Verzamelde kilometers 2011
januari: voorlopig 15,7km !!!
2010: verloren data + 56km (garmin) = zoiezo niet zoveel
2009: 287,0 km | 28u56
december 28,7 km
november: 42,1 km
oktober: 40,2 km
september: 10,8 km
augustus: geblesseerd
juli: 106,9 km
juni: 13.6 km
mei: 49.5 km
2008: 103.9 km | 11u24 + verloren data
2007: 431.6 km | 47u11
2006: 674.5 km | 70u07
2005: 382.1 km | 39u17
2004: 177.4 km | 18u17
|
By Annelyse, on December 7th, 2011
 Hier zie je Bjeurn onze slaapkamer afschuren (met stofmasker, werkschoenen en oordopjes doen wij dat … dit terzijde voor Dirk, omdat hij zich soms zorgen maakt dat ik mijn PBM’s niet respecteer … ik verzeker je Dirk, op de werf doen we dat wel)
Dat schuren viel al bij al nog wel mee … tot we aan de living toe kwamen.
Daar lag immers tapijt, vastgeplakt met goed wat col (die zelfs nu nog zeer goed plakt).
Lijmresten, dat krijg je er dus niet zomaar afgeschuurd … ellendig … echt ellendig … en afsteken is geen optie … dat lukt ook niet.
Al daaaaaagen is Bjeurn al aan het schuren (met een beetje hulp van mij, ah ja, ik moet me ook het recht om te klagen op die hatelijke plak kunnen toe-eigenen).
En vermits ik 23 december heb uitgeroepen als -al dan niet realistische- verhuisdag, is elke dag meerwerk, ook gelijk aan … wat meer provisoir verhuizen … of misschien zelfs niet kunnen verhuizen.
‘t zijn hier vermoeiende dagen, ten huize koeka!!! En de kinderen hebben er denk ik ook stress van, want ook die slapen niet goed meer (ook dat nog!!!!!)
Wel moet ik jullie danken voor de reactie op de vorige post. Ik had immers super veel schrik voor het oliën van de vloer en durfde dat niet aan, maar nu gaan we toch daarvoor. Bedankt voor jullie insteek!!!
By Annelyse, on December 4th, 2011
Onze chauffagist voorspelde voor vandaag 16° (en we bereikten zelfs 16,5°C) … HOERAAAA!!!
Weer een milestone bereikt !!! En ook aangenaam bij onze laatste eindsprint naar de verhuis.
Onze brievenbus is gestolen, dus als iemand een witte brievenbus met nr.1 erop tegenkomt … gelieve me een seintje te geven.
Ondertussen maken wij voor een laatste keer stof, alvorens te proberen onze werf stofvrij te krijgen. (ik kan me echt niet inbeelden dat dat ooit zal lukken, maar binnen enkele weken hopen we toch zover te zijn)
De planché van de slaapkamers en de living wordt afgeschuurd. Een werkje dat ik eerder leuk vind, doch trager gaat dan gehoopt en ergonomisch niet zo ideaal (toch niet als je het kantjesmachine bedient).
En ondanks de uren en uren dat we 100 000-en nageltjes uit de vloer hebben getrokken, blijken er nog minstens evenveel in de planken achtergebleven te zijn.
Nu nog beslissen of we gaan beitsen, vernissen of oliën. Tips mogen altijd worden achtergelaten in de commentaren.
Wij zijn over het algemeen niet zo’n hulpvragers, maar sinds wij de eindsprint inzetten, zijn we echt op zoek naar oppassers.
Babysit mogen we niet zeggen want …. ‘ik ben wel geen baby hé mama *roloog*’.
Wie in een ‘willekeurig’ weekend in december nog een voormiddag, namiddag of hele dag in gezelschap van onze kinders wil doorbrengen, mag zich zeker melden.
Alvast bedankt aan miss Subtiel om onze kroost vandaag onder haar hoede te nemen.
By Annelyse, on December 2nd, 2011
 Onze ouders bonden ons misschien vast in ons bed, maar die tijd is gepasseerd. En een kamer op slot doen … dat rijmt ook niet volledig in mijn hoofd.
Maar vanaf vandaag gaat Vic zijn kamer ‘s nachts op slot, want dit ging erover !!!
Ik hoorde vannacht rond 5u wat gerommel beneden en toen ik ging kijken zag ik Vic … in zijn pyjama op zijn blote voetjes (natuurlijk) … met de voordeur al open en 1 been buiten … klaar om op stap te gaan !!!
Ik weet niet wat dat manneke heeft, maar tegenwoordig stapt hij ‘s nachts héél het huis rond. De ene keer tot in de kamer van zijn zus (aan de andere kant van het huis), dan effectief naar ‘t toilet, ooit vonden we hem terug al slapend in de speelkamer, en nu glipt hij al naar buiten.
Is het slaapwandelen of niet (mogelijks want zijn peter lijdt daar ook aan)? Ik zou het niet weten.
Het stemt me alleszins niet gerust … mijne zoon is nog véél te jong om ‘s nachts naar buiten te glippen!!!
By Annelyse, on December 1st, 2011
Het zou eigenlijk irritant moeten zijn
… een tekenfilm met echte beestjes die in een tekenfilmdecor meespelen
… die dan nog op de koop toe praten met een hoog stemmetje
… en de helft van de tijd liedjes zingen
*maakt een piepstem en zingt*
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TEEEEEAMWERK !
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TEEEEEAMWERK !
*of op de manier van de kinderen*
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TIIIIIIEWE !
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TIIIIIIEWE !
Zo zette ik vanmorgen om 6u mijn slapeloze zoon voor de tv en ontbeet ik met het welbekende irritante wijsje.
Om vervolgens de verdere dag mijn collega’s wat te kwellen.
Wonderteam is de max!!!
By Annelyse, on November 30th, 2011
Foto’s van mijn kinders en de sint… altijd grappig. Ik probeer dat toch jaarlijks vast te leggen (maar ik vraag me wel af waar 2010 en 2007 naartoe zijn)
Gelukkig waren we dit jaar via Bjeurn zijn werk geinviteerd. Al een chance … want onze vaste sintafspraak zullen we missen, want we worden verwacht op een ander feest van een oude man. (90 jaar wordt mijn opa, is dat niet ferm)
Dit jaar was anders dan ervoren … onze kinderen zijn echt niet meer onder de indruk van sinterklaas. Liv prutste aan de Sint zijn baard (Bjeurn was al blij dat ze er niet aan trok) en ook bij Vic merkten we niet het angstige respect uit onze tijd.
Dat merken we ook aan het truukje ‘ha, eet jij je bord niet leeg, dat zal ik eens tegen de Sint vertellen’ … dat niet meer pakt !!!
Hieronder nog één uit de oude doos … mijn mama met de sint (toen de sfeer toch iets minder los was, en er geen respect maar eerder angst was)
By Annelyse, on November 29th, 2011
Ondanks mijn trauma van verleden keer wou ik nog eens proberen om een nieuwe poetsvrouw te vinden.
De eerste was een poetsman, maar hij kwam niet opdagen
De tweede, daar was ik wel héél content van… maar zij niet van ons.
Toen zij de tweede keer bij ons was kwam de verantwoordelijke vertellen dat ze niet meer wou komen poetsen, omdat het te vuil was en ze te hard moest werken.
En dat nadat ze me eerst naar den blokker had gestuurd met allemaal speciale vodjes en swiffertoestanden die ze zeker nodig had. Zij heeft me wel een poepie laten ruiken.
Nummer 3 was merkelijk minder dan nummer 2, maar we konden zeker niet klagen en bovendien was ik gecharmeerd door haar hoteltruukje met het toiletpapier.
Nu hoorde ik echter van de verantwoordelijke dat ze wat langer gewerkt had, en de sodexo-site zegt met dat ze 6 gepresteerde uren heeft ingegeven ipv de 4uren die we vroegen. En dat terwijl ze veel minder ver geraakt is dan nummer 2.
Nummer 4 zal er waarschijnlijk niet meer komen, want het dienstenchequesbedrijf zal waarschijnlijk wel boos zijn omdat ik het aantal uren betwist. (en bij ander bedrijven is de wachttijd minstens 2 jaar)
Ik weet het allemaal niet meer … ligt het aan mij … verwacht ik teveel? Ik moet in elk geval zeggen dat ik niet veel goesting heb om mijn queeste voort te zetten.
Nu vraag ik aan jullie? Via welk kanaal hebben jullie je poetsvrouw gevonden (is via een dienstenchequebedrijf wel de goei manier), zijn jullie content … en hoeveel poetsvrouwen hebben jullie geprobeerd totdat jullie eindelijk een goeike hadden?
Want daar ben ik wel van overtuigd, dat er veel goei poetsvrouwen zijn, maar die werken natuurlijk allemaal bij jullie en die hebben geen vrije uren meer over. Want een goeike, die koester je, en laat je nooit meer gaan
By Annelyse, on November 24th, 2011
Wij maakten zandkoekjes.
Recept uit mijn favoriete bakboek allertijden. Geniaal in zijn eenvoud. Met foto’s van baksel die zo amateuristisch lijken dat zelfs mijn baksels er beter uitzien.
Voor wie geïnteresseerd is in ‘t recept, zie op de foto’s hieronder. Mijn schoonmama heeft me wel aangeraden in ‘t vervolg op 200° te bakken.
By Annelyse, on November 23rd, 2011
Stel dat we al een geïnstalleerde wc hadden, dan konden we deze nu gebruiken. De riolering is aangesloten. Bravo voor Bjeurn*!!!
Het mag nog wel niet regenen, dat gedeelte is nog niet gelegd. Laat november maar helemaal droog blijven, daarna mag onze regenwaterput opgevuld worden. (zolang het maar niet vriest en sneeuwt, dat moet maar wachten tot volgende winter, verhuizen in de sneeuw zie ik niet zitten)
En hé, we hebben eindelijk een dakraam in de keuken!
… ik hou van de veranderingen die er ineens zijn, en -beter nog- waarvoor je niets hebt moeten doen (buiten betalen weliswaar) .
Nu nóg verwarming, een keuken, een bad, een bed en een toilet, en mijn basisbehoeften zijn vervuld.
* Toen ik vandaag tegen de kindjes zei “papa is aan ‘t werken in ‘t huisje, papa is een harde werker hé !!!” zei Liv ineens: “Mama, jij bent ook een harde werker hoor” …. mijn hartje kan toch zo diplomatisch zijn 
By Annelyse, on November 22nd, 2011
Zo’n roos stofke met kastelen, rozen, hartjes, koetsen, prinsessen en prinsen. Velen voelen al een spontane weerzin en zouden hun dochter nooit in zoiets willen zien.
Mijn dochter is echter stoer genoeg om zich dat te kunnen permitteren.
En zo maakte ik in dit stofke een eenvoudig A-lijntje gebaseerd op dit model maar met een beleg ipv biesekes (de naaijuf zal trots zijn, want ze vond de biais aan ‘t vorige kleedje maar niets).
Dit is weliswaar al een hele tijd af… voordat de verbouwingen absolute prioriteit kregen en CMV me van al mijn energie ontnam.
Liv doet niets liever als fotoshoot
Hier een illustratie van één van de favoriete spellekes van ‘t moment… doen alsof je valt (met bijhorende klanken …. wo wo wooooooh)
En het is niet omdat het leuker is om je meisjes van kleding te voorzien, dat de jongens niet mee op de foto mogen!!!
By Annelyse, on November 20th, 2011
Ge denkt misschien … oh tof verbouwen … die hebben niets te doen, buiten wat schakelaars te kiezen. (en we hebben ook nog badkamerkranen gekozen, maar daarover later (hopelijk) meer)
Maar niets is minder waar, t is hetgeen waar je ‘t minst van leest, dat je ‘t meest van verschiet.
Ondertussen heeft Bjeurn (alias de werfleider) met de schoonbroer (waarvoor nen dikke merci*), den hof bijna helemaal omgespit om de riolering aan te sluiten.
Dankzij mijn lieve schoonzusje die onze kindjes regelmatig opvangt (waarvoor eveneens een dikke merci*) kon ik ook eens mee gaan schuppen … tevens de moment om dit op foto vast te leggen!
Want ik weet ook wel … voor mijn goede zorgen voor de kinders tijdens de verbouwingswerken zal ik nooit een standbeeld krijgen, dus … die enkele keren dat ik meehelp, moeten er foto’s worden getrokken.
De gemeente had wel anderhalve week vertraging met de aansluiting, maaar wij ook, dus hé, dat was geen probleem.
Voor de rest mogen we echter geen vertragingen meer oplopen, want nog verhuizen in 2011 lijkt stilaan utopisch te worden, doch blijft nog steeds ons doel.
En verder een typische foto … Liv de clown en Vic die geen zin heeft om op de foto te staan)
*in tijden van nood kent men zijn vrienden, maar vrienden heb je nooit genoeg. Daden van barmhartigheid, goesting tot vloeren schuren, kuisen, babysitten, verfvoorbereiding worden steeds geapprecieerd.
By Annelyse, on November 12th, 2011
Wat ik een voordeel vind aan verbouwen, is dat je minder keuzes moet maken.
Nen hele nieuwbouw … als je alle kanten uitkan … dat lijkt me verschrikkelijk moeilijk !!!
Wij hebben alles grotendeels gelaten hoe het was, en we schilderen gewoon alles wit . Héél gemakkelijk.
Maar op nen bepaalde moment moet je altijd keuzes maken. En om het ‘nog’ moeilijker te maken is ‘t schoonste ook altijd het duurste.
Wij hebben hier nu een demokoffer schakelaars (die bijna geschaakt was door de kinders … gevaarlijk), waar we al enkele dagen mee experimenteren. Geen evidente keuze, het prijsverschil tussen een standaard plastieken schakelaar en de luxeversie is gewoon gigantisch !!!
We zijn er dus nog niet volledig uit, maar dat het die spiegelende niet zal worden, dat kan ik alvast wel vertellen, want onderhoudsvriendelijk telt zeer zwaar door in onze beslissingen, en vingerafdrukken op een spiegel ….
By Annelyse, on November 9th, 2011
Alvorens dit een bouwblog wordt moest ik nóg vertellen over de gulp. De meesten onder jullie hadden goed, mijn broek heeft een mannengulp.
Van een mantel of een blouse wist ik het … de knopen staan links … zo kan je met je rechterhand de kinderen vasthouden en je linkerhand warmen in je jas of blouse.
Maar blijkbaar is dit bij broeken ook van toepassing … (merkte ik bij onze deelstukstudie).
Ik ben dan ook zwaar teleurgesteld in mijn garderobe omdat ik blijkbaar bijna allemaal mannelijke broeken bezit.
Awoe aan de confectie!!!! …maar binnenkort heb ik één heuse feestbroek in glitterjeans speciaal voor de vrouw. Tegen de kerstvakantie (hopelijk) meer.
By Annelyse, on November 8th, 2011
De eerste schooldag, maar ook de eerste dag dat het tutje overdag werd gebannen… een dubbel trauma dus !!!
En niet enkel onze Vic had het moeilijk, maar ook Liv had haar trubbels … een gebrek aan aandacht voor haar persoon.
We trokken dus naar ’t school met 2 kinders en 6! knuffels (Vic 4 en Liv 2)
Toen we Vic in zijn klas afzetten vroeg zijn juf aan Liv: “Ah, wie heb je mee?” Waarop Liv zeer trots :”Mijn konijn” (cfr. Een van de knuffels) … Die kleine egotripster toch!
In elk geval … we hebben Vic in de klas afgezet en er waren zelfs geen tranen … flink jong.
Daarna wouden we Liv op de speelplaats dumpen en naar goede gewoonte was het weer een drama … al een chance is een lieve juf haar komen vangen
De rest van de dag hebben Liv en haar nichtje zich wel goed ontfermd over hun kleine broer/neef (althans als we hen moeten geloven).
Ons kleine ventje moet wel nog eens leren zijn korstjes op te eten. Ik hoopte dat ze in ’t school wel gingen slagen om hem dat te laten doen (groepsdruk leidt altijd tot extra vaardigheden), maar dit is blijkbaar nog een werkpuntje voor ons.
* allé, gisteren feitelijk, maar zo zingt Will Ture het niet in zijn liedje
By Annelyse, on November 6th, 2011
Toen we klonken op 2011 wist ik het al … 2011 wordt een ongelooflijk kl*tejaar. 2012, dat werd mijn jaar. En nu dat 2012 nadert hebben we de laatste rechte lijn richting verhuis ingezet.
Nu tellen enkel nog maar de kinders, ‘t werk (ah ja, want het geld blijft rollen) en de verbouwingen … en hopelijk kunnen wij dan kerst vieren rond een kerstboom in ons eigen huis.
‘t zal nog een uitdaging zijn, want van ons verlof blijft niet zoveel meer over, we zijn ook afhankelijk van anderen (en we weten hoe aannemers zijn) en er is gewoon nog veel werk (waaronder aan de nutsvoorzieningen, zeer cruciaal dus)
Als we verhuisd zijn, zal ‘t zoiezo nog wat kamperen zijn … de badkamer is pas voor in januari, de muren schilderen mogen we zelfs nog niet (het voordeel van gepleisterde muren, die moet je héééél lang laten drogen), en voor al de rest van de afwerking hebben we gewoon nog geen tijd of geld.
Kamperen dus … gelukkig dat Bjeurn en ik jarenlang in de scouts gezeten hebben.
Ondertussen houden wij ons bezig met, het verwijderen van schimmel van de deuren, het graven van sleuven (Bjeurn), het dichten van barsten in de plafonds met Renoband, wachten we op de schrijnwerker, den elentrieker, de loodgieter, de tegelaar … en hebben we nog een ellenlange todo-lijst.
Het toekomstige huis is immers echt nog een werf … ik kan me echt niet inbeelden hoe ik het ooit stofvrij zal krijgen.
Wat er van deze blog zal worden, dat weet ik nog niet. De naaisels, loopverslagen, recepten …. en alle andere zaken voor mensen met teveel tijd, zullen hier waarschijnlijk even verdwijnen.
Misschien wordt dit wel tijdelijk een verbouwblog, trakteer ik jullie af en toe op een fototje, of misschien heb ik wel helemaal geen energie meer om nog iets te publiceren.
Wens ons veel geluk
By Annelyse, on October 28th, 2011
De waarom-fase zijn we zo goed als door, mijn vriendin had gelijk toen ze zei dat dat ongeveer een half jaar duurde.
Na de ergerlijke waarom-fase volgt nu de kaka-fase … hilarisch … misschien omdat ik pipi-kaka humor zelf nooit helemaal ontgroeid ben.
Hieronder enkele van Liv’s beste quotes … een grappige aanvulling op Liv haar kaka-pipi-diarree-verhalen is Vic. Diene jongen is van alles vies. Dus achter elke quote moet je je een klein jongetje voorstellen die met een hoog stemmetje piept: ‘eih, da’s vies’
Hé mama, die eet spagetti met kaka *moehaaa*
Mama, ik heb nagedenkt … over kakastront *moehaaa*
Mamaaaaa … ik ben uw engeltje en vic is iedereen hartje hé.
Ja… en wat ben ik?
Jij bent …. kaka!!! *moehaaa*
Liv: mamaaaa … ik heb bij tante Iris opcorn gegeten, maar tante Iris heeft er kaka op gedaan
Ik … oei, dat zal ik eens aan tante Iris zeggen dat dat niet mag
Liv *vlug, in paniek* … neenee, dat was een grapje mama
Sinds het begin van ‘t schooljaar is ‘t niet enkel pipi-kaka, dat de klok slaat, maar ook ‘haar feest’.
Zo praat Liv altijd over haar feest en somt ze elke dag op wie naar haar feest mag komen.
Als ik mij niet gedraag, probeert ze ook mij te chanteren.
Liv: Jij mag toch niet naar mijn feest komen
Ik: Maar wie gaat dan pannekoeken bakken?
Liv: Dat was maar een grapje mama, je mag wel komen
en ze wordt steeds slimmer
Liv: Jij mag toch niet naar mijn feest komen
Ik: Maar wie gaat dan pannekoeken bakken?
Liv: Mamie !!!
maar meestal is ze héél lief
Liv *fluistert in mijn oor en slaat haar armen om mij*: Mamaaa, jij en papa mogen naar mijn feestje komen
En over fases gesproken. Liv is ook haar ridder-fase ontgroeid. Ging ze deze vakantie nog als ridden ipv prinses naar ‘t kamp, stond ze in ‘t begin van ‘t schooljaar nog als enige meisje van haar klas als ridder op de klasfoto … wou ze op ‘t grootouderfeest ineens een prinses zijn (daar staan we dan met onze ridderhelm, stokpaard, schild)
By Annelyse, on October 28th, 2011
Binnen een dikke week volgt het verplichte nummer ‘mijn zoon op zijn eerste schooldag’.
Waarbij dan een foto hoort van een glunderend klein jongetje in zijn zondagse kleren met een boekentasje op zijn rug
(oei … ik zie dat ik dat bij Liv niet heb gedaan … ontaarde moeder dat ik ben)
Vandaag echter ‘de laatste kribbedag’.
Een slimme, efficiënte doch attente moeder zou een cake bakken, of een zakje met een bellenblaas en koekje uitdelen ter afscheid.
Maar ik ben over het algemeen geen attente moeder. Ik krijg ‘de weube’ van al die verplichte traktaties, kado’tjes, …… die ons worden opgelegd omdat ‘de rest’ het ook doet en we natuurlijk niet uit de boot willen vallen.
Liever doe ik iets volledig vrijblijvend, en uit vrije wil.
En dat verdienden ze natuurlijk ook op de kribbe!!!
Ze hebben immers onze Vic zeer liefdevol opvangen, van de potjestraining hebben ze zoveel werk gemaakt dat hij al héél snel droog was en wij er niets aan hebben moeten doen.
Bij het brengen en afhalen kregen we er altijd een gezellige babbel bij, en ons Liv kreeg zelfs een héél deel kleren en schoenen van de kribbemoeders dochter.
Ik had al lang in mijn hoofd dat ik voor iedereen een konijntje* wou maken.
En zo geschiedde
… vol goeie moed zocht ik mijn reststofkes uit en begon patronen te tekenen, te knippen, te spelden, buikjes in nicky velours te borduren, voor en achterkant aan elkaar te stikken, knippen langs de naden en knipjes geven aan de krommingen, omkeren en vullen, dicht naaien met een onzichtbare steek, en tekenen van een gezichtje
… u kent het procédé misschien en als u het niet kent -> prijs u gelukkig !!!
Ik heb me er immers serieus aan mispakt.
Ik denk dat ik er in totaal 9 avonden heb aan gewerkt (vanaf 19u30 tot 23u). Het nam allemaal meer tijd dan ik dacht. En met die nauwe oren en pootjes is het keren en het opvullen helemaal ‘niet’ evident.
Ik moet meelijwekkend geweest zijn, want zonder een vraag mijnentwege begonnen Bjeurn, mijn mama, de vriend van mijn mama allen spontaan mee te helpen met keren en vullen.
Heb ik me beklaagd dat ik me in tijden van verbouwingen aan zo’n onnozel project waagde.
Volgende keer maak ik me er gemakkelijker vanaf.
Ik hoop dat mijn omgeving me het dan ook uit mijn hoofd haalt als ik nog zo eens iets in mijn hoofd haal (Bjeurn zal dat alvast doen, daar ben ik wel zeker van)
Maar … ik ben wel trots op het resultaat
*geen eigen idee … geleend van de familie Somers, waar we al meerdere malen goei inspiratie hebben opgedaan !!! Bedankt voor het uitlenen van het patroontje
By Annelyse, on October 27th, 2011
Op elk familiefeest bakt mijn oma taart. Kaastaart, mokka-taartjes, rijsttaart, …. maar hetgene waarvoor je echt snel moet zijn, is haar ‘befaamde’ chocoladetaart …. zaaaaalig !!!! (en simpel, net zoals ik het graag heb)
*en heb ik al gezegd dat mijn collega’s zoveel chance hebben met mij?*
Oma Margriet haar chocoladetaart
BISCUIT
- 4 eieren (voor een grote taart 6 eieren, en dan de regel van 3 toepassen voor de rest van de ingrediënten)
- 200 g suiker
- 200 g bloem gemengd met wat cacao (zowat een 10% voor de wiskundigen onder ons)
SMEERSEL
- 200 g room
- 200 g zwarte chocolade
- zakje vanillesuiker
SMEERSEL
- Kook de room en doe hierbij een zakje vanillesuiker
- Breek de chocolade in stukjes
- Giet de kokende room op de chocolade en meng tot een gladde massa
- Laat zeker 2u afkoelen in de frigo
BISCUIT
- Klop de eieren met het suiker tot een luchtige wite massa (lang genoeg kloppen, zeker 10min)
- Voeg hierna de (gezeefde) bloem erbij
- Zet in de voorverwarmde oven op 175° (45min afhankelijk van je oven)
- Haal de biscuit uit de vorm en snijdt hem middendoor
- Haal je smeersel uit de frigo en klop deze op
- Smeer het smeersel tussen de biscuit en daarna ook er bovenop en langs de zijkanten
By Annelyse, on October 25th, 2011
Na enkele maanden op de wachtlijst is het toch weer gelukt. Wij hebben een poetsvrouw en vandaag kwam ze de eerste keer.
Het was goed gepoetst en Bjeurn die haar verwelkomd en uitgelaten heeft was zeer positief.
Deze keer heeft ze de badkamer zeer grondig gedaan en tegen volgende keer moeten we eens nadenken waaraan ze dan prioriteit moet geven.
Madam had direct haar eisen (zie foto) … ik heb er een héél goed gevoel bij … ik hou van mensen die van aanpakken weten, dat zit dus goed !!!
By Annelyse, on October 24th, 2011
 Voila, de inhoud van mijn sjakos … net passend op een plateau … misschien iets minder trendy dan wat ik bij de rest gezien heb … maar misschien ook wel wat meer waarheidsgetrouw en zonder censuur
- werkgsm (foto getrokken met mijn persoonlijke gsm … ik zeul dus altijd 2 stuks mee)
- deo (want ik fiets veel)
- stylo’s
- één of andere pijnstiller of ontstekingsremmer
- koesleutelhanger met ritalsleutel, sleutel van mijn kleedkastje en de loper van de elektrische kasten van mijn werk (stoer)
- kaartlezer van den ING
- wat post-its, notities en rondslingerende papiertjes (ik doe niet aan fancy notitieboekjes)
- autosleutel (die eigenlijk een kaart is), mijn sleutelbos ontbreekt op de foto want ik was hem kwijt
- 2 werkbadges … 1 die ik kwijt was maar ondertussen teruggevonden en mijn vervangbadge
- oordopjes
- fluostift (totaal overbodig)
- speldjes en rekkertjes (van in den tijd dat mijn haar wat langer was)
- een paar oorbellen
- zovirax (slim)
- 4 lippenstiften die ik nooit gebruik
- papieren zakdoekjes (want ik ben een mama)
- lollies (die ik in beslag genomen heb bij mijn kroost en in de vuilbak ga smijten)
- papiertjes van snoepjes die we in de Carmi kregen
- een spiegeltje (want ik ben een meisje)
- blush
- een zakje voor mijn make-up dat mag uitgemest worden en waar ik mijn 4 lippenstiften en mijn bush eens zou moeten bijsteken (gemaakt door Vermiljoen)
- Een grote portemonnee (voor ‘al’ dat geld)
By Annelyse, on October 20th, 2011
Ik zou ook graag eens mijn sjakos laten zien, dat volgt ook nog … ik heb zelfs al een foto.
Het bandwerk overheerst hier echter nog.
Maar ik ben blijkbaar zo zielig dat 2 vrijwilligers zich hebben aangeboden om te helpen … elk met zijn eigen hulpmiddel (waar een vork al niet goed voor is) .. met als gevolg dat ik al verder zit dan te verwachten viel, maar dat ik nog helemaal niet klaar ben.
Ik heb echter nog een hele week en ik zal content zijn als die voorbij is.
|
Disclaimer Wat op deze blog verschijnt is gebaseerd op waargebeurde feiten.
Doch houdt er rekening mee dat de inhoud dikwijls wordt aangedikt met een portie overdrijving, de chronologie der gebeurtenissen niet altijd gerespecteerd wordt, mijn fantasie soms op hol slaat en een loopje met de waarheid neemt, en figuranten soms onder een pseudoniem deelnemen in het verhaal …
|
U zegt