Blog

Blog

Norcia-Spoleto ex-ferrovia

Afstand 51km – Hoogtemeters 477 – Bestemming Spoleto (Italië) – Overnachting wildkamperen in de kant aan de fietsroute naar Assisi

Bjeurn verheugd zich al weken op de ex-ferrovia tussen Norcia en Spoleto. Dit is een oude spoorlijn die is omgevormd tot een fietsroute langs kloven, over bruggen, door tunnels en wordt gepromoot als een knap staaltje ingenieurskunst en als de mooiste fietsroute in heel Italië. 

Normaalgezien zouden we deze vandaag rijden, maar zoals te verwachten is deze als gevolg van de recente aardbeving gesloten. Het is te begrijpen dat er nu andere prioriteiten zijn dan deze fietsroute te heropenen, wij zetten hem alvast weer op de bucketlist voor binnen enkele jaren als hij opnieuw in gebruik is en volledig afgewerkt.

Mooi was de route sowieso … wat meer klimwerk wel.

Wij zijn trouwens sinds vandaag assortie … buffs werden in 2 geknipt en gedeeld. Het is immers al zo warm dat we iets nodig hebben tijdens het fietsen om te voorkomen dat het zweet in onze ogen loopt en onze ogen beginnen te pikken (althans toch bij Bjeurn en mij, die net iets meer afzien tijdens het fietsen … de kinders vinden zo’n band gewoon cool).


Na het fietsen was het chill, het is precies de eerste keer dat het zo lang warm blijft. Liv leest en Vic luistert naar luisterverhalen op de iPod …. soms zijn ze zo zoet …. een verademing tussen al de ruzies door.

   

“Oh ik ben zo verwend, ik heb vandaag een bandana en een kilometerteller gekregen !!!”

   

Aldus Vic die volledig in zijn nopjes was met de buff en een kilometerteller die verplaatst werd zodat Vic hem nu in het oog kan houden. Heerlijk een kind dat al een heel jaar geen verjaardags- en kerstkado’s heeft gekregen en nu van zichzelf vindt dat hij verwend is.




april 12th, 2017|Tags: , , |1 Comment

Met een dubbel gevoel in Norcia


We hadden er nood aan … een rustdag, maar toen we een overnachting in Norcia vastlegden hadden we er geen idee van dat we zouden terecht komen in een dorp dat in oktober nog aan het epicentrum van een zware aardbeving lag. Vandaag merkten we maar weer dat de schade zeer groot is, en dat ze zelfs aan opnieuw opbouwen niet toe zijn. 
We voelen ons enerzijds ramptoerist … maar anderzijds is het misschien goed dat we hier zijn, als steun, om aan te geven dat ze niet volledig van de kaart geveegd zijn? Ik weet het niet, feit is wel dat de mensen lief zijn en dat we al aangesproken werden in de winkel ‘of wij de fietsers waren’.


De binnenstad van het ommuurde Norcia is zo goed als volledig werfzone, de toegangspoorten zijn gesloten of staan in de stellingen en ook volledige straten zijn afgezet, wegens instabiele muren. En van de Sint Benedictusbasiliek staat alleen de voorgevel er nog. 

Confronterend … we vertoeven nu al enkele dagen in dit getroffen gebied en steeds maar weer verschieten we van de impact.

    


    


Langs de andere kant blijft Norcia magnifiek … die ligging … ik weet niet of ik eerder zo’n mooie omgeving zag. Norcia ligt midden in de Apennijnen, in een mooi dal midden in de bergen. Moeilijk om te beschrijven hoe rustig, ruim en mooi het hier is, geen drukke steenweg, geen luchthaven … enkel bergen met nog gedeeltelijk besneeuwde toppen, veel groen en in dat dal dan veel groen en een ommuurde stad. We hebben vandaag echt een paar keer tegen elkaar gezegd “Maar kijk nu eens hoe mooi dit hier is.”

De specialiteiten zijn varkens- en wilde zwijnenvlees en zwarte truffel. Wij proefden beiden en verschoten ervan dat zelfs de kinders de truffel konden apprecieren.
    

Vic: “Kijk, die toren staat scheef, precies de toren van Ibiza”

april 11th, 2017|Tags: , , |9 Comments

Norcia

Afstand 35km – Hoogtemeters 505 – Bestemming Norcia (Italië) – Overnachting AirBNB

En wij dachten dat we goed gingen slapen … wat we niet verwacht hadden, was dat het vannacht ging vriezen.  En dat het koud was, dat was niet het grootste probleem, maar als de temperaturen zwaar zakken (wat het geval was) kan er veel condens zijn. Onze slaapzakken werden dus nat, klammig en koud … hoogst onaangenaam.

    

De rit was kort en mooi … eerst bergop (stijging rond 6%, nog net goed te doen) tot 1200 meter hoogte en dan 15km geleidelijk naar beneden tot in Norcia. Soms zijn bergpassen door gebergten (nu Apennijnen, maar we fietsten ook al de Pyreneeën) veel aangenamer dan zogezegd minder bergachtig gebied.

Alhoewel de jongens nog steeds sneller fietsen … als we aankomen staat Vic klaar met zijn chronometer “Mama, we zijn al 5minuten en 30 seconden op jullie aan het wachten”

Het weer was zeer mooi, wat de kans gaf om ’s middags de tent en de slaapzakken allemaal te drogen. Schoon weer is toch wel gemakkelijk, alles droogt vanzelf en de zonnepanelen voorzien ons van meer dan voldoende stroom.
   

Onderweg schrok ik weer, met bijhorend gegil, van een slang op de straat. Waarop Liv “Ik had ze wel gezien, maar ik dacht, ik ga het niet tegen mama zeggen anders schrikt ze weer zo”. Blijkbaar ben ik, in ons gezin, de enige die een slang maar eng vindt.

 

Op weg naar Norcia zagen we weer veel schade. Huizen ingestort, een kerktoren die naast de kerk lag, de muur van het kerkhof dat in puin lag, mensen die wonen in een caravan in hun tuin. En de buitenwijk van Norcia zelf is precies oorlogsgebied, zelfs vrij recente gebouwen liggen in puin, en er wordt volop gewerkt aan nieuwe ‘voorlopige’ huisvesting.

Blijkbaar gaat dit niet over 1 aardbeving, maar er zijn er echt vele in deze regio. Je had de aardbeving van augustus 2016 en dan die van oktober 2016 (waar Norcia epicentrum was) en dan weer januari 2017. En in een bergdorpje wonen lijkt dan wel idyllisch … maar het maakt je ook wel ontzettend kwetsbaar omdat er zo weinig toegangswegen zijn. Wij merkten nu ook dat er verschillende wegen nog steeds afgesloten zijn, wegens tunnels bruggen die onstabiel geworden zijn.

We leven mee met deze Italianen die hierdoor getroffen werden, onze airBNBhost verontschuldigde zich bijna voor de staat van het stadje. Terwijl wij dit gewoon zo jammer vinden voor hen.

april 10th, 2017|Tags: , , |0 Comments

De impact van een aardbeving

Afstand 39km – Hoogtemeters 696 – Bestemming Cittareale (Italië) – Overnachting Op de wei van de boer

   

Bjeurn en ik hebben beiden niet goed geslapen. We wisten dat we in aardbevingsgebied zaten en het enige plekje dat we vonden voor onze tent lag vlak aan een steile bergwand. De hele nacht hebben we liggen hopen dat de aarde niet zou beginnen beven. Hadden we gisteren geweten wat we vandaag aan het eind van de dag weten, dan hadden we onze tent wel op het kerkplein gezet, zoals enkele dorpsbewoners voorstelden.
    

Het tastbare besef dat we echt in aardbevingsgebied zaten kwam immers niet veel later. Toen de straat naar Norcia, die we wilden nemen, afgesloten bleek en de toegang door militairen versperd werd. Blijkbaar zijn sommige wegen en bruggen door de aardbeving van vorig jaar augustus zo vernield dat de toegang al 8 maand versperd is. We werden verzocht om de omleiding te volgen via Cittareale (waardoor het 70km was tot Norcia in plaats van 17km). Niet evident voor ons, en een probleem omdat we net een overnachting geboekt hadden in Norcia.

   

Problemen zijn er om op te lossen, zo planden we de nieuwe route in en kwamen we overeen met de begripvolle host van airBNB dat we ons verblijf met een dag mochten verplaatsen.

    

Wat we daarna allemaal zagen was zo onwerkelijk dat we ons schaamden dat we bij de versperring van de weg vooral aan ons eigen ongemak hadden gedacht.

 

   

   

  

   

Overal zagen we dorpen in puin, ingestortte huizen, nooddorpen met containers en tenten, straten waar containers waren geplaatst om vallende rotsblokken te kunnen opvangen, verschillende wegen die afgesloten zijn. Hulpdiensten zoals carabinieri, brandweer, leger reden constant over en weer, we zagen ze verlaten dorpen bewaken en ze waren ook volop aanwezig in de nooddorpen, … 

    

We wisten wel dat er in augustus een aardbeving was geweest in Italië, maar dat dit, 8 maand later, nog steeds de impact is, is moeilijk te vatten. Ook de kinderen waren zwaar onder de indruk van dit alles.

    

       

   

  

Gelukkig waren er ook luchtigere momenten … lunch aan de rivier … besneeuwde bergtoppen en een leuke kennismaking met motards, die direct wisten wat wij nodig hadden “water” en een café gespecialiseerd met hetgene waar we van houden, “lokaal bier”.

  

Slapen doen we vanavond op een veld met toestemming van de eigenaar. In tegenstelling tot het bergdorp van gisteren, dat claustrofobisch was doordat het zich in een kloof bevond, is hier veel open ruimte. Geen bergwanden die we deze nacht moeten vrezen. 

april 10th, 2017|Tags: , |0 Comments

In de bergen

Afstand 56km – Hoogtemeters 776 – Bestemming Acquasanta terme (Italië) – Overnachting wildkamperen op het enige vlakke stukje grond net aan de straat

Zot dat die sneeuw op de bergen er nog ligt … het was immers behoorlijk warm vandaag, en gelukkig nog niet al te steil bergop … dat houden we voor morgen.

Onderweg stopte Enzo en gezelschap, Enzo is de voorzitter van de fietsersbond (Fiab) en hij wou graag met ons op de foto (en wij met hem natuurlijk).

   

Liv en ik grappen altijd dat het €1 kost voor een foto van ons of onze fietsen, we zeggen dan tegen elkaar dat we zo onze reis helemaal zouden kunnen financieren. Er worden immers constant foto’s van ons getrokken. Soms vragen de mensen het eerst, soms trekken ze gewoon een foto, dikwijls doen ze het achter het stuur van de auto, soms doen ze het stiekem, ….

    

Zo was er aan het rood licht een brommerrijder die zijn gsm nam en een selfie nam met ons op de achtergrond, en zo vroeg gisteren nog een fietser of we wilden stoppen zodat hij met ons een selfie kon nemen.

    

Er zijn ook minder leuke aspecten aan … de man die zijn wagen parkeert op het fietspad van een drukke baan om een foto van ons te nemen … dat wij gedwongen werden om de straat op te gaan fietsen kon hem niet schelen. Of de man die foto’s van ons nam, dan onze facebook vroeg zodat hij ze kon delen. En als ik dan achteraf vroeg of ik de originele foto’s (zonder het lelijke watermerk) kon krijgen, doodleuk antwoordde dat €50 kostte omdat hij een fotograaf was. (Maar uiteindelijk kregen we ze dan toch gratis)

    

Maar vandaag was het ook grappig… een man stopte zijn auto om een foto met ons te nemen en nadat we even gepraat hadden gaf hij Vic €5. Natuurlijk hebben we de rest van de dag zitten lachen en grappen dat ons tarief is opgeslagen vanaf vandaag, in Noord Italië kost het €5 voor een foto.

    

Met die €5 hebben we natuurlijk iets leuks gedaan … een lekker ijsje gekocht en opgegeten op en terrasje.

Een slaapplek vinden was niet gemakkelijk, meer dan een uur zochten we en uiteindelijk was het al na 18u, we zetten ons uiteindelijk op het enige vlakke stukje grond dat we vonden, vlak naast de baan.

Terwijl Bjeurn de 2 gebroken spaken hersteld wordt Vic precies wat emotioneel en geeft Bjeurn een knuffel en zegt “Papa, jij bent echt onze held, jij plakt onze banden als we platte band hebben en je vervangt onze spaken als ze stuk zijn. Zonder jou waren we niets”.
Dan kijkt hij naar mij, geeft me een knuffel en zegt “Mama, ik ben er zeker van dat we jou ook nodig hebben, ik weet alleen niet voor wat.”

april 8th, 2017|Tags: , |4 Comments

Vaarwel kust

Afstand 59km – Hoogtemeters 286 – Bestemming Tortoreto (Italië) – Overnachting wildkamperen met medeweten van de buurman op een wei met zicht op heuvels, zee en besneeuwde bergen

    

Vaarwel Adriatische zee  … vanaf nu trekken we het binnenland van Italië in, het is mooi geweest maar na een tijdje kust zijn we altijd blij als we het binnenland weer infietsen. Het was een easy rit … tot we ook effectief de kust verlieten. Even waren we het venijn ban de Apennijn vergeten, maar het kwam snel terug.

Langs de andere kant is het hier zo prachtig … dat ik me afvraag wat we toch zoeken aan de zee … de bergen zijn toch veel schoner. 
Vandaag kwamen we trouwens nog eens Belgen tegen, Lydia en Jaques. Zij vertelden dat ze gisteren tot bij het hotel gereden waren dat enkele maanden geleden is weggevaagd door de sneeuwlawine … het moet vrij confronterend geweest zijn. De wagens lagen nog op hun dak en koffiehulzen, kussens, … lagen overal verspreid. De kracht van de natuur … dat is iets waar we al veel over gepraat hebben tijdens deze reis. We zitten nu trouwens ook nabij aardbevingsgebied … onbewust zijn we dan wel blij dat we in een tent slapen.

Onze overnachtingsplek vandaag is weer ideaal. Met zicht op de zee, groene heuvels en de besneeuwde bergtoppen van de Gran Sasso. En met toestemming van de buurman  … ook altijd een geruststelling.
Vanaf morgen wordt het klimmen, we gaan tot 1500m hoogte, dat is het hoogste punt van deze reis. Ik heb al wat schrik voor de moeilijkheidsgraad en de kou. 

Ik veronderstel ook dat internet geen evidentie zal zijn (en waarschijnlijk nergens in het binnenland) dus geen zorgen als we enkele dagen van de radar verdwijnen.

april 7th, 2017|Tags: , |2 Comments

In ’t kort

Afstand 58km – Hoogtemeters 303 – Bestemming Pescara (Italië) – Overnachting AirBNB

Niet alles fietste even mooi als dit … maar het was wel ok.

Vissershuisjes of trabocchi   

Pescara zet in op fietsers, met fietslanen en een mooie fietsers- en voetgangersbrug die jammer genoeg net iets te steil was.

De wordpress-app waar ik dit mee typ heeft een update gehad die met al lijn instellingen gerommeld heeft  .. en waardoor foto’s ondersteboven komen te staan. In elk geval … zo ziet het eruit (maar dan ondersteboven) als er fietstrekkers een nacht op airBNB zitten.

april 7th, 2017|Tags: , , |4 Comments

Code oranje voor slangen

Afstand 73 km – Hoogtemeters 306 – Bestemming Vasto (Italië) – Overnachting wildkamperen op een wei aan een prachtige kustlijn

Gelukkig waren we al aan het ontbijten toen de boer van het veld (waar we net niet op stonden … we hadden ons in de berm geplant) aan het werk ging. We kregen een vriendelijke goedemorgen en hij vond wat we deden wel heel tof. Wij waren vooral blij dat hij niet boos was dat we aan zijn veld stonden.

De rit was niet bijzonder mooi, veel drukke wegen, maar het fietste wel vlot. Goed, want we hadden een pact gesloten dat we de 130 km tot Pescara (waar we op een warm showers hoopten) in 2 dagen zouden afleggen. We staan immers wat achter op planning.

Onze Warm Showers aanvraag is ondertussen geweigerd (als gezin is het niet gemakkelijk om aanvaard te worden), maar een AirBNB is wel geboekt. En we fietsten vandaag 73km, dus morgen is het nog maar 57km. Jeuj …. de druk is er al wat af.

Toen we hier mooi tussen het riet fietsten, riep Bjeurn ineens “slang!!!”. 

Was er weer zo’n zwart serpent vlak op onze weg. Bjeurn kon ze nog ontwijken en ik blijkbaar ook (volgens Liv … ik was zo geschrokken dat ik dat al niet meer wist). Super eng was dat … zo een zwarte grote slang die ineens zo dicht bij is, en zich nog opricht. Liv en ik hebben de boel bijeen gegild en ik ben echt zo content dat we niet gevallen zijn in een poging het beest te ontwijken. Ik heb nu een klein slangentrauma (we zagen ook nog een dode slang op het fietspad) … wie kan mag me geruststellen !!!

Onze wildkampeerplek is magnifiek. Zicht op een prachtige en rustige kustlijn … er is zelfs een strandje aan. Ik denk dat je in Italie gewoon moet weten waar je moet zijn voor een tof strand. 

We zijn wel niet alleen … we kwamen hier net een man tegen die wilde asperges aan het plukken. Toen ik hem vroeg of er niet veel slangen waren, zei hij van “Ja, en ook wilde zwijnen, je zal ze vannacht wel horen aan je tent”. Gelukkig weet ik indertussen dat die dieren, ook al zijn ze enorm groot, meer schrik hebben van ons. 

Maar echt … die slangen … ik ben niet meer op mijn gemak.

april 6th, 2017|Tags: , |1 Comment

Bizar wildkamperen

Afstand 69km – Hoogtemeters 233 – Bestemming Lesina – Overnachting wildkamperen naast een verlaten straat aan een afgesloten brug

   

Het werd vlakker vandaag …. en we hadden wind in de rug … enkel dat deel waar het pad ineens ophield, en we terug moesten viel wat tegen (maar meestal zijn de plekjes waar je rechtsomkeer moet maken wel de mooiste)

Eten deden we aan het strand … ik heb het de kinderen nog niet durven zeggen, maar ze moeten ervan profiteren want binnenkort trekken we het binnenland in. 

En we reden de Gargano uit, het werd vlakker en vlakker en we kwamen in landbouwgebied terecht. Zo’n landbouwgebied waar iedereen druk aan het werk was … niet handig voor het vinden van een kampeerplek.

Onderweg kwamen we ook nog deze grote zwarte slang tegen, die juist een muis aan het opeten was, we vermoeden een aspisadder. Dit is de grootste slang die ik in het wild al tegenkwam  … ik was bijgevolg ook niet scheutig om dichterbij te komen. Liv wel natuurlijk, die sprong al direct van de fiets.

   


   

Een plek voor onze tent vonden we uiteindelijk op een bizarre plek. Onze geplande route was immers versperd, maar wij konden er nog net langs. En een afgesloten weg is ideaal om een afgelegen plek te vinden (hoe later het wordt, hoe minder kieskeurig we zijn). We reden de brug (we vermoeden dat deze afgekeurd was) over en plaatsten onze tent dan gewoon aan de kant van de weg in de berm. 

Bizar plekje, maar rustig. Ik denk dat we goed gaan slapen. Ik ben wel (voor een keer) blij dat we een tent met geintegreerd grondzeil hebben vermits we de slang nog geen kilometer van hier spotten.

april 4th, 2017|Tags: , |4 Comments

Opgepast voor de koeien

Afstand 52 km – Hoogtemeters 700 – Bestemming Peschici (Italië) – Overnachting wildkamperen in een bos

   

   

Nog steeds fietsen we in de Gargano, langs mooie kustlijnen en toffe strandjes. De ene gesloten camping naast de andere, alles gaat hier pas in mei of zelfs juni open, jammer eigenlijk want volgens ons is het hier ook wel tof om te gaan wandelen en dat kan je nu ook al.
Er zijn 5 regendagen voorspeld en dit was de eerste. Het viel gelukkig nogal mee, als het al regende was het enkel lichte regen, de rest van de dag was er enkel wat dreiging en zelfs nu en dan wat zon.

We hoorden dat er in Malta een gekende krijtrotsformatie in de zee is verdwenen … niet meer getreurd, wij vonden er een andere.

   

Onderweg kwamen we ook nog koeien op de straat tegen … of het de gewoonste zaak van de wereld was sloften ze verder.

En we konden ook weer een hond adopteren als we wilden.

Wie wil mag Liv haar rebus trachten op te lossen … mij lukte het bijna.

Of je kan Vic zijn fotografisch talent bewonderen. Grappig dat kinderen soms andere dingen interessant vinden dan wij … een vlieg bijvoorbeeld. Maar de foto vind ik wel geslaagd.

Dit is onze slaapplaats, weer een goeike. Bjeurn en ik heb en weer tevergeefs proberen wild te spotten, maar we hoorden enkel een uil.

april 4th, 2017|Tags: , , |4 Comments