Annelyse

Ik wou al langer iets schrijven over persoonlijke ruimte en tegenwoordig is dat nogal actueel … met al het grensoverschrijdend gedrag dat bovenkomt de laatste tijd.

Het is niet aan mij om te oordelen en te veroordelen, maar hoe meer getuigenissen ik daarnet hoorde in ‘de ochtend’ op radio1, hoe meer dit me allemaal aangrijpt.
En hoewel er veel hetze is over het feit dat dit eerder een publieke lynchpartij op een politiek cruciaal moment is, ben ik van mening dat sommige mensen niet moeten denken dat ze zich alles kunnen permitteren zonder ooit verantwoording te moeten afleggen. Boontje komt om zijn loontje, zoals ze zeggen.

Het verraderlijke aan dat grensoverschrijdend gedrag is, dat het geleidelijk aan gaat. En daar kom ik tot het punt ‘persoonlijke ruimte’.

Elke mens heeft persoonlijke ruimte nodig, en neem dat maar letterlijk. Dit is effectief de ruimte die je noodzakelijk acht tussen jezelf en je medemens. En die ruimte is bij sommigen groter als bij anderen. Bij mij is die persoonlijke ruimte tamelijk groot, ik ben niet zo voor al dat lichamelijk gedoe met mensen die ik niet zo goed ken.
Die persoonlijke ruimte is ook afhankelijk van persoon tot persoon. Mijn zusje zou ik maar al te graag een dikke knuffel geven (maar die zit ver weg), en mijn kinderen kus en knuffel ik constant (als ik niet op hen aan het roepen ben). Sommige vrienden op wie ik erg gesteld ben, geef ik al eens een knuffel, of ik leg mijn hand op hun schouder (in een zwak moment)
Maar op het werk, blijf ik van mijn collega’s af. En apprecieer ik het ook als zij hun handen thuis houden.

Want mensen die je persoonlijke ruimte binnendringen, dat is niet aangenaam … helemaal niet.  En als je het eenmaal toelaat ben je verloren, want geef ze een vinger en ze nemen een hand.
Ik heb nooit te maken gehad met ontoelaatbaar gedrag, laat dat duidelijk zijn.
Maar ik heb al contacten helemaal verbroken die wat mij betreft te dicht in mijn persoonlijke ruimte binnendrongen … mensen die niets verkeerd deden, maar ik kon het gewoon niet verdragen.
Ik ben ook al klaar en duidelijk geweest (wat ouder, wijzer en kordater) … maar neem van mij aan … daarmee maak je je ook niet populair (maar het is wel effectief)

Gelukkig ben ik gezegend met een vriendenkring en collega’s die ook graag een zekere afstand bewaren.
Maar dat grensoverschrijdend gedrag … ik krijg de kriebels als ik erover hoor. Ocharm die vrouwen.

Toeme toch … in de WC gevallen … alweer.

Ik neem aan dat mijn beste vriend het wel zal overleven, dat kan niet anders …. den HTC van mijn schoonbroer heeft een wasmachine op 60° en een een wasmand met ijswater vol pintjes overleefd.

Maar om het zekere voor het onzekere te nemen laat ik hem een nachtje drogen in rijst (risotto feitelijk … ik hoop dat dat ook werkt). Bedankt voor den tip, Peter

Ik moet al héél den tijd denken aan appelstien haar berichtje over “hoe ge overkomt en al“.

Ik kan er me volledig in vinden, geklaag en gezaag kan er soms volledig mee door … wie doet dat immers niet, eens goed klagen (ik word daar soms zelfs terug goed gezind van).
Toch denk ik soms ook “ofwel stop je met zagen, ofwel doe je er iets aan” en sommige mensen lijken immers meer tegenslagen te hebben dan anderen … of bij hen lijken die tegenslagen een ergere impact te hebben dan bij een ander.
Ik probeer altijd het volgende in gedachten te houden “Maak je niet druk in de dingen waar je toch niets aan kan veranderen”. Een geweldige theorie (dikwijls iets geweldiger in theorie dan in praktijk) die ik altijd achter in mijn gedachten hou, zo magnifiek vind ik deze dat ik wou dat ik ze zelf had uitgevonden.

Toch is er ook de andere kant… bij sommige mensen is alles fantastisch … hun leven loopt over rozen, het werk is geweldig (super veel verantwoordelijkheid, een goed loon, toffe collega’s), hun relatie bruist nog als was hij nog pril (de partner staat op dezelfde lijn en helpt natuurlijk ook nog eens goed mee in het huishouden), het huis is zo praktisch en door de zonnepanelen is het energieverbruik negatief, de laatste reis was geweldig, en met de kinders kan je overal komen, want die zijn natuurlijk goed opgevoed.
Aarch zeer frustrerend als je net als mij werkt voor ne kloeft van nen baas, zit in een uitgebluste relatie, leeft in een werf, geen geld hebt voor een reis en op de koop toe er ook nog niet in slaagt om je brutale kinderen te temmen*.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het geweldig als het mijn omgeving voor de wind gaat, maar perfectie trekt niet aan … het is de imperfectie die u charmant maakt.

*Haha, daar had ik u goed liggen … ik ga dit jaar wel op reis !!!  (als u een tip hebt voor een leuke, rustige kindvriendelijke camping met zwembad in Italië, geef maar een seintje in de commentaren)