Blog

Blog

Zweden kruipt steeds dieper onder ons vel ❤

Afstand 36km – Hoogtemeters 230 – Bestemming Degerfors (Zweden) – Overnachting shelterplaats aan een meer

Hoe dieper we in de countryside van Zweden rijden, hoe enthousiaster en gastvrijer de Zweden. Dit hadden we niet verwacht, want in het Noorden staan ze gekend als zeer gereserveerd.


    


   


Ik verschoot ervan dat we er vandaag nog in slaagden om 36 km af te leggen. Want we waren nog geen kilometer ver of we werden aangesproken door Berith die ons uitgenodigde om bij haar te komen zwemmen. Wij hebben ons voorgenomen om altijd ‘ja’ te zeggen, en dit voorstel was wel heel aanlokkelijk. Van het één kwam het ander en we werden verwend met ijs, kaneelbroodjes, vlierbessensap, koffie. Toen Roland (de echtgenoot) thuiskwam vond hij 2 kinderen in zijn zwembad en zei Berith “Kijk wie ik gevonden heb op de straat, 4 Belgische fietsers”.

Het was een inspirerend koppel, Roland is 82 maar zo ziet hij er niet uit en hij reist enkel nog maar naar nieuwe landen, hij heeft er al 140 op de teller staan. Ooit deden ze samen een reis rond de wereld (met zo’n vliegticket waarmee je een jaar -in 1 richting- de wereld mag rondreizen). Misschien een plan voor in de toekomst.

We kregen nog een rondleiding in de oude watermolen van het dorp, jammer genoeg zijn we te vroeg voor de grote dorpsfestiviteiten de Mullhyttemarken, dan wordt de molen in werking gezet en zijn er festiviteiten, en komen er 15000 bezoekers naar het anders zo rustige dorp van 600 man. Zo is dat met die festiviteiten, wij schijnen altijd ofwel te vroeg ofwel te laat te komen.   


    


Ondertussen was het 12u30 en hadden we amper gefietst, na de lunch gingen we er een lap op geven. Bjeurn wordt wat zenuwachtig van al ons getreuzel, ik geniet ervan want ik zit in een fietsdip.
Maar dan kwamen we onderweg iemand tegen waar we in de winkel ook al mee hadden gesproken, en hij (Peder) nodigde ons uit om een koffie te komen drinken. De kinderen zeiden direct “Please mama en papa, wij zeggen toch altijd ja!”, toen ze merkten dat we twijfelden. Maar het kwam goed uit want ik had net een platte band en dan konden we die daar direct ook plakken. Peder liet ons zijn prachtige tuin zien … en toen we uiteindelijk vertrokken (om 15u en met 8km op de teller) zei Liv “Ik ga later naaar Zweden verhuizen en ik neem jullie mee”.

Uiteindelijk kwamen we nog deze karatetrainer tegen, toen hij ons uitnodigde voor een koffie moesten we zondigen tegen onze “zeg-altijd-ja regel”. Het was immers al bijna 17u en een hing een gigantisch donkere wolk aan de hemel.

   


Uiteindelijk kwamen we op deze schuilplaats aan, juist op tijd om ze te gebruiken waarvoor ze dient … schuilen!!!  


Het weer was wat onstabiel maar warm, dus we konden nog zwemmen. Onze dag is pas geslaagd als we gezwommen hebben, en voor de kinderen pas als ze 2 keer in het water kunnen springen. 

Al dat zwemmen is trouwens heel goed voor Vic, die enkele weken echt nog niet zo goed kon zwemmen en nu bijzonder snel vorderingen maakt. 

Zweden kruipt steeds dieper onder ons vel ❤

juli 5th, 2017|Tags: , |14 Comments

Toeval brengt je op mooie plaatsen

Afstand 46km – Hoogtemeters 136 – Bestemming Muklhyttan (Zweden) – Overnachting een shelterplaats die we per toeval vonden


    

Pas om 11u30 vertrokken we aan onze slaapplek … tot groot verdriet van Vic want hij wilde liever verder met zijn grote held Damien.

We ontmoetten trouwens ook sympathieke Zweden die ons wat tips (Öbrero bezoeken) en chocolade gaven. (In UK geven ze geld, in Italië koekjes en hier blijkbaar chocolade)

   

    

We fietsten dan maar naar Öbrero dat volop met recyclekunst was versierd, plezant stadje wel, maar door het bezoek kwamen er wel maar geen nieuwe kilometers op de teller.

   

En uiteindelijk aten we er gewoon onze spagetti van gisteren maar op. Er zijn minder leuke plekjes voor de lunch.


   

 

      

Per toeval eigenlijk vonden we deze shelterplek …. een leuke verrassing want we dachten gewoon een picnictafel aan het water aan te treffen.

We zijn geïnspireerd door onze vriend van gisteren en de harmonica werd nog eens boven gehaald … maar het zal, vrees ik, nog even duren voordat wij kunnen gaan optreden in de straten. Niveau nihil !!!

juli 4th, 2017|Tags: , |5 Comments

Flamboyante fransman

Afstand 52km – Hoogtemeters 303 – Bestemming Örebro – Overnachting wildkamperen aan een cottage met BBQplek in natuurpark Rynningeviken

Net zoals thuis is de ene dag hier de andere niet, en is het met de moraal soms wat minder. Zo had ik sinds Stockholm minder goesting in het fietsen en dacht ik wat meer aan het thuisfront. 

En op zo’n momenten zijn het niet de landschappen, maar wel de mensen die me daar bovenop helpen. Ik denk dat ik na vandaag weer genezen ben.

Nicolae, de man die gisteren zijn tent na de onze placeerde, stond al om 5u30 op omdat hij alles moest afbreken, ontbijten, zwemmen en om 7u gaan werken. Om 9u30 passeerde hij echter met zijn bus (hij is chauffeur) en 4 ijsjes voor ons. 

   

Het was een regenachtige dag, en toen we aan het parochiehuis achter water kwamen vragen werden we uitgenodigd voor een schuilplaats en kregen we koffie en een sapje en een rondleiding in de kerk. Bij het vertrek kregen we nog repen chocolade en gedroogde mango mee. (We moeten meer achter water gaan vragen aan de huizen).

  

 

Wegversperring in het natuurreservaat … Schotse hooglanders zijn de max.  

 

 

In het natuurreservaat Rynningeviken, vonden we een geweldige plek voor de tent, een cottage waar we mochten inzitten en eten, en een BBQpit en een prachtig uitzicht.

We kwamen hongerig en laat aan en kregen direct eten van een Iraanse familie … waarop wij onze chocolade uitdeelden.

Samen met ons kwam ook Fransman Damien aangefietst. Hij was al 2 jaar onderweg, met zijn fiets (black flag genaamd) en zijn ukulele. Een plantrekker … zo heeft hij ipv een stuurtas een waterdichtte ton op zijn stuur bevestigd waar hij zijn messengerbag in bewaart. En zo kookt hij niet op gas zoals wij, maar op hout, dit brandt hij in een geperforeerde pot van ikea, waar hij zijn pot kan opzetten. Dit is voor mij de beste ikeahack die ik al hoorde. Damien gaf ons hamburgers (waardoor we bijna niets van onze spagetti gegeten hebben … dat is voor morgen), en hij speelde muziek voor en met ons. Vooral de jamsessie met Vic was entertainend, ik denk dat Vic trouwens nogal onder de indruk was van deze vagebond.

Weer een dag met een gouden randje.

juli 4th, 2017|Tags: , |11 Comments

Memorabel multicultureel

Afstand 48km – Hoogtemeters 300 – Bestemming Arboga – Overnachting wildkamperen aan een strandje

Het is zover … we zijn voor de 2de maal op heel onze Tour d’Europe uit de tent gebakken. Maar dit keer konden we rechtstreeks van onze tent in het water springen !!! Iets dat zeker de kinders ongelooflijk tof vonden … en daarna knipte ik Vic zijn haar en moesten we nog eens gaan zwemmen om al het haar van onze lijven te verwijderen. Wat een leven.

Het fietsen ging me dan weer minder af … warm weer en ik, dat is niet zo een goede combinatie. Voor het eerst in Scandinavie belandden we op een niet-fietsvriendelijke weg, zonder alternatief (die zijn hier blijkbaar ook). De E20 heeft alternerend een enkele of dubbele rijbaan (dubbele om de kans te geven om in te halen). Het vieze was dat ze vrij smal was en dat er aan beide kanten vangrails stonden, we voelden ons gevangen tussen de vangrails en het snelle verkeer.

Maar als ik al een beetje in een dip zat was dat snel over want de namiddag en avond waren weer zeer verrassend en schoon.

Eerst passeerden we een manuele driedubbele sluis, en sluizen zijn altijd tof.

En dan kwamen we aan op, wat we dachten dat een rustig strand zou zijn. Niet dus … het werd een strand waar we veel schone ontmoetingen hadden. 

Zo geraakten we direct aan de praat met Nicolae, Nathalia en Andreas . Nicolae is van Noorse origine en bekeerde zich tot de Russisch Orthodoxe kerk, en hij wil in Sint Petersburg voor priester gaan studeren. Nicolae (zijn nieuwe doopnaam, zoals in Sint Niklaas) was direct enthousiast over ons avontuur want hij wou ook graag met fiets en tent op vakantie. En een uur later stonden Nicolae en Andreas hier terug met hun fiets en hun tent. We hadden buren.

Ondertussen maakten we kennis met een Syrisch-Oekrains gezin. Een dokter en apothekeres die hier al 3 jaar wonen met hun 5 kinderen nadat ze Aleppo ontvlucht waren, en Zweden bevalt hun wel al is de zomertemperatuur in Zweden de wintertemperatuur van Syrië. 

   

Voorts leerden we nog een grote Palestijnse familie kennen. Die al voor de tweede keer gevlucht waren. Eerst uit Jeruzalem en 3 jaar geleden dan uit Syrië. We spraken met een meisje dat haar studies bioingenieur niet had kunnen afmaken … “ik koos om te blijven leven” zei ze.

Maar het waren niet allemaal droeve verhalen die we deelden. Het was vooral een gezellige avond waarop het eten gedeeld werd, gevoetbald en gedanst werd en vooral Vic zeer populair bleek, zijn breakdancemoves op de Arabische muziek waren een hit.

juli 3rd, 2017|Tags: , |5 Comments

Vakantiemodus

Afstand 48km – Hoogtemeters 290 – Bestemming Roxnäs (Zweden) – Overnachting wildkamperen aan een populair strandje

   

De vakantie is begonnen en onbewust zijn we mee overgegaan naar vakantiemodus. Lang uitslapen (8u30 ipv 7u), uitgebreid ontbijten, maar een beperkte afstand fietsen (want het ging mij niet af en de kinderen wilden liever halt houden aan een strand en zwemmen  .. wat we ook deden).

‘S morgens aten we op de steiger toen onze broodzak in het water vloog. Liv had maar een kleine aansporing nodig voor ze haar kleren uitzwierde en in haar blootje achter de broodzak zwom, stoere griet, die Liv.

‘S middags aten we aan een kerk, we hoopten daar drinkwater te vinden maar we merkten dat daar zelfs een hele badkamer met douche tot onze beschikking stond. Nu zijn we benieuwd of andere kerken dat ook bieden, want dat is wel héél interessant.

     

‘S avonds was het (voor de eerste keer) eens terrasjesweer. Terrasjes zijn er niet, maar Bjeurn en ik zitten wel op een steiger na te praten. In plaats van geen pintje, zijn we overgeschakeld op een “light” pintje met 2,8% alcohol … en dat smaakt ook. Net sprong er een vis op de steiger en ik dacht dat hij zijn doodsvonnis had getekend, maar nog voor ik hem terug in het water kon helpen zwiepte hij zichzelf er al in.

We merken dat we weer meer in de countryside beland zijn. Lichtglooiend, veel groene velden en bossen, veel herten en reeën, veel mooie rode huizen en boerderijen. Een goede rit.

De kampeerplek die we ons uitzochten bleek drukker te zijn dan we gehoopt hadden, we zagen veel volk komen en gaan. Maar leve het allemansrecht, niemand keed vreemd op toen we hier onze tent placeerden.

juli 1st, 2017|Tags: , |5 Comments

1 jaar Dappere Duo’s

Afstand 60km – Hoogtemeters 506 – Bestemming Strängäs (Zweden) – Bestemming wildkamperen aan een strandje

    

1 jaar zijn we vandaag al onderweg … exact een jaar geleden is het dat we onze kinderen oppikten aan de schoolpoort en vol verlangen en spanning dit avontuur aanvatten. Op dat jaar hebben we zoveel beleefd, ik ben content dat we deze blog hebben om de herinneringen levend te houden, want ik moet toegeven dat sommige dingen al heel ver in het geheugen zitten.

Een jaar voltijds “dappere duo’s” … dat is me (ons als ik voor de rest mag spreken) enorm goed meegevallen, en dat is waarschijnlijk ook het gelukkigste jaar uit mijn leven … en al zeker het meest stressloze.

We wilden het wel vieren met iets lekkers, maar we werden gisteren al zo verwend bij Anders en Ewy dat we nu niet echt de behoefte aan hadden aan véél eten. We waren gisteren trouwens ook sinds lang nog eens op de weegschaal gaan staan en een fietsreis blijkt niet goed voor de lijn.

Ik zou zeggen … we maakten er gewoon een leuke dag van, maar ook bij ons was het de laatste schooldag en Liv flirtte serieus met de deadline. Het is niet van haar gewoontes om de leerstof tot het einde uit te stellen, maar nu was er nog wat stress om op tijd klaar te geraken. Liv is dus waarschijnlijk het enige kind dat op deze laatste schooldag nog serieus hard gewerkt heeft. Dat dat op een prachtlocatie was, maakte haar er niet vrolijker op.

Gelukkig staat onze tent weer op een tof strand, en moet het niet warm zijn om te kunnen zwemmen. En een dag gezwommen is een geslaagde dag!!!

We deden trouwens ook nog van botenkijken bij Anders en Ewy.

En we ontmoetten de meest franke eenden, duiven en zeemeeuwen zijn er niets tegen.

juni 30th, 2017|Tags: , |20 Comments

On the road again

Afstand 52km – Hoogtemeters 444 – Bestemming Hammarby  (Zweden) – Overnachting bij Anders en Ewy

Na 9 dagen Stockholm weer op de fiets … ik was vergeten hoe zwaar die fiets was, ondanks de goede omstandigheden (wind in de rug enzo) was het geen gemakkelijke rit.

We hadden ook wat pech … een platte band en een versleten buitenband die vervangen moest worden. 6030 kilometer reden we met deze buitenband … dat is blijkbaar de afstand die ze meegaan.

   

   

De rit was nog door vrij bewoond gebied, misschien zijn we nog niet in het mooiste stuk Zweden. We zagen wel een alpineskipiste, met ook een downhill voor mountainbikes en zelfs één voor downhill cars… grappig zicht, zo’n 100m hoge piste (gemaakt op een helling die opgehoogd werd met steenafval).

We werden nog eens bij Anders en Ewy ontvangen en dit keer konden we wel blijven slapen. Het was een gezellige avond waarin we ook hun dochter en haar familie ontmoetten en weer veel te weten kwamen over het leven in Zweden.

Heerlijke dag … de fietsdrive komt weer helemaal terug … we gaan van de laatste 2 maand die zijn ingegaan nog iets tof maken !!!!

juni 29th, 2017|Tags: , |2 Comments

Eind goed … al goed

Voor Liv werd het een onaangename dag, samen met Bjeurn trok ze naar het ziekenhuis voor de ruggenmergpunctie en de hersendrukmeting.

Liv is eigenlijk echt wel een super flinke, ze wist wat haar te wachten stond maar onderging het als een modelpatient, vrolijk en relax, en het lachgas deed de rest (ze onderging de punctie al gniffelend onder invloed van het lachgas). Een drukmeting van de hersenen is blijkbaar het aansluiten van een buisje aan de rug en kijken ze dan hoe hoog de ruggenvloeistof komt. Misschien goed dat ik er niet bij was want dat klinkt nogal eng.

Maar in elk geval … de resultaten zijn goed, geen infecties gevonden. Enkel borrelia (Lyme) moet nog onderzocht worden maar moest dat positief zijn dan is dat gemakkelijk op te lossen onderweg met pillen. Ze vinden Lyme hier blijkbaar ook niet zo eng, als wij in België. Hier dragen de teken wel gevaarlijkere ziektes mee (die bv. hersenvliesontsteking kunnen veroorzaken)

Vic besliste gisteren dat hij niet meer mee wou naar het ziekenhuis (we laten hem altij kiezen), hij was de kaartspelen en het vele wachten in het ziekenhuis beu. Ik denk dat dat een goede keuze van hem was. Hij verdiende immers ook wel eens wat extra aandacht, ik denk dat hij nog het hardst heeft geleden onder de hele toestand. 

    


En zo gingen wij naar Vinterviken (we kozen uit enkele ideetjes die Heidi ons has bezorgd … merci daarvoor). Een ideale locatie voor amusement op een mooie dag. Hier staat het dynamietlaboratorium van Nobel (dat nu een brasserie is), maar wij spendeerden onze tijd vooral in de speeltuin, al geocachend, al zwemmend en al (voor)lezend.

    

Ook verwenden we ons op kersen, stokbrood met chocolade tussen en kaneelbroodjes. Vic zei verbaasd “Ik had nooit verwacht dat jij brood met chocolade ertussen zou eten”. Haha … heb ik mijn ware aard 8 jaar verborgen kunnen houden.


Uiteindelijk bleek dit allemaal een storm in een glas water … hadden we niet naar het ziekenhuis gegaan, dan had het resultaat hetzelfde geweest. Maar toch ben ik ervan overtuigd dat het de beste beslissing was om toch te gaan. 

Op dit moment waren we trouwens blij dat onze reis doorheen Europa is, waar je nooit “in the middle of nowhere” zit en waar goede ziekenhuizen zijn. 

Iedereen alvast bedankt voor het meeleven en de goede raad. En ne speciale merci aan de vake (ook voor het ijsje trouwens).
Wij zijn klaar om opnieuw te fietsen en weer verder te trekken, de benen kriebelen al.

juni 28th, 2017|Tags: , , |10 Comments

Dag van de waarheid?

De dag van de waarheid was aangebroken (dachten we) … Is Liv nu in orde? Mogen de dappere duo’s verder reizen, of moeten ze terugkeren naar België?

Liv was alvast in haar nopjes met het kleedje dat ze kreeg om onder de MRI te gaan liggen. Die MRI vond ze achterafgezien toch niet zo boeiend … maar ze deed het flink  … er moest maar 1 foto opnieuw gemaakt worden omdat ze teveel bewoog.

   

  


Om onze zinnen te verzetten terwijl we op de uitslag wachtten bezochten we het Moderna Museet  .. waar Picasso, Magritte en nog veel andere bekende kunstenaars present waren. Een aanrader … maar we konden toch moeilijk de verschillende gedachten uit ons hoofd bannen. 

Zelfs geocachen was niet zo plezant als normaal.
Uiteindelijk kregen we het verlossende nieuws dat de MRI normaal was, maar vermits Liv haar zicht blijkbaar nog niet volledig in orde is willen ze morgen nog een beenmergpunctie doen en de druk op de hersenen meten. En als dat allemaal ok is kunnen we donderdag eindelijk Stockholm verlaten !!!!

Die beenmergpunctie, daar ben ik wel niet zo scheutig op. De dokter vertelde dat het niet pijnlijk maar wel onaangenaam is, en zo vertelden we het ook aan Liv, die het tot nu toe nog ziet zitten. Ik ben enerzijds opgelucht dat Liv Bjeurn heeft uitgekozen om haar te vergezellen (Liv kiest en Vic krijgt den overschot), maar anderzijds zou ik wel weer haar polleke willen vasthouden. 

Maar we hebben er in elk geval vertrouwen in dat ook deze resultaten goed zullen zijn, ze denken aan een tekenbeet, maar wij zijn er vrij zeker van dat Liv geen tekenbeet gehad heeft want wij checken dat regelmatig. Gevaarlijke beestjes die teken, zeker in het Noorden, de Russische teken zijn trouwens nog gevaarlijker !!!

Ondertussen wordt het echt tijd om te vertrekken, wij zijn niet gemaakt om lang op 1 plek te zijn en Bjeurn ergert zich meer en meer aan de camping. Dat de camping tot leven komt als wij in ons bed kruipen, dat de mensen altijd over onze haringen struikelen en de koorden van de tent dan loskomen, dat er amper tenten zijn en alleen maar campers en caravans, dat we niet echt volk ontmoeten waar we aansluiting bij vinden en dat de buren er niets van zeggen als hun kind op onze fietsen komt zitten.

Vandaag troostten we onszelf trouwens met hamburgers van Max (Zweedse keten) waar je via een scherm op het gemak je keuze kan maken en betalen (geen stress aan den toog meer) en waar je keuze tussen 5 vegetarische hamburgers hebt. Dat is wat beter als een burgerking waar ze niet eens 1 vegetarisch alternatief hebben.

juni 27th, 2017|Tags: , , |14 Comments

Er zijn geen zekerheden in het leven

Geen zekerheden in het leven, dat hebben we vandaag wel gemerkt.

De MRI die vandaag zou doorgaan is verplaatst … eerst naar woensdag maar met wat aandringen naar dinsdag. Daarvoor hebben we wel de hele dag gehypothekeerd en zijn we de hele dag op de camping gebleven, klaar om te vertrekken naar het ziekenhuis en gekluisterd aan de telefoon. Maar morgenvroeg is het dus zover … de MRI. We zijn er vrij gerust in, want de laatste 3 dagen gaat het steeds beter met Liv haar ogen, vandaag geen enkele keer scheel gekeken. De dokter vertelde me dat Liv 40-45 minuten zal moeten stilliggen onder de scanner, ze gaan haar niet in slaap doen want, zei hij, Liv is toch al 9 en “not the complaining type”. Liv zit het wel zitten, bovenstaand berichtje schreef ze naar haar nicht.

Ondertussen hebben onze fietsen een onderhoud gekregen, is er veel schoolwerk gedaan, is onze bagage nog eens kritisch bekeken en geminimaliseerd. Vooral speelgoed, te kleine kleren en papier zijn weggedaan. Ik was trots op Vic toen hij kwam zeggen “Mama, ik zie 2 meisjes spelen, ik ga die dat speelgoed geven waar wij niet mee spelen, dan heeft tenminste iemand er iets aan”

Voorts hebben we ook gehoord dat Liv haar klas volgend jaar door elkaar geschud wordt, met als resultaat dat ze niet bij haar 4 beste vriendinnen zal zitten … groot verdriet en veel tranen tot gevolg (en ik moest me inhouden om niet mee te doen).

En uiteindelijke hebben we zowat beslist om de fietsroute toch nog eens om te gooien en niet naar Bergen in Noorwegen te fietsen. Het moet prachtig zijn en we hebben er hartzeer van, maar misschien met de fiets en tent net iets te ambitieus voor ons. We kunnen ons daar immers verwachten aan sneeuw (op hoogte) en gemiddeld 21 regendagen per maand en een gemiddelde temperatuur van 16 °C. 

De dag vroeg om comfortfood, en zo probeerden we de Zweedse specialiteit kladdkaka en konden we bevestigen dat het vele beter smaakt dan het klinkt.

juni 26th, 2017|Tags: , , |15 Comments