Hop naar de 1000 km in 2012
Voetafdruk verminderen met de fiets
|
Door Annelyse, May 2nd, 2012 Ik ben zwaar beschaamd in mijn fietskilometers, deze maand ging ik welgeteld 7 keer met de fiets werken.
En ja, het heeft veel geregend … maar regen houdt me niet tegen … ik was gewoon LUI en ik had geen zin om vroeger mijn bed uit te komen.
Een nieuwe motivatie om terug wat meer te fietsen moet dit zijn. Dit jaar wil ik immers terug meedoen aan de lollepotters mini-triatlon 300m zwemmen, 18km fietsen en 4km lopen. Al enkele keren deed ik mee aan deze wedstrijd en alhoewel ik altijd bij de laatsten eindig, vind ik deze wedstrijd super.
Op vlak van lopen zit ik echter nog steeds op schema, deze maand liep ik 136km, niet slecht. Maar ik moet toegeven dat mijn motivatie een beetje begint te slinken. Ik word trager en heb minder goesting. Misschien is het tijd om wat meer variatie in mijn trainingsschema in te lassen en me eens aan den interval te wagen.
Prestaties in april
loopkilometers: 136 km
fietskilometers: 179 km
dat brengt het totaal van 2012 op
loopkilometers: 418 km
fietskilometers: 732 km
Desalniettemin ik niet volledig content ben, mag ik wel concluderen dat ik nog steeds goed bezig ben.
Door Annelyse, May 1st, 2012 
Dag van de arbeid .. zoals in ‘congé om thuis ook wat te werken’.
Ik nam het schilderwerk voor mijn rekening en de rest legde de eerste hand aan de tuin.
Weet iemand trouwens hoe lang het duurt eer gezaaid gras mag worden betreden? … en welk gras je best kiest?
Door Annelyse, May 1st, 2012 Een brugdag is er voor ‘t amusement. Zo deden we 2 dingen (tegenwoordig moeten we elke dag tellen wat we allemaal gedaan hebben), op Pestaurant en naar de speeltuin (het fietsen naar daar en terug … ook goed voor 32km ofzo … telde niet mee besliste Liv)
Liv is een gezelschapsbeest, zo spreekt ze iedereen aan. Een uitje met haar is gegarandeerd pret. Zo ging ik naar ‘t WC en toen ik terugkwam was Liv aan het toeren op een elektrisch wagentje van een wildvreemde … dolle pret natuurlijk.
Hier zie je Liv ten voeten uit
En Vic ten voeten uit
Ook merkten we dat Vic goed kan acteren
En ziehier, een eerste sneak preview van ‘operatie soepjurk’
Ooit wil ik een reflexcamera, maar deze foto geeft een beetje de illusie dat ik er al één heb.
Door Annelyse, April 29th, 2012 
Allemaal jongens tussen 6 en 12 belanden samen op een onbewoond eiland …
Het idee op zich vond ik wel leuk. Iedereen heeft zijn dada’s en het fenomeen ‘verglijdende moraal’, dat boeit me wel.
Toen ik de commentaren op goodreads zag, vreesde ik dat dit echt een eng verhaal ging zijn dat me echt angst ging aanjagen (want soms kan een boek zo diep onder mijn huid kruipen dat ik het niet meer alleen in mijn bed durf lezen), gelukkig was dit niet het geval.
Toch kon het verhaal me niet helemaal meenemen in zijn wereld. Op één of andere manier, zat ik niet helemaal in het verhaal en had ik constant het gevoel dat ik een schakel vergeten lezen was waardoor ik niet meer kon volgen.
Desalniettemin, content dit gelezen te hebben, want dit is een boek dat tot nadenken stemt en aanleiding geeft tot een boeiend gesprek.
En zo heb ik ook eens een boek gelezen van een nobelprijswinnaar literatuur.
Door Annelyse, April 28th, 2012 
Een hele tijd geleden was ik met de kinders uitgenodigd op een event van Danone in de zoo van Antwerpen. Onder de week jammer genoeg, dus enkel voor mensen met teveel tijd  .
Maar geen getreur, het promotiepakket kreeg ik toegestuurd.
Het vernieuwende is, dat de verpakking van de danone ook kan gebruikt worden om te knutselen, binnenin is er immers van alles om uit te knippen en in te kleuren.
Onze kinderen zijn echter meer geïnteresseerd om bloemekes te planten in de pottekes.
En natuurlijk is het hier voorlopig elke dag feest.
Sinds mijn schoonzus -de dietiste- me ooit vertelde dat ze in ‘t ziekenhuis Danio aan de mensen geven, om gewicht bij te winnen, en dat een Danio evenveel calorieën bevat als een magnum, komt er in dit huis niet veel platte kaas meer binnen.
Mits een leuke uitzondering natuurlijk!!!
Door Annelyse, April 27th, 2012 
Hoofdpijn is geen excuus om niet te lopen.
Weer veel te hard nagedacht op ‘t werk, tegen de middag had ik al hoofdpijn. Op de fiets bonkte mijn hoofd bij elke bult die ik nam (en aangezien de fietspaden er niet zo goed bijliggen was dat vrij veel).
Het lopen ging ik echter niet skippen, en terecht … een kwartiertje later was ik ontspannen, en was de hoofdpijn weg.
Hoofdpijn is vanaf nu geen excuus meer om niet te gaan lopen, jammer kan ik mezelf daar volgende keer waarschijnlijk niet meer van overtuigen.
Zo is dat immers met lopen … de moeilijkste meters zijn die van uwe zetel naar de voordeur
Door Annelyse, April 26th, 2012 De trein … altijd een beetje miserie
De fiets … altijd een beetje nat
Amsterdam … altijd een beetje ver
Een werkdag … altijd een beetje te lang
De kinders … altijd een beetje tegenstrop
Het 366project … altijd een beetje aftellen
Morgen beter, morgen niet meer veralgemenen (dat is nooit goed), morgen vrijdag
Door Annelyse, April 25th, 2012 Ik wou al langer iets schrijven over persoonlijke ruimte en tegenwoordig is dat nogal actueel … met al het grensoverschrijdend gedrag dat bovenkomt de laatste tijd.
Het is niet aan mij om te oordelen en te veroordelen, maar hoe meer getuigenissen ik daarnet hoorde in ‘de ochtend’ op radio1, hoe meer dit me allemaal aangrijpt.
En hoewel er veel hetze is over het feit dat dit eerder een publieke lynchpartij op een politiek cruciaal moment is, ben ik van mening dat sommige mensen niet moeten denken dat ze zich alles kunnen permitteren zonder ooit verantwoording te moeten afleggen. Boontje komt om zijn loontje, zoals ze zeggen.
Het verraderlijke aan dat grensoverschrijdend gedrag is, dat het geleidelijk aan gaat. En daar kom ik tot het punt ‘persoonlijke ruimte’.
Elke mens heeft persoonlijke ruimte nodig, en neem dat maar letterlijk. Dit is effectief de ruimte die je noodzakelijk acht tussen jezelf en je medemens. En die ruimte is bij sommigen groter als bij anderen. Bij mij is die persoonlijke ruimte tamelijk groot, ik ben niet zo voor al dat lichamelijk gedoe met mensen die ik niet zo goed ken.
Die persoonlijke ruimte is ook afhankelijk van persoon tot persoon. Mijn zusje zou ik maar al te graag een dikke knuffel geven (maar die zit ver weg), en mijn kinderen kus en knuffel ik constant (als ik niet op hen aan het roepen ben). Sommige vrienden op wie ik erg gesteld ben, geef ik al eens een knuffel, of ik leg mijn hand op hun schouder (in een zwak moment)
Maar op het werk, blijf ik van mijn collega’s af. En apprecieer ik het ook als zij hun handen thuis houden.
Want mensen die je persoonlijke ruimte binnendringen, dat is niet aangenaam … helemaal niet. En als je het eenmaal toelaat ben je verloren, want geef ze een vinger en ze nemen een hand.
Ik heb nooit te maken gehad met ontoelaatbaar gedrag, laat dat duidelijk zijn.
Maar ik heb al contacten helemaal verbroken die wat mij betreft te dicht in mijn persoonlijke ruimte binnendrongen … mensen die niets verkeerd deden, maar ik kon het gewoon niet verdragen.
Ik ben ook al klaar en duidelijk geweest (wat ouder, wijzer en kordater) … maar neem van mij aan … daarmee maak je je ook niet populair (maar het is wel effectief)
Gelukkig ben ik gezegend met een vriendenkring en collega’s die ook graag een zekere afstand bewaren.
Maar dat grensoverschrijdend gedrag … ik krijg de kriebels als ik erover hoor. Ocharm die vrouwen.
Door Annelyse, April 24th, 2012 
Een vriendin raadde me de boeken van Harlan Coben tijdens het lopen aan. Geen goodreads-tip dus, en deze tip was dus niet gedigitaliseerd.
Toch greep ik er toevallig naar (ik was net de auteurs beginnend met een ‘C’ aan het aflopen op mijn lijst). Ik koos “Geen tweede kans” uit de rij.
Na een intensief boek als ‘de kamer’, kwam dit net op tijd.
Harlan Coben schrijft trillers, ideaal als vakantieliteratuur of iets tussendoor. Een boek dat héél leuk leest, maar dat je wel opzij kan leggen en je gedachten niet continu beheerst.
Een boek over een man, wiens dochter ontvoerd is. Als er losgeld wordt gevraagd, wordt hem héél duidelijk gemaakt dat hij geen tweede kans krijgt, maar bij de overdracht van het losgeld loopt er iets mis …
Ik ga voor meer Harlan Cobens in de toekomst
Door Annelyse, April 23rd, 2012
Door Annelyse, April 22nd, 2012 De communiefeesten beginnen vroeg dit jaar, en daarom waren we dit jaar* bij de 10 miles niet van de partij.
Maar niet getreurd, want ‘t feest was de moeite … heerlijk eten, goed gezelschap, een springkasteel en al bij al niet te veel regen … meer moeten wij niet hebben.
Om de pil toch een beetje te vergulden (en om ongegeneerd te kunnen genieten van de feestdis) liep ik in de voormiddag mijn eigen 10 miles 18,2km op 1u54min.
Die extra 2km waren om de kennedytunnel en de konijnenpijp te compenseren.
Het lopen ging goed, maar de eerste kilometers liepen toch niet zo vlot. Het is ook niet zo slim om om 8u30 te ontbijten en een half uur later al te gaan sporten. Die calorieën waren nog niet opgenomen door mijn systeem.
Maar een uur later sloot ik aan bij mijn geliefkoosde heidejoggers (een leuke bende met een beetje een idiote naam), en dan lijkt het lopen altijd gemakkelijker te gaan (en sneller vooruit te gaan)
Over ‘t lopen gesproken, ik ben trouwens nog steeds héél goed bezig met 366km’s in 2012 en de eerste plek in onze challenge. Marjan … ge moet eens terug uit uw pijp komen !!!!
*
2011: gepast wegens verbouwingen
2010: voorpagina van het nieuwsblad gehaald
2009: zonder mij weliswaar, want net een babietje gekocht (de rest van de familie haalde echter weer de krant met de fameuse loopbuggy
2008: met Liv in loopbuggy (en eerste keer gazet gehaald)
2007 & 2006: meegelopen, maar nog niet in het bezit van een blog
Door Annelyse, April 22nd, 2012 
Ik kan het niet echt verklaren, is het nu door die achtergrond, door die kunstmatige pose met de stoel, of is het de blik in hun ogen…. klasfoto’s zijn altijd een beetje dwaas … zelfs als er zo’n schoon kinders als de mijn opstaan
Door Annelyse, April 21st, 2012 
Een paddenstoel of niet, t doet er niet toe. Ik was alvast content met mijn nieuwste aanwinst.
In verleden tijd, weliswaar, want na de eerst wasbeurt zag het witte randje roze.
Ondertussen heb ik ook mijn haar geruïneerd door zelf kapperke te willen spelen (en dan nog per ongeluk met permanente kleuring)
Een pechdag dus … maar hé … den Désire … hij leeft terug
Door Annelyse, April 19th, 2012 
Toeme toch … in de WC gevallen … alweer.
Ik neem aan dat mijn beste vriend het wel zal overleven, dat kan niet anders …. den HTC van mijn schoonbroer heeft een wasmachine op 60° en een een wasmand met ijswater vol pintjes overleefd.
Maar om het zekere voor het onzekere te nemen laat ik hem een nachtje drogen in rijst (risotto feitelijk … ik hoop dat dat ook werkt). Bedankt voor den tip, Peter
Door Annelyse, April 18th, 2012 
* Ik weet terug wat aan te doen *
Update *Help, wat moet ik morgen aandoen, ik kan echt niet kiezen*
Door Annelyse, April 17th, 2012 Stoppen … lijkt altijd een beetje falen.
Stoppen … ik vind dat niet leuk
(zo twijfel ik al een tijdje om te stoppen met dit 366dagenproject, maar ik hoop om het toch nog vol te houden tot 100 dagen, dan kan ik gebruik maken van de door mij gecreëerde vluchtweg , maar dit geheel terzijder)
Recentelijk vraag ik me af, of ik niet zou stoppen met de naailes. Waarom? Je bent toch altijd zo enthousiast daarover … hoor ik jullie denken … en inderdaad, naailes is super maar
- Onze naaigroep wordt gesplitst en de vaste maandag wordt dinsdag of donderdag, waardoor onze groep uit elkaar zal vallen en ik mijn liefste Chriske niet meer als lerares zal hebben
- Mijn naaivriendinneke waarmee ik ben begonnen, die stopt ermee (en mijn zus is dit schooljaar al uitgestapt … wegens de reis)
- Er is geen parkeerplaats meer aan de school, terwijl er wel een grote lege speelplaats is. Parkeren in ‘t stad Mechelen is duur, tijdrovend en een queeste.
- Het gaat zooooo traag, 2 stukken per jaar en ‘t is niet dat ik buiten de naailes nog echt veel maak.
- De les is al om 18u, en nu de kinders ook hun hobbies krijgen (turnen en zwemmen om 16u30!!!!!!! wordt dit steeds moeilijker in te plannen)
Langs den andere kant
- Op mezelf leer ik nooit zoveel bij, ik zal ons Chriske en al haar nuttige tips missen
- De naailes waren mijn 3 uren gegarandeerd naaiplezier … zal ik er nog wel tijd voor maken als ik die stimulans niet heb.
Jaja, de dingen des levens, zolang ik hiervan maar wakker lig mag ik mezelf een gelukkig mens prijzen.
Doch, uw mening wordt geapprecieerd.
PS. De naairok is af, die mag u binnenkort verwachten, als de zonnestraaltjes terug zijn en Bjeurn nog eens fotograaf durft spelen (want hij vindt het fotomodel véél te kritisch)
Door Annelyse, April 17th, 2012 Sommige quotes zijn zo goed, dat ik wou dat ik ze zelf had uitgevonden. Ik mag echter al blij zijn als ik ze zonder -dt fouten kan schrijven.
Mijn favorieten zijn
- Je geluk maak je zelf
- ‘t leven is aan de durvers
- Een gezonde geest, in een gezond lichaam
- Behandel je naaste, zoals je zelf behandeld wil worden
- Maak je niet druk in dingen waar je toch niets aan kan veranderen
En wat zijn jullie favoriete uitdrukkingen???
Door Annelyse, April 15th, 2012 We moeten leren omgaan met ongelukkig zijn,
we leven niet meer in het paradijs, daaruit zijn we verjaagd
Dirk De Wachter bij Fried’l
“De maatschappij laat uitschijnen dat we altijd gelukkig moeten zijn, maar ongelukkig zijn is evengoed een deel van het leven” zei hij “en daar moet je niet altijd een pil tegen nemen”
Het voordeel van schilderwerk is, dat je eens rustig naar de radio kan luisteren. Radio één kan nog wel boeiend zijn op een zondagvoormiddag (tot de eucharistieviering begint weliswaar)
Door Annelyse, April 14th, 2012 
Na een dag schilderklaar maken, volgde nu een dag voor de eerste laag. Binnenkort hebben wij een buro … de lege kamer (ja dat bestaat … zottekes hé) is immers daarvoor bestemd.
Daarna sleepte ik mijn gezin mee naar ‘Van Katoen’, wat feitelijk niet zo slim was. Na 18u daar aankomen met kinderen die nog niet gegeten hebben. (De draaimolen op de vrijdagmarkt en Liv die de flosh ving waren ook nog een vertragende factor)
Het bezoek was bijgevolg blits … en op die blitse tijd
- was Liv zeer teleurgesteld dat de sminkster haar niet in Mega Mindi kon sminken, maar kon de charmante dame Liv toch overtuigen om als prinses te gaan.
- Haalde ik mijn bestelde boek op, maar kreeg ik de indruk dat de schrijfster mij niet bijster sympathiek vond, maar bij nader inzien is haar aaibaarheidsfactor misschien gewoon niet zo hoog.
- Leek Bjeurn zijn portemonnee gestolen, maar bleek deze gewoon uit zijn zak gevallen en werd hij door een eerlijke vinder aan de organisatie bezorgd … waarvoor nen dikke merci.
- Zag ik wat blogmadammen (altijd leuke ontmoetingen, dit keer wel wat kort), en vond ik dat de mademoisellen van de organisatie er bijzonder schoon uitzagen.
- Had ik de uitstap misschien wat beter moeten inplannen, maar ben ik vooral content dat mijn schilderwerk van de dag afraakte en dat ik niet tijdens het piekmoment aankwam
- Hadden de kinderen hun kuren (zie foto Vic).
Door Annelyse, April 13th, 2012 
Lezen is ontzettend tof, maar ook zo gevaarlijk … zoals gisteren … in één ruk las ik dit boek uit.
Omdat ik lopen zelf zo geweldig vind, lees ik er natuurlijk ook graag over. En hoewel ik zelf ook droom van een marathon kon ik me absoluut niet inleven in het hoofdpersonage. Jammer, waarom wordt er enkel maar geschreven over toplopers en nooit over gezapige lopers zoals mezelf.
Als je een ‘runners world’ openslaat, slaan ze je rond de oren met trainingschema’s van minimum 5 trainingen per week en tempo’s van minder dan 4min/km. En hetzelfde over de informatieve boeken over lopen … saai en voor de loopfreaks.
Vreemd dat er nooit iets verschijnt voor de overgrote meerderheid der lopers, de gezapigen zoals mezelf. Maar kom ik dwaal af, misschien moet ik maar eens een hele blogpost wijten aan dit, want ik heb er nog veel meer over te zeggen.
In elk geval, ‘t is niet omdat ik niet hetzelfde soort loper ben dan Noor, het hoofdpersonage, dat ik het geen goed boek vond, integendeel.
Dit boek is een jeugdboek, en dat merk je ook wel, maar toch stoort het zeker niet qua stijl en inhoud.
Ik gaf dit boek op goodreads 4 sterren (5max), maar als ik met halve puntjes mocht werken zou het 3,5 zijn. Eén van de dingen die ik me altijd afvraag is, ga ik binnen enkele jaren nog weten waar dit boek over ging*? En bij dit boek vrees ik van niet.
*Enkele voorbeelden van flarden die ik me herinner van boeken die ik jaaaaaren geleden heb gelezen. Niet altijd de hoogstandjes, maar ze bleven wel bij.
Bloemen op zolder … gaat over die reeks waar mama’s hun kinderen op zolder opsloten/verstopten en dan nog eens stiekem probeerden te vergiftigen met arsenicum tussen hun boterham en waar er ook nog incestueuze relaties tussen de kinderen ontsproten.
Carrie … dat meisje dat met haar ogen dingen kon laten bewegen (ik kan dat niet, ik weet het, ik heb er genoeg op geoefend) – en zo weet ik over de meeste boeken van Stephen King nog wel vrij veel
Confessions of a Shopaholic … over die vrouw die op ‘t eind van ‘t boek tot de conclusie kwam dat ze niet ‘minder moest kopen’ maar ‘meer moest verdienen’
Het Parfum … een lelijkaard die zot werd van (vrouwen)geuren en die vrouwen verscheurde
Duet met valse noten … een boek waar ik in het middelbaar zo mee dweepte. Een liefdeshistorie tussen Liselotte en Lander (als ik het me nog goed herinner), die op een bepaalde moment mis loopt en waarna Liselotte in een rolstoel beland.
|
Disclaimer Wat op deze blog verschijnt is gebaseerd op waargebeurde feiten.
Doch houdt er rekening mee dat de inhoud dikwijls wordt aangedikt met een portie overdrijving, de chronologie der gebeurtenissen niet altijd gerespecteerd wordt, mijn fantasie soms op hol slaat en een loopje met de waarheid neemt, en figuranten soms onder een pseudoniem deelnemen in het verhaal …
|
U zegt