Blog

Blog

Maria lichtmis

Afstand 46km – Hoogtemeters 498 – Bestemming Las Terreras (Spanje) – Overnachting wildkamperen in een bosje

Ironisch genoeg was er niet veel licht vandaag op Maria Lichtmis … terwijl de zon hier normaal constant schijnt was het vandaag donker en bewolkt met zelfs regen.

Onderweg zagen we het oogsten van kolen, of sla … met de bus kwamen de seizoensarbeiders aan.

‘S middags besloten we te schuilen en een menu del dia te gaan eten. Jammer genoeg past het Spaanse ritme niet bij het onze, pas vanaf 13u30 was de dagmenu verkrijgbaar. Maar tapas konden we wel krijgen en we aten heerlijk … voor de prijs van -tot mijn grote verbazing- maar €25, het is duidelijk dat we in het binnenland beland zijn.

Wat we ook al gemerkt hebben, is dat dit een typisch zicht is. Serviettes, de suikerzakjes van de suiker, de verpakking van de koekjes worden gewoon op de grond gegooid voor de toog.

We hebben het trouwens ook al een paar keer gezien dat mensen hun papiertjes gewoon op straat gooien in plaats van in de vuilbak die even verder staat … zeer vreemd. 

Voorts zag de weg er voornamelijk zo uit (meestal wel bergop … maar we pauzeren natuurlijk enkel boven), ik had geen goede benen … blij dat we er eindelijk waren.

Naar jaarlijkse traditie bakten we weer pannenkoeken op Maria Lichtmis … alleen konden we vandaag niemand uitnodigen.

Raar maar waar, ik kreeg eindelijk eens een glad beslag … dat lukt me thuis met de KitchenAid nooit. En hoewel het bakken niet even vlot ging als thuis smaakte het geweldig … onze kinderen lusten blijkbaar graag gescheurde en halfdoorbakken pannenkoeken met een beetje teveel bakpoeder. Tof zo’n tevreden publiek.

februari 3rd, 2017|Tags: , |5 Comments

De lange bergop

Afstand 47km – Hoogtemeters 380 – Bestemming La Campana (Spanje) – Overnachting kamperen aan Bar La Campana

Dit is de hond die Liv wilt … tegen beter weten in was het de hele voormiddag gezaag, het eten zou ze met haar eigen zakgeld betalen. Wie zou stofzuigen, gaan wandelen in de regen, thuisblijven van de volgende congé …  dat is nog niet uitgeklaard.

De weersvoorspellingen zijn goed, dus de komende dagen wagen we ons in het binnenland. Drie dagen zal het constant bergop gaan om de vierde dag bergaf tot in Murcia te rollen op een via verde. We hopen dat het ’s nachts op het hoogste punt niet te koud zal zijn … maar we zijn ontzettend blij om uit het toerisme weg te zijn en van de kust te kunnen afwijken.

We reden door de grootste “ford” die ik ooit zag (een rivier die over de straat loopt), gelukkig stond deze droog.

En kwamen onderweg vooral landbouw tegen.

Vermits een wildkampeerplek zich niet vanzelf aanbood stopten we aan een bar bij een tankstation, en legden we in ons beste Spaans uit dat we een plek voor onze tent zochten. En dat werd dan achter de bar, een win-win situatie … lekker bier, goede koffie en een kampeerplek.

Alhoewel we aan een grotere baan zitten, zijn we wel blij. We zitten open (morgenvroeg zon) met zicht op de bergen, en we zien zwermen kleine vogeltjes passeren (die vogelzwermen zijn altijd indrukwekkend, en aan de kust zie je ze niet) en ook grotere roofvogels, die het op de kleintjes gemunt hebben.

februari 2nd, 2017|Tags: , |2 Comments

Het is nat boven de wolken

Afstand 34km – Hoogtemeters 444 – Bestemming Mojacar (Spanje) – Overnachting Camping Cueva Negra


Brrr … de nachten zijn koud (voor de volwassenen althans) en de ochtenden ook. Gelukkig brachten de kinders vanmorgen ons kampvuur opnieuw tot leven. Ontbijten bij een kampvuur is altijd een hit.

De nachten zijn tegenwoordig ook héél nat … condensgewijs dan … onze tent is ’s morgens echt ‘zeiknat’. Vanmorgen werden we trouwens wakker boven de wolken, en een wolk onder je dat is altijd speciaal.

Deze foto trok Vic van mij tijdens onze lunchpauze. Grappig dat iedereen een eigen stijl heeft, op de foto’s die Vic trekt sta ik precies altijd beter.

Geen wonder met zone charmeur acjter de lens.

Ook vandaag was het weer klimmen … echt waar, ik werd draailings als ik tijdens het fietsen naar beneden keek. Ik stopte er dus maar wijslijk mee.

En we geraakten veilig boven.

We eindigden nog eens op een camping … heerlijk om nog eens goed te kunnen douchen. Wel iets minder voor Liv want de arme stumperd kreeg haar deur niet meer open en zat 10 minuten opgesloten in de douche (zonder te wenen … flink … maar ze ziet er nog steeds de humor niet van in … misschien morgen).

februari 1st, 2017|Tags: , |6 Comments

Kilo’s citrusvruchten

Afstand 25km – Hoogtemeters 482 – Bestemming Fernán Pérez (Spanje) – Overnachting wildkamperen op een groot veld nabij een vervallen huisje

10% naar boven en 10% naar beneden … leuk dat er nog eens een aanduiding staat, nu weet ik dat we een helling van 10% aankunnen zonder te moeten afstappen.

Wel een welgemeende f*** y** voor de Duitser die het leutig vond om eerst op Vic en mij en daarna op Liv en Bjeurn ruitenwisservloeistof te spuiten.

Gelukkig zijn niet alle mensen zo. ‘S middags ontmoetten we José, toen we aan een bankje bij zijn huis onze lunchpauze namen. Hij gaf ons appelsienen, clementines, lema’s, … het citrusfruit bleef maar komen … we kregen echt kilo’s. Hij nodigde ons ook uit in zijn huis … altijd leuk om eens een kijkje te nemen in andermans huis. “Raad eens hoe oud ik ben”, vroeg hij. Wij gokten 75 (ik dacht dat zuiderlingen er altijd wat ouder uitzagen door de zon), maar hij bleek 91 jaar. Ik kan er nog altijd niet van over.

Iets teruggeven als trekker is moeilijk, het is niet dat onze zakken vol met extra’s zitten. Maar we hebben wel zelfgemaakte visitekaartjes (geschreven op een stuk karton van de verpakking van de cornflakes) waar we een gelukspopje aan hangen (net zoals er bij ieder van ons een gelukspopje aan onze helm hangt). 

Het landschap is nog steeds mooi (en heuvelachtig)

Na 25 km al vonden we een leuke wildkampeerplek

Nabij een vervallen gebouw met een wijds zicht.

Zo hadden we nog tijd om de knuffels te laten drogen.

grappig schoolwerk te verbeteren

hondje te spelen met een agaveblad (Max is de naam)

en een kampvuur.

 

januari 30th, 2017|Tags: , |1 Comment

Opgelet voor de schorpioenen

Afstand 34km – Hoogtemeters 463 – Bestemming nabij San José (Spanje) – Overnachting eindelijk nog eens wildkamperen op het mooiste plekje ooit (zeggen we altijd  … of toch bijna)

Net zoals gisteren was het vandaag weer een super mooie rit … ik dank Goya voor deze tip (want initieel gingen we deze kant van de kust niet doen).

We reden eerst langs de salina’s waar we flamingo’s zagen en een prachtige weerspiegeling van de bergen in het water. We lieten een foto van ons trekken en kijk … onze voeten staan er bijna helemaal op.

Daarna was het het stevigere werk … een serieus steile klim … zelfs de kinders waren er zo moe van dat we onderweg moesten rusten.

Maar dit was ons loon … een prachtig zicht … en een toffe afdaling.

We willen weer eens meer gaan wildkamperen maar de zichten reiken hier allemaal ver.

Deze vlakte vol verdroogde agaves was een kanshebber, maar net niet verscholen genoeg.

Verder dan maar

En uiteindelijk werd het dit … echt prachtig.

En ziet die kinderen eens studeren.

Eén klein nadeel … het zit hier vol met schorpioenen … deze is per ongeluk door Vic geplet toen Vic een steen optilde en opnieuw liet vallen. Gelukkig maar want hij kwam naar ons en zei “Kom eens kijken wat een grappig beestje”. 

En onder de volgende steen die ik optilde om als stoel te gebruiken, zat ook al een schorpioentje. 

Schoenen checken en geen stenen optillen is de nieuwe regel hier.

Maar dat kan de pret niet bederven … we genoten van de chips die we hadden gekregen van Brigitte en Marcel.

En Vic en ik lazen Mathilda ten einde onder een prachtige sterrenhemel.

januari 30th, 2017|Tags: , |5 Comments

Cabo de Gata 

Afstand 31km – Hoogtemeters 80 – Bestemming Cabo de Gata (Spanje) – camping Cabo de Gata

Ik voelde me  vandaag het meest verwende kind van de hele camping. We dronken 2 koffies (en we moesten ze niet zelf zetten), we kregen ‘de kleine prins’ in het Spaans mee van de Italiaan en een zak chips van Brigitte en Marcel.

Terwijl wij uitgebreid van iedereen afscheid namen wandelden de kinderen trots de camping rond met Dumpke (de hond van Florence en Herman) 

en leerden ze truukjes van Steve en Judy.

Uiteindelijk stond zowat de hele camping ons uit te zwaaien. Daar kan ik nu eens echt gelukkig van worden.

De camping van vandaag is niet te vergelijken … maar de rit ernaar toe was wel de moeite.

De blauwe lijn is om de baan aan te duiden  .. dat is niet altijd even duidelijk.

Kevers zijn hier precies een pak groter als thuis … maar ik ben nog altijd de enige die er niet dol op is.

Vic content in de modder … die was graag daar gebleven.

Moorse stijl … Liv is er zot van.

Soms zijn de wegen goed … al waren er veel diepe plassen (zoals je er eentje ziet in het filmpje op instagram), net toen mijn schoenen eindelijk droog waren van de regen van gisteren.


En soms was de weg gewoon langs de kust in het zand … en dat was wreed hard duwen.

Maar het was het zo waard.

Het was lang geleden … maar dit was echt nu eens een dag in een volledig prachtige omgeving!!!

Grappig … toen Bjeurn op het toilet zat hoorde hij de kinders praten aan de afwas. Toen hij aan het afluisteren was hoorde hij een koppel Engelsen een gesprekje aangaan met onze kinderen (die nooit Engels durven praten tegen de mensen die we ontmoeten), nu hoorde Bjeurn ze vlot antwoorden op de vragen (die je zelf wel kan bedenken). We are from Belgium, 7000km, we do homeschooling, Italy,  …… alle correcte antwoorden in mooi Engels op de vragen die hun gesteld werden. Die kinderen kunnen meer dan we denken en dan dat ze ons lten denken.

januari 29th, 2017|Tags: , |4 Comments

Every cloud has a silver lining

We trokken vanmorgen dus niet verder! We werden wakker, merkten dat het regende, heel de dag zou regenen en dat het in onze bestemming maar 11°C zou worden … dus we draaiden ons om en sliepen verder.

“Every cloud has a silver lining” leerden we vandaag.

Ja … het was heel de dag miserabel weer maar het werd geen saaie dag zoals we dachten. Judy en Steve (de Engelsen) namen ons mee in de campervan om inkopen te doen en dat werden uiteindelijk 2 citytrips en een lunch.

Brigitte en Marcel (de Vlamingen) nodigden ons daarna uit om een duvel bij hen te drinken. 

Florance en Herman (de beste buren ooit) bakten nadien nog zelfgemaakte frietjes voor ons en we hadden daar ons avondmaal.

En als afsluiter eindigden we weer innde campervan van Judy en Steve.

Wij hebben ons nog nooit zo geliefd gevoeld op een camping … hele goede vibes hier!!!

Ik trok van alle emotie bijna geen foto’s …en dan moet het wel heel goed zijn.

januari 27th, 2017|Tags: , |9 Comments

Almería 

We gingen dus voor een rustdag met in de voormiddag wat extra homeschooling aan het strand, en ondertussen konden we ons erover verbazen dat sommige mensen effectief nog zwemmen innde zee (niet even maar voor 15min ofzo).We hebben al slechtere plaatsen gehad voor het schoolwerk.

In de namiddag was er een uitstap met de bus naar Almería.


Eten deden we in Casa Puga (ons aangeraden door één van de Engelsmannen gisteren in de bar). We aten heerlijk in een prachtig decor.

Almería heeft een grote ramblas (die nu nogal leeg was), het beeld van John Lennon … die hier in Almería “Strawberry fields” heeft geschreven terwijl hij hier een film draaide, …



maar het Alcazaba was toch het meest impressionante. We waren allemaal enorm onder de indruk, niet alleen van het fort maar ook van de setting … ik was danig onder de indruk.

Tevens is Almería ook een stad van dualiteiten, enerzijds heb je de impressionante ramblas en het wondermooie alcazaba, anderzijds is er zoveel armoede, lelijkheid en afval. 

Zelfs aan de voet van het Alcazaba woonden mensen in grotten of op stukjes land die ze zich hadden toegeëigend met een hut op en een grommende hond om iedereen op afstand te houden. 

De bewoonde grotten herken je aan het afval en ook elders in de stad ligt het vol afvalbergen.

Grappig detail, Almería is de enige stad in Europa waar nog nooit officieel een vriestemperatuur is gemeten, en dit is de droogste regio van Spanje, hier is een woestijnklimaat … en toch voorspellen ze morgen de hele dag regen!

Morgen verlaten we de camping … oh wat zullen we ze missen … zo’n toffe camping met zo’n lieve mensen erop … dat is echt uitzonderlijk.
Vanavond werden we bijvoorbeeld uitgenodigd door Steve en Judy in hun campervan (die ze zelf hadden opgebouwd en bemeubeld …  heel ferm). Liv en Vic mochten boven in de slaapkamer wat spelen op de iPad en wij zaten beneden in de salon … ongelooflijk wat er allemaal in een VW-transporter T5 geraakt.

Steve en Judy zijn van Engeland … we merken dat dat Engelsen en wij, dat dat nogal blijkt te klikken. Steve heeft trouwens in Pamplona al meegedaan aan een stierenloop  … daarmee heeft hij al het respect van Liv die dat wel ongelooflijk stoer vindt.

Van een ander koppel kregen we een kaart van Almería en wat tips toen ze hoorden dat we naar daar trokken.

Uniek … de sfeer die hier hangt !!!
We hebben per ongeluk niet drinkbaar water gedronken, dat vervuild is door de metalen vn de vulkaan hier in de buurt. Vic was wat ongerust en onze buurvrouw stelt hem gerust “Van één keertje zal je niet doodgaan hoor”. Waarop Vic “Van hoeveel keer dan wel?”

januari 26th, 2017|Tags: , , |1 Comment

Een klein stukje paradijs

Afstand 45km – Hoogtemeters 246 – Bestemming Almería (Spanje) – Overnachting camping La Garoffa (aanrader) 

De rit was niet veel zaaks … meer plastiek dan ik in mijn hele leven al heb gezien en een middagpause op een triest plein met huisjes met tralies voor de vensters een een groep hangjongeren. Die trouwens niets verkeerd deden, maar zo’n groepen kunnen soms intimiderend zijn.  

Wat doen we morgen? Dat was wat we ons afvroegen, nemen we een rustdag om Almería te bezoeken of trekken we direct door … we besloten het van de camping te laten afhangen.

En die keuze was snel gemaakt toen we daar aankwamen, de camping is immers super gelegen, in een kleine baai, onder een oude brug, bijna onzichtbaar tussen de rotsen met een eigen strand (en geen zicht op plastiek). Het is geen nieuwe spik en span camping maar zo charmant en iedereen van ons voelde direct de goede sfeer, de X-factor.
En het werd beter, onze buren waren een stel super lieve Nederlanders die ons een drankje aanboden en 2 extra stoelen gaven.

Eten deden we op het strand, waar we de zon zagen ondergaan.

En nadien werden we door een Vlaamse dame uitgenodigd in de campingbar  … en daar werd het al helemaal tof (daarmee de vertraging van het verslag)  … we maakten kennis met een bende Engelse vrienden, die gekleed waren in Schots kostuum ter nagedachtenis van de Schotse dichter Robert Burns … hoe welgemeend deze verkleedpartij was, dat weten we niet maar het was in elk geval heel gezellig en grappig. En we leerden de Vlamingen Brigitte en Marcel een pak beter kennen. Een zeer gezellige avond … maar shhht tegen Liv en Vic zeiden we dat we nog even ‘onze route gingen uitstippelen’.

De buurvrouw vertelde dat ze gisteren jarig was, waarop Vic “Hoe oud ben je geworden?”. Waarna Liv “Vic het is heel onbeleefd om aan oude mensen te vragen hoe oud ze zijn !”

januari 26th, 2017|Tags: , , |0 Comments

Lelijk leerrijk en mistroostig surrealisme

Afstand 45km – Hoogtemeters 325 – Bestemming Balerma (Spanje) – Overnachting Camping Mar azul

Ziehier Fronske (omdat hij zijn staartje altijd omhoog houdt) … elke dag is er wel verdriet om een ander hondje. Fronsje is waarschijnlijk ook een baasloos hondje dat op de camping rondliep. Toen de kinderen ermee aan het spelen waren zei een gemene vrouw van de camping “This is not your dog” en ze smeed een steen naar Fronske. De kinderen waren er niet goed van, en vind het ook niet ok dat mensen stenen smijten naar een hond waar mijn kinderen mee spelen. Maar het is weer gepasseerd en we hebben weer een lief hondje moeten achterlaten.

De rit van vandaag noemen we mistroostig surrealistisch, door de combinatie van het mooie landschap (denk zee, rotsen, besneeuwd Sierra Nevada) met de menselijke ingrepen (denk overdaad aan bruggen en de plastieken serres van de tuinbouw op elk vrij plekje).

Op een bepaald moment reden we midden door het tuinbouwgebied en dat was toch wel echt leerrijk lelijk, zoals Liv en Bjeurn het noemden. Dit hadden we nog nooit gezien, zo’n vervallen serres (gewoon plastiek over een geraamte), maar ook zoveel afval overal. De paprika’s  (we vermoeden dat er een paprikaberg is) werden gewoon aan de kant gedumpt samen met de plastiek en het ander afval.
We zijn deze reis al eerder tuinbouw tegengekomen, maar nooit zoals hier.

Maar het was alvast een hele boeiende rit … ik hou wel van dualiteiten.

De camping is dik in orde, we hadden geluk, er waren nog maar 2 vrije plekken … het mag dan wel winter zijn maar de Spanse costacampings hebben daar niet onder te lijden. 

De ene camping is de andere niet, overal hangt toch zijn eigen sfeer. Hier staat de ene sjieke mobilhome naast de andere, sommige zijn zelfs zo lang dat ze 2 percelen nodig hebben. Bjeurn vindt ons de marginalen van de camping (op andere campings vinden we meestal wel anderen voor die titel), maar we hebben wel de sjiekste tent (lees … we zijn de enige met een tent).
Maar dan mag de camping nog zo deftig en proper zijn, met zwembad en zicht op de bergen … ze is omringd door plastiek.

Het was een mooie dag … met zalig weer (alhoewel Vic enorm kan overdrijven) … 

We wilden afsluiten met een ijsje, maar verits ze dat niet verkochten in de winkel kochten we een ijstaart die we aansneden met het zakmes. Soms is het heerlijk om een trekker te zijn!!!
Toen we onderweg de zoveelste Nederlandse camper tegen kwamen vroeg Vic me “Mama, wat ik nu niet goed snap, als het hier vol zit met Nederlanders, is Nederland dan niet leeg?”

januari 24th, 2017|Tags: , |6 Comments