een fietsreis, wist je trouwens dat er niets zo goed is om kettingsmeer van je handen te krijgen als vochtige doekjes)

EHBO

  • Dafalgan
  • Pleisters
  • Compressen die niet in de wonde plakken
  • Ontsmettingsmiddel
  • Rekverbandje

Stuurtas

  • Zonnecrème
  • Geld + bankkaarten
  • Identiteitskaart
  • Schriftje om in te schrijven
  • Balpen en potlood
  • Zonnebril
  • Jeugdherbergenpas
  • Europese ziekteverzekeringskaart (niet op tijd aangekomen, dus niet mee)
  • Gele klevers mutualiteit
  • Kaartje met de volledige route + hoogteprofiel (om te tonen aan nieuwsgierigen)

Elektronica

  • GSM + lader
  • Fietscomputer + lader (Open Street Map kaarten via velomap.org ingeladen) – Garmin Edge Touring Plus
  • Oplaadstekker met meerdere USPpoorten
  • 2 microUSBkabels
  • 1 miniUSB kabels
  • 1 Powerbank
  • Zonnepanelen – Anker – PowerPort 21W 2-Port USB (bij slecht weer zou ik deze hebben ingeruild tegen een extra powerbank)
  • Hoofdtelefoon
  • Tripod – Gorillapod magnetic met daarop de gsmhouder van onze oude selfiestick gedraaid

Ontspanning

  • Ereader vol chicklit – Kobo Aura
  • Harmonica + partituren
  • Kaars

Kleding

  • Fietsrokje
  • Slipjes
  • BH
  • Jeansbroek
  • 3 t-shirts
  • Merino t-shirt lange mouwen* – Decathlon maar uit het gamma
  • Pulleke
  • Regenjas* – Decathlon Forclaz 900 hardshell (uit het gamma)
  • Slippers
  • Sportschoenen
  • 3 paar sokken
  • Compressiezak – Compressiehoes 15 l (vooral om mijn kleren droog te houden bij slecht weer)

Varia

  • 6 Wasspelden
  • Veiligheidsspelden
  • Enkele elastiekjes
  • Stukje touw (dat ik rond mijn arm draag)
  • Gelukspopjes (altijd leuk om te geven als aandenken aan mensen die je onderweg ontmoet)

Reclame-alert: Veel van mijn spullen zijn van Decathlon, sommige dingen zijn (ooit) gekregen … voor onze Tour d’Europe hebben we immers wat materiaal gekregen en onlangs kreeg ik 2 vriesdroogmaaltijden en een kooksetje op de decathlon trekking days. De spullen met een * gemarkeerd zijn gekregen en al de rest heb ik zelf gekocht.

De links zijn GEEN affiliate links, dus ik verdien niets extra als je erop klikt of via deze link besteld (dat zou ik trouwens ook niet doen want ik heb meestal gelinkt naar de leverancierswebsite en daar zijn de meeste spullen ook duurder)

juni 12th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , |14 Comments

Annelyse gaat solo

Woensdag is het eindelijk zover, dan vertrek ik op mijn eerste solofietstocht !!! Het plan is om van Elewijt (thuis) tot Keulen te fietsen, waar ik opgewacht wordt door man en kinderen om nog even te citytrippen en te overnachten op een camping alvorens we samen met de auto terug naar huis rijden.

Ik krijg de meest uiteenlopende reacties op mijn plan, van “Waarom zou je dat nu willen?” (omdat ik van uitdagingen hou), “wat als het regent?” (we zijn niet van suiker), “heb je geen schrik zo alleen als vrouw?” (ik ben niet van het schrikachtige type) tot “Wauw, daar zou ik goud voor geven om dat te kunnen doen!”.

Maar enfin … even duiden wat me drijft en hoe ik het ga doen.

Solo

Toen we verleden jaar op onze Tour d’Europe waren zagen we vele solitaire fietsers en dat waren zowel mannen als vrouwen. Ik vond dat wel stoer en ik heb me dikwijls afgevraagd, zou ik dat wel kunnen en zou ik dat ook plezant vinden?

Binnenkort weet ik daarop dus het antwoord.

Ik vind het sowieso spannend, want alleen is toch anders dan  met twee en er zijn veel vragen die door mijn hoofd spoken.
Wat als ik een kettingbreuk krijg? Ik heb dat wel al eens hersteld maar toen stond Bjeurn me bij met raad. Ga ik wel goed kunnen slapen als ik zou wildkamperen? Normaalgezien vertrouw ik op Bjeurn om me te beschermen, maar deze zal nu dus niet naast mij liggen. Ga ik het wel plezant vinden om alleen te fietsen en te kamperen? Of is dat zoals koken voor 1 persoon … eigenlijk niet de moeite.

Enfin, ik heb al wel goesting om even de loner uit te hangen, met niemand rekening te moeten houden en te eten wat ik wil.

Keulen

Voor de keuze Keulen zijn 3 redenen.
Ten eerste ben ik er nog nooit geweest, op culinair vlak ben ik niet zo experimenteel, maar als ik reis kies ik liever voor plekken die me nog niet bekend zijn. Ten tweede lag het in de straal van 3 à 4 dagen fietsen vanaf thuis. En ten derde is er een goede treinverbinding tussen Brussel en Keulen. Al komen Bjeurn en de kinderen me uiteindelijk ophalen vermits die treinverbindingen vooral goed zijn voor mensen zonder fiets. In de internationale treinen is een fiets niet toegelaten en in de thalys zou ik mijn fiets moeten inpakken en de wielen demonteren, maar dat is dan weer een pak moeilijker dan je fiets gewoon het treinstel binnenrollen, dus dat zag ik niet echt zitten. Ik had uiteindelijk wel kunnen uitpluizen hoe ik via de regionale treinen thuis zou geraken, maar het is natuurlijk nog plezanter om er nog een nacht Keulen samen met Bjeurn en de kinderen aan te plakken.

Eten en Slapen

Slaapplaatsen heb ik niet voorzien, ik heb wel een nieuwe tent gekocht. Ik zie wel wat me overkomt, campings, wildkamperen, logeren bij locals die ik onderweg tegenkom, gebruik maken van Warm Showers (een sociaal netwerk voor fietsers), …. Het zijn allemaal mogelijkheden.
Kookgerief neem ik ook sowieso mee en het is de bedoeling om dat te gebruiken, al neem ik ook mijn bankkaart mee … alles kan en alles mag, zo hoort dat op een fietsreis en zeker op een solofietsreis.

De Route

Ik had mijn route al volledig uitgestippeld, ik zou tot in Nijmegen fietsen en dan inpikken op de Eurovelo 15 tot in Keulen. Ik fiets immers graag in Nederland, alleen al voor de fietsvoorzieningen is dat al een zalig land. Maar ineens kreeg ik in mijn hoofd dat ik via de Hoge Venen wou rijden en ook nog een stuk van de Vennbahn wou meepikken, de route werd dus volledig omgegooid, zo staan er nu 285 km en 1900 hoogtemeters op het programma.
Meestal is Bjeurn bij ons de routeplanner, maar nu was dat gedeelte van de voorbereiding dus ook voor mij, ik liet GPSies, waar Bjeurn altijd zijn routes in maakt, voor wat het was en ik maakte mijn route via afstandmeten.nl, dat ik iets gebruiksvriendelijker vind.
Ik ben héél benieuwd hoe ik de route ga ervaren, vermits ik voornamelijk via fietsroutes en knooppunten fiets veronderstel ik dat dat de route wel ok zal zijn, maar ik vrees wel de hoogtemeters wat en ik vraag me ook of ik gemakkelijk een plek zal vinden om te wildkamperen.

Mijn fiets

Hoewel ik zo goed als dagelijks fiets heb ik geen geschikte fiets om deze tocht aan te vangen. Ik heb mijn oude fiets met spijt doorgegeven aan Liv en ik rijd nu op een zware stadsfiets met 6 versnellingen en alles op de naaf (grootste miskoop ooit), met die fiets geraak ik sowieso de bergen niet op en als ik platte band zou hebben krijg ik niet eens mijn achterwiel eruit vermits alles op de naaf zit. Het was voor mij geen optie om hiermee tot aan het hoogste punt in België te rijden, dus heb ik Bjeurn zijn fiets geclaimd. Deze is feitelijk wel te groot voor mij, maar hij fietst wel een pak beter dan de mijne, merkte ik toen ik tijdens een proefrit naar het werk alle elektrische fietsen voorbij stak. Dat gebeurt me normaalgezien nooit.
Enfin, mijn fiets is dus gekozen en ondertussen heb ik ook beslist dat ik een nieuwe fiets verdien !!!
Maar ondertussen heb ik mijn fietszakken al mooi afgesteld op Bjeurn zijn fiets en dat komt volledig goed.

Voila, spannende vooruitzichten en ik zie er enorm naar uit !!!

juni 11th, 2018|Categories: Travel|Tags: , , |33 Comments